ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ

Παραδόξως, ήταν τότε
Εκείνη η στιγμή που σου έγνεψα, με τα χέρια
Τεντωμένα σαν ένα σκοινί που επρόκειτο
Να κοπεί
(το σκοινί της μπουγάδας ή το σκοινί
Της τρέλας μου
Που φεγγοβολά μες στο σκοτάδι)
Παραδόξως, ήταν τότε
Εκείνη η στιγμή που σε κράτησα κάποτε σίγουρα
Και η πόρτα του πλυντηρίου ανοιχτή
Με τα ρούχα πεταμένα στο πάτωμα
Πάνω στο κρύο
Πάτωμα
Τρομαγμένο μου πουλί, κατακερματισμένο μου
Παραμύθι, σε ψάχνω κι αυτό το απορρυπαντικό
Ήταν απάτη, το μυαλό μου παραμένει θολό
Και Απροσάρμοσ

Η γυναίκα γυαλί

Μπαμπά, μαμά, με φτιάξατε
Από γυαλί.
Δε μεριμνήσατε για ένα
Πιο ανθεκτικό υλικό. Μ’ αφήσατε
Στην τύχη μου
Και όλο τρέμετε για μένα
Μήπως σπάσω.

Και πιο πολύ, γιατί στο βάθος
Ξέρετε
Πως τα κομμάτια μου θα κόψουν
Το λαιμό σας.

ΜΕΣΣΙΑΣ Ι

Γλυκιά, αμετανόητη ύπαρξη
Ήρθα για να σε σώσω.
Παράτα τις όποιες θεωρίες
Για το πώς βρίσκει την ευτυχία
Ο μοναχικός άνθρωπος
Για τον τρόπο που η ζωή
Μπορεί να σου χαμογελάσει
Το πλύσιμο των πιάτων να γίνει
Διασκέδαση, ο καταναγκασμός
Της καθημερινότητας ένα ζωηρό
Παιχνίδι
Για το πώς είναι δυνατόν
Οι μουτζούρες να γίνουν έργα τέχνης
Το κελί της φυλακής σου
Μια ζεστή φωλιά
Ο αστυνομικός καλός, τα μωρά σου
Να ζωντανέψουν όλα.
Από καιρό πάψαμε να πιστεύουμε
Πως είμαστε σημαντικοί
Δεν είμαστε σημαντικοί
Είμαστε κόκκοι σκόνης.
Μηχανές που προγραμματίστηκαν
Για καθορισμένο χρόνο.
Να υπάρξουν, να πεθάνουν,
Να εργάζονται. Να αιμορραγούν
Καμιά φορά.
Το χαμόγελο μοιάζει στα χείλη
Πιο θλιβερό, όταν υπάρχει.
Εκείνη τη στιγμή ακριβώς,
Κάποιος πρέπει να μας λυπάται, πολύ.

Έλενα Πολυγένη (μικρό βιογραφικό)

Η Έλενα Πολυγένη γεννήθηκε στην Πάτρα. Είναι ηθοποιός και μουσικός. Από το 2008 συνεργάζεται με την ομάδα mag και ασχολείται αποκλειστικά με το θέατρο της επινόησης και την περφόρμανς. Κείμενά της έχουν συμπεριληφθεί σε παραστάσεις της ομάδας. Το 2009 δημοσίευσε την πρώτη της ποιητική συλλογή "Γράμματα σε μαυροπίνακα" από τις εκδόσεις Δωδώνη.


 εργα της 

(2012) Η θλίψη μου είναι μια γυναίκα, poema
(2009) Γράμματα σε μαυροπίνακα, Δωδώνη

Αιφνιδιασμός

Το έργο τέχνης θα σε περιμένει στη γωνία
με μια σφαίρα πίσω απ’ το μάτι του
τότε θα είναι επικίνδυνο
να το κοιτάξεις, γιατί
ξέρεις καλά πως επάνω του κρέμεται
η γύμνια σου, η απαρχή της καταδίκης
ολόκληρου του κόσμου
κι ένα μικρό σαπισμένο
καραβάκι
που θα μπορούσε να το λένε
Ερωτα.

απειλή

Σα σκιάχτρο στέκομαι πάνω απ' τα όνειρά σας
Βάζω τα ρούχα μου να γέρνουν παλαβά
Τραβηγμένα να χάσκουν από χίλιες μεριές
Να ορίζουν την καρδιά σας
Σκοτώνετε την ώρα που σας έδωσα

Γιατί δεν τρομάζετε;

Το παιχνίδι

Μικρό αλογάκι με τα ξύλινα μάτια
Δε μπορείς να βρεις την αγάπη σου
Κι η καρδιά μέσα σου χτυπάει
   Χτυπάει.

Αχ, καημένο ξύλινο αλογάκι.
Ο αναβάτης σου ήταν ένα παιδί.
Οι κούκλες στο δωμάτιο
Μιλούσαν μόνο για τα
   Φορέματα
Και τα μαλλιά τους.
Κανείς μεγάλος δε σ' έπαιρνε
  Στα σοβαρά.
Όλοι γελούσαν με το αυτιστικό σου
   Κούνημα
Πίσω-μπρος, πίσω-μπρος
Πήγαινε η ζωή σου.

Γελούσαν, αλλά εσύ ήξερες
  Την αλήθεια.

Τα βλέφαρά τους ανοιγοκλείνουν
Οι σκιές τους πηγαινοέρχονται
Τα παράθυρα υποφέρουν
Οι στάχτες εκπλήσσονται
Οι στάχτες εκπλήσσονται.


Παραπονεμένο αλογάκι
Η φωτιά μέσα σου
Θα τους κάψει όλους

Νυχτερινό δρομολόγιο

Διάσπαρτα πλάσματα, παραπαίοντα
στις ουρές, στα συσσίτια, έξω
απ' τα νοσοκομεία.
Κάποιος μου δείχνει ένα
κίτρινο λουλούδι
μόλις έχει ανοίξει τα πέταλά του
η θέα του γεννά
ακόμα περισσότερη θλίψη.

Έξω από την εικόνα,
προχωρούν άφθαρτα πρόσωπα
δε μπαίνουν στον πίνακα
προσεκτικά βαδίζουν στην άκρη του
φωτογραφίζονται με τα χελιδόνια.

Εξευγενισμένα δάχτυλα, διατρέχουν
Με ηρεμία τις πτυχώσεις του παλτού
Τινάζονται στον αέρα, δείχνουν
Τα ψηλά κτήρια.

Περπατούν παράλληλα
Αλληλοασπάζονται
Η καλοσύνη τους φέρει κάτι
Το ανήκουστα απάνθρωπο.

Συνάντηση παλιών συμμαθητών

Ο ένας πάντα είναι δυσαρεστημένος.
Είτε γιατί δεν του αρέσει το τραγούδι
Είτε γιατί η φωνή του αντηχεί παράτονα
Και δεν ταιριάζει με των υπολοίπων
Είτε γιατί θυμάται έναν πληγωμένο
Έρωτα, είτε γιατί το τζάμι φέρνει
Ρεύμα και κρυώνει, είτε γιατί σκέφτεται
Τη μάνα του είτε γιατί τα ρούχα
Δεν του πάνε, είτε γιατί οι άλλοι
Είναι πιο όμορφοι είτε γιατί παλεύει
Με μια αρρώστια, είτε γιατί κάποιοι
Τον περιμένουνε είτε γιατί τον νίκησε
Ο χρόνος είτε γιατί τον ενοχλεί
Ο θόρυβος είτε γιατί όλοι του λένε
Τα παράπονά τους είτε γιατί
Η ιστορία τον προδίδει είτε γιατί το φως
Πέφτει στα μάτια του είτε γιατί
Δε βρίσκει τίποτα έξυπνο να πει και
Τίποτα να κάνει και μόνο κοιτάζει το
Βράδυ που φεύγει μέσα από τα χέρια του

(από τη συλλογή «η θλίψη μου είναι μια γυναίκα»)

Άνθρωπος για καμιά δουλειά

Δε μπορώ να γράψω ποιήματα
Φταίνε τα χέρια μου που τρέμουν ή φταίει
Το μισοσκόταδο ή το ζαβό
Το ριζικό μου.
Κύριε ελέησον με.
Αφημένη παράλογα μέσα σε κάτι που
Δεν γνωρίζω τι είναι
Καταρρέω και επανέρχομαι
Ολοένα πιο κουρασμένη,
Τα πάντα ακουμπούν επάνω μου νιώθω το
Βάρος τους να με παραλύει
Επιστρατεύω τη θέλησή μου
Και κάποια εγχειρίδια ψυχολογίας
Πηγαίνω πάνω κάτω, φτιάχνω
Καφέ ξαναφτιάχνω
Η ζωή του Ζ.Π.Σαρτρ με κυνηγάει
Ανελέητα θέλω να λέω ΟΧΙ να με
Συντροφεύουν
Αγαπημένοι βάσει προγράμματος θέλω
Προσωπικότητα.
Δεν μπορώ να γράψω ποιήματα
Αλλα το τραγικό είναι πως δεν μπορώ να
Καθαρίσω μια πατάτα.

Για να τελειώνουμε μ' αυτή την υπόθεση

Οχι εμένα, όχι το πρόσωπό
Μου, όχι αυτό που κρύβεται κάτω
Απ' το πουκάμισο.
Μιλάω κι ας ξέρω ότι η φωνή
Θα πνιγεί μες στα ψυγεία που
Παγώνουν τα σφαγμένα
Ζώα.
Υπάρχει δεν υπάρχει, τι με ενδιαφέρει.
Ετσι στο βρόντο κουνάω τα χέρια προς
Τον ουρανό.
Τι όμορφα που είναι τ' αγγελούδια
Σκοτωμένα
Με τα θλιμμένα μάτια τους, να μας κοιτούν.

Ποίημα από τη συλλογή Η θλίψη μου είναι μια γυναίκα,