Στέλιος Λουκάς (βιογραφικά στοιχεία)

Ο Στέλιος Λουκάς γεννήθηκε το 1959 στη Λητή Θεσσαλονίκης. Σπούδασε παιδαγωγικά και θέατρο. Εργάστηκε στην ιδιωτική εκπαίδευση.  Από το 1987 εργάζεται στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Θεσσαλονίκης ως δημοσιογράφος και από το 1989 στη Δημοτική Τηλεόραση, όπου διετέλεσε και διευθυντής προγράμματος-διοίκησης.



Έργα του : 

(2011) Αμύθητος κήπος, Κέδρος
(2007) Η παρακμή της μνήμης, Κέδρος
(2001) Η πιο μεγάλη χώρα, Καλέντης
(1985) Κορύβαντες κι άλλα διαλεχτά παραμύθια, Εκδοτική Θεσσαλονίκης
(1985) Ωδή στη μητέρα που έφυγε μια Άνοιξη, Ιδιωτική Έκδοση
(1984) Μια παραλλαγή της παραλογής του γεφυριού της Άρτας, Ιδιωτική έκδοση
(1981) Μακεδονία: Γαμήλια έθιμα και τραγούδια στη Λητή, Ιδιωτική έκδοση.

Από μια μικρή πόρτα της μνήμης

Η μητέρα μου
Μ’ επισκέπτεται κάθε μέρα
Χαμογελώντας
Μέσα σ’ ένα μεγάλο ψάθινο καπέλο
Μαζεύει βύσσινα
Κι έπειτα περνά από όνειρο σε όνειρο
Κερνά ανθρώπους που έχω ξεχάσει
Με το πρώτο σκοτάδι
Χάνεται
Από μια μικρή πόρτα της μνήμης.

Περίπτωση οργής

Ποτέ ο αγέρας δεν αποκαλύπτει
ότι ο ίδιος ευθύνεται για το θάνατο
των γιασεμιών.
Έτσι η υποψία βαραίνει όλους μας.

Έρωτας

Κι αφού φιληθήκαμε
     δώσαμε τα χέρια.
Σε λίγο αρχίσαμε να μαζεύουμε
τα όνειρα
     απ' τους δρόμους.

Να υποκλίνεσαι στον πόνο

Να υποκλίνεσαι στον πόνο
Ο πόνος είναι τρομαγμένο πουλί
Ήλιος που δεν ανέτειλε
Σ' ελεύθερο ουρανό
Κι όλο αιμορραγεί
Να υποκλίνεσαι στον πόνο
Με το πιο τρυφερό σου βλέμμα.

Μπροστά σ' έναν καθρέφτη

Μπροστά σ' έναν καθρέφτη
Που μειδιά
Ένα κορίτσι με χέρι σκουριασμένο
Ζωγραφίζει νύχτες.

Ταξίδια σε μια άγνωστη χώρα

Τώρα πια έχω μάθει καλά τη Σιωπή
Είναι στις φλέβες μου
Όπως το φως και το σκοτάδι
Όπως η ζωή κι ο θάνατος.

Έχω έναν ήλιο μέσα μου

Έχω έναν ήλιο μέσα μου
Φωνάζω
Ακούστε με
Έχω έναν ήλιο μέσα μου
Με καίει
Τα χέρια μου ματώνουν
Όλα χάνονται
Το φως
          μες στ' άστρα
Το αθώο ρυάκι
          στη θάλασσα
Ο σπόρος στον κατακλυσμό
Ο ύπνος στην αιωνιότητα
Έχω έναν ήλιο μέσα μου
που ανάβει όλα τ' αστέρια.

Είμαστε πουλιά ενός μεγάλου ουρανού

Είμαστε πουλιά ενός μεγάλου ουρανού
Ορυκτά ανεξερεύνητα μιας άγνωστης χώρας
Αναμένουμε το φως της αιωνιότητας
Να ζήσουμε την πραγματική μας ζωή
Της χώρας Ουτοπία είμαστε πουλιά
Ατενίζουμε έκπληκτα στο βάθος του ορίζοντα
Τις τρομαγμένες μας σκιές
Να χάνονται στο έρεβος του ανέφικτου.

Η θάλασσα δεν είναι μακριά

Η θάλασσα δεν είναι μακριά
Η θάλασσα ποτέ δεν είναι μακριά
Κι όταν γελά
Όλα τα ξεχασμένα κοχύλια
Από παιδικά χέρια αφημένα στο βράχο
Γίνονται γλάροι
Η ομορφιά ποτέ δεν περιμένει
Ανθίζει πριν από την έκπληξη.

Η σταγόνα βροχής

        Στο Γιώργο Μαρκόπουλο

Η σταγόνα βροχής
Επάνω στο αστραφτερό καθαρό του σακάκι
Μεταμορφώθηκε σε λουλούδι
Συνέχισε να περπατά στον κήπο
Κι όταν η βροχή δυνάμωσε
Η σταγόνα έγινε τώρα
Ένα τεράστιο κλωνάρι δέντρου
Και τότε
Απ' το πουθενά
Εκατοντάδες βρεγμένα πουλιά
Κούρνιασαν πάνω του.

Τα όνειρα

Τα όνειρα
Σιωπές, σιωπές ντυμένες τη λευκότητα
Του χιονιού
Τα όνειρα
Οι πιο βαθιές μας πληγές

Έρωτας

Κι αφού φιληθήκαμε
     δώσαμε τα χέρια.
Σε λίγο αρχίσαμε να μαζεύουμε
τα όνειρα
     απ' τους δρόμους.

Η νύχτα που επιμένει

Η νύχτα που επιμένει να ντύνεται μ' άστρα
απόψε
όμορφη όσο ποτέ
μοιράζει υποσχέσεις.
Στις φλέβες της σπαρταράει αιχμάλωτο
το φως του κόσμου.
Η νύχτα που επιμένει να ντύνεται μ' άστρα
ανεπανάληπτη
αγγίζει τον ύπνο μας
εισχωρεί στο πιο απόμακρο όνειρο
μεταμορφωμένη σε γιασεμί.