Η χαρά

Φίλε  μας  Ελύτη  και  φίλε  μας  Σεφέρη,  τα  είπατε  όλα

κι’ εμείς  οι  ταμένοι  ψάχνουμε  κάτι  που  σας  διέφυγε,

για  να  πάρουμε  τη  μεγάλη  χαρά  της  δημιουργίας.

Δύσκολος  ο  δρόμος  που  επιλέξαμε  και  δεν  τελειώνει

και  το  μέλλον  μας  δεν  φαίνεται  να  έχει  μέλλον.

Ζούμε  τη  χειρότερη  εποχή  του  δίσεκτου  χρόνου

και  τόσο  χιόνι  πως  να  το  σηκώσουν  οι  πλάτες  μας.

Σε  παρακαλώ  μείνε  απόψε  κοντά  μου  και  μίλα  μου.

Η  λίμνη  απέναντι,  ακίνητη  σαν  τη  μοναξιά  μου.

Η  νύχτα,  ακίνητη  και  μαύρη  σαν  τη  μοναξιά  μου

και  δίπλα  μου  ο  χασομέρης  που  προσπαθεί

να  γεφυρώσει  το  ένα  τίποτα,  με  το  άλλο  τίποτα.

τεχνητά όνειρα (μικρό απόσπασμα)

Η φωνή σου Δεν θέλω να σε τρομάξω. 

Όμως η φωνή σου τόσο παράξενη και τόσο βραχνή, 

που ακούγεται σα δίσκος γραμμοφώνου πειραγμένος. 

Οι λέξεις σου σπασμένες και σαν από ξένη γλώσσα. 

Κοίτα, αλλιώς μας μιλούσες το καλοκαίρι. 

Τραγουδούσες και ζέσταινες το παγωμένο φεγγάρι 

και η ζωή σου χορδή τεντωμένη. 

Η φωνή σου καταρράχτης από φως και ροδοπέταλα 

πάνω στον κόσμο που συνέχεια σκοτεινιάζει.

"Αφύλακτη Διάβαση" (αποσπάσματα)

Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Ψάχνω τη ρωγμή στο κενό,
τη στενή και αφύλακτη διάβαση
να φυγαδεύσω τα όνειρα των παιδιών
σε λιβάδια πράσινα, ειρηνικά,
γεμάτα τριανταφυλλιές και παπαρούνες.
Πιστεύω η κακοκαιρία θα σταματήσει.
Θα σιγήσουν τα όπλα στον πλανήτη μας
και θα μιλήσει ξανά ο ποιητής
ντυμένος με τον ήλιο και την καρδιά μας.




ΠΟΣΟ ΕΚΛΑΨΑ

Εάν με βλέπετε τώρα σκυμμένο
να σβήνω με κόπο τα ίχνη μου
δεν είναι που φοβάμαι τους ληστές,
τους διαρρήκτες και τον μαύρο ίσκιο
που με σπαθί ξεγυμνωμένο πλησιάζει.
Την ιστορία φοβάμαι και κρύβομαι.
Όταν τα παιδιά ζητούσαν παιχνίδια,
έλλειπα και πάλι στον πόλεμο.
Όταν η γυναίκα ζητούσε τα χάδια
εμένα μου έλειπαν τα χέρια…
Ίσως αργότερα να σου μιλήσω
πόσο έκλαψα, όταν έβλεπα
να φιλιούνται δυο μικρά περιστέρια…

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΣΥΓΓΝΩΜΗΣ

Εξάπαντος πρέπει να θεραπεύσουμε
τις πληγωμένες λέξεις της προσευχής.
Ν’ απομονώσουμε όσα μας σημάδεψαν
και τη μεγάλη απειλή του αμαρτήματος
για να γεμίσει ξανά ο αιθέρας
με την απαλή μουσική της συγγνώμης…

«Εμπόλεμη ζώνη» (αποσπάσματα)

«Ξαφνική νεροσυρμή από δάκρυα / και παρασέρνει στη θυμωμένη θάλασσα / όλες τις μέρες του καλοκαιριού. / Τον μυστικό κελαϊδισμό της εφηβείας / και το μικρό μου όνειρο, που σας ορκίζομαι, / χωρούσε στον ίσκιο μικρής μαργαρίτας… / Με γονάτισε απόψε η βροχή / και το βάρος της απέραντης θλίψης…»

«Επιτέλους, τα όπλα έχουν σιγήσει / και κανένα σύρσιμο ερπετού / δεν ακούγεται στα ξεραμένα χόρτα. / Ούτε φοβισμένο φτεροκόπημα στο δάσος. / Τούτες τις ώρες, της απόλυτης ησυχίας, / τα ποιήματα κυκλοφορούν στους αγρούς / και μεταφέρουν στους ώμους των / το φως και τα λουλούδια της άνοιξης / μαζί και τη χαμένη Πανσέληνο. / Περπατήσαμε χιλιόμετρα λασπωμένο δρόμο / αφήνοντας πίσω μας με πόνο ψυχής / αμέτρητες κόκκινες παπαρούνες / μέχρι να φτάσουμε στο λόφο / με τις λευκές μαργαρίτες της ειρήνης…»

 «Κοίτα πως έρχονται τα πράγματα. / Εκεί που ήτανε εγώ να σου μιλήσω, / κάθομαι τώρα και σʼ ακούω / και λες, ακριβώς, τα ίδια / που ήθελα από καιρό να σου τα πω.» Και αλλού: «Θα σπουδάσω την τέχνη του μάγου / να εξαφανίσω τον κόσμο από τα μάτια σου. / Ίσως τότε να με κοιτάξεις καλύτερα. / Ίσως τότε θα μπορέσω να τα διαβάσω…»

 «Τόσοι ποιητές και μας δανείζουν τους στίχους. / Τόσοι στίχοι και δεν γεμίζουν την ερημιά μας. / Κάποιοι μάλιστα επιστρέφουν οργισμένοι / για να πάρουν εκδίκηση. Ξέρεις, κάποιες φορές, / είναι και οι στίχοι που εκδικούνται.»

 «Με σύγχρονα υλικά αντοχής / έχτισε σιγά – σιγά τη μοναξιά του», γράφει ο Κώστας Χελμός, για να καταλήξει: «Πώς να του το πω, πως η ζωή, / είνʼ έξω από τα τείχη και τον περιμένει.»

 Ίδια, σαν το μικρό παιδί, ζωγράφισα / χρωματιστό καράβι στο χαρτί. / Έγραψα στην πλώρη τʼ όνομά σου / και βράδυ το έριξα στη θάλασσα. / Μπήκα κι εγώ και άνοιξα πανιά. / Από τότε μαζί σου ταξιδεύω / χωρίς να λογαριάζω τον καιρό.»

Όχι Άλλα Ναι

Φτάνουν οι ανώφελες κουβέντες

Οι τόσες δικαιολογίες και ταπεινώσεις.

Μας καταβάλλανε τα μάλιστα

Οι πολλές αναβολές και διορίες.

Όχι άλλα ναι.

Καιρός για το μεγάλο μας όχι…!

Η Μουσική Της Συγγνώμης

Εξάπαντος πρέπει να θεραπεύσουμε

τις πληγωμένες λέξεις της προσευχής.

Ν’ απομονώσουμε όσα μας σημάδεψαν

και τη μεγάλη απειλή του αμαρτήματος

για να γεμίσει ξανά ο αιθέρας

με την απαλή μουσική της συγγνώμης...!

Η νύχτα

      

Απόψε  η  νύχτα  χιονίζει  αινίγματα,

χιονίζει  προτάσεις  πρόστυχες

και  στενεύει  τους  ορίζοντες  σαν  κελιά  φυλακών.

Το  πρωί  θα  εξηγήσω  και  σε  σένα

γιατί  φορτώθηκα  και  κουβάλησα  στις  πλάτες  μου

όλη  τη  νύχτα  τον  πληγωμένο  στρατιώτη

την  ώρα  που  όλοι  τον  είχαν  για  πεθαμένο

και  θα  σου  πω  ακόμη  - κι’ ας  μη  το  πιστέψεις - 

πως  το  ποτάμι  που  διασχίζει  την  πόλη  μας

συντηρείται  και  με  τα  δικά  μας  δάκρυα.

Περίμενα

Περίμενα  κάτι  καινούριο  να  μου  φέρουν  τα  μάτια  σου.

Ένα  θρόισμα  από  ανθισμένες  αμυγδαλιές

κι’ ένα  ποτήρι  γεμάτο  με  δυνατό  κρασί.

Ένα  μήνυμα  τελοσπάντων  πως  ο  χειμώνας  τελείωσε.

Οι  άνεμοι  κόπηκαν,  οι  βροχές  σταμάτησαν

κι’  εσύ  μ’ ένα  φόρεμα  από  μνήμες  ομορφιάς

κρατώντας  ένα  βιβλίο  με  τα  νέα  ποιήματα

να  διαβάζεις  στο  ανοιχτό  παραθύρι  που  το  φως

δεν  λέει  να  χαμηλώσει  και  όλα  είναι  ζεστά.

Απ’ όσα  περίμενα  δεν  έγινε  τίποτα.

Κι’ έμεινες  εσύ  να  με  κοιτάζεις  πίσω  από  το  τζάμι

κι’ εγώ  να  χάνομαι  πάλι  στη  βροχή  και  στο  πλήθος,

αβέβαιος  για  το  σήμερα,  αβέβαιος  για  το  αύριο.

Φθινοπωρινή επίσκεψη

Θρήνος  η  σιγανή  βροχή  του  φθινοπώρου.

Η  γυμνή  κληματαριά  στην  αυλή  μας,

το  άδειο  σπίτι,  το  σβηστό  τζάκι

και  η  πόρτα  που  μας  κοιτάζει  λυπημένη.

Εικόνα  θλιβερή  και  το  φταίξιμο  δικό  μου

που  κάθε  χρόνο  επισκέπτομαι  το  χωριό,

μόνο  φθινόπωρο  με  βροχές  και  με  κρύο.

Περιμένω

Σαν  τους  ερωτευμένους  που  περιμένουν  τα  χρώματα  της  αυγής,

έτσι  κι’ εγώ  ανεβασμένος  στο  ψηλότερο  σκαλοπάτι

περιμένω  να  ξεκινήσει  η  καύση  των  νεκρών  για  να  πεθάνω.

Απόψε  τα  μισά  σου  λόγια  ανθισμένες  πασχαλιές

και  τ’ άλλα  μισά  ουρανός  χωρίς  φεγγάρι.

Νοστάλγησα  να  καπνίσω  ένα  τσιγάρο  χωρίς  φίλτρο

και  σαν  το  φακίρη  να  ξαπλώσω  στα  κρύα  καρφιά.

Κράτα  την  ανάσα  σου  και  μην  τη  σπαταλάς

προσπαθώντας  να  ζεστάνεις  τ’ αγάλματα.

Ο  άνεμος  θα  σαρώσει  τις  αυλές  και  το  δρόμο.

Λευκός  ο  ύπνος  της  νύχτας  και  μας  γεμίζει  με  όνειρα.

Λευκός  ο  ήλιος  την  αυγή  και  καθαρότερος  από  το  φως.

Η αίθουσα

Τα  γεμάτα  με  αποτσίγαρα  τασάκια

μαρτυράνε  πως  εδώ  κάποιοι  πέρασαν  τη  νύχτα,

είτε  παίζοντας  χαρτιά,  είτε  ξενύχτισαν  νεκρό.

Πάντως  αίθουσα  συναυλιών  σίγουρα  δεν  είναι.

Άλλωστε  ούτε  βιολιά,  ούτε  τρομπέτες  ακούστηκαν  ποτέ.

Χελμός Κωστας (βιογραφία)

Γεννήθηκε  στο  χωριό  Λιβαδάκι  της  ορεινής  Ναυπακτίας.

Εργάστηκε  στον  ιδιωτικό  τομέα  και  ζει  μόνιμα  στην  Αθήνα.

Είναι  μέλος  της  Εταιρίας  Ελλήνων  Λογοτεχνών  και  μέχρι  σήμερα  έχει  εκδώσει  δεκαπέντε  ποιητικές  συλλογές.  Με  την  ποίηση  ασχολείται  από  μαθητής  γυμνασίου.  Ποιήματά  του  έχουν  δημοσιευθεί  σε  πολλά  λογοτεχνικά  περιοδικά  και  έχουν  συμπεριληφθεί  σε  πολλές  ανθολογίες.  Βραβεία  έχει  λάβει  από

διαφόρους  οργανισμούς  και  ομίλους.

Ποιητικές  συλλογές .

Λευκό  τοπίο,  Αθήνα,  2001

Το  Τελευταίο  Σιωπητήριο,  Αθήνα  2002

Φώτα  Πορείας,  Αθήνα,  2003

Απουσίες,  Αθήνα,  2004

Βραδινά  σημειώματα,  Αθήνα,  2004

Παράλληλοι  Δρόμοι, Αθήνα,  2005

Αφύλακτη  Διάβαση,  Αθήνα,  2006

Εμπόλεμη  Ζώνη,  Μοριάς,  2007

Χρώματα  Σχήματα,  Λεξίτυπον, 2009

Τα  Χορικά,  Λεξίτυπον,  2009

Ατάκτως  Ερριμμένα,  Λεξίτυπον,  2010

Νυκτοπορία,  Λεξίτυπον,  2010

Δαχτυλιές  στο  Τζάμι,  Λεξίτυπον,  2010

Τελευταίες  Ειδήσεις,  Λεξίτυπον,  2011

Προσανάμματα,  Λεξίτυπον,  2011

Σώθηκα

Σώθηκα  χάρη  στην  ταπεινή  τέχνη  που  έμαθα

να  κάνω  δαχτυλίδια  τον  καπνό  του  τσιγάρου,

να  γράφω  και  να  στέλνω  ποιήματα

και  να  στοιχίζω  τα  όνειρά  μου  πίσω  απ’ τα  δικά  σας.

Κάποτε  νιώθω  άγγελος  με  φτερά  ψαλιδισμένα

κι’ άλλοτε  αυτοκράτορας  και  δεν  έχω

που  ν’ ασκήσω  την  εξουσία  μου.

Φίλε  μου,  υπάρχουν  πράγματα  που  πικρίζουν

κι’ όμως  τις  περισσότερες  φορές  τα  καταπίνουμε.

Διορθώνω  τους  δείκτες  του  ρολογιού.

Ανοίγω  το  παράθυρο  και  αδειάζω  το  τασάκι

στον  ακάλυπτο.  Είναι  ακόμη  πρωί.

Δεν  γκρινιάζω.  Κατεβαίνω  στο  δρόμο

και  πιάνω  κουβέντα  με  τον  καστανά.

Αλλάζω  χειραψία  με  τον  πλανόδιο  οργανοπαίχτη.

Η  μέρα  ανοιξιάτικη  και  χωρίς  παρατράγουδα.

Η συγνώμη

Πόσο  λίγο  κράτησε  το  καλοκαίρι.

Τα  φρούτα  δεν  πρόλαβαν  να  ωριμάσουν,

ούτε  τα  λόγια  που  ήθελα  να  σου  πω.

Αλήθεια  πόσο  τυχερός  ο  Γιώργος  Σεφέρης

που  συνάντησε  στο  Σύνταγμα  το  Γιάννη

και  τον  κέρασε  παγωτό,  ενώ  εμένα,

ο  ίδιος  και  πάντα  γελαστός  άνθρωπος

μ’ έσπρωξε  και  με  πέταξε  στο  χώμα

για  να  φτάσει  και  να  μπει  πρώτος  στο  λεωφορείο.

Η  συγνώμη  αν  και  ώριμη  για  να  την  πει

δεν  την  είπε.  Άνοιξα  τα  μάτια  μου,

άνοιξα  την  καρδιά  μου.  Δεν  την  είπε.

Είναι  λίγες  οι  νύχτες  που  αγάπησα  το  φεγγάρι

και  λίγες  οι  φορές  που  κατάλαβα  τους  ανθρώπους.

Ωστόσο  κι’ απόψε  στο  διπλανό  μας  διαμέρισμα

ακούγονται  ψίθυροι  και  γέλια  κοριτσιών.

Όποιος και να χτυπήσει την πόρτα

Όποιος  και  να  χτυπήσει  την  πόρτα  να  μην  ανοίξεις.

Κάθισε  δίπλα  στην  κουρασμένη  μας  λάμπα

και  σχεδίασε  στο  χαρτί  αποδράσεις  καλοκαιρινές

και  μικρά  περιβόλια  με  πολλά  σιντριβάνια.

Μην  προσπαθείς  ν’ ανάψεις  το  τζάκι,

οι  φλόγες  θα  φωτίσουν  τις  ρυτίδες,

οι  φλόγες  θα  προδώσουν  την  ηλικία  μας.

Κοίτα  πόσο  μεγάλωσε  το  σπίτι  μας,

γέμισε  με  τραπέζια  και  με  καρέκλες

να  γράφουμε  γράμματα  στους  φίλους  που  έφυγαν.

Απόψε  όλα  τα  ποτάμια  εκβάλλουν  στο  Αιγαίο,

οι  πυγολαμπίδες  ανοίγουν  διαδρόμους  στη  νύχτα

και  στα  μάτια  σου  - είναι  η  πρώτη  φορά-

που  δεν  διαβάζω  ερωτήσεις  και  δεν  καλούμαι

να  λύσω  δικές  σου  και  των  άλλων  απορίες.

Το μήλο του Παραδείσου

Μη  μου  δίνεις  πρωί – πρωί  να  δαγκώσω  το  μήλο.

- αυτός  ο  συμβολισμός  έχει  από  καιρό  ξεφτίσει -.

Καλύτερα  διάβασέ  μου  ένα  δικό  σου  ποίημα

κι’ ύστερα  άφησε  τα  χέρια  μου  να  περπατάνε

σαν  δυο  μικρά  καβούρια  στο  κορμί  σου.