(Αιωνια παρούσες ...)

Αιωνια παρούσες
Τρεις μοίρες Θεούσες
Στου Ομήρου την αορατη πένα
Στου Οδυσσέα,τον ατελειωτο νόστο
Στου Πατρόκλου τον αδικο θάνατο
Στου Αχιλλεα,της φυλης μας την φτερνα
Σ´επικήδειες ιαχες Μηρμιδόνων
Στις κραυγες,φαλαγγιτών Μακεδόνων
´´μηδεν αιωρακεναι δεινοτερον´´..
Κλοπων,ονομάτων..αγώνων
Αγκαθια, στις μικρες μας,πατουσες
Στων Μυρίων καθόδους
Που ακολουθουσες..
Παλλακιδες,στο νου ερυνίες
Της Πυθιας..ηξεις αφίξεις
Εξαρτημένοι απο χαδια..ερμηνείες
Ουκ,´´εν πολέμω θνίξεις´´..
Στου Καλχα την τύφλα..πονταραμε
Θυσιαζαμε,του Ηλιου τα βόδια
Του Αιολου ανέμους σκορπάγαμε
Οπως,σπαγαμε ρόδια..
Καθε φορα,που σαλπάραμε
Αργοναυτες η ..πρόσφυγες
´´Συνωστισμενοι´´..μας λενε,σαλταραμε
Σε ιστιοφορα σε..άπνοια βαπόρια
Σε ξέζεχτα κάρα..σε Δούριους
Σε συμμαχους,που βαφτιζαμε ούριους
Στις μεγάλες του γένους..στιγμές
Παρερμηνευαμε,του Ρήγα τους Θούριους
Για επικές κατακτήσεις..
Εθνικες..συμφορές
Με τις πρωτες,φοβίες ..δεήσεις
Καταφθάνουν μοιραίες..Κασσανδρες
Οταν κατι πας να γεννήσεις..
Με σπαθι όταν κόβεις τους γορδιους..
..Τους υποχονδριους..λώρους
Να χρίσουν,το μελλον με ..οράματα
Να Υποθηκευσουν,ξανά υπό όρους
Του εμφυλιου..βωμού προσανάματα
Με διφορουμενες..ρήσεις
Των μαντειων,χαλκείων..ατάκες
Διαχρονικοι,με μιας αυρας στεφάνια
Της διαδοχής..δαχτυλιδια
Απο αρχαια τζάκια..ντουμανια
Μεταλλαγμένοι απο κούνια και μάνα
Απο γιαγια μια αρχαια πουτανα
Στης εξουσιας,την αιώνια κρεπαλη
Ανθελληνες γόνοι .σατράπες
Με ιδεοληψιες απάτες
Θα σε πείσουν και πάλι..
Θα εξαργυρωσουν τάλαντα, μνες
Θα επαργυρώσουν, μί αρχαία δραχμή
Εναν μύθο θα εχει,στην πρόσοψη
Ευαναγνωστο μονο,στων τυφλών την αφή
Δυστυχισμενη την Ελλη,μοναχή στο κριαρι
Στην αθέατη, ο Φροιξος τ´αγορια Σου
Που ο Μινωταυρος ,ήλθε να πάρει
Πριν ακομη ενωθουν με την μοιρα σου
Τα παναρχαια βασιλεια στολίδια σου
Φεουδαρχες,με δώρα και ταματα
Σε ´´ασημώνουν´´με το κιβδηλο νόμισμα..
Βαπτιστες,εταιροι,ανάδοχοι
Αναβιώνουν τ´αρχαια Σου δράματα
Νεογεννητη,βρυχασαι με κλάματα
Μ´εν´αδραχτι,οταν νοιωθεις να πλεκουν
Τις φασκιές Σου να σφιγγουν,με ράμματα
Η γρια,με τη ρόκα να γνεθει..
Τον ιστό των ταμπού και της άγνοιας
Η μεσαία σε Ιουδες να γνεφει
Με πιστούς οπαδούς της μετάνοιας
Της Ιστορίας τον ρου ν´αντιστρεφει
Να οδηγεί στους γκρεμούς της αφάνειας
Η Τρίτη απο ζήλια θανάσιμη
Με του φιδιου τη θηλειά,να σε δένει
Εξ ορισμου μπροστά Σου,πανάσχημη
Τις ομορφιές Σου να καταπιει,επιμένει
Το μελλοθανατο πνεύμα σου
Και ότι απομένει..
Καταριεται την Γη σου σαν ´´κάρια ´´
Στου Καρυωτακη ,επιμνημόνιο,ποίημα
Πριν οι στίχοι φωτισουν,σκοτάδια
Σε τελευταιες,σημειωσεις Του,προχειρες
Μ´εναν αμετρο λογο,πενθεί..
Εθελοντες,που θ´..ακολουθησουν
Σαν Φρουροι,Διγενεις Σου..αυτόχειρες
Στα επομενα χρονια τα..´´Νηπενθή´´
..Κί´αν οι μοίρες..Κασσανδρες σου
Αρχιερεις,των μαντειων..χαλκείων
Οι ευνούχοι,μνηστήρες σου
Οι ερμαφρόδιτοι..άνδρες σου
Αδυνατουν να σου δειξουν,συμπονοια
Η ,Αριαδνη,μια κορη σου..μένει
Η Πιστή ,η φυλή σου..η αιώνια
Αιώνες δεμένη με ξόρκια ,προσμενει
Να ξεμπλεξει τον μίτο της βιάζεται
Απ´της Κλωθούς,τα παναρχαια..νήματα
Της Διανειρας φαρμάκι ´απειλες
Τις λεοντες μας,που έκαναν μνήματα
Γκρεμίζει λαβιρυνθους,των άλλοθι αυλές
Τα πανιά μας προσταζει,ν´αλλάξουμε
Πριν ισχνες αγελάδες βελάξουνε
Πριν ρημαξουν,τα παντα Εφιαλτες
Απλές Ελληνίδες ´´ξεσκονίζουν ´´τις στάχτες
Γενάρχες Ελλήνων,ξεχωρίζουν..Μορφές
Σε γάμους φτωχους,γενναιων ερώτων ..
Στις Ιερές Τους Μητρες τους πλαθουν
Στων Ναών τις εξοδους,βαφτιζονται
Ξαναγεννιούνται σε πανθεα Ηρώων
Ηρωίδες Μητέρες,στα κρυφα τους σχολεία
Με φωτοκοπιες,αντί για βιβλία
Σε Δαναους,Αχαιους δεν..διχαζουν
Διαμορφώνουν ,Επικουριους..αθώων

(Ζηλεύουν οι Ταξιάρχες......)

Ζηλεύουν οι Ταξιάρχες...
Και κλέβουν,επωμίδες..
Αρχάγγελοι και σμηναγοί
Στις ίδιες,τις βαθμίδες..
Λευκος,Αετος,σαν πελαργός
Λαμβάνει σήμα διάσωσης..
Πετά,βαριά και χαμηλά
Σ´επιπεδο,θαλάσσης..
Αναγνωρίζει,την στολή
Ειν´ο Καραθανάσης..
Στην θέση της καρδιάς Σταυρός
Κι άλλοι επιπλέουν,γύρω του
Δεν τους σκεπαζει ουτ´ο αφρός...
Τους φέρνει,σε στρατωνισμούς
Ουράνιας Ταξιαρχίας..
Μία παλιά Τους..γνώριμη
Ειν´στα λευκά,ντυμένη
Τους δίνει αθάνατο νερό..
Η Παναγιά..ειναι θαρρω
Την χεραιτούν..στρατιωτικά
Ειν´η κυρά της Ρώ..
Καθώς σαν γαλανόλευκη ..
Τον γκριζογάλανο..ουρανό
Μεσίστιο..υποστέλλει
Παλι,αναγγέλλει αναφορά
Με αλφαβητική,σειρά ...
Ταξιάρχης Μιχαηλ...Παρών
Εκτωρ Γιαλοψός...Παρών
..Βλαχάκος...Ηλιάκης........
Κί αλλοι,Αρχαγγελοι...Αετοί
Που στα φτερά Τους..χάραξαν ..
..´Αιεν Υψικρατείν´........

(Πάνω σε πλώρη,αρμενιζα...)

Πάνω σε πλώρη,αρμενιζα
Κι ατένιζα, τον κόσμο...
Νταρντανα,ενός γκαζάδικου
Θεόρατο,σαν κάστρο
Βαριά όπως σαλπαριζε
Περήφανα,μπαταριζε
Σουρουπωνε,σαν...άναψε
Έναν,περίβλεπτο φανό
Στην γέφυρα..σαν άστρο
Ταξίδευε,ορθοπλωρα
Στα μπούνια,φορτωμένο
Δοκιμος,ήμουν σ´ονειρα
Το είχα ναυλωμένο..
Άκουγα,θύελλες..καιρούς
Ρεπόρτα,στα μεσαία...
Αργά όπως ξεμακρενε
Η μάνα μου,με σταυρωνε..
Τ´αδελφια μου,καμαρωναν...
Απο μια προκυμαία..
´´´´´´´´´
Γλίστρησε,στο άτυχο...
Ρυάκι του Θησεα..
Βαρδιόλες,που δεν πέρναγαν...
Απο το..Γιβραλταρ
Σειρήνες ανοργασμικές....
Στ´αυτια του..Οδυσσέα
Εγώ τις ειδα..θερμικές
Νεράιδες,στα ραντάρ...
´´´´´´´´´´´
Ανάστροφη,εκαναμε
Να βγουμ´απ´το Σουεζ
Τα παρακάλια θέλγητρα
Χαρουμενου..σολφεζ
Φτερουγιζαν ολογυμνες
Ξαπλωναν στην κουβέρτα..
Όλοι στις μπίγιες,δένονταν
Εγώ απ´τη μαγγιώρα
Απο ψηλά τους,εγνεφα
Να ´ρθουνε στην κουκέτα...
Ανυπαντρο με πέταξαν
Απο σαράντα,κύματα
Πάνω σε κούφια..πλώρα
Σαράντα,χρόνια ύστερα
Για ναυτικό..μιά ώρα
´´´´´´´´´´´´
Πρωτόμπαρκος,στα λάθη μου
Με είχαν..ξετρελανει
Αχερωντα το έβλεπα
Κάθε φορά που περναγα
Εκείνο το..κανάλι
Ο εφηβικος,ρομαντισμος
Τις έβλεπε..λιμάνι
Συνήθως ακυβερνητος
Προσάραζα..σε ξέρες
Τ´Ορμούζ..καραβοφάναρο
Βαπορι,που δε φτάνει...
Σειρήνες ,αρραβώνιαζα
Φουνταριζα,τις αγκυρες...
Στις γόνιμές τους μέρες...
Νόθα της φαντασίας..μωρά
Πίσω μου στην Μεσόγειο...
Τώρα για πάντ´ακουγονταν
Κατάρες..και φοβέρες
Κυκλωπες που το μάτι τους
Με κοίταζε..στραβά..
Λωτούς,πελώριους πέταγαν
Που έσπαγαν στη μάσκα...
Χυμούς τους όποιος,έπινε
Βαριά ..ναρκωτικά
Μαζι μ´αυτους μεγάλωνε
Δρασκελιζε τα,άστρα...
´´´´´´´´´´´´
Τήν Αφρική επλαγιασα
Γί ασφάλεια..costa costa..
Μόνος τιμόνι έκανα
Σε φοβισμένη,βάρδια ..
Του Καρκαβίτσα..ένα θεριό
Μια Ερυνία..κάρια..
Τρόμαξ´αμεσως..άλλαξα
Του ονείρου μου..τη ρότα
Κανείς δεν αντιλήφθηκε
Την..στραβοτιμονιά...
Έχασα την ορθοπλωριά
Το ´ριξα σε μουσσώνα...
Καιρός π´ολο...´φρεσκάριζε ´
Έφερε..τον κυκλώνα
Θερμές ριπές στροβίλιζαν
Νομείς και λώροι..ετριζαν
μηχανικοί καλάρανε..
Νερά απ το πανιολο
Ασιάτες,μαύροι και Ινδοί
Στην ίδια γλώσσα έβριζαν
Με,ένα χέρι..έσπαγαν
Βούδες,Κομφούκιους..τοτεμ
Μπρούτζινους,ξυλινους,Θεούς
Ένας Γαλλοφωνος,μιγάς
Μπασταρδεμενος..Χριστιανός
Φώναζε μόν ντιέ..ζετ´αιμ..
Κατόπιν,έβριζε κι αυτός..
Στη μητρική του,γλώσσα ..
Θεούς που εγκατέλειψαν
Πρώτοι,σαν ποντικοί..
Αυτο το καρυδότσουφλο
Της μοιρας το κουφάρι..
Μ´ονειρα,το φορτωσαμε
Το μούσκεψαν..τα δάκρυα
Βαρύ σαν μαξιλάρι ..
Κάστρο ,το φανταστηκαμε
Θρησκευτικό,γομάρι....
Συμβολ´ανυψώσαμε
Σε κάθε του καταρτι
Το είχαμε,ξεχωριστά..
Καθένας για καμάρι...
Μαζι τώρα προσευχονταν
Νεγροι τ´Αμαζονίου..
Με δέος κοιτούσαν,τον Σταυρό
Που είχα στεριώσει..πάνω Του
Φώτα ναυσιπλοΐας ...
Είχαν ονόματα..Χεσούς
Εμάννιουελ,Ηλίας
Είχαν την όψη πειρατή..
Με άδεια ..Ιεροεξεταστή
Είχαν μυηθεί,στους τόπους τους
Σε μιά υπεραλίευση..
Καθολικής...αλιείας
Όταν ο Πάππας,ένωνε..
Ακτές υποσαχάριες..
Μ´αυτες της Βραζιλίας...
´´´´´´´´´´´´
Κοινές,βλασφήμιες..και βρισιές
Στις..προσευχές..κατέβηκε
Σαν πεπλ´ο ουρανός
Μας τυλιξε σαν σύννεφο
Βαριά θερμή ομίχλη
Του αλμπουρρέτου,ο Σταυρός...
Ξεχωριζ´απο πάνω της..
Και τ´αστρο ο ..περίβλεπτος
Του Χαρου,κλεφτοφάναρο
Εφεγγε σαν καντήλι..
Για τάφος ήτανε..θερμός
Για όνειρα μικρός...
Που ευτυχώς δεν χωραγε...
Άλλους..ο Ινδικός
´´´´´´´´´´´´
Φοβήθηκε και χλωμιασε
Η πλώρη,η Γοργόνα
Στην αγκαλιά μου,φωλιασε
Εκείνη π´αγκαλιαζανε..
Μονάχα,ωκεανοί...
Δεν ήταν ανοργασμική...
Υγρή..απο τη φύση της
Δεν έβγαλε..κραυγή
Στην συνουσια,ψιθύριζε..
Με τρυφερή φωνή
Πως ήμουν ο καλύτερος
Ήμουν ιδανικός...
Σε θέρμη ίσως μού ´βγαινε
Λίγο,ο Ινδικός...
Αλλα, αφού...τον νικησες
Και καπετάνιος,πρόσθεσε
Είσαι μοναδικός.....
´´´´´´´´´´´´´
Μαζι ...μου υποσχέθηκε
Θα βγούμε,απ´τους κυκλωνες
Για πάντα θάμαστε,αγκαλιά
Πολλά θα κάνουμε παιδια...
Τ´αγορια,θα σου μοιαζουνε
Ελληνες Ποσειδωνες...
Οι κόρες οι γοργόνες μας
Του Μεγαλέξανδρου,ανηψιές....
Τώρα για σένα θα ρωτούν....
Ζεστές σαν στρωνουν θάλασσες
Στους άγριους χειμώνες....
´´´´´´´´´´´´´´´´
Όμως καθώς περνουσαμε
Από σβηστό...φανάρι
Σε μια θολή του,αναλαμπή
Προσεξα,μόνο η ...μισή
Σπαρτάριζε,στα χάδια μου
Και,ετρεμε σαν ψάρι...
Το βλέμμα της ανεκφραστο
Τυφλά...υποκρινόταν
Με υποσχέσεις ,ψίθυρους
Με ικανοποίησης σπασμους
Ειδα το πυρ..τη θάλασσα
Έβλεπα την γυναίκα...
Σαν κοπασε,η θύελλα
Σίγασε και το πάθος
Λικνίστηκε,βυθίστηκε
Στου,ωκεανού το βάθος...
´´´´´´´´´´´´´´
Έκτοτε,ακόμη πια μισώ
Πέλαγα,ωκεανούς..
Που μού ´πνιγαν τα όνειρα
Σαν καραβάκια,χάρτινα
Απο παιδι π´αρμενιζα..
Σε διάφανους γυαλούς..
Τώρα βαθειά κολυμπαγα
Στου έρωτα..καιρούς
Σκούρα,μπουκάλια πεταγα
Απ´αλκκολ,φτηνό...
Το θολωμενο μου μυαλό
Εβαζα για φελλό
Ευχές και σημειώματα
Λεύκωμα στο..βυθό......
´´´´´´´´´´´´´
Γύριζαν με την άμπωτη..
Γράμματα σφραγισμένα
Κοχύλια γραμματόσημα
Με μπλε μελάνι..θαλασσί
Τώρα καλογραμμένα..
Σ´αυτά ,την ξανα γνώρισα...
Στα κίτρινα ρομαντζα
Που διάβασα,ως ταξιδεψα..
Με τη γλυκιά,αναμονή..
Για λίγο,σε μπουνατσα..
´´´´´´´´´´´´´´
Απ τις νουβελες,εκλεψα
Την χάρη της,στο λόγο
Και μιας,μιγαδας,προσθεσα
Εκριμμα,μαγικό..
Που είχε την αγνότητα
Μιάς παιδικής μου φίλης...
Πρωτομπαρκος την γνώρισα
Στο campo allegre...Surinam
Κρεολή..προσωπικότητα
Μ´Ολλανδικη,ταυτότητα
Στο θρησκευμα..Καθολική
Μια..Βενεζουελιάνα
Ο χώρος ..εργασίας της
Ένα μικρό...νοικοκυριό
Ειχε κρεμάσει έναν Σταυρό
Μια Παναγιά..μ´ενα μωρό
Ποιος να την ξέχασε,εκει...
Μεσ´στην βαθιά..Καραιβικη
Σκέφτηκα με συμπονοια..
Mui bueno,basta..achi...
No dinero..marinero...
Καμμιά συναλλαγή!!.....
Che bonitos..ochos tiennes....
Είχα στο βλέμμα τη στοργή..
Ενός τυχαρπαστου,γονιού
Επίδοξου..πατέρα..
Την αγριαδα,ενός ληστή...
Και πειρατή αέρα ...
...Ειχε στο βλέμμα,μί αγκαλιά..
Αυτο που χρόνια μού´λειπε
Απ τη γλυκεια μητέρα..
Το Οιδιποδειο σύνδρομο
Με,έμαθε..να ζήσω..
Ούτε γιαγιά δεν πρόλαβα
Παιδι,να κατουρησω..
Όλα,αυτα τα ξέχασα...
Με χρώματα,την εβαψα
Της ύλης των ονείρων
Την φυσηξα σ´εναν αυλό
Του πόθου...μαγικό...
Αμιλητη..με μάγευε....
Γυναίκα τέλεια,επλασα...
Σωστό,νεραιδικό...
´´´´´´´´´´´´´´
Κάτι,όμως με φοβιζε....
Σ´εκεινη..και στις θάλασσες ...
Σαν μού καναν,ανείπωτα...
Χατηρια στο μυαλό...
Γυναίκα που με φάσκιωνε
Με της στοργής..τις πάνες
Μ´υπομονη...με κοιμηζε
Απόχτησα...δύο μάνες...
Ατέλειωτοι,οι εραστές
Δεν είχαν τελειωμό...
Ενίοτε....όταν ξυπναγα
Όλοι κ´αυτή,με έβριζαν
Που προσθεσα...τα μαγικά
Ωάρια,απο..πουτανες!
´´´´´´´´´´´´´´
Κι αλλα,πολλά διηγιόμουνα...
Σε μεθυσμενες,πορνες...
Που είχανε στο μέτωπο
Μια κόκκινη κουκιδα..
Τον Οδυσσέα ,παρίστανα...
..Παρίσταναν πως πίστευαν
Ότι έζησα και είδα..
Σ´εναν κουβα,σαν λύτρωναν
Τα επιδοξα...Ωάρια
Προπληρωμένου,έρωτα
Που δώρο,είχε τα χάδια
Και αμοιβαίο ..συναίσθημα
Λίγο ρηχό σε βάθος..
Άλλοθι όμως στην ντροπή
Στο αγοραίο..πάθος ...
´´´´´´´´´´´´´
Τις σκέψεις μου διαβαζανε
Γριες μαγισσες μόνο...
Με γνώση όπως κοιτάζανε
Στα χέρια μου τ´αχναρια...
Αερικά ´ξορκιζανε...
Να διωξουνε τον πόνο...
Η αγάπη είναι μου ´λεγαν
Η υπομονή και η ανοχή...
Της μοίρας...χαληνάρια
Όμως κρυφά κοιτούσανε..
Στο βάθος του μυαλού μου
Παιδι στο υποσεινηδητο
Ατιθασο εσκάρωνε...
Πελώριες,περιπέτειες
Που φόβιζαν,το νου μου..
´´´´´´´´´´´´´
Ρωτουσ´αν ειν´καθαρκτικό
Του Γαγγη το νερό..
Σε μια θρησκεία, χαλαρή
Είπα να εξαγνιστώ....
Στη μιά πιστός θρησκοληπτος
Μαχαραγιάς..στην άλλη
Αφ´ουτε πορνες,ήθελαν
Όσες εξιδανείκευσα...
Να...διαιωνιστώ.....
Την δόξα..του Αλέξανδρου
Είπα να δανειστώ...
´´´´´´´´´´´´
Εγώ έγινα ...Υποπλοιαρχος
Εκείνος Στρατηλατης...
Όμως χωρίς απόγονους
Τον κόσμο,κατακτησαμε
Μ´ονειρα,αυταπατης...
´´´´´´´´´´´´
Τώρα γλυκειά η μοναξιά
Με λογική με ξαστεριά...
Μακρυά,αυτα τα μέρη
Πόσο θα ήθελ´αραγε...
Τον κοσμο,να μη γνώριζα
Όλα να μην τα..δώριζα..
Να έμενα στην ...γειτονιά
Νά ´ημουν με τη Μαίρη
Η μια Εβιστα,έξυπνη
Που ´μου λεγε αλάνθαστα
Σε σύλληψη για ..νέα ζωή
Ημερομήνια..ξέρει
Της διαιώνισης...σκοπός
Αιωνιότητας..στροφή
Του έρωτα η παγίδα..
Είν´της γυναίκας το μυαλό
Το μητρικό της,ένστικτο
Φάρος,πυξιδ´αστερι....
Όσες δεν το...σπατάλισαν
Αυτές που δεν...αφέθηκαν
Η εφημερα..ξεχάστηκαν..
Αθάνατο..σε έκαναν..
Έστω και σε..καρτέρι ...
Καποιες που...αδικηθηκαν...
Νομιζουν....πως νικηθηκαν...
Ειν´τυχερά,τα ορφανά..
Στου κόσμου,την αλάνα..
Θα πεσουν στα θολά νερά
Θ´απλωσουν..ένα χέρι
Θα γράψουν...στα ματάκια τους
Γυναίκα....παντα ΜΑΝΑ...

(Απο σπαθί Αγαρηνών)

Απο σπαθί Αγαρηνών
Η του Ισλάμ,δεν πηγες
Προδότες πάντα,άνοιγαν
Στα κάστρα σου,τις πύλες
Ορθανοιχτες,τις άφησαν..
Και διαπλατες,στοιχιώσαν
Να τις περνούν απόγονοι
Αυτοί που ακόμη,ασελγουν
Στο σώμα που σου δωσαν
Σάρκα μ´αξιες οι Θεοί
Σε χάρτη,αποτυπωσαν
´´´´´´
Ετσ´η Μακεδονία σου
Μισή στα συνορά σου
Απέραντα,που χάραξε
Ο Μεγας Μακεδωνας
σαν έσπερνε πολιτισμό
Σαν πνευμ´Αρμαγεδωνας
´´´´´´´
Όμως Ιλιας και Οδυσσεια
Ωδες,αθανασίας..
Ο Λεωνιδας,οι άγνωστοι
Στρατιώτες,στρατηλατες
´Μολων Λαβέ´ανεξίτηλα
Εχαραξαν στους χάρτες
´´´´´´´´
Άραγε δεν εχαθηκαν..
Τα οράματα Εκείνων
´Ω ξειν αγγελειν´απαξ..
Στα γέννη ,των Ελλήνων
Πως ειν´γλυκος ο θάνατος
Στου πόλεμου,παιάνες..
Σπαρτιατισες ,Σουλιωτισες
Οι ελληνίδες,μαννες
Θα κρύψουνε,τα δάκρυα
Πάλι θα πουν δυό λόγια
Στους γιους σαν συνοδεψουνε
Στης δόξας,μίαν ακρια..
´´´´´´´´´
´Η ταν..να έρθεις νικητής
Η και νεκρός να έρθεις
´Η επι τας..αν νικηθεις
Θέλω την γη να θρεψεις
´´´´´´´´´
Προδότης ο προάγγελος
Της ήττας ο Εφιάλτης
Μας έστελνε στ´αποκρημνα
Φαράγγια του χαμού μας
´´´´´´´
Πεσσωντες πάντα οι νικητές
Μυριαδες οι τριακόσιοι
Όλοι λουλούδια πλεξανε
Στα ξέφρενα μαλλιά τους
Οι δάφνες μαραθηκανε..
Σαν πήραν τα αλλόκοτα
Χρώματα του θανάτου..
Και άφησαν ανέγγιχτο
Τ´αγγελικό τους βλέμμα
´´´´´´´´
Τους ανασταινουν,ποιητές
Ξαναπεθαινουν,νέοι
Νέος ο Μεγαλεξαντρος
Τιμώρησε βαρβάρους
Που ζήτησαν ´ύδωρ και γή´
Καίγοντας,Θερμοπυλες
Σαν θρύλος ζει σαν άνοιξαν
Τόσο νωρίς οι πύλες
Οι πύλες του Αχερωντα
Π´αρνειται,να περάσει
Φάρος,της Αλεξάνδρειας
Φυλές που διηγούνται
Σε λαϊκά,αναγνώσματα..
Σε επικά ποιήματα
Πως τους λαούς θα ένωνε
Σ´ενα Σκεαντεράμα..
Διεκδικούν πατρότητα
Των δυναστών τα θύματα
Παιδιά που υιοθέτησε
ρωτάνε τις γοργόνες
Αν ζει ακόμη ο βασιλιάς
Αν ζήλεψε η Αθηνά
Που τον κρατα ,η Ρωξανη
Χθες τον Ινδό δρασκελισε
Σημερα,τον Υδάσπη..
Αύριο θα κάνει εγκαίνια
Σε κοινωνία ελεύθερη
Κόβει κορδέλες γορδιους
Μ´ενα κλωναρι,ελιάς
Που του δωσε η Αθηνά
Να τον εξευμενισει
Θεοί ομως τον ζηλεψαν
Έταξαν μη γυρίσει..
´´´´´´´´´
Ανάμεσα μας τριγυρνά..
Αρνείται το σκοτάδι
Σαν τις ψυχές μας δεν γερνά
Έρχεται ,σαν καλόγερος..
Φωταγωγεί ..ιδανικά..
Στο Κούγκι,στο Αρκάδι..
´´´´´´´´
Μιά νύχτα ο θρύλος πέρασε
Απ´την Ακροναυπλία..
Τον Γέρο,ελευθέρωσε..
Τον επεισε,του φόρεσε
Βαρειά...την πανοπλία
Του χάρισε,ως καυχιοτανε
Την περικεφαλαία..
Στον πόλεμο,καμαρωνε
Τον Μέγα Βασιλέα..
Που πολεμούσε,πλάι του
Και τον συμβουλευόταν
Απο δεξιά,ο Αλεξανδος
Μεσ´στην καρδιά..ο Χριστός
Στην μέση,ο Γέρος του Μωριά
Μαζί τους..ταυτιζόταν
´´´´´´´´
Μέ σαρισσα,ο Αλέξανδρος
Με γιαταγάνι ο Γέρος
Με το φραγγελιο ο Χριστός
Με τις ψυχές,οι Χριστιανοί
Στην μάχη,πήραν μέρος
´´´´´´´´´
Λαβώσανε θεριά.βρισιές
Στο λογγο,αντιλαλούσαν
Τις Ιερές,πατημασιές
Που αιώνες τις ατίμωναν
Απροσκλητοι,πατούσαν
Τώρα πεσμέν´ημιθανεις
Βογγωντας,τις φιλουσαν..
´´´´´´´´´´
Την άλλη μέρα την αυγή
Πριν ματωθει ,ο ήλιος..
Εφιππος μελαγχολικός
Μετρούσε,τα κλεφτόπουλα
Που ηρωικά ,είχαν πέσει
Ανάμεσα σε δύσμορφα
Και άψυχα κουφάρια
´´´´´´´´´
Τα δύο ήταν δίδυμα
Σιαμαία χαίτη,είχαν
Ακόμη και στον θάνατο
Αθάνατο του έμοιαζαν
Σε ύψωμα,όπως κοίτωνταν
Μια θέση εμβληματική
Περίοπτη,κατείχαν
´´´´´´´
Κανείς δεν τ´αναγνωρισε
Σ´εικονες τάχαν δεί
Ούτε λιθαρι,πέταξαν
Ουτ´απο βόλια ´ξέραν
Γονυπετής,τ´ασπαστηκε..
Δεν ήταν στα όνειρα του
Που πολεμούσαν πλάι Του
Λιοντάρια στα πλευρά Του
´´´´´´´´
Με όσα λόγια,άκουσε
Στη φυλακή ,στ´Ανάπλι
Καθώς τον μεταλάμβανε
Κρυφά,ο Παππαφλεσσας
Που θάνατο,ατιμωτικό
Κί´άδικο,καρτερούσε..
Με λόγια,Θείας Μετάληψης..
Εψελνε την Εξόδιο...
Βαρειά,ακολουθία..
Λάβετε και φάγετε..
Τούτο Μου εστί το Σώμα..
Εις τελευταίον..Ασπασμόν
Φίλησε τον Χριστό...
Λάβετε καί πίετε..
Τούτο μου εστί το αίμα..
Στα δάκρυα,που ξεχειλιζαν..
Από Άγιο Δισκοπότηρο
Μ´ευλαβεια,τον Αλέξανδρο..
Βάφτισε..Χριστιανό
´´´´´´´´
Ν´αποδοθούν διέταξε
Στρατιωτικές. Τιμές
Για ημίθεους,Θεανθρωπους
Σύμβολα,δυό πολιτισμών
Μιας Πίστης,μαχητές...
´´´´´´´´
Τά καρυοφίλια,άστραψαν..
Μιά λαμψ´η αιωνιότης
Αντιλαλοι ταξίδευαν
Τήν αφθαρσία,της Νειότης
´´´´´´´´
Ομοβροντία,οι κεραυνοί
Τιμητικά,τα βόλια..
Ο Επιταφιος..για δυό
Άρμα που το συνόδευαν
Αγγελικά ,αγήματα...
Σ´ουράνια ,περιβόλια
´´´´´´´´
Ακολουθούσαν,την πομπή
Ποίμνια Πιστών,αμάχων..
Ανήλικοι Αυτοκράτωρες
Με λάβαρα,εξαπτέρυγα..
Ρασσα Ιερομονάχων..
Βυζαντινοί,σφετεριστές
Ανάξιοι,κηδεμόνες
Μιας Άλωσης,προξενητές
Με Ευαγγελια φυλαχτά
Μορφές Εικονομάχων
Μιάς Ιστορίας,κιβδηλης
Σε ´ξώφυλλα περίτεχνα
Υπόδικοι,θαμώνες..
Στο κέντρο,μόνοι σιωπηλοί..
Αρχαίων Ιεροφάντες..
Καλόγεροι ,Αρματωλοί
Με διφορούμενους χρησμούς
Θρησκευτικές..κουβέντες
Με ράβδους,Ποιμαντορικές
Πανάρχαιες,βουκέντρες..
Μαζί φωτιές,ανάβανε..
Πατριάρχες φωτισμένοι..
Σ´ομαδικη ,Ανάληψη..
Έφευγαν,μονιασμένοι..
Λεκτορες,κρυφών σχολειών
Συντεταγμένα πλήθη
Που σ´οτι κληροδότησαν
Με καθαγίασμα σκοπών..
Με την αυτοθυσία τους
Δεν άξιζε,η λήθη...
´´´´´´´
Τα χώματα που άφηναν
Σαν παρακαταθήκη
αλέτρια,νύχια οργωναν
Το αίμα τους που εσταζε
Πότιζε την Διαθήκη..
´´´´´´
Διαθήκη που την άνοιξε
Αργότερα ο Μελάς
Πέρα,από λίμνες έγραφε
Εκτείνεται,η Ελλάς
Στ´ανταμωμα,των θαλασσών..
Στ´αγκαλιασμα ηπείρων..
Συνορ´αχναρια,άφησαν
Οι καθοδοι,Μυριων...
´´´´´´´
Ενώσανε το έθνος μας
Με τάγματα θανάτου
Προικώα της Μεγαλονησου
Στον πόλεμο του...βαλτου
´´´´´´´´´´´
Παιδια,Ελλήνων θα περνούν
Στενά του Ελλησπόντου
Πόλεις θα βλεπουν ,δεν ξεχνούν..
Σ´ενα ταξείδι,νόστου....
Οι Δούρειοι,θάναι περριτές..
Του Σίσσυφου,παγίδες
Δίκαια σαν λυτρώνουνε...
Αρχέγονες,πατρίδες..
´´´´´´´´
Στρατιές μας,Μακεδονικές
Σε φάλαγγες,κατ´αντρα..
Του εικοσιέν´αγωνιστές
Ήρωες του σαράντα..
Σε παρελάσεις ,μυστικές..
Θα παιανίζ´η μπάντα ..
Ελλάδ´απειρες γεννιές
Θα μας ενώνεις...πάντα.....