ΜΠΟΡΑΝΤΖΑ / Ποιητική Συλλογή της Αλίκης Ψαχούλα

ΕΥΘΥΣ ΛΟΓΟΣ

Ας μη χρειάζεται να φαντάζομαι.

Να καταργηθεί αυτή η νηναιμία.

Είδες πώς έπαιξα με τη λέξη;

Τη βρίσκεις ενδιαφέρουσα έτσι;

Θέλεις να σχολιάσεις το παίγνιο;

Ή θέλεις να την τσαλακώσεις στα χέρια σου

για να την ξαναγράψεις;

Άκου.

Την πόρτα πίσω μου την κλείνω για να την κλειδώσεις.

Βάλε δίπλα μου

μια λάμπα, ένα κερί, έναν ήλιο, ένα φεγγάρι μια καιόμενη βάτο—

ό,τι στο καλό θες—

ζωγράφισε ένα παράθυρο γύρω από τα μάτια μου,

δώσε μου να κρατάω ένα ξερό κλαδί—

ό,τι νομίζεις—

και μετά αφαίρεσέ τα όλα αυτά

μέχρι να με βρεις.

http://www.24grammata.com/wp-content/uploads/2014/09/Psachula-boranza-24grammata.com_.pdf

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ / Αλίκη Ψαχούλα

Τη ρωγμή στην άσφαλτο να ψάχνεις.
Και όταν βρεις εκεί τον αγκαθωτό μίσχο,
να μείνεις και ν’ αφουγκραστείς.
Σκονισμένα ποδοβολητά ρότες θα ξαναγίνουν.
Ίσια να πας τότε.
Μήν τρομάξεις
και μήν αναρωτηθείς πού
πήγαν τα πράσινα δίχτυα
που έριχνε πάνω του το νηπενθές.
Ίσια να πας.
Προσπέρασε το Ηρώον.
Στο τέρμα της Χαίνουσας το μπλε φουστάνι.
Ανεμίζει στην ανοιχτή αγκαλιά.

ΑΝΕΣΤΗ / Αλίκη Ψαχούλα

Δέν τον άφηνε η λεύκα να φύγει.
Τον είχε ξεντύσει αργά
κι έπειτα τυλίχτηκε
γύρω του και μέσα του.
Του έστρωνε νερό να πιεί
και φύλλα να ζεσταθεί.
Την άνοιξη του ψιθύριζε να ξυπνήσει
μα εκείνος όλο και στριφογύριζε στην αγκαλιά της.
Σαν ήρθαν να τον πάρουν
μάταια θρόιζε.
Μόνο ένα παπούτσι του την άφησαν να κρατήσει.

Αλίκη Ψαχούλα (βιογραφικό σημείωμα)

Η Αλίκη Ψαχούλα γεννήθηκε στην Αθήνα το 1978. Έχει σπουδάσει Αγγλική Φιλολογία. 


Ποιητικές Συλλογές:

• Οι ώρες 
• Μποράντζα

ΧΑΡΤΙΝΟ ΤΡΟΠΑΙΟ / Ψαχούλα Αλίκη

Σκόνη πάνω σε τώρα αλλοτινό,
με διάφανο σήμερα τριγύρω.
Όμορφα μύριζε η κόκκινη ζωή.
Η κορδέλα της γιορτής
ακόμα εκεί.
Σκοινί που βοηθά
στην τελευταία κατάβαση.
Στολίδι παρωδία
για μια πετρωμένη στιγμή.

Κοστούμι / Ψαχούλα Αλίκη

Με αφώτιστες λέξεις
θα ονομάζω τα πράγματα
για να με καταλαβαίνεις.
Θα φορέσω και ρούχα του αύριο
γιατί με τα χθεσινά γελάς.
Και σοβαρά παπούτσια,
ορθά να βαδίζω.
Χαμογελώντας θα παίζω με πρόσημα.
Σήμερα συν αύριο
ισον
σήμερα μείον χθες.
Και το “επί” κομματιάζεται από το “δια”.

Κραγιον / Ψαχούλα Αλίκη

Με κόκκινο κραγιόν αύριο.
Συνοδεύει νωθρές εικασίες.
Οι νιφάδες από δέρμα τοίχου
στα χείλη
ξεχασμένο γλυκό από γιορτή.
Αν γελάσω
θα δείξω τα ματωμένα ούλα.
Η ανησυχία των τριγύρω
θα είναι πότε θα πάψω
να πονάω.
Όχι πότε θα σκάψω το παράθυρο.

αναβολη / Ψαχούλα Αλίκη

Δώδεκα φωτερές αγκίδες
θα μου τσιμπούν τα δάχτυλα,
και αμέτρητοι μουσικοί αποσπερίτες
θα κρύψουν τη στρογγυλή μου Κόρη.
Ο δρόμος είναι ακόμα εδώ,
κι εγώ ξεπαγιάζω
γιατί δέ ζώνομαι το γκρίζο του αμπέχωνο.
Ξέρω πως στην τελευταία στροφή
θα πιαστώ από παγκάκι ημίκρημνο
μα σκιάζομαι από το διάστικτο πρωθύστερο.
Εδώ με αιδώ
σε ομόηχο ράπισμα.

ο μύλος / Ψαχούλα Αλίκη

Πάνω στη γλώσσα μου γεύση από τριμμένο ατσάλι.
Ευγνωμοσύνη.
Αυτή η γεύση είναι δυνατό κάλυμμα.
Τίποτα δεν το διαπερνά.
Είναι, βέβαια, δύσκολο να απολαύσω το φαγητό
Μα τουλάχιστον το χωνεύω.
Ένα παράξενο πράγμα συνέβη χθες.
Ξεστόμισα τη λέξη «πεταλούδα»
Και έφτυσα αίμα και δυο φτερά.

Συνήθεια / Ψαχούλα Αλίκη

Έμαθαν οι παλάμες το σχήμα του προσώπου.
Το σκοτάδι έγινε μια νύχτα απλή.
Η θάλασσα ούγια ξηλωμένη.
Ιχνοβασία πάνω σε ξερές ανάσες.
Ξύλινα μάτια παντού κ κουρασμένα τζιτζίκια.
Αλλά εμείς συνεχίζουμε με αγωνία
να ψάχνουμε.
Και χαιρόμαστε που βρήκαμε
καινούρια γλάστρα για τα σκουλήκια στα φύλλα.
Στους μίσχους. Στις ρίζες.

επιστροφη / Ψαχούλα Αλίκη

Σκουλαρίκια εκκρεμή
Σε γύψινο πρόσωπο.
Βραχιόλια κροταλώδη
Σε πήλινους καρπούς.
Προσμονή δωματίου.
Τα κλειδιά γυρνούν μόνα τους.
Μετά ξαπλώνουν στη γωνια τους
Κάτω από φυτό ιδρυματικό.