Λιποταξία / Κώστας Τσιαχρής

 

Λιποτακτούμε από τη γλώσσα

των ανθρώπων

Πάει να πει ότι μιλάμε

Με το λάλημα του πετεινού

σε ανήλιαγα σημεία

μες στο σώμα

Που το φως δε φτάνει

Κι αν τα φτάσει

κόβουν τις αχτίδες του

δυο θηριώδη σύννεφα

τα στήθη κάθε μάνας

που μας βύζαξε

και δεν ανέχεται

το σπλάχνο της για μια ζωή

να κουβαλά τη στάμπα

λιποτάκτη

Κώστας Τσιαχρής

Σαβουάρ Βιβρ / Κώστας Τσιαχρής

Θα ανοίξουμε πανιά ένα βράδυ

Αποχαιρετώντας

μια ιδέα που έφαγε τα νιάτα της

στο χτίσιμο του αρώματος

αυτού του αγριολούλουδου

που φύτρωσε ποιος ξέρει πως

σα ζούγκλα δίχως άδεια δόμησης

στο στήθος μας

στο μέρος της ανάσας

Και θα ζητήσουμε

απ' τις νέες ιδέες

πριν απλώσουν ρίζα και σκιά

συστάσεις

προϋπηρεσία σε κήπο

ή δίπλωμα κηπουρικής

για να κλαδεύουν μόνες τους

στο άψε σβήσε

την περίσσια χλωροφύλλη

και τον homo erectus

που παλεύει με ζιζάνια

να τινάξει στον αέρα

τους κανόνες ευγενείας

Το σαβουάρ βιβρ των λουλουδιών

Κώστας Τσιαχρής

Από τις "Παραλογές"

https://filologikesmaties.blogspot.com/.../blog-post_27.html

Σαβουάρ Βιβρ / Τσιαχρής Κώστας

Θα ανοίξουμε πανιά ένα βράδυ

Αποχαιρετώντας

μια ιδέα που έφαγε τα νιάτα της

στο χτίσιμο του αρώματος

αυτού του αγριολούλουδου

που φύτρωσε ποιος ξέρει πως

σα ζούγκλα δίχως άδεια δόμησης

στο στήθος μας

στο μέρος της ανάσας

Και θα ζητήσουμε

απ' τις νέες ιδέες

πριν απλώσουν ρίζα και σκιά

συστάσεις

προϋπηρεσία σε κήπο

ή δίπλωμα κηπουρικής

για να κλαδεύουν μόνες τους

στο άψε σβήσε

την περίσσια χλωροφύλλη

και τον homo erectus

που παλεύει με ζιζάνια

να τινάξει στον αέρα

τους κανόνες ευγενείας

Το σαβουάρ βιβρ των λουλουδιών

Κώστας Τσιαχρής

Από τις "Παραλογές"

https://filologikesmaties.blogspot.com/.../blog-post_27.html

Κώστας Τσιαχρής / Μισθός ναυαγοσώστη

Σε έναν συναισθηματικό πνιγμό

επιτρέπεται να κρύβει κάποτε κανείς

ένα σωσίβιο κάτω από την μπλούζα

ή μια σχεδία μέσα στο μυαλό

για να μπορεί εκ του ασφαλούς

να διακηρύσσει ότι πνίγεται

ενώ οι μπουρμπουλήθρες βγαίνουν

περισσότερο σαν παιχνιδάκι των χειλιών

παρά από το ξεφούσκωμα στο στήθος

μέσα στο νερό

Έτσι λοιπόν επικαλούμενος

το δίκιο του πνιγμένου

ή του στραγγαλιστή

θα έχει πιθανότητα 99%

-οποία τύχη σε εποχές και σε ακτές

που δεν ενδείκνυται η κολύμβηση –

να διεκδικήσει έναν μόνιμο μισθό ναυαγοσώστη

που χαρίζει το φιλί ζωής

στον τάχα μισοπεθαμένο εαυτό του

ύστερα από την εισρόφηση

επαρκούς ποσότητας μονόπλευρης αγάπης

[Από την "Αναπαράσταση πνιγμού"]

Κώστας Τσιαχρής / Εικονικός πνιγμός

http://filologikesmaties.blogspot.com/.../blog-post_27.html

Κάθε φορά που σε απειλούν με εκείνο

το "όλα τα γνωρίζουμε για σένα "

Έτοιμοι με τον κουβά και την πετσέτα

Όταν σε βρίσκουν με τον δισταγμό

να παίρνει κλίση προς το Θέλω

Και το Θέλω μπαίνει και σαρώνει

τα άθελά σου

Κι αν είσαι πάλι ένα βήμα πριν

απ' το απεταξάμην

Μη νομίσεις ότι εκεί τελειώνουν όλα

Δίχως να ξεράσεις την αληθινή φωνή σου

Θα σε δέσουν χειροπόδαρα

Με το κεφάλι προς το χώμα

Θα πονάς θα μπαίνεις όλος

καταμέσα στην ανάκριση

βασανιστήριο όλος

όλος βογγητό

Και μέσα στον υποτιθέμενο πνιγμό σου

θα φαντάζεις παρομοίωση νεκρού

που ακόμη συζητά τις λεπτομέρειες

του επικείμενου θανάτου του

Kώστας Τσιαχρής : Τα μπλουζ της Περσεφόνης

Σε μια ζωή που απ'το παρόν

δε μένει τίποτε παρόν

Ας εμένα για πάντα εγγεγραμμένη

στα μητρώα του δήμου των νεκρών

Με συνδημότη μου τον ύπνο

Μέσα στο πέρας των περάτων

Θα έθετα υποψηφιότητα

Για γραμματέας πτωμάτων

Να καταγράφω σε κατάστιχα

Την κάθε εικόνα απ' την παράσταση

Να βάζω τη σφραγίδα ΔΕΝ ΕΓΚΡΙΝΕΤΑΙ

σε αιτήματα για μόνιμη ανάσταση

Ε όχι αγαπητοί μου αφού

Σας έλαχε ο κλήρος του ψευτονεκρού

έτσι για αστείο

Τι ψάχνετε γιατί σκαλίζετε

Υποθέσεις περασμένες στο αρχείο ;

Ουδόλως συναισθάνομαι τα λόγια σας

"Τι ρόλος τρομερός !"

Απ' την αρχή το ξέρατε

Αυτοί ήσαν οι κανόνες :

μια στο φως και μια νεκρός

Κώστας Τσιαχρής / Του νεκρού εαυτού

Σε 51 τόσα χρόνια

Έζησες κυρίως κάτω απ' το κρανίο σου

Ελάχιστα έξω από αυτό

Και τώρα πια τις αποδράσεις

τις πληρώνεις με αίμα

που γεμίζει μπουκαλάκια

Για να τρέφονται οι βρικόλακες

και πριν παλουκωθούν

την τελευταία στιγμή στο στήθος

να προφταίνουν ένα χτύπημα με τη σφεντόνα

Στα άτιμα

Τα φλύαρα πουλάκια

Που όλο υπονοούμενα και μίσος

Φυτιλιάζουν με άρνηση για σένα

την ανήξερη Αρετή σου

Κώστας Τσιαχρής: Το τελευταίο παιχνίδι

Καθόμαστε σε διπλανά καθίσματα

Στο θέατρο Πρώτη σειρά

Ορίζει ο καθένας μας το σώμα του το κάθισμά του

Θα σε λέω Χαμ και θα με λες Κλοβ *

Και δεν είναι παιχνίδι αυτό που θα παίξουμε

μήτε απόδραση απ' ό,τι κουβαλάμε

Θα' ναι όλα στο πλάι μας

Σα χρόνος που θα καταρρεύσει όταν πρέπει

Αλλά βρισκόμαστε κι οι δυο σε μια στιγμή αναπηρίας

Δε μιλάμε Μόνο γράφουμε το τίποτα

Είναι σιωπή τα φώτα χαμηλώνουν

η παράσταση μας παρακολουθεί

Τα λόγια των ηθοποιών δε λέγονται τυχαία

Πάνω απ' τα καθίσματά μας

μεταξύ των προβολέων και των άστρων

περιμένει μια αυλαία

Κανείς δεν ξέρει και δεν έχει σημασία

ανασηκώθηκε μας πέταξε

χωρίς καμία πρόβα σ' ένα όριο της ζωής

Δεν έχει τέρμα και δεν έχει αρχή

Είναι τα πάντα εγκλωβισμένα σε μια μέση

Πώς να γινόταν όμως πώς ;

Να έπαιρνα μια πέτρα και να σπάσω τον αέρα

που βουβαίνει πάντοτε τα λόγια μας

και δεν τ΄ αφήνει να μιλήσουν ;

Δεν έχει τέρμα και δεν έχει αρχή

Είναι τα πάντα εγκλωβισμένα σε μια μέση

* Τα ονόματα των ηρώων στο "Τέλος του παιχνιδιού" του Σ. Μπέκετ

Κώστας Τσιαχρης : Να ζήσω αληθινά για να γεράσει πρώτα ο χρόνος …

 

 

 

Ἰδού ἕστηκας ἐπί τήν θύραν

 

Αίμα μου

να λοιπόν που στέκεσαι έξω από την πόρτα

και χτυπάς

τόσο βάναυσα τα βράδια

ώστε μένω ξάγρυπνος

ολάκερος

με τα κλειδιά απ' το σώμα μου

χαμένα

Ίσως και για αυτό να περιφέρομαι

ζητιάνος σε άλλα σώματα

που ξέρουν πώς να μπαινοβγαίνουν

απ' τη μοναξιά τους

να μη νιώθουν στάλα τύψεις

για την κόλαση που αφήνουν πίσω

 

**

Οι εντολές

 

1.Να μιλά με ευκολία

το βλέμμα μου για πόλεμο

(ας ξέρουν οι άλλοι

ότι ήδη αχρηστεύτηκαν οι νάρκες)

2.Να αφήνω

να περιπλανιέται πρόσφυγας

έξω απ' το σώμα μου

η συνήθεια (Κάθε μέρα θα ξυπνάει με ένα μεγάλο Όχι)

3.Να ζήσω αληθινά

για να γεράσει

πρώτα ο χρόνος

(και στο τέλος η αποικία του

στο σώμα μου )

4.Να μην μπορέσω

( αν και μαζεύω χρόνια

αρμύρα από τη θάλασσα )

ούτε στο τόσο

να αντιγράψω λίγη από τη νοστιμιά

που αφήνει ο ιδρώτας του λαιμού σου

5.Να μην αντέχω αυτή την όραση

(που μου κοιτάζει πιο πολλά σκοτάδια από τυφλότητα)

6. Να ξεμένει στα μισά του πόνου από βενζίνη το μνημονικό μου

(ψάχνοντας με το μπιτόνι άδειο

για διανυκτερεύον βενζινάδικο)

7.Να διαβάζομαι μονάχα με γυαλιά πρεσβυωπίας

(και σβησμένα φώτα)

8.Να περισσεύω σε δάχτυλα εκεί που απαγορεύεται το άγγιγμα (αλλά επιτρέπονται οι μώλωπες)

9.Να συλλαμβάνομαι απ'τα αποτυπώματα (της ειρωνείας μου)

10. Να πέφτω τέλος από τα μεγάλα λόγια

και να μη γκρεμοτσακίζομαι

(το πολύ να σπάω κανένα ασήμαντο πλευρό

κοντά στο μέρος όπου μεγαλώνει στα κρυφά η αλήθεια)

 

**

Ασκαρδαμυκτί

 

Γι' αυτό ας παλέψω

να κρατήσω τα μάτια ορθάνοιχτα

σε αυτόν τον ανακριτικό φακό που λέγεται ζωή

Ίσως και σβήσω έτσι την παραμικρή υποψία

ότι ναι

η ευθύνη για το ματωμένο μούτρο της

μπορεί και να φωλιάζει

στη σφιγμένη μου γροθιά

Κώστας Τσιαχρής : Κάθε μου τρόπος να ανασάνω είναι κούφιος...

Εν βρασμώ

Θα μιλήσω για κάποιους καθαρούς ανθρώπους
που όταν ρίχνεις μέσα τους πέτρες
δε θολώνει το αίμα τους
που απ' τους πρόποδες
καταλαβαίνεις την κορφή τους
που μ' ένα πλήθος κάτω απ' το πουκάμισο
σηκώνουν κάθε λαβωμένο όραμα στους ώμους
που από τον αφαλό τους σέρνεται κατάδικος ο πόνος
αλλά στέκουν εύζωνες τα σφιγμένα τους δόντια
που μέσα στη σκόνη
συνεχίζει ν' αστράφτει το μέλλον τους
που μέσα στον αγέρα
παραμένουν με χτενισμένο πνεύμα
και που ας ρίχνει χιόνι
στο μυαλό των άλλων
με τσακμάκι ένα δέος
κρατούν την ιστορία εν βρασμώ

**

Σαρκοβόρο άνθος

Πόσο με εξουθενώνει αυτό το άνθος
που δυναμώνει κομμένο στο ποτήρι
ρουφώντας ζωή απ' ό, τι στεγνώνει
πεινασμένο κτήνος που ίσα το αντέχω
ανατολή του άλγους και της ναυτίας
που θα' πρεπε το άρωμά του να σηκώνει τραγούδια
θα' πρεπε ο μίσχος του να μη μοιάζει μαχαίρι
θα' πρεπε η ρίζα του να τραβάει λίπασμα απ' την άνοιξη
Με πίνει και κιτρινίζει το μέλλον μου
Με κόβει και πρασινίζω από θάνατο
που πίσσα σκοτάδι να του πετάξω
κάνει φωτοσύνθεση απ' τον ίσκιο
Απάνθρωπο άνθος
Κάθε μου τρόπος να ανασάνω
είναι κούφιος -με αναπνέει
Κάθε μου τρόπος να το κολυμπήσω
ατυχής- με πνίγει στο νερό του

**

Ιψενικό τρίγωνο

Κάθε τρίγωνο είναι μια κλειστή
τεθλασμένη γραμμή τριών σημείων ...
Έψαχνες χρόνια να βρεις μια διχοτόμο
κάπως να λυθεί ο κόμπος
που έδενε τη σκοτεινή μεριά σου
με τα θαλασσοπούλια στην Αλεξανδρούπολη
στις τουαλέτες κοντά στο φάρο
όταν μια νύχτα τρομαγμένος άκουσες
ίδια βατράχια τα νερά στο πάτωμα
που χοροπήδαγαν εδώ κι εκεί αναστενάζοντας
και δυο κορμάκια πίσω από μια πόρτα
δοκιμάζονταν από αγάπη

Ανοίγοντας την πόρτα
δε σου άφησε η λαχτάρα άλλο εμβαδόν
έσφιξες χάρακα στα χέρια
μέτρο από μια έπαρση αποκοιμισμένη
έγινες υποτείνουσα
ζεστή γραμμή
που ένωσε τις ανοιχτές κορφές :
Εσένα , το ίνδαλμα και το κακέκτυπό σου
Κι όπως χόρτασες και ακμή και παρακμή
κατάλαβες πως πρέπει
ένας απ' τους τρεις να χαλαστεί
ο άλλος να τεντώσει ολέθρια τη χορδή του
Από ισόπλευρο
το τρίγωνο να ξαναγίνει βίαια σκαληνό

Κώστας Τσιαχρής / Σαρκοβόρο άνθος

Πόσο με εξουθενώνει αυτό το άνθος
που δυναμώνει κομμένο στο ποτήρι
ρουφώντας ζωή απ' ό, τι στεγνώνει
πεινασμένο κτήνος που ίσα το αντέχω
ανατολή του άλγους και της ναυτίας
που θα' πρεπε το άρωμά του να σηκώνει τραγούδια
θα' πρεπε ο μίσχος του να μη μοιάζει μαχαίρι
θα' πρεπε η ρίζα του να τραβάει λίπασμα απ' την άνοιξη
Με πίνει και κιτρινίζει το μέλλον μου
Με κόβει και πρασινίζω από θάνατο
που πίσσα σκοτάδι να του πετάξω
κάνει φωτοσύνθεση απ' τον ίσκιο
Απάνθρωπο άνθος
Κάθε μου τρόπος να ανασάνω
είναι κούφιος -με αναπνέει
Κάθε μου τρόπος να το κολυμπήσω
ατυχής- με πνίγει στο νερό του

Κώστας Τσιαχρής: … είμαι πιο πιστό αντίγραφο της ομίχλης

Έπρεπε...

Έπρεπε να σπάσει θρύψαλα η σιγουριά
να γεμίσουν οι παλάμες χαρακιές
από ένα ξάφνιασμα
που έφερε ξοπίσω του σκυλόψαρα
Σε θάλασσες
όπου κολύμπησα παιδί
αλλά αναπάντεχα
ρυτίδιασαν τα χρόνια μου
και βγήκα στην ακτή υπερήλικας

Έπρεπε να σκοντάψει ο ουρανός
να σηκωθεί ξανά
με ματωμένους αγκώνες
με σκισμένα γόνατα
να κουτσαίνουν τα άστρα
ράμματα παντού από μπλε
πρησμένα σύννεφα

Έπρεπε να τρακάρει το πάθος με μια κολόνα
σε δρόμο γλιστερό
που μου πήρε τα πόδια
που μου άφησε μόνο χνάρια
από πατημασιές χωλών ερώτων
λαμαρίνες χωμένες στη σάρκα
κι έναν αερόσακο
που άνοιξε τα πέταλα
λευκό λουλούδι
ύστερα απ' τη συντριβή

Έπρεπε να βγάλουν τρίχωμα τα λόγια μου
χτυπώντας ταμπούρλα μέσα στο δάσος
σπαράζοντας ωμούς ανθρώπους
κυνηγώντας ζέβρες
το άσπρο και το μαύρο της γραφής

Έπρεπε να κόψει πρόστιμο
στο κατοστάρι μου ο φόβος
να χτυπήσουν οι σειρήνες απαλά
μέσα στο πανδαιμόνιο

Για να ακούσω εν τέλει τη σοφία
στη νωχέλεια της χελώνας

**

Μετενσάρκωση

Τώρα που έριξα ήλιο
ως την τελευταία γωνιά
και οι σκόνες ταράχτηκαν σφόδρα
κι οι αράχνες απόρησαν σιωπηλά
παραδώσου φάντασμα
ύψωσε το σεντόνι σου
για σημαία ανακωχής
όλα χάθηκαν μη βρυχάσαι
ό,τι φάνταζε τρομερό
υποτάχτηκε στο χαμόγελο
μην περιμένεις κρυψώνες
σ' αυτό το στήθος
Έσπειρα το λευκό σου,
φάντασμα, στο δέρμα μου
και μοιάζω πιο πολύ από σένα
φρίκη
δεν μπορείς να μου μοιάσεις
είμαι πιο πιστό αντίγραφο
της ομίχλης
πιο αγνός αντίλαλος κεραυνού
πιο φτυστή γεωγραφία θανάτου

Εν κατανύξει / Τσιαχρής Κώστας

Όπως περνώ
ανάμεσα από νηστικά κεριά
στο μαύρισμα των τοίχων
ξανανάβουν οπτασίες από φλόγες
τόσο κατανυκτικά
που μεταφέρεται
τροφή απ' το πάτωμα
ως τον τρούλο
Εκεί ένας παντοκράτορας
βαρύς από στολίδια
ξεκολλάει την ασημένια φλούδα του
με πόνο
Λαμπαδιάζουν από πίσω
και οι πέντε αισθήσεις
ακοή ως τον ψίθυρο
όραση σε κοίταγμα τυφλού
αφή που αφήνει μούδιασμα στο πνεύμα
γεύση με κομμένη γλώσσα
όφρηση αρωμάτων
από μύχιο σύμπαν

Το μάννα /Τσιαχρής Κώστας

Ας είμαι νηστικός
δεν έχω ανάγκη
να σηκώσω τα μάτια
να λυγίσω τα γόνατα
Ποια συντριβή;
Ποιο πένθος
μέσα σε τέτοια
φωτοσύνθεση;
αντί ο λιμός
να με αφανίζει
συγυρίζει ταπεινά
το πνεύμα μου

Πέφτει τροφή
απ' την ίδια την πείνα

Kώστας Τσιαχρής (αναφορά)

O Kώστας Τσιαχρής γεννήθηκε στη Γερμανία

Είναι εκπαιδευτικός  (φιλόλογος ) κριτικός της λογοτεχνίας

και ασχολείται με την ποίηση.

Ποιήματά του υπάρχουν διάσπαρτα στο διαδίκτυο ενώ

αρθρογραφεί τακτικά στην ηλεκτρονική

εφημερίδα www.Kavalacity.net

Διατηρεί το ιστολόγιο:http://filologikesmaties.blogspot.com.cy/

Ποιήματά του από ανέκδοτες δουλειές μπορείτε να διαβάσετε στις παρακάτω διευθύνσεις: 

http://www.poiein.gr/archives/29095

http://www.poiein.gr/archives/33785/index.html

Ελθέτω η απουσία σου / Κώστας Τσιαχρής

Τι μ’ αφήνεις μόνο;

Αγρίεψε  το σπίτι

Ξεστομίζει μούχλα

Κόβει ασβέστη απ’ το ταβάνι

Τον χιονίζει στα μαλλιά μου

Με γερνά

Τι  μ’ αφήνεις μόνο;

Πέντε το πρωί

Ανοίγουν πόρτες

Βγαίνουν στίχοι

Μπαίνουν ερημιές

και  στήθος λύκου

μ’ αναπνέει

Μ’ αφήνεις  μόνο

Χόρτασαν  τα κάδρα σκόνη

Βήχουν μαύρο τα συρτάρια

κρακ και κρακ

Παντού  τριγμοί

Ελθέτω η απουσία σου

Μ’ αφήνεις μόνο

Ας  έβαζα έστω

τις  ρυτίδες μου σε τάξη

Ελθέτω η απουσία σου

Ας έχωνα το χέρι έστω

να  τραβήξω μέσα απ’ τους σοβάδες

το αρχικό μου δέρμα

Ελθέτω  η απουσία  σου

ή   έστω  την κραυγή του βρέφους

που γεννάει  από τα χείλη του

τον κόσμο

Μόνος

Σφίγγω τους νεκρούς

Μεσίστια  στην παλάμη

ανεβαίνει μια  αστραπή

Ελθέτω
Απόψε βρέχει

Βρέχει  εσένα

κι ίσως

-δόξα σοι  ο λυγμός-

απ’ το πολύ νερό

ξαναφυτρώσει  κάτι