τα μάτια του Κωστή

Στιλπνοί μηροί, κρουστοί και δροσερότατοι Που το καρπούζι σκάει σαν τριζοβολάτε.

{…}

Σάρκα! Στο φυλλοβόλημά σου Μυριάδες δυο αγριολούλουδα

{…}

Μια υποψία ξαφνική; η ενοχή; Κάτι σαν βέλος έκοψε στα δυο Ένα φιλί

{…}

Τα χείλια σου γουστάρω να ρουφήξω τ’ αλανιάρικα, Τα μάτια σου να πιω τα καφεσαντανιάρικα.

{…}

Περνά περίπολο στα μάτια το φεγγάρι Μία με τρεις;, με τη φωνή του γρύλου συντροφιά, Μα από ποιό κρεβάτι απόψε τό ‘χουν πάρει; Προσπέρασε και ξέχασε να πει τα συνθηματικά.

Πάντα σ΄ αναζητούσα και δεν σ’ εύρισκα ποτέ

Πάντα σ΄ αναζητούσα και δεν σ’ εύρισκα ποτέ Στα κερδισμένα και χαμένα όνειρα της νύχτας Κι ακόμα σε τοπία που απαιτούν να τα ορίσεις Με τα δικά σου στίγματα για να σωθούν, Στις κατακόμβες του καιρού Με τις θαμπές, μισοσβησμένες οπτασίες, Τα πρόσωπα που χάσαμε πριν γεννηθούμε. Πάντα σ’ αναζητούσα και δεν σ’ εύρισκα ποτέ Όταν για μια στιγμή, όλα μαζί ανάβαν τα βεγγαλικά Της λευτεριάς που έπαιρνε μορφή στο σώμα∙ Όταν γυμνός μέχρι τη ρίζα σού δινόμουν Έως το πιο βαθύ μου κόκαλο Στο χρόνο βυθιζόμουν και στα πράγματα. Ω Αναπνοή, που δεν γνωρίζεις πλάτος.

Αλλά, να μεταγγίσω αίμα σ’ ένα φάντασμα;

τραγουδώ το χέρι μου

Τυφλό αηδόνι χτίζει τη φωλιά του Καθώς το χέρι μου περνάει στα μαλλιά σου, Τότε το γέλιο σου παφλάζει, σκάζει στα νερά, Τους αστερίες ξεσηκώνει, Φρέσκια δροσιά φυτεύει Στις πελαγοκυψέλες.

Ακούγεσαι, θ’ ακούγεσαι για δυο χιλιάδες χρόνια.

Για σε, που ξέκοψες απ’ το πλευρό του μελισσιού

Για σε, που ξέκοψες απ’ το πλευρό του μελισσιού Και ήρθες να μεθύσεις στο φιλί μου Θ’ αλλάξω τα μάτια μου. Για σένα, βέλασμα της ακατοίκητης αυγής, Με βλέμμα νεκρού αγαπημένου θα φορτίσω τα μάτια μου. Του πρώτου κόσμου έμβρυο που κούρνιασες στο στέρνο μου, Θ’ ανεβώ την ηλικία της άγνοιας και της σοφίας Τα μάτια σου ν’ ανοίξω, το σώμα σου να χτίσω. Δροσιά μαντηλιού σ’ ετοιμοθάνατο, Ευφροσύνη χιονιού σε θάλλον στήθος να σε πω. Και σαν στο αίμα σου, του κάλλους οι βυθοί αναβοσβήνουν, Θα ξεριζώσω αυτά τα μάτια, Θα ξεκληρίσω τη δυναστεία του πάθους, Για να μπορώ κι εγώ να στεγαστώ αγάπη μου, Για να μπορώ κι εγώ ν’ αγαπηθώ.

Ειδύλλιο

Κέρδισες∙ και το χαμόγελό σου Ερωτικό ρυάκι συνεπήρε Καθώς υψώναμε μαζί την Άγια καμπάνα Των αηδονιών και των κυκλάμινων Στο θαλερό τοπίο. Στον τρυγητό της αγκαλιάς μας. Ο θόλος της κόμης υγρός. Τα μάτια σου χτυπούν τα γύρω δέντρα. Διάσπαρτος ήλιος. Στο δέσιμο της σάρκας Το κρόταλο του ίσκιου μας στη φυλλωσιά.