Κόρης φιλίν εζήτησα

Κόρης φιλίν εζήτησα
κι είπε μου να τση μνώξω

Και μνώγω τση στον ουρανό
και λέει μου : Ψηλά `ναι

Και μνώγω τση στη θάλασσα
και λέει μου: Βαθιά `ναι

Και μνώγω τση στο `κόνισμα:
Τάβλα και ζωγραφιά `ναι

Και μνώγω τση στη νιότη μου
λέει μου : Ψεύτης είσαι

Η ώρα τούτη

Η ώρα τούτη δεύτερη μετά το μεσονύχτι
Είν’ ώρα αναμνήσεων
Μα όχι πάντα

Η ώρα τούτη δεύτερη μετά το μεσονύχτι
Είν’ ώρα περισυλλογής
Μα όχι πάντα

Η ώρα ετούτη δεύτερη μετά το μεσονύχτι
Είναι ώρα για δάκρυα
Και μένει πάντα

Ζω ( Γοργόνα )

Ζω
Ζω ανάμεσα σε νόμους
Πού’ναι για τους υπονόμους
Νόμους νόμους υπονόμους
Ζω
Κι η ψυχή μου φορτωμένη
Όλο φόβους αστυνόμους
Τρέχω σαν τρελός στους δρόμους
Ζω
Για μια ανάσταση
Αντίσταση επανάσταση
Σ’ άλλη διάσταση
Ζω
Και τζάκια κι οικογένειες
Καλώ τις ομογένειες
Για μια παράσταση
Ζω
Ποιους Δαρείου ποιας Παρυσάτιδος
Καραγκιόζη οσιομάρτυρος
Καραγκιόζη οσιομάρτυρος
Από τ’άλλο μου τ’αυτί
σήμερον γιορτάζει ο σάτυρος
την εθνική μας
δική μας
γιορτή
ζω
ζω ανάμεσα σε πρέπει
καθωσπρέπει κι επιβλέπει
πιάνω τ’ουρανού το κρέπι
ζω
κι η φωνή μου φορτωμένη
του Ομήρου όλα τα έπη
τη φωνή την άλλη βλέπει
ζω
Για μια ανάσταση
Αντίσταση επανάσταση
Σ’ άλλη διάσταση
Ζω
κι από τα σύμβολα
κρατώ αναμφίβολα
τον εαυτό μου μικρό

Δεν σου τά `πα μωρέ Νικόλα

Ποιος το ’πε που αυτό το χώμα
βγάζει μόνο πορτοκαλιές
Οι πλαγιές έχουν άλλο χρώμα
κάθε Μάη που ανθίζουν πασχαλιές
Και σου το’πα μωρέ Νικόλα
στην πατρίδα έχουμε απ’ όλα
φως νερό και ηλεκτρικό
κι από τότε μέχρι τώρα τουρισμό

Άντε κι ακόμα μια γυροβολιά
Άντε κι ο κύκλος στενεύει για μας
Άντε το στόμα σου τ’αήμερο
Άντε κι ο έρμος και πού να το βρω

Το χωράφι γεμάτο στάρι
καρτεράει το θερισμό
Την καρδιά μου όμως ποιος θα πάρει
να την ρίξει στον βαθύ τον ποταμό

Γκιουλμπαξέ ( Αγλαΐα )

Πολλά δεν είπε, είπε λίγα
Μα ήταν ωραίο το ταξίδι – πήγα
Σαν πανηγύρι που δεν είδα
Και σαν βροχή στο Γαλαξίδι – πήγα

Πολλά δεν είπε, είπε λίγα
Όσα μπορούν να πουν οι μύθοι – πήγα
Στο τέλος είπε κι άλλα λίγα
Μέχρι να μπω στο παραμύθι – πήγα

Τριαντάφυλλο του Γκιουλμπαξέ
Σ’ άλλο φεγγάρι πέταξε
Κι αλλάξαμε σελίδα

Ανάθεμα π’ αγάπησα το χώμα σου

Ανάθεμα π’ αγάπησα το χώμα σου πατρίδα
και διπλοτρισανάθεμα που δε σε ματαείδα
κοντόμερος κι ανήμπορος το κύμα αναρωτούσα
κι αντίκρυ μου ο Χάροντας και τον περιγελούσα

Ανήμερα κι απ’ αύριο καράβι καρτερούσα
κι ήτονε νεκροκάραβο και για τ’ αλλού κοιτούσα
Μια μέρα μια Παρασκευή θα πέσω να πεθάνω
και μια Λαμπρή θ’ αναστηθώ από το χώμα πάνω

Άδικα μου `κλέψαν τη ζωή

Εγώ γεννήθηκα στα σίγουρα Γενάρη
κάποιοι με βρήκαν και με δώσαν του χιονιά
και με πέταξαν στης ζωής ένα πατάρι
κι εκεί μ’ αφήσανε να ζω στα σκοτεινά
Άδικα μου `κλέψαν τη ζωή
η μοίρα, το κισμέτ, το πεπρωμένο
και για ένα τίποτα με κάναν παρακεί
μ’ ένα μητρώο τζάμπα λερωμένο
Μου είπαν πρέπει τη ζωή μου να ορίσω
σε περιθώριο που ήτανε στενό
κι όταν προσπάθησα με κάποιον να μιλήσω
μπροστά μου βρήκα το απόλυτο κενό

Χρόνια που φύγανε

Χρόνια που φύγανε και γίνανε σελίδες
σ’ ένα βιβλίο που δεν έγραψε κανείς
κι εγώ αντάρτης με ιδέες και ελπίδες
ηθοποιός κάποιας αόρατης σκηνής
Χρόνια που γέρασαν χωρίς ν’ αλλάξει κάτι
και τώρα σέρνονται και κλαίνε απεγνωσμένα
μια χάρη μόνο σου ζητώ με άδειο μάτι
κάποια στιγμή να γράψεις θέλω
κι ένα σύνθημα για μένα
Χρόνια που μοίρασαν απλόχερα υποσχέσεις
σαν παραμύθι για ενήλικα παιδιά
κι εγώ που πάντα είχα θέσεις και απόψεις
έχω κουρνιάσει αμίλητος σε μια γωνιά

χαμένο βράδυ

Έρημα σοκάκια
φτωχογειτονιές
Όνειρα κρυμμένα
πίσω απ’ τις γωνιές

Άσε με να ψάξω
Κάτω απ’ το σκοτάδι
Για να πάρω πίσω
Το χαμένο βράδυ

Χέρια λασπωμένα
Βρώμικα νερά
Μάτια δακρυσμένα
Στόματα κλειστά

Άκρη δεν έχει ο ουρανός

Η δίψα μου ’γινε φωτιά,
στερεύει στα φιλιά σου,
το δάκρυ μου σταλαγματιά
χάνεται στη ματιά σου.

Άκρη δεν έχει ο ουρανός,
αρχή δεν έχει η δύση.
Τέλος δεν έχει ο καημός,
το χαμογέλιο θλίψη.

Στο παραθύρι σου κρυφά
γροίκαγα περιστέρι,
σαν το μαχαίρι απάστραφτε,
σβήσε, χλωμό μου αστέρι.

Άκρη δεν έχει ο ουρανός,
αρχή δεν έχει η δύση.
Τέλος δεν έχει ο καημός,
το χαμογέλιο θλίψη.