Το Ξύπνημα των Κοιμωμένων Οφθαλμών : Ποιητική Συλλογή του Νίκου Κατσαλίδα γεννημένη το έτος 2021

 

ΠΡΟΣΩΠΙΔΕΣ

Κι όταν τον ήλιο πέταξε σχισμένη προσωπίδα
το μουχρωμένο πρόσωπο,μελανιασμένο είδα.

ΔΕΗΣΗ

Γονυπετής ξεδίπλωσα το πράσινο υφάδι.

Η χλόη άχνισε χαλίστρωμένο με αλφάδι

ΔΩΡΙΚΟ ΚΙΟΝΟΚΡΑΝΟ

Με μαρμαρένιο λάξευμα κολώνες σκεπασμένες

δαφνοστεφάνωτες σιωπούν ωσάν περισπωμένες

ΦΟΥΡΤΟΥΝΑ

Αγγελικό πουλάκι μου, πως τα βολεύεις τώρα

ξέθωρη η σημαία σου κι εσύ μόνο στη πλώρα. 

ΦΕΓΓΑΡΙ

Ένα κοχύλι φεγγαριού στην αμμουδιά φυτρώνει.

Τινάζει κιτρολεμονιές κι ύστερα πάχνες στρώνει.

Ο Νυχτοπαρωρίτης: Παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Κατσαλίδα

ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΕΣ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ / Κατσαλίδας Νίκος

Ποτέ δεν πίνω από το αίμα των εχτρών

παρά μόνον από το αίμα του Χριστού

που ρέει ροδαλό στις περγουλιές μας.

Ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑΤΟΣ (Απόσπασμα)

Ἐσύ, μοῦ ’πε στὸ λίκνο μου σιβυλλικὴ ἀχτίδα,

τοῦ ἥλιου ποὺ ἐπῴαζε ὡς πορφυρένια κλῶσσα,

ἀπὸ τὸν πατρικὸ βωμὸ θὰ πάρεις τὴν πατρίδα,

ἀπὸ τὸν μητρικὸ ναό, τὴ μητρική σου γλώσσα.

ΠΡΟΟΙΜΙΟ

Τώρα, στὰ μολυβένια ὄρη, ἀκράδαντα κι εὐλογημένα, ἅγιοι ναοὶ καὶ σαρκοφάγοι, στὶς τράμπες τῆς θεογονίας κώδικες καὶ ἀνάγλυφά μας, καὶ ἡ πελώρια λεοντή τους στὰ καταράχια κρεμασμένη στὸ βεστιάριο τῆς σελήνης, νὰ στοιχειώνεται τὰ βράδια, μὲς στὰ οὐράνια ὀρθωμένα ἀκόρεστα βαθιὰ βυζαίνουν, βαλαντωμένα φέρετρά μας, λάρνακες ἄδειες συλημένες ποὺ ἀθεόφοβες οὐρλιάζουν, καλλωπισμένες μας αἰῶρες, ἀπὸ τὰ φιλιγκρὰν τοῦ ἥλιου, στὶς ἴριδες κι οὐράνια τόξα, καὶ στὶς ἀψύχραντες ἁψίδες, στὶς αἰωρούμενές μας δόξες ἀπὸ ἀντικατοπτρισμούς μας πλανεύονταν ἡ κιβωτός μας στὰ κοκαλιάρικα βουνά μας,

βόρειες, κοραλλένιες ράχες στὰ ἀκρωτήρια τῆς νεφέλης, στὰ ὁμηρικὰ καὶ δοξασμένα, ὅλες οἱ κορυφογραμμές τους πασπαλισμένες, παχνισμένες στὰ βελουδένια ὁράματά μας κατάλευκα καὶ πουπουλένια, τρίζουν μὴ καταποντιστοῦνε τὰ βυθισμένα ἀρχοντικά μας, σὰν ψαρομάλληδες δραγάτες πορεύοντας, στὰ ριζοβούνια, στὸν κλήδονα τὰ γονικά μας, γονυκλινεῖς στὶς βρυσομάνες σὰν φωσφορίζουσες κοκάλες γητεύοντας χαλκοκουροῦνες, στὴν σολομωνικὴ τῆς λεύκας ξορκίζοντας τοὺς γέρο-γῦπες, μὲς στῶν νερῶν τὶς φλυαρίες, ψελλίζοντάς μας προφητεῖες, στὸ θέλγητρο τῆς περιστέρας στῆς φυλλωσιᾶς τὶς γοητεῖες, στοῦ σεληνόφωτου τὴ σκάλα

σελ: 13 κόσμιες ὑπάρξεις ἁγιασμένες ἄστρα λευκὰ στὰ περιστύλια, περιστεράκια στοὺς πυλῶνες πάνω ἀπὸ τοὺς περιστερῶνες ἔξω ἀπὸ τοὺς περίβολούς μας στὶς βορινές μας πολυθρόνες, σαλεύουνε κι ἀνατριχιάζουν, τρυγώντας ζαρωμένες ρῶγες, ξεθωριασμένους ἀμπελῶνες, ποὺ ἀλυχτοῦνε οἱ ἀλεποῦδες, στὰ ἀδέσποτα λαγωνικά μας,

καὶ τριγυρίζουν σαλαμάντρες μὲ σοφισμένα βλέμματά τους στὰ φωτεινά τους μονοπάτια, κι οἱ χινοπωρινοί τους δρόμοι μὲς στὴν καλάθα τῆς σελήνης πᾶν σαγηνεύοντας τὶς μνῆμες μὲς στὰ ἡλιοβασιλέματά μας, ὁ ἕνας δρόμος πάει στὸν ἥλιο ὁ ἄλλος βγαίνει στὸ φεγγάρι, καὶ ὁ στενόμακρος, φιδίσιος, στὰ μονοπάτια τῆς ἀβύσσου.

 σελ:14

ΤΟ ΑΕΙΚΙΝΗΤΟ ΤΗΣ ΣΤΟΥΡΝΑΡΟΠΕΤΡΑΣ

Δεν θέλει ρόδινα, βαμμένα, πορφυρένια, λαξεμένα, σύγχρονα ραβδιά κι ούτε αγία ράβδο πατριαρχική και σκήπτρα βασιλιάδων. Δεν θέλει σύγχρονα βαριά ραβδιά της πολυτέλειας, να κροταλίζουν, να γλιστρούν στις στουρναρόπετρες, στις πέτρες να γυαλίζουν στα λιθάρια και να λάμπουνε στον ήλιο, να χαλάει ο κόσμος. Δεν πάει να βαδίζουμε οι δυο στους δρόμους, κυρτωμένοι πάνω στα ερασιτεχνικά ραβδιά, καημένε γέρο, λέει. Δεν θέλει σύγχρονα προφητικά ραβδιά να συντηρεί σκυμμένη φασουλιές, να αραιώνει μαϊντανό μέσα στα ξημερώματα, στο πότισμα, στα γιασεμιά, στο δυόσμο και στο κλάδεμα. Αγκομαχώντας, πάνω σε λιγνή βέργα κρανιάς, ανηφορεί για ουρανούς και κροταλίζει η ρούγα της. Κι όλη τη νύχτα περιμένει στο κατώφλι, πίσω από τη σκαλισμένη πόρτα ακουμπημένη να ξυπνήσει, να φουντώσει στα κλαριά των άστρων για της Πούλιας τα ποτίσματα τούτη η βέργα η λιγνή, το σύγχρονο ραβδί της.  

ΤΑ ΘΗΛΥΚΑ ΛΙΘΑΡΙΑ

Πέτρα την πέτρα περπατώ πηδώντας μες στις ποταμιές, πίσω απ’ τις πατημασιές του πετροκότσυφα. Λιθάρι το λιθάρι έλειωσα στα λαξεμένα λιανολίθαρα της λαγγεμένης κίχλης, στις αστραφτερές τις στουρναρόπετρες, στο ράμφος του πυριόβολου της πρώτης πετροπέρδικας, στέκομαι, κάνω δέηση, στο χάος. Στην ερημιά οι πέτρες φυτρωμένες φωσφορίζουν άμοιρες, σκόρπια άταφα οστά και προπατορικές κοκκάλες. Πείτε, υπάρχουνε ή δεν υπάρχουνε στο χάος θηλυκά λιθάρια; Είδε κανένας το αιδοίο τους, λαχτάρισε κανείς μπροστά στο εφηβαίο τους; Προσπάθησε κανείς να τα χαϊδέψει, να τα χουχουλίσει, να ανθίσουνε τα έρημα, λιγνά λιθάρια μας; Πάντως, τουλάχιστον εγώ, ο γλύπτης που τα σμίλεψα και τα ’γλειψα τα μυθικά, λιγνά λιθάρια, αιδοίο θηλυκότητας δεν έπιασα στα χέρια μου και χλοϊσμένο εφηβαίο εγώ ποτέ, ποτέ δεν είδα. Πείτε μου, πώς πληθαίνουν, άραγε, έτσι οι πέτρες, τα λιθάρια; Ποιος σπέρνει μες στα όρη μας τις πέτρες, τα λιθάρια;   

ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΕΣ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ

Ποτέ δεν πίνω από το αίμα των εχτρών

 παρά μόνον από το αίμα του Χριστού

 που ρέει ροδαλό στις περγουλιές μας.

ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ

Βγήκαν ν' ανάψουνε τσιγάρο οι νεκροί

 πάνω στο μαύρο μάρμαρο του Μάη...

 "Δεν πάει μαύρο, λεν, "σε μας, δεν πάει."

ΚΥΝΗΓΙ

Πως και σκοτώνουν ελαφάκια

 για να γδάρουνε το δέρμα τους

 και ζωντανά αφήνουν τα αγρίμια;!...

ΕΠΙ ΞΥΛΟΥ ΚΡΕΜΑΜΕΝΟΣ

Ήρθαν με δάφνες, βάγια και βασιλικό

 και ξαναφύγανε και πήρανε τις στράτες.

 Μόνος του επί ξύλου μένει ο κρεμάμενος.

ΒΑΡΔΙΕΣ

Ολονυχτίς στα κάστρα καραούλι οι νεκροί.

Στρατιές χαράματα αφήνουνε τη βάρδια τους.

Ξυπνούν οι ζωντανοί να πιάσουν τη δική τους.

ΦΙΔΙ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ

Μαρτύρησες αλήθειες του Παράδεισου

και σέρνεσαι με την κοιλιά, καταραμένο

ερπετό, να τρως μονάχα χώμα, μαύρο χώμα.

ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ

Και μεθυσμένοι στα βαθιά μεσάνυχτα

πετούσανε στην εσχατιά της θάλασσας

το άγιο δισκοπότηρο της ριγηλής σελήνης.

ΠΩΣ ΝΑ ΣΕ ΣΩΣΩ ΣΤΟ ΒΟΡΙΑ;

Πώς να σε σώσω στο βοριά,

παρατημένο μου περιστεράκι,

άσπιλο στη μοναξιά της γύμνιας ;!...

ΑΔΕΙΑ ΦΙΔΟΠΟΥΚΑΜΙΣΑ

Φιδοπουκάμισα στα δέντρα κρεμασμένα.

Κατάμαυρες, λεπιδωτές σημαίες τρόμου,

απ' όπου ξετρυπώσανε χιλιάδες κερατίδια 

Σέλας

Σελώνω τη σελήνη στα σελώματα,

σελλός σεληνιασμένος σαλαγώντας

ιαγουάρους καταχνιάς, λιοντάρια νεφέλης.