«Καίγονται χρόνια» (απόσπασμα)

ΤΗΣ ΥΣΤΕΡΙΑΣ

Σπάγγοι στα άκρα

Ωραία ωραια τα άδεια κεφάλια

Από τα μάτια ο κόσμος

Από τα δάχτυλα η νύχτα

Η μαύρη κρούστα των κυπαρισσιών

Αναβλύζουν τα φώτα

Κι ο μυελός

Φωσφορίζοντα πλήκτρα της υστερίας

Και δεν διακρίνω

Πάνω απ’ την πόλη

Αν το νησί

Υψώνεται μουντό

Και τρέμει

*****

ΑΝ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ Ή ΟΧΙ Η ΦΩΝΗ

Κοντά στο γυαλί ακούγεται η φωνή

πριν και μετά τα βήματα

σε λευκούς διαδρόμους

τα πρόσωπα απαιτούν το θρίαμβο

τώρα μες στη ζωή των άλλων

κι ανοίγουν οι πόρτες

τη μέρα που ακούγεται η φωνή

κοντά στο ματωμένο γυαλί

κοντά στο κρεβάτι που κυλάει

αυξάνει η κυκλοφορία στους διαδρόμους

το σώμα ανασηκώνεται για να προλάβει

την τελευταία λέξη  –    δικαίωμα

ο εκφωνητής καταλογίζει

βαριά ευθύνη

Άλλοτε τρυφερό

τώρα σκληρό κι ανέκφραστο

κεφάλι πεταμένο

κοντά στα σκουπίδια

που καίγονται τα χρόνια

βγαίνει το φίδι

έρχεται η γάτα

Αν ακούγεται ή όχι η φωνή

*****

ΤΙ  ΘΑΜΟΥΝ

Τι θάμουν

χωρίς εσένα κουρελάκι

απομεινάρι της προπέλας του έρωτα

κουβάρι σάρκας όνειρο φτερού

τι  θάμουν

όταν το μαύρο το νερό σκεπάζει

το πρόσωπο  το πάθος  την πράξη

«Ύπνος, γενική δοκιμή» (απόσπασμα)

ΣΤΗΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΖΩΝΗ

Στην απαγορευμένη ζώνη κάτω από φυλλώματα και μέσα

σε ρεύματα διάστικτου νερού και κάτω

απ’ τον υμένα της  επιφάνειας –

αυτό που βρίσκεται εκεί ονομάζεται βυθός;

Η επιφάνεια του νερού είναι  φακός

όποιος κινείται

ψηλότερα και πάνω της

θα βλέπει μέσα

στην άμμο ή λάσπη

Θα βλέπει μέσα

το δίσκο του ρολογιού τους λυγισμένους δείχτες

μαύρους απ’ τη σκουριά

τα ελατήρια

που  παίζουν στη ροή

το πράσινο κουρέλι

που κρατιέται απ’ το γρανάζι

έχοντας τη φορά του ρεύματος

θα βλέπει κάτω

το νόμισμα

να στέκει σκοτεινό

την ιστορία των συναλλαγών του

και πίσω του

ότι λίγο

δεν ευτελίζεται  απ’ το χρόνο

*****

ΥΠΝΟΣ, ΓΕΝΙΚΗ ΔΟΚΙΜΗ

Ύστερα πάλι ήρθαν οι βροχές

το σώμα

σύρθηκε πάνω στα σπασμένα πράσινα καλώδια

της γής

κλαράκια βότανα αγριόχορτα σεντόνια

προ το παράθυρο

τροφή

οι οξειδωμένοι χυμοί του μέλλοντος

και οι περοσχώσεις των ονείρων

«Όλο και πιο λίγες» (απόσπασμα)

ΠΑΝΩ ΑΠ ΟΛΑ ΤΡΕΧΕΙ ΤΟ ΝΕΡΟ

Πάνω απ’ όλα

Τρέχει το νερό

Σκεπάζει

Ό,τι δεν αναπνέει πιά

Εκείνο

Που ξαφνικά γκρεμίζεται

Κι ύστερα μένει

Πάλι ακίνητο

Σαν ύπνος ταραγμένος

Του άλλοτε κατοικημένου.

Πάνω απ΄όλα

Κυλάει το νερό

Αλλά γιατί

Αυτή η αδιάκοπη ροή

Που κυνηγάει

Ακόμα

Το ίχνος

Που φθείρει

Τον ψίθυρο

Που λιώνει

Το κουρέλι

Αργά

Στο αλάτι

Ακόμα

Γιατί

*****

ΜΟΝΑΧΟ ΤΟΥ

Μέσ’ απ’ το σάβανο κοιτάζει

Εκείνο το μικρό

Κλαράκι καρφωμένο

Στο γαλανό ουρανό

Αναρωτιέται

Πόσες φορές

Το ξύρισμα Χ 25

Το κούρεμα Χ 40

Το ζουζούνι

Από ανθό σε ανθό

Οι τελευταίες

Ανεπαίσθητες

Κινήσεις

Μέσα στο πανί

να αποφύγει

Λόγια σκληρά

ελπίζοντας τη σιωπή

Να’ ρθεί

Η ευλογημένη

Στιγμή

Που θα’ ναι

Δόντι κίτρινο

Παλιό

Μονάχο του

βαθιά στο χώμα

«Του άλλοτε κατοικημένου» (απόσπασμα)

ΕΝΑΣ ΚΟΡΜΟΣ ΔΕΝΤΡΟΥ

Ένας κορμός δέντρου έχει πέσει

ένα χελιδόνι καθώς πετά

ένας δρόμος που δεν οδηγεί

ένα σπασμένο άπλυτο φλιτζάνι

η οσμή του χειμώνα σε μια εξοχή

σ’ ένα μισάνοιχτο άδειο ψυγείο

λίπος παλιό  [ από τί ]

εκεί σκουριασμένο λαμπρό   [ ότι ]

Το κλειστό παράθυρο ως ανοησία

ο έρωτας  ως  υπερβολή

η αγάπη ως βραδύτητα

η βραδύτητα ως πόνος

η ταχύτητα ως σκληρότητα

η αντικατάσταση ως απλή επανάληψη

η ακινησία της ροής ως ροή

η απουσία ως δήλωση του άλλοτε κατοικημένου

Ο άνθρωπος πέρασε από τον κόσμο άφωνος

η γλώσσα του δέθηκε απ’ την πολυλογία

πήρε μαζί του εικόνες που  -

[ κανείς, ποτέ

ή αρκεί ετούτη η μαρτυρία; ]

Η επούλωση της αρκτικής σχάσης του όντος

η σκέψη ως περιγραφή της

η  συνείδηση  ως  σύγκριση ανόμοιων καταστάσεων

πέπλοι επάλληλοι      συγκρούσιμοι

η ασφαλής γνώση   η αποκρυστάλλωση

το μόνιμο     το έγκυρο     το αναγνωρίσιμο

η σύγχυση

η υποψία

η υποκρισία της γνώσης  ως γνώση

η υποκρισία εν τέλει

«Με πράσινο του χαλκού στα χείλη και» (απόσπασμα)

ΑΠ’  ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟ ΑΙΜΑ

Απ’ τη γλώσσα το αίμα

παλιό μαξιλάρι με σκόνη

λακκούβα στο μαλακό λευκό

όπου η μνήμη

με χέρια μικρά

βγάζει

κρεβάτι  κάτω απ’ τη βροχή

στο γύρισμα του δρόμου

όλα γνώριμα

το καφέ σπίτι      το μονοπάτι   το δέντρο

αλλά από πού

και προς τα πού

κάθε φορά

η  κατεύθυνση

κάθε φορά

της λέξης το κλειδί

ανάλογα

από πού κυλάει το αίμα -

λόγος

να κρατηθεί  στη ζωή

ο ίδιος

μεγάλος και παιδί

με πράσινο του χαλκού στα χείλη

και γδαρμένο γόνατο

ψάχνοντας

όσο το χιόνι στροβιλίζεται

γύρω απ’ τις λέξεις

ώσπου να σκεπάσει

ώσπου να λειώσει

ώσπου

να φανεί  και πάλι

*****

ΠΡΙΝ ΑΠΟ

Πριν από  -

ως τομή του χρόνου

ενδιαφέρει  μόνο

το υποκείμενο της διεκδίκησης

που εξαρτά

της πράξης τη συνέχεια

απ’ την ονείρωξη του τέλους

σ’ αυτό το πλαίσιο αρχίζει η βροχή

δεν σταματά

σταγόνες  στο σκοινί   του απλώματος

αργά

άλλες  και πάλι  άλλες

στη θέση   προηγούμενων

μια κατ’ εκτίμηση

σταθερή γραμμή στον ορίζοντα

που  δίνει

ήχους χωρίς

σύνδεση με το τέλος

μόνο

μια προετοιμασία

πριν

από το πριν

*****

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ  ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ

Διαβάζοντας διαφορετικά

τις ίδιες λέξεις ο καθένας

ένα  ζώο μικρό

βγήκε απ’ την κρυψώνα του να  πιεί δροσιά

να ορίσει πάλι  τα  σταθμά

της μέτρησης του χρόνου

ο τυφλοπόντικας

φτιάχνει τις λέξεις νάχουν μνήμη κήπου

στο δρόμο με τις φάμπρικες

να ταξιδεύουν

στο κέλυφος του σύμπαντος

λέξεις κλειδιά

για σένα και για μένα

*****

ΕΝΑ ΠΟΥΛΙ ΔΙΑΣΧΙΖΕΙ

Ένα πουλί διασχίζει   σφαίρα

το μαύρο ουρανό

η   φωτογραφία

δεν αποτρέπει

το ότι

βρέχει ασταμάτητα

στη γέφυρα του Καρόλου

ένα

πολύ λυπημένο

κορίτσι ανέχεται

τα χάδια   μεσήλικα

και  κανείς δεν

Η  λάθος δήλωση   ονόματος

σε υποδοχή   ξενοδοχείου

σ’ αυτή  τη μαύρη  πόλη

φτιάχνει πρόβλημα

συν  ότι  τρέχει  διαρκώς

μέσα και  έξω απ’ τα παράθυρα

χωρίς να φαίνεται

και  πάλι    κανείς

Malá   Strana

υγρό χρυσάφι

κυλάει στο βούρκο άδικα

στους υπονόμους

Δεκέμβρης

ο  κυπρίνος  δύσκολα

γυρνάει μέσα

στη μπανιέρα

*****

ΠΑΛΙ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΓΝΩΜΗ

Πάλι για τη συγγνώμη

αυτή  που δεν δόθηκε

όταν έπρεπε

σήμερα ακόμα

το βουνό σωπαίνει

στα χέρια στάζει

η  καρδιά    του  λύκου

άρνηση πάλι

Ακατάπαυστα  ανέκοπτε

*****

ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΟΥ ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟΥ

Στον κήπο του Λουξεμβούργου

η παλιά ερώτηση ξανακλείνει το κεφάλαιο

και πάλι  όχι οριστικά

αυτό που σέρνεται

από το ύπτιο  γυρνάει σε πέταγμα

νεφέλη

εργαλείο χαριτωμένο

για όσους   έχουν χρόνο

λάσπη  φύλλα νεκρά

αλλά τα βότσαλα

τόσο μακριά απ’ τη θάλασσα

τόσο ψηλά στην αράχνη

μπράβο

μπαλαρίνα  του  χρόνου  πάντα

θα σε βλέπω απ’ τα σύννεφα

θα χαίρομαι για σένα

*****

ΚΙ  ΑΣ  ΜΗΝ

Κι ας μην περνάει  μονοπάτι από κει

κι ας είναι η πλάκα πράσινη

απ’ τη βροχή  φθαρμένη

τα χόρτα μέσα στο νερό

το φως του ήλιου

φέρνει κάποτε

στην πλάκα  γράμματα χρυσά

όχι πως  έφυγε  ή  γιατί

μόνο τρεις λέξεις

για  την  αγάπη  που δεν θέλει

αποδείξεις

κανείς να μην τις δει

κι ας μην περάσει

η κόρη του από κει ποτέ

ν’ αφήσει δάκρυ

*****

ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΑΠΟ Τ’ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Ακούγεται

από τ’ αριστερά στη σκηνή

Κάποια μέρα  αν μπορέσω

δεν είναι κανείς ηλίθιος

σέρνεται

μα γνωρίζω τι αξίζει

η ακολουθία συμφερόντων

αντιθέτως στο πρόβλημα

[ διακόπτης          βήματα]

ένα κολιμπρί στην έρημο

[απόσταση       αγκομαχητό]

μικρή καρδιά      ένα τίποτα

άθικτο άσπρο

απέτυχε

στον ύπνο του άλλου

και ξαναρχίζει

διαφορετική αγκαλιά     ανόητε

*****

Οι ψίθυροι τους χαμηλώνουν

«Υπάρχουν οι μέρες που ταιριάζουν στον καθένα

Μ’ αρέσει που γυρίζω πάλι στην Αίγινα φθινόπωρο

Όχι σαν άνθρωπος αλλά σα βήματα και στέκω

Έξω απ’ το ναρκωμένο σπίτι

Ισορροπώντας πάνω σε παλιά μου βήματα.

………………………………

Μ’ αρέσει που γυρίζω πάλι όχι σαν άνθρωπος

Αλλά σα βήματα και στέκω

Πάνω στον ίδιο χρόνο

Χωρίς δύναμη ν’ αλλάξω τη στιγμή

Κυλώντας ήρεμα πάνω σε δρόμους

Ήδη ανοιγμένους».

Ξυπνώντας ξαφνικά μεσ’ το σκοτάδι

«Ξυπνώντας ξαφνικά μεσ’ το σκοτάδι

Χρειάστηκα ένα ποτήρι με νερό,

μια εφημερίδα,

φως δίπλα στο κρεβάτι, δύναμη και

τύχη

Να σπάσω ετούτο τον καθρέπτη

Που με κοιτάζει χρόνια

δακρυσμένος

Δύσκολα χρόνια

Για τη καρδιά που επιθυμεί και

τείνει

Να ξεπεράσει το κορμί και όριά

του

Τα φύλλα της γραμμένα ως τη μέση

Τίποτα τελειωμένο κερδισμένο

καθαρό

Το όνειρο αλλάζει σε εφιάλτη

Σαν το οξύ τρώει της ζωής το

μέταλλο».

Καίγονται χρόνια

«Καίγονται χρόνια
Και είναι δύσκολο να συγκρατήσουν τ’ όνομα

Η φωνή δεν ακούγεται

Τα κόκαλα σαπίζουν

Στην υγρασία της μοναξιάς

Ρούχα της ψυχής και του κορμιού

Φθείρονται οριστικά

Μένει η σκιά ή ό,τι μένει

Και πρέπει ανώνυμα να εκπληρώσει χρέη

Και απαντήσεις άλλων».

Φέγγουν και χάνονται

«Φέγγουν και χάνονται

Ριγούν τα πρόσωπα

Στη σκιά των δέντρων

Σα κλέφτες που δεν έκλεψαν

Κρυμμένα βλέπουν

Παράλυτοι κι επάνω στη σκηνή

Κομμάτια παίζονται απ’ τη ζωή μας

Ελπίζουμε σ’ εκείνη τη στιγμή

Σαν το παιχνίδι που γυρίζοντας τα Φύλλα
Έρχεται το κεφάλι του μαρκήσιου Ντε Σαντ

Στο σώμα του αγγέλου με τη ρομφαία

Και στα παιδιά τα δικά μας»

Τι θάμουνα χωρίς εσένα κουρελάκ

Τι θάμουνα χωρίς εσένα κουρελάκι

Απομεινάρι της προπέλας του έρωτα

Κουβάρι σάρκα όνειρο φτερό τι

Θάμουν

Όταν το μαύρο το νερό σκεπάζει

Το πρόσωπο το πάθος και την πράξη;

σχολεία του κόσμου

Ξυπνόντας ξαφνικά μεσ’ το σκοτάδι

Χρειάστηκα ένα ποτήρι με νερό μια εφημερίδα

Φως δίπλα στο κρεβάτι δύναμη και τύχη

Να σπάσω ετούτο τον καθρέφτη

Που με κοιτάζει χρόνια δακρυσμένος.

Δύσκολα χρόνια

Για την καρδιά που επιθυμεί και τείνει

Να ξεπεράσει το κορμί και τα όριά του

Τα φύλλα της γραμμένα ως τη μέση

Τίποτα τελειωμένο κερδισμένο καθαρό.

Το όνειρο αλλάζει σε εφιάλτη

Σαν το οξύ τρώει της ζωής το μέταλλο.

Λάμπουν τα θρύψαλα

Χρυσίζει ο κάμπος  Λάμπουν τα θρύψαλα

το κορνιζάκι

 

Μέσα στο φως κρατάει το

σπασμένο τζάμι.

Εντός του

κίτρινη και σκισμένη

η φωτογραφία.

Εσύ κι Εγώ

Χρυσίζει ο κάμπος Λάμπουν τα θρύψαλα

ποιος μας θυμάται