[Εναλλάσσονται οι εποχές]

Εναλλάσσονται οι εποχές
και ο χρόνος, όλο ο ίδιος μένει
σα να μη πέρασες απο μέσα του
και χάθηκες στη μνήμη
ως να ήρθες, για πάντα
να μείνεις εδώ!
είναι και τα σημάδια
που έχεις αφήσει...
αποτυπώματα απο το πέρασμά σου!
εκείνα τα θαμμένα όνειρα
στη ρίζα απ' τα χορτάρια
τα ταξίδια που φυγάδευσες
κάτω απ' το μπλε του ουρανού
και τα σώματα...
αχ.... τα τόσα σώματα...
που κρύφτηκες μέσα τους
μα δε κατάφερες
σε κανένα τους να κατοικήσεις...
τα χαμόγελα που έφτυσες
και τα άλλα που κέρδισες
οι ηδονές που έγλυψες
και αυτές που απλόχερα σκόρπισες
οι χαρές που ξόδεψες
και οι θλίψεις που πάνω τους έλιωσες
και.. ω...τι παράδοξο....
μετά απο τόσα ίχνη
τίποτα να μην αποδεικνύει
ότι κάπου υπήρξες!!!
αφού...
και οι τελευταίοι σου μάρτυρες
... ήσαν επαγγελματίες τυφλοί...

(Τα χείλη παρέμειναν κλειστά..)

Τα χείλη παρέμειναν κλειστά!
Πεισματικά τάχθηκαν υπέρ της σιωπής,
προσκυνώντας το τίποτα.
Τα μάτια άλλαξαν βλέμμα,
προσεκτικά φορώντας τη ματιά του κυνηγού!
Στράφηκαν προς όλες τις δυνατές κατευθύνσεις,
-αποφεύγοντας συνειδητά-
να κοιτάξουν τη μία,
...αυτή του αδυνάτου...
Τα χέρια έπεσαν νεκρά θαρρείς,
μπροστά σε ότι παλλόταν από έρωτα
και εκλιπαρούσε ένα χάδι.
Έγιναν μία αγκαλιά που έκλεισε μέσα της,
όλα τα τυχαία...
Αδιόρθωτοι θα παραμένουμε να επιμένουμε σε βάθη που δε γνωρίζουμε
και έτσι...
Ασυγχώρητοι θα συνεχίσουμε να παραδινόμαστε στις πλάνες!

(Τώρα το παρελθόν...)

Τώρα το παρελθόν μου τάζει....
μιά γύρα, μαζί του να τα πιω
ξεχάστηκα στου χρόνου το περβάζι
και είναι αργά για μένα να σωθώ

δικάζει η ώρα τη στιγμή
που η σαγήνη...ολότελα μ'είχε μεθύσει
άγρια επιστρέφει πληρωμή
μα η ψυχή... δεν έχει να πουλήσει

φαντάζουνε του χρόνου μου οι σκιές
πως πέτρωσαν στην άκρη της αβύσσου
ξανά θα τις δωρίσω στις φωτιές
έτσι όμορφα... να γλύφουν το κορμί σου...

χαρίστηκα ανώφελα στην ώρα
που υποσχέθηκε μαζί μου να δειπνήσει
μονάχη ξέμεινα στου μέλλοντα το τώρα
τσιγάρο πρόσφερα στη θλίψη... να καθίσει...

Σαν η μέρα ......

Σαν η μέρα περνάει και πάει να γείρει
ν’ ακουμπήσει ελαφρά, σ’ ερέβου γαλήνη
θα μετρήσει ξανά αντοχές
και θα κεράσει την ψυχή ενοχές
πίσω από ένα βλέμμα, ξεφτισμένο θολό
σκιές θα θάψω, αφού τις ονειρευτώ
να τραβούν πάλι, στον αιώνιο χαμό
και κορδέλες να αφήνουν σημάδι, σε σάπιο καιρό
με μια σιγουριά, κατάδικου θητεία
χρησμούς θα ορμηνέψω, με ψυχής αλητεία
και σε πείσμα, αυτού του πανικού
μαζί σου θα ξεχνιέμαι, σε ταξίδια μυαλού
και σαν τα δάχτυλα φέρνω, στο στόμα
να φυλακίσω ότι δεν έχω πει, ακόμα
από μακριά μια υπόσχεση, θα μου γνέψει
κράτα λίγο ακόμα, μπορεί… το όνειρο να στέρξει…

Αποκοιμηθείτε

Αποκοιμηθείτε...
πάνω στους καναπέδες σας... γλυκά
με τα μάτια ορθάνοιχτα
και τη ματιά σας θολή
σφαλίστε...
τα αυτιά σας
αυτός ο κόσμος
μιλάει παράφωνα
δεν έμαθε ποτέ να τραγουδά
τραβήξτε...
τις κουρτίνες και τα στόρια
της οπτικής σας!
έτσι καλύτερα...
ποιος είναι για περιπέτειες τώρα πια;
είναι και αυτό....
....ένας ωραίος θάνατος...!!!

Θαρρείς

Θαρρείς…

με την αυγή μιλούσες

καθώς

της χάριζες κοράλλια

απ’ του μυαλού σου

τους βυθούς

και όπως έφευγες

να την προϋπαντήσεις

κοράλλι έγινες

και εσύ

…εκείνη…

να στολίσεις.

πάρε

Πάρε τη διαβεβαίωση και πορεύσου
σε αγκαλιές αλκαλικές
σκόνη να στάζουν και ιδρώτα
να σου θολώνουν τις ματιές
πάρε τη σιγουριά και φόρα τη
να ξεγελάσεις εαυτό
πως όλα τα ελέγχεις
σαν έρμαιο αδύναμων παθών...
και καθώς προχωράς
με έπαρση ηδονική
να μη ξεχάσεις... να θυμάσαι
... πως έμεινες για πάντα... θεατής...

Με αποσκευές κινάω

Με αποσκευές κινάω... δίχως...
παρέα μόνο την αφή
καθώς βυθίζομαι εντός σου
σε τελευταίο ταξίδι ηδονής

χείλη διαγράφουνε υγρές πορείες
στο πουθενά προορισμός
κολλάνε εκεί στης σάρκας τις νοθείες
του έρωτα αλαλαγμός

βουλιάζει η σάρκα στο φιλί
ριγεί και τρέμει εκστασιασμένη
αχ θάνατε! πως μοιάζεις με γιορτή...
σαν η λαγνεία σ' έχει φυλακισμένη

ψίθυρος σπάει τη μέθη
κοφτές οι ανάσες σε κυκλώνουν
καθώς ο ύστατος σπασμός σου γνέφει
της σάρκας οι ιστορίες... δεν τελειώνουν...

Μην ανοίγετε πόρτες

Μην ανοίγετε πόρτες
θα πετάξουν
οι συνήθειές σας μακρυά
και ύστερα...
πως θα σας βασανίζουν
με τόση πλήξη;
κλειδώστε πια αυτές τις πόρτες!
και σιγουρευτείτε
ότι δεν θα τους ξεφύγετε...
οι συνήθειες...
σας αγόρασαν φτηνά
και θα σας πουλήσουν
εντυπωσιακά ακριβά
αλλά και πάλι...
μην ενοχλείστε!
...τους σκλάβους της συνήθειας
αυτό δεν τους απασχολεί...

Τίποτε ιδιαίτερο…

Τίποτε ιδιαίτερο…
μία ελάχιστη οδύνη, στα φύλλα της ψυχής
κι ένα πόθο ανέλπιδο
πνοή, της πρώτης μνήμης

τίποτε ιδιαίτερο…
μία μικρή απόγνωση- και σε καλή τιμή-
για ένα θάμβος πρόσκαιρο
πέρα από τούτη τη ζωή

…τίποτε ιδιαίτερο
δεν έχω πια να πω
πνιχτή κραυγή, σε χώρο ελεύθερο
που πια δε τη βαστώ.

Στης μνήμης σε γυρεύω

Στης μνήμης σε γυρεύω, τα ξενύχτια
κι αν έχεις κότσια, έλα ξανά και κοίταξέ με
ακόμα μια φορά, παλεύει τ’ όνειρο με την αλήθεια
ντύσε το ψέμα σου κι ωραία κορόιδεψε με

μη πεις φοβήθηκα και έφυγα λαθραία
και ξεκουράζομαι, εκεί, στη λησμονιά
μα το παιχνίδι σου, τελείωσε μοιραία
και το ποτήρι κέρασες, μ’ άφθονη απονιά

τα λόγια έντυσες, με κίβδηλα στολίδια
που λαμπυρίζουνε και κρότο κάνουν, δυνατό
και στην ψυχή μου άφησες, μονάχα αποκαΐδια
να μένω, να πορεύομαι, σαν σκιάχτρο ξωτικό

έλα και στάσου εδώ, απέναντι από μένα
και με περίσσια έπαρση, παίξτο αδιαφορία
κάνε πως δε μ’ αγάπησες και πήγαινε πιο πέρα
να κρύψεις μες τα μάτια σου, τη μαύρη απελπισία.

(Κρύφτηκε η χαρά...)

Κρύφτηκε η χαρά
και διάλεξε τις σκόρπιες λέξεις
μειδίαμα της έξης
της νύχτας φονικά

το τίποτα προστάζει
ν' αγκομαχά η πορεία
τα εγκλήματα σωρεία
κι η τιμωρία τα θαυμάζει

συνένοχος και φεύγα
στήνει παιχνίδι η ρουλέτα
σύρε τα κέρδη μάζεψέ τα
και έτσι σαν τυχοδιώκτης... έβγα....

Δεν έχει ίχνη η έρημος

Δεν έχει ίχνη η έρημος
μόνο ανυπαρξία...
μια μνήμη αλαργινή
κάποιου άλλου παραδείσου...
δεν έχει δρόμους η έρημος
να χαραχτούν πορείες
μόνο ανεμοδρόμια
να σεργιανίζουνε πνοές...
νερό δεν έχει η έρημος
ζωές να ξεδιψάσουν
μόνο καμιά παραίσθηση
για αυτούς που ξεψυχούν...
δώρα δεν έχει η έρημος
μονάχα τη μαγεία
ότι αυτός ο τόπος είναι μοναδικός
έτσι να πεις πως άξιζε
ετούτο το ταξίδι
και το πολύ - πολύ
σαν θαύμα να το δεις...
και μια ανάμνηση
που γνέφει η ιστορία
ότι εδώ κάποια φορά
τουλάχιστον ...υπήρξε κάτι...
και με τη σιγουριά
της άνυδρης ευφορίας
καθώς περνάει ο καιρός
κι ο χρόνος παλαιώνει
ανάμεσα στους κόκκους της
κάτι πολύτιμο
ακόμη θα βρεθεί.....

Είσαι η μνήμη μου

Είσαι η μνήμη μου… εσύ...
αυτή που φέρνει η θάλασσα
κάθε χαραυγή
στις έρημες θαλάμες
του μυαλού μου
μνήμη μου… εσύ..
που μέσα στο δισάκι σου
μαζεύεις και φυλάς
όσα η λογική και ο νους μου
θάβουν και αποποιούνται
τώρα που δύω…
αργά και σταθερά
και οι αναμνήσεις
με αφήνουν και πετάνε
εσύ… να στέκεις πάντα… εκεί…
αστέρι φωτεινό
για να το βλέπω να θυμάμαι
είσαι η μνήμη μου… εσύ...
να μ’ οδηγείς, κάθε μια φορά
που θα ξεχνάω
και ας στέκεις … εκεί…
μνήμη μου… εσύ
στη δική σου άβατη γη…

Στα πεδία μαχών

Στα πεδία μαχών
των νικημένων ερώτων
οι πιστοί οδηγήθηκαν
με περίτεχνο κόλπο
του βασιλιά...
άλλοι προσέφεραν
εαυτόν αφειδώς
να θυσιαστεί
με ζήλο περισσό
πειθόμενοι
απο τα λόγια του
και άλλοι
σφαγιάστηκαν παραδειγματικά
παλεύοντας
με νύχια και με δόντια
μέχρι
την ύστατη πνοή
χωρίς
ίχνος ελέους
απο το νικητή
ο βασιλιάς είναι μεγάλος...
ο βασιλιάς είναι ευφυής...
ο βασιλιάς είναι λαμπρός...
ο βασιλιάς τώρα...
μπορεί να γιορτάσει
... τη νίκη του μοναχός...

Και είναι αργά

Και είναι αργά...
να γίνουμε ένα
ξοδευτήκαμε...
σε ανούσιες λέξεις
χωρίς νόημα κανένα
προφέροντας τες
απο συνήθεια
και είναι αργά...
να γίνουμε αγάπη
σπαταληθήκαμε...
σε κάθε μία
τυχαία ιστορία
χαρίζοντας...
και απο ένα κομμάτι
του εαυτού μας
με αντάλλαγμα...
μια κούφια ηδονή
και είναι αργά...
να πάμε παραπέρα
ξεμείναμε...
στα άδεια δωμάτια
του μυαλού μας
να μας λυπόμαστε
για αυτά που έχουμε χάσει
και να τρέμουμε...
μήπως
και αλλάξουμε ζωή
και είναι αργά...
για να νιώσουμε κάτι
έστω κάτι... τι...
είναι πολύ αργά
γιατί δεν μας έμεινε πια...
... ψυχή...

Όλα .... βαίνουν ομαλώς

Όλα ....

βαίνουν ομαλώς

επιδερμικά της ψυχής

νηνεμία...

με ξεσπάσματα

σποραδικής άηχης απόγνωσης...

στο βάθος επικρατούν

άγνωστες καιρικές συνθήκες

με τάσεις ασάφειας

και αποτέλεσμα καταστροφικό...

μετά το πέρας της καταιγίδας

κι ενόσω...

θα γίνεται απολογισμός

των ζημιών

απο την αρχή πολιτικής προστασίας

θα μοιράζονται...

... εκμαγεία αλλοτινής ύπαρξης...

Μια αυγουστιάτικη νύχτα

Μια αυγουστιάτικη νύχτα

φεγγάρια πολλά...

ζωή μία...

και εμείς ένα γύρο

στην ίδια πλατεία...

αστέρια χιλιάδες...

όνειρα δύο - τρία...

και εμείς παρακαλάμε

μα χωρίς σημασία...

ουρανός ένας...

απέραντη η θλίψη...

και εμείς μια γραμμή

ωσότου...

η νύχτα μας κρύψει...

πάει...

πάει...

και αυτό το φεγγάρι

στο γύρισμα του

κάπως... εφάνη

μιά αναλαμπή

γλυκιάς προσδοκίας

και ήρθε το τέλος

μιας συγκυρίας...

πάνω στην βόλτα

την τελευταία

και πριν να πάρει

φωτιά ο αέρας

ήσυχα 

θα γυρίσει...

και στου ουρανού του

την αγκαλιά

αργά...

... θα ξεψυχήσει...

Dedicated to one man's shadow

Στην πάλλευκη αχλή της
κολυμπάς...
χρόνια και χρόνια
το σουλάτσο σου
βαστάει...
τα πόδια σου να πέφτουνε
και να στραβοπατάς
και μία ρημαγμένη ηδονή
χωρίς ντροπή
να σε μεθάει...
τη λάτρεψες...
σου έδωσε φτερά
να σηκωθείς θαρρείς...
δυο μέτρα στον αέρα
μα ...
όλο κόλλαγες
μένοντας απαθής
όσο ο βυθός σε κράταγε
και ο καπνιστός αέρας...
η ανάγκη σου, τη φύλαγε
σαν φυλακτό του Άδη
μ' αυτήν ανάσα έπαιρνες
να μάθεις για να ζεις
μα ελησμόναγες...
πως... στο βαθύ σκοτάδι
με τις δικές σου αναπνοές
αυτή ήταν νικητής...
εφθόνησες στον ουρανό
τάχα...
το πέταγμα που δίνει
και φόρα πήρες τη ζωή
λιγάκι να φτιαχτείς...
και εκεί...
στου δρόμου τα μισά
σε απάτητα θολά νερά
που η ψυχή αφρίζει...
της ζήτησες λογαριασμό
πόσο πουλάει το κιλό;
εσένα να προδίνει
και με μια άνεση μαγκιάς
έβγαλες φόρα τα χαρτιά
σαν ιερόδουλος μυτιάς
και είπες ... τι θα πράξεις...
μια τελευταία ρουφηξιά...
μια ρουφηξιά μονάχα...
μια ακόμα ρουφηξιά...
και ύστερα....
.... θα πετάξεις...