Ημερολόγιο Πολέμου

Μία γέεννα Πυρός φλέγεται
κάπου στην άγνωστη Συρία.
Ως τα πέρατα της μακρινής της γης
Θηρευτές ονείρων ταξιδεύουν
σκορπίζοντας το Θάνατο.
Μαύρες ανεμώνες οι νεκρές ψυχές
συντροφεύουν τη Σιωπή.
Στις Ακρολιμνιές μπλε βιολέττες
σαστίζουν στο είδωλό τους.
Σάρκες διαμελισμένες διακρίνονται
στο Μισόφως του πυθμένα τους.
Ανηλεής εκτελεστής τους,
η Παράνοια, ο Αλληλοσπαραγμός των ανθρώπων.
Ημερολόγιο Πολέμου.
Ανίερο Ψυχογράφημα
των Χαλκευμένων συνειδήσεων.
---------------------
Ναι οι Ρεαλιστές
εξουσιάζουν πλέον τα Ανεκπλήρωτα όνειρα.
Οι Ευαίσθητοι πίστεψαν,
αλλά δεν μπόρεσαν να αφαιρέσουν το
Μπρούτζινο προσωπείο
του Υποκριτή κόσμου.
Ρώτησαν για την Αγάπη, για τον Έρωτα,
εάν υπάρχουν,
εάν συνεχίζουν να οδηγούν τα Ανθρώπινα.
Ρώτησαν.
Μα δεν Τόλμησαν να Κυβερνήσουν.
Η αιώνια Απάντηση ακούσθηκε
ξανά απ’ τους γιούς του Κάϊν.
Πόλεμος.
Ημερολόγιο Πολέμου.
Ιδανικά που λησμονήθηκαν,
οι Άνεμοι τα εξόρισαν Άστρα
στις Ασύνορες Θάλασσες.
---------------------
Πόλη Χόμς.
Ένας ελεύθερος Σκοπευτής εστιάζει
σε δωμάτια Ανήλια, σε αδιέξοδες Σκέψεις.
Αυτές που κρέμονται βουβές
σε σπασμένες κορνίζες στους
Λευκούς ρυπαρούς τοίχους.
Κάποια Σύντομη ζωή που σβήνει,
όταν εκείνος τη σημαδεύει.
Ζωή ή Θάνατος, για αλυσοδεμένες Ελπίδες,
που αυτοοικτίρονται από συνήθεια.
Κι οι Δρόμοι των ανθρώπων χωρισμένοι
με Συρματοπλέγματα, γεμάτα με Αίμα ξεραμένο
από κλεμμένα Όνειρα.
--------------------------------------------
Καμένα αυτοκίνητα με Στάχτες
απ’ τη Σάρκα αυτών
που δεν πρόλαβαν να φύγουν.
Νεκρά παιδιά στα πεζοδρόμια.
Κατεστραμμένα πράσινα παιχνίδια,
τρυπημένα από Σφαίρες και Λευκά τριαντάφυλλα.
Κόκκινα ποδήλατα, Διαλυμένα
από τις ερπύστριες των Τανκς και νεκρά ηλιοτρόπια.
Παιδιά, που τα δάκρυά τους ξέπλυναν
τις Μαύρες μπότες Προγραμματισμένων στρατιωτών
να σκοτώσουν οποιονδήποτε.
Μητέρες ανυπεράσπιστες,
που το Μητρικό τους γάλα πωλείται
με δώρο ένα όπλο Μίσους στα Πολυκαταστήματα.
Άνδρες που αγοράζονται χωρίς τιμή.
Ο ζητιάνος που κρυώνει στη γωνία.
Ο ψηλός Ασφαλίτης που τρομάζει τη γειτονιά
με ένα Χαμόγελο.
Ημερολόγιο Πολέμου.
Σκιές που ζωγραφίζουν με δάκρυα και Χαμένα όνειρα
ένα πικρό Φεγγάρι.
-----------------------------------
Πόλεμος.
Αυτός, ο Επόμενος, ο μεθεπόμενος.
Ο μεγάλος Καιάδας των
Αμέτρητων κουρσεμένων Ψυχών.
Πάμε για το επόμενο γύρισμα
φωνάζει δυνατά ο Σκηνοθέτης.
Πέφτει ο αναμενόμενος Τίτλος:
«Ο Πόλεμος ξεγυμνώνει την Αλήθεια μας».
Ναι έτσι θα ξεκινήσει τα λόγια του.
Ο Πολεμικός Ανταποκριτής
μιλάει.
Ένα νέο Ημερολόγιο Πολέμου γράφεται.
Η Αρχή που γίνεται Τέλος.
Το Τέλος που γίνεται η Αρχή.
Που χάθηκες Αγάπη;
Για σένα δάκρυσε στα Τραγούδια του
ο άνθρωπος...

"Ο Χριστός μας σήμερον εγεννήθη" (απόσπασμα)

Πέρα εις στο ανέγγιχτο,
στο μαύρο φόντο του Αστεροβριθούς ουρανού,
οι Νότες του Θεού
αστράπτοντες Αρματηλάτες
ταξιδεύουν.
Ανταύγειες μορφώνονται των άστρων,
άσπιλες θυγατέρες.
Φως ανέσπερον της Χαράς,
διαχέονται έως στα πέρατα του Κόσμου.
Ο Χριστός μας σήμερον εγεννήθη!
-----------

Αγγελόμορφα μικρά παιδιά,
με αχτιδοστέφανα,
και αργυρόχροες σάλπιγγες κι αυλούς
στο Σύμπαν εκείνες συνοδεύουν.
Κι είναι οι χιτώνες τους
Ανθόπλεκτοι,
με ασπρολούλουδα και κίτρινες μαργαρίτες.
Λευκά μαργαριτάρια που αστροφέγγουν,
μες στο Αγιασμάταρι
της αθωότητας των ψυχών.
----------
Σμίγουν και αγκαλιάζονται,
ωσάν αστροθέτες,
της Μουσικής της Θείας Γέννησης.
Ακούστε τα άνθρωποι,
πόσο όμορφα και Θεϊκά
σαλπίζουν και υμνούν!
Ακούστε τα πως αυλωδούν
ένα Άστρο υπέρλαμπρο.
Του Απείρου είναι η αρχή, το έσχατο σημείο.
Ως το Παιδί Του κατέρχεται,
ο Παλαιός των Ημερών, ο Άχραντος των Αιώνων.
Ο Χριστός μας σήμερον εγεννήθη!
----------
Όρα άνθρωπε,
ως Αστρολάβος μαγικός ορθώνεται,
ωσάν το Θείον Φως Του να μετρά
την απόσταση απ’ της Πίστης μας
τους μεσημβρινούς!
Κι είναι αδιατάρακτος, αδιάλειπτος.
Ο Άρχων των Ιερών σχημάτων,
ο Ορθόδοξος Σταυρός μας.
Αδιάβλητος και Αναλλοίωτος,
του Δημιουργού μας
η Αρχέγονος, η Άρρητος εικόνα.
----------
Καλεί σιμά τους Πρωταγγέλους του,
το άστρο της Εσπέρας,
αντάμα το άστρο της Αυγής,
τον Πολικό αστέρα.
Προστάζει τον Αρκτοζέφυρο
να σύρει τη Πνοή του,
ταξίδι Ανέμου να γενεί στη Βηθλεέμ
μαζί Του.
Διότι εκεί εγεννήθη η Σάρξ της Σαρκός Του,
ο Μονογενής, ο Αζύγιαστος Υιός Του.
Ο Χριστός μας σήμερον εγεννήθη!

Ελπίζω!

Με θούριους του Ιούδα

ύμνησα  το Μεγαλείο  της Ύπαρξης Σου

Κύριε.

Την Αγάπη Σου αγόρασα με Τριάντα αργύρια

σ’ ένα φθηνό και χυδαίο παζάρι.

Στην ομίχλη ενός νέου Γολγοθά

έσβησα τα Ανεξίτηλα ίχνη Σου.

Τρείς φορές σε αρνήθηκα,

Χίλιες πούλησα τη Ψυχή Σου.

Την Αλήθειά Σου σταύρωσα Επτά φορές.

Κι όμως η Ελπίδα Σου

δεν μ’ εγκατέλειψε Ποτέ!

~~~~~~~~~~~~~

Στη ξεχασμένη ηλιαχτίδα,

που Μάνα στοργική χαϊδεύει,

ένα μισογκρεμισμένο Ξωκλήσι

στην κορφή ενός απόκρημνου βράχου

Ελπίζω!

Στους ψίθυρους τ’ Ανέμου

που οδηγούν την πλώρη των Καραβιών

της αθωότητας

Ελπίζω!

~~~~~~~~~~~~~

Στα θαλασσοπούλια που τα φτερά τους

ζωγραφίζουν με τα Δάκρυα των κυμάτων

τους απέραντους και ανερμήνευτους ορίζοντες

Ελπίζω!

Στα λόγια της Αγάπης που μένουν μετέωρα,

σε Άλλες ζωές για να ξανασυναντηθούν

Ελπίζω!

~~~~~~~~~~~~~

Σ’ αυτούς που κοιτούν Ψηλά

ενώ τους κλέβουν κάθε μέρα και λίγο Ουρανό

Ελπίζω!

Στα ασπρολούλουδα της Άνοιξης

που είναι ερωτευμένα με το ζωοδότη Ήλιο,

μα πεθαίνουν δίχως Ένα του χάδι

Ελπίζω!

~~~~~~~~~~~~~

Στις παγωμένες πέτρες που γίνονται

Κόκκινα τριαντάφυλλα

στα χέρια των απελπισμένων ψυχών

Ελπίζω!

Στο ζεστό και εγκάρδιο Χαμόγελο

αυτών που πεινούν

Ελπίζω!
~~~~~~~~~~~~~

Στους Μάταιους αγώνες που γυρεύουν

το χαμό μου

Ελπίζω!

Στα Όνειρα που έμειναν ορφανά

και μου απλώνουν το χέρι

Ελπίζω!

Στις Προσευχές των λίγων ταπεινών

που συντροφεύουν τη Μοναξιά των αστεριών

Ελπίζω!

Οι ιδέες δεν σωπαίνουν ποτέ

Υποκριτές εξαγόρασαν

τη σιωπή σου.

Το άδικο έκρυψαν σε μια μάσκα

Ηθικής,  κι όταν εκείνη έπεσε,

ένα μεροκάματο σου υποσχέθηκαν.

Ένα απλό μεροκάματο

για να ξεχάσεις

τι σε κάνει Άνθρωπο.

Να λησμονήσεις για ό,τι αξίζει

να πολεμάς.

Πολέμησε τις Ενοχές.

Πολέμησε τους Ένοχους.

*~~~~~~~~~~*~~~~~~~~~~~*

Όταν έκλαψες σε περιφρόνησαν.

Όταν αυτοκτόνησες γέλασαν με το θάνατό σου.

Πώς μπόρεσαν;

Στο γραφείο Ανεργίας στοιβάζονται

τα όνειρά σου,  με ένα αριθμό προτεραιότητας.

Τα βήματά σου

στους απρόσωπους διαδρόμους

φτιάχνουν τα διαγράμματα

του Μέλλοντος.

Οι μάζες διδάσκονται

απ’ το βιασμό της αξιοπρέπειάς σου. 
Μην τους αφήνεις.

Γκρέμισε τη Στατιστική τους.

*~~~~~~~~~~*~~~~~~~~~~~*

Σήκωσε το βλέμμα σου !

Να πορεύεσαι, δίχως φόβο, στους Άγνωστους ορίζοντες

που σου στέρησαν.

Άκουσε.  Άκουσε τις ιδέες που δεν σωπαίνουν  ποτέ.

Αυτές είναι που πλημμυρίζουν με  Φως

τους διψασμένους, τους ανέλπιδους δρόμους

των Αγώνων.
Αυτές είναι οι οδοδείκτες για τις Μάχες

που τραντάζουν

την ύπαρξή σου συθέμελα.
Εκεί είναι που ξεγυμνώνεται η Ψυχή

για να δεις τον εαυτό σου,

εκεί είναι που τα ιδανικά ψηλώνουν περισσότερο

αν έχεις συνοδοιπόρους.

Σφίξε το χέρι τους. Αγωνίσου γι’ αυτούς.

Πίστεψε.
*~~~~~~~~~~*~~~~~~~~~~~*

Οι σκέψεις για ένα καλύτερο Αύριο

ξεψυχούν μπρος στη μοναξιά.

Τα λόγια της Ελπίδας κτίζουν μισές αλήθειες,

όταν δεν τα πιστεύεις.

Οι πράξεις για τον άλλο είναι μάταιες,

όταν δεν έχουν για Θεό τους την Αγάπη.

Το ουράνιο τόξο παύει να είναι η ζωγραφιά των ονείρων,

αν δεν μπολιάσει τα φτερά του Έρωτα,

με Χρώματα και ανέγγιχτες μνήμες.
Νοιώσε την Άνοιξη.

Τις κόκκινες παπαρούνες που χορεύουν

ευτυχισμένες στο αγέρι,

τη μοναξιά της μπλε ανεμώνης που ελπίζει

στο πιο τρυφερό σου χάδι,

τα κόκκινα γεράνια που ψιθυρίζουν

τα μυστικά τους λίγο πριν τη βροχή.

Νοιώσε.

*~~~~~~~~~~*~~~~~~~~~~~*

Αν συναντήσεις το Μοιραίο χαμογέλασέ του.

Αν το Αναπόφευκτο σταθεί απέναντί σου ζήσε.

Ζήσε αγνοώντάς το.

Μη μετράς ποιοι και πόσα είναι εναντίον σου.
Πάλεψε για ό,τι αξίζει,

για ό,τι φαίνεται μόνο του ασήμαντο,

μα που μαζί με άλλα γίνεται

σπουδαίο, μεγάλο.

Άκουσε.

Άκουσε τις ιδέες που δεν σωπαίνουν ποτέ.
Για εκείνες τραγουδούν στο χρόνο

οι  γιοί  τ’ Ανέμου,

για κείνες, τις αέναες ερωμένες

του Ήλιου και της Δικαιοσύνης.

Αγάπησε.  Δίχως όρια. Πέρα απ’ αυτά.
Μη ρωτάς γιατί.
Μόνο Αγάπησε.

Μαρία Γκοροστιέτα

Ω, Γυναίκα της φωτιάς από το Μεξικό,

Μαρία Γκοροστιέτα,

το αίμα σου Λουλούδι της ερήμου

μονάκριβο, ωραίο!

Στης Δύσης το χρυσαφένιο ορίζοντα

η απαράμιλλή του ευωδιά

πλημμύρισε όνειρα

το απόμακρο Τικιτσέο.

*-------*-------*

Λευκός Θάνατος,

σκοτάδι μες στη νιότη σου,

Μαύρος ο Λύκος

για σένα παραφυλάει,

μα η γενναία σου ψυχή

Φως των Αζτέκων διαχέεται,

ο Ήλιος πάνω απ’ τα σύννεφα,

Αγέρας βορράς

τον αψηφάει!

*-------*-------*

Στο Τεοτιχουακάν,

Μαρία Γκοροστιέτα, θυσία έγινες,

ιέρεια ακατάβλητη,

εμπρός στους Έμπορους των Αισθήσεων

δε μέτρησες διόλου τη ζωή σου,

καρδιά της Αντίστασης ακούσθηκες παντού,

μαχόμενη η φωνή σου.

*-------*-------*

Στο Ελ Λιμόνε τρεις σφαίρες του δόλου

σφηνώθηκαν στο κορμί σου,

θαύμα που τις ξερρίζωσε

η ατσάλινη θέλησή σου.

Μαρία Γκοροστιέτα, φτιαγμένη είσαι

απ’ του Ζαπάτα το αδούλωτο σκαρί,

του Βίλα ατρόμητη ψυχοκόρη,

Ηρώων συνείδηση,

σου ψιθυρίζει στο αυτί,
«Μη σταματάς Προχώρει».

*-------*-------*

Όμως, το ήθος, η Πίστη στο Αγαθό

οι αρχές που υπερασπίζει,

στης τηλεόρασης τα σήριαλ

πληρώθηκαν με υποκρισία κι άδικο,

ο Δρόμος μάταιος που ελπίζει.

Πώς διαστρεβλώνονται τα λόγια της,

και τις ιδέες της,

Τυφώνας Σάπιων τις αφανίζει!

*-------*-------*

Ύαινες και Θρασύδειλοι

ενέδρας σου ύφαναν ιστό,

Μαρία Γκοροστιέτα,

φρικτά σε εκτέλεσαν

στο Σαν Χουάν Ταραραμέο,

ορίζοντας το τέλος σου απάνθρωπο,

ύπουλο και μοιραίο.

*-------*-------*

Ω, δύστυχη κόρη

της Αγάπης και της Ανθρωπιάς

τα αστέρια τώρα ζεσταίνουν τ’ όνειρά σου!

Στη γη του Μεξικού όμως για ιδές,

σκλάβα η Ελεύθερη ψυχή,

πώς έπεσε ξανά νεκρή!

Μαρία Γκοροστιέτα,

από τους κομμένους σου αντίχειρες

έσπασε δεν ακούγεται πια, Σιωπή,

άηχη καστανιέττα.