Το μάτι και η νύχτα: Ποιητική Συλλογή του Δημήτρη Λεοντζάκου (Εκδόσεις Νεφέλη / 2016)

Σταμάτησε μόνος. Τώρα στέκεται μόνος. Είναι μόνος.
Και σταμάτησε. Είναι για πρώτη φορά μόνος. 

Μόνος με. Μόνος μαζί. Μαζί με κάτι παράδοξο.
Με κάτι παράταιρο μόνος. Είναι μόνος μ’ ένα 
άδειο, κενό βλέμμα μόνο. 

Επειδή ποτέ δεν ήταν μόνος. Επειδή τώρα 
το είδε. Τώρα αρχίζει μόνος. Αρχίζει 
από εκεί. Αρχίζει μόνο.
Επειδή ποτέ δεν ήταν.

Μόνος είναι μια αδύνατη λέξη.
Πόνος είναι ένα αδύνατο σώμα.

---

Επίδεσµοι λευκοί στο σκοτάδι

Μερικοί στίχοι που σώθηκαν:

οι στίχοι δεν είναι
οι ασπίδες της τύχης;

Μερικοί στίχοι που σηκώθηκαν:

τα απαράµιλλα πουλιά µε τα
οποία σκεπάζουµε τα αιώνια µάτια µας.

απόσπασμα: https://nefeli.fairead.net/files/NEFELI/authors/leontzakos/pagesFrom-leontzakos-mati.pdf

Βίντεο: https://www.youtube.com/watch?v=Z8UCOC9vWik

Η Κίρκη ξαφνικά : Δημήτρης Λεοντζάκος / Μεταίχμιο, 2004

ΜΥΓΑ ΑΠΑΤΗΜΕΝΗ

Ένα ρύγχος με διαπέρασε
ποντικού λόγια μυρωδιά κυνηγού
ξαφνικά μες στη νύχτα
με άρπαξε ρουφηχτό φιλί
στο κρύο του στόμα η γλώσσα
ζεστή, ποια πόρτα
ποιανού σπιτιού αγκαλιά
αυτά είναι ζώα διώροφα
τρέφονται με ανθρώπους, τέρατα
τριχωτά κι άλλωστε να,
βουτούσα στα ποτάμια, τα νερόφιδα
λευκά σαν σπερματοζωάρια
μου ανακάτευαν το στομάχι
το βράδυ τρώω ελαφριά, τρώγομαι
να η ψυχή μου
αποκοιμήθηκε μόνη
ξύπνησε φιλημένη
άθλια του μυαλού τρωκτικά
με την πράσινη χλαίνη
κρατήστε την ζεστή, βλέπετέ την
παγώνει, τρίζει
κρυώνει, κοάζει, φουσκώνει
καταπίνει σκοτάδι και
μια μικρή μύγα
θλιβερή σπιτιών πανίδα. ΖΕΥΓΑΡΙ ΑΓΚΑΛΙΑ Κάτι έπρεπε να θυμηθώ, δεν θυμάμαι τι.
Μια γάτα πέρασε μέσα απ’ το τηλέφωνο
που ήταν χάρτινο από γυαλί το ακουστικό
κρατούσε ένα κερί, καληνύχτα σας.
Σφύριζε ένα πουλί έλεγε παραμύθια
το γουρουνάκι με το μήλο στο στόμα
γεμάτο καπνό ο λύκος δάκρυζε
η γιαγιά ψήνονταν στο τζάκι.
Έπλεκε κάτι μάλλινα λόγια
ξεδιάλεγε κάτι στρουμπουλές
φακές σαν ζωγραφιές.
Πώς βρεθήκαμε όλοι εδώ
στο ευρύχωρο στομάχι;
Ένα χωνευτικό αστέρι έλαμψε μόνο
στον ουρανό τότε κατάλαβα το ποίημα.
Γυάλιζαν έτρεχαν τα χόρτα
γύρω απ’ το φεγγάρι
χύθηκα στης λαίμαργης
εξοχής τα ανοιχτά σαγόνια
έφαγα το πικ νικ
δάγκωνα το σκοτάδι. Με ένα μαύρο εσώρουχο
αντιλόπης στα δόντια ζευγάρι.

Κινέζικα: Ποιητική Συλλογή του Δημήτρη Λεοντζάκου (εκδόσεις Νεφέλη, 2010 )

Μου είπε ο γιατρός
Είδα ένα κεφάλι ζώου
Και γύρω από αυτό
Το όνειρό μου
Και ακόμη πιο έξω εγώ πάλι κοιμάμαι
Οι ομόκεντροι κύκλοι μου
Και ακόμη πιο έξω αυτή η ζωή
Η ζωή μου
Θεαματική
Επερχόμενες κερασιές στα μαλλιά μου
Μελλοντικά πουλιά τις τσιμπούν
-σε πονούν-
Και ανθίζουν

Τα σκυλιά του Ακταίωνα: Ποιητική Συλλογή του Δημήτρη Λεοντζάκου. (Εκδόσεις Νεφέλη, 2014 )

Διότι ο θάνατος πρέπει να δελεαστεί για να πιαστεί σε μιας ζωής την άκρη, την ακμή.

Έπλεξε, έστριψε, έκαμψε το σώμα του για να το δουν οι λέξεις και να 'ρθουν. Να το πετύχουν. Το περιέλιξε γύρω από αυτές τις λέξεις. Γύρω απ' τις λέξεις αυτές.

Παγίδεψε τις λέξεις εκεί. Παγίδεψε το σώμα του εκεί. Εφηύρε το σώμα του αλλιώς, ένα ξένο σώμα, που θα έτεμνε, θα έπληττε, θα σπάρασσε το δικό του ακαριαία και κάθετα. Και κατευθείαν. Σαν λέξη. Εκεί. Στο όνειρο αυτού του λουτρού. Σ' αυτού του γυμνού σώματος το όνειρο. 

Εφηύρε το σώμα του αλλιώς, ένα σπαραγμένο σώμα. Διαμελισμένο, κομμένο, μισό. Ένα σώμα γραμμένο, ένα σώμα κρυμμένο, ένα σώμα γραπτό. Αλλά και ένα σώμα απόν. Σαν όνειρο. Και άγνωστο. Ένα σώμα ερχόμενο. 


[ Υψώνω μέσα μου και χαιρετώ ]


Υψώνω μέσα μου και χαιρετώ
Τρεις λίμνες
Που κοιμούνται εντός σου
Την άβυσσο στο μέτωπό σου
Τη νύχτα
Την ψίχα
Την οργή των νεφών

**

Να μετεκπαιδευτούν τα όργανα

Να μετεκπαιδευτούν τα όργανα
Σ' αυτόν τον κήπο του εαυτού
Να κελαηδεί η σπλήνα
Να γίνουν σμήνη τα νεφρά
Να ροκανίζουν ίσκιους
Τα πόδια να μην περπατούν
Τα χέρια να βελάζουν
Τα μάτια αναρριχητικά
Στα σπλάχνα να θαυμάζουν
Οι φλέβες κόκκινα πλεχτά πουλιά
Και να αποδημούμε
Σκοτάδια στο στομάχι ν' αντηχούν
Να ανατέλλουν κρίνα
- στικτά γαλάζια και εκτενή
κυρτά και να μεσουρανούνε -
Η καρδιά να γίνει άνεμος τρελός
Ν' ανάψει ο κόσμος
Λίμνες να τρέχουν ποτάμια άγρια νερά
Για να βραδυπορούμε
Και στα μαλλιά του ποιητή
Να ανθίζουν περιστέρια
Δάση να 'ρθουν
Ιπτάμενα να κατεβούν
Να κατεβούν αρπαχτικά
Ν' αγκαλιαστούμε
Να 'ρθουν καπνοί
Να 'ρθεις και συ
Να μπούμε στον υμένα

***

Είμαι ένα δίχτυ

Είμαι ένα δίχτυ
Μέσα μου κάτασπρη λέαινα
Ενώ τρέχω κοιμάμαι
Πλέω το ζώο στον κόσμο
Σαν λίμνη
- κάτι του λείπω κάποιος ανθίζει
κάτι νυχτώνει -
Αλλά και τους δύο
Μας φουσκώνει μας φυσάει
- η άβυσσος επάνω μας χιόνι -
Κάτι που ίπταται
Μας προεξέχει
Μέσα του μάλλον κωπηλατώ
- κενό που
γύρω του συστρέφω κόσμο λεπτό -
Το περιμένω
Με περιμένει
Δύσπνοο
Νερό σκοτεινό

***

Υψώνω μέσα μου και χαιρετώ

Υψώνω μέσα μου και χαιρετώ
Τρεις λίμνες
Που κοιμούνται εντός σου
Την άβυσσο στο μέτωπό σου
Τη νύχτα
Την ψίχα
Την οργή των νεφρών

μπορείτε να διαβάσετε κριτική της συλλογής: https://frmk.gr/2016/06/15/leonakteon/

και 

http://www.culturenow.gr/36068/ta-skylia-toy-aktaiwna-dhmhtrhs-leontzakos-kritikh-vivlioy

ΤΙΓΡΕΙΣ ΣΕ ΕΝΥΔΡΕΙΟ: Ποιητική Συλλογή του Δημήτρη Λεοντζάκου. Εκδόσεις Σαιξπηρικόν το 2016

ΤΙΓΡΕΙΣ ΣΕ ΕΝΥΔΡΕΙΟ 

Δύο τίγρεις σε ενυδρείο
παγώνουν κάτω απ' το νερό
δεν μπορούν να κοιμηθούν
έχουν χρώματα στα μάτια
φυσαλίδες στο μυαλό τους κάνει
κρύο από γαλάζια φύκια
ραμμένες τα ρούχα
φτιαγμένες σε αιώρηση
αντιλόπη εάν περάσει απ' τον βυθό
θα κυματίζουν κιόλας
η αρπακτική ουρά τους
τρέχουν τα δόντια τους
όμως τα κύματα τα λόγια τους
τα χέρια γυάλινα και στρογγυλά
να, επειδή η γυάλα 
δύο τίγρεις που χωρούν μέσα σε γυαλί
που ονειρεύτηκαν τον ίδιο φόβο
ότι την άνοιξη θα ανθίσουν κιόλας
ότι ένα παιδί τις έκοψε
τους έβγαλε τα μάτια 
τις πήρε ένα κορίτσι αγκαλιά
ότι έπεσαν στην σκάλα
τις έπνιξαν μέσα στην λέξη γάλα
δύο άσπρες τίγρεις όπως φαίνονται
δε φαίνονται
στο άσπρο υγρό
γι αυτό είναι δυστυχείς
σαν μήνες μες στο γάλα
σαν εποχές
σαν αερόστατα
σαν δύσκολες κλωστές
σα νούφαρα αδρανείς σαν
ανεμώνες
σαν πράσινες διάφανες χελώνες
σαν αβαρείς
απ' το νερό
μες στο νερό
όταν έφυγε το νερό
ξαφνικά όταν πέταξε
σαν λιβάδι από δύο τίγρεις μόνες
δύο τίγρεις αναποφάσιστες
οι οποίες θα αναδυθούν
με μεγάλα φτερά
αργά φτερά σαν
σμήνη αρπακτικές
που μεγεθύνονται πετούν
που πλησιάζουν
απ' το βυθό με άνθη σφαιρικά
ο ύπερος και η γύρη
άνθη κυλιόμενα
να
επειδή τα χέρια τους
δύο τίγρεις και ευτυχείς
ας ταλαντωθούν
άδηλες καμπύλες
σαν τρούλοι θα υψωθούν
σαν κλίνες ελαφρές
δειλές
σαν νύμφες
σαν νύφες
σαν νέφη
γυάλινες καμπάνες εκκρεμείς
ποιας νύχτας τις λύπες ηχούν;
- τι μέλλον; -
στης δύσης τη δίνη κι ασάλευτες
τι πτήση υφαίνουν
τι φήμη 
τυφλή να κρυφτούν;

για την συλλογή μπορείτε να διαβάσετε : http://www.litart.gr/protasi-tigreis-se-enydreio/

Δημήτρης Λεοντζάκος (βιογραφικό σημείωμα)

Ο Δημήτρης Λεοντζάκος γεννήθηκε στην Καβάλα το 1974. Σπούδασε μουσική.

Ποιητικές συλλογές:

•  Κόμικ (Τα Τραμάκια, 2001), 
• Η Κίρκη ξαφνικά (Μεταίχμιο, 2004), 
• Κινέζικα (Νεφέλη, 2010) και 
• Τα σκυλιά του Ακταίωνα (Νεφέλη, 2014)
• Τίγρεις σε ενυδρείο (Σαιξπηρικόν 2016) 

Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί στα περιοδικά «Υπόστεγο», «Ελίτροχος», «Πλανόδιο», «Εντευκτήριο» και «Δέλεαρ». Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί και δημοσιευθεί σε γερμανικά και ιταλικά περιοδικά.

ποιήματα χωρίς ποίηση

 Δημήτρης Λεοντζάκος

1.
Η ποίηση δεν είναι έκφραση. Δεν έχει σχέση με καμιά καλλιτεχνία. Η ποίηση είναι δημιουργία. Δημιουργία απ’ το τίποτα. Αντικείμενο της ποίησης είναι η έλλειψη, το αδύνατο. Αυτό που λείπει γράφει ποίηση. Το υποκείμενο της ποίησης δεν υπάρχει. Είναι απόν.

Η ποίηση λείπει.

2.
Η ποίηση δεν έχει σχέση, δεν είναι σχέση. Είναι χωρισμός, είναι διαζευκτική. Δεν προέρχεται, ούτε απευθύνεται σε τίποτε το ανθρώπινο. Μετέρχεται τον άνθρωπο, αλλά τείνει  ̶ εκκινεί και κινείται  ̶ στο άπειρο. 

3.
Η ποίηση δεν είναι επικοινωνία, δεν έχει σχέση με τις γλώσσες, τους χαρούμενους επιστήμονες, τους θεληματικούς φιλολόγους. Η ποίηση δεν ανήκει στον άνθρωπο. Η ποίηση δεν έχει ταυτότητα. Είναι ένα όνομα για τον πιο ανήκουστο διχασμό.

4.
Η ποίηση  ̶ όπως και η αλήθεια  ̶ είναι κάτι που προστίθεται.

Είναι κάτι επιπλέον (επιπλέει στον ακίνητο Λόγο, στον αποσβολωμένο). Είναι ένα ασταθές συμπλήρωμα. Είναι πλεόνασμα, είναι υποτιθέμενη, περιττή. Ίσως γι αυτό συχνά εμφανίζεται, δανείζεται την μορφή του υπερβολικού, αφόρητου, αποτρόπαιου ψεύδους.

5.
Ποίηση παράγεται μέσα στην γλώσσα. Έχει ανάγκη την γλώσσα. Είναι σκέτη γλώσσα. Η Ποίηση είναι γλώσσα μείον τον άνθρωπο.

Γλώσσα που δεν έχει καμία αναγνώριση, δεν υπάρχει κανένας να την αναγνωρίσει. Καμιά εγγύηση, δεν υπάρχει κανείς να την εγγυηθεί. Γλώσσα απάνθρωπα εκκρεμής. 

6.
Η ποίηση είναι μια χαμένη υπόθεση. Όχι επειδή έχει χαθεί απ’ τον κυρίαρχο λόγο σήμερα. Αντιθέτως. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο πρέπει να υποτεθεί. Να κατασκευαστεί ως υπόθεση.

Η υπόθεση λοιπόν της ποίησης, με την αυστηρά λογική, μαθηματική έννοια του όρου.

7.
Η ποίηση μας αφήνει αγνώριστους. Άλλωστε της είμαστε παντελώς άγνωστοι. 

8.
Η ποίηση δεν φτιάχνεται με τα χέρια. Δεν προοδεύει, δεν βελτιώνεται. Έχει την βία, το μένος κατακλυσμιαίων μορφών, τυφλών πουλιών κτλ. «…σαν να γκρεμίζονται βουνά…» (Εγγονόπουλος).

9.
Πρέπει να δώσουμε ξανά στην ποίηση τα πραγματικά της ονόματα.

Τρεις τρομερές μορφές ανατέλλουν στις πύλες των ορίων του κόσμου. Το Ακατανόητο. Το Αγέννητο. Το Τρομερό.

10.
Ποίημα είναι ο τελευταίος, ο πιο απελπισμένος τρόπος να σωπάσουμε, να αποσπάσουμε κάτι απ’ τον κόσμο. Αποσπάει τον κόσμο, είναι ένα θραύσμα το ποίημα.

11.
Ο ποιητής υψώνει το ανίκανο  ̶ το αναγκαίο  ̶ στο αδύνατο. Μέσα στην εκκωφαντική σιωπή της λαβυρινθώδους απουσίας του κόσμου, αγγίζει, βλέπει με τις λέξεις τον κόσμο. Τις μεγάλες χειρονομίες της ποίησης μιμούμενος, ο ποιητής βουβά μεταφράζει. 

Το τυχαίο. Το αδύνατο. Το ασύμπτωτο.

πηγή: http://www.chronosmag.eu/index.php/e-ls-punctum-caecum-p-ps.html

Τίγρεις σε Ενυδρείο (προ!δημοσίευση / απόσπασμα)

• Δημήτρης Λεοντζάκος

---

Δύο τίγρεις σε ενυδρείο
παγώνουν κάτω απ’ το νερό
δεν μπορούν να κοιμηθούν
έχουν χρώματα στα μάτια
φυσαλίδες στο μυαλό τους κάνει
κρύο από γαλάζια φύκια
ραμμένες τα ρούχα
φτιαγμένες σε αιώρηση
αντιλόπη εάν περάσει απ’ τον βυθό
θα κυματίζουν κιόλας
η αρπακτική ουρά τους
τρέχουν τα δόντια τους
όμως τα κύματα τα λόγια τους
τα χέρια γυάλινα και στρογγυλά
– να, επειδή η γυάλα –
δύο τίγρεις που χωρούν μέσα σε γυαλί
που ονειρεύτηκαν τον ίδιο φόβο
ότι την άνοιξη θα ανθίσουν κιόλας
ότι ένα παιδί τις έκοψε
– τους έβγαλε τα μάτια –
τις πήρε ένα κορίτσι αγκαλιά
ότι έπεσαν στην σκάλα
τις έπνιξαν μέσα στην λέξη γάλα
δύο άσπρες τίγρεις όπως φαίνονται
δε φαίνονται
στο άσπρο υγρό
γι’ αυτό είναι δυστυχείς
σαν μήνες μες στο γάλα
σαν εποχές
σαν αερόστατα
σαν δύσκολες κλωστές
σα νούφαρα αδρανείς σαν ανεμώνες
σαν πράσινες διάφανες χελώνες
σαν αβαρείς
απ’ το νερό
μες στο νερό
όταν έφυγε το νερό
ξαφνικά όταν πέταξε
σαν λιβάδι από δύο τίγρεις μόνες
δύο τίγρεις αναποφάσιστες
οι οποίες θα αναδυθούν
με μεγάλα φτερά
αργά φτερά σαν
σμήνη αρπακτικές
που μεγεθύνονται πετούν
που πλησιάζουν
απ’ το βυθό με άνθη σφαιρικά
ο ύπερος και η γύρη
άνθη κυλιόμενα
να
επειδή τα χέρια τους
δύο τίγρεις και ευτυχείς
ας ταλαντωθούν
άδηλες καμπύλες
σαν τρούλοι θα υψωθούν
σαν κλίνες ελαφρές
δειλές
σαν νύμφες
σαν νύφες
σαν νέφη
γυάλινες καμπάνες εκκρεμείς
ποιας νύχτας τις λύπες ηχούν;
– τι μέλλον; –
στης δύσης τη δίνη κι ασάλευτες
τι πτήση υφαίνουν
– τι φήμη –
τυφλή να κρυφτούν;

---

Μυστικό της Περιστροφής

---

Αν ζητούσε κανείς.

Και εάν όλα όσα μέσα
στο σύμπαν περιφέρονται.

Αν έχουν όλα προσωρινά
επιβεβαιωθεί.

Αν όλες οι τροχιές
κι όλες οι φάσεις δικαιώθηκαν.

Αν κάτι ελάχιστο μες στο κεφάλι μου
δεν δύει.

Αν μία τυχαία πόρτα
δεν βρεθεί, μια αμυχή.

Αν όλα ίπτανται.

Εάν δεν λύνεται αυτός ο κόσμος.

Αν τίποτε δεν είναι δυνατόν
να παρεκτραπεί, αν τίποτα.

Και εάν οι υποσχέσεις.
(Ένας υγρός και παγωμένος.)

Αν – όταν – τα δεδομένα πλαίσια
ακυρωθούν.

Και αν όπως ποτέ ως τώρα.
(Έτσι ή αλλιώς.)

Μόλις αυτός που οχυρώνεται.
(Όταν επιτέλους θα ’ρθεί.)

Να του δοθεί γαλήνη.

Τα σκυλιά του Ακταίωνα (απόσπασμα)

Να μετεκπαιδευτούν τα όργανα

Να μετεκπαιδευτούν τα όργανα

Σ' αυτόν τον κήπο του εαυτού

Να κελαηδεί η σπλήνα

Να γίνουν σμήνη τα νεφρά

Να ροκανίζουν ίσκιους

Τα πόδια να μην περπατούν

Τα χέρια να βελάζουν

Τα μάτια αναρριχητικά

Στα σπλάχνα να θαυμάζουν

Οι φλέβες κόκκινα πλεχτά πουλιά

Και να αποδημούμε

Σκοτάδια στο στομάχι ν' αντηχούν

Να ανατέλλουν κρίνα

- στικτά γαλάζια και εκτενή

κυρτά και να μεσουρανούνε -

Η καρδιά να γίνει άνεμος τρελός

Ν' ανάψει ο κόσμος

Λίμνες να τρέχουν ποτάμια άγρια νερά

Για να βραδυπορούμε

Και στα μαλλιά του ποιητή

Να ανθίζουν περιστέρια

Δάση να 'ρθουν

Ιπτάμενα να κατεβούν

Να κατεβούν αρπαχτικά

Ν' αγκαλιαστούμε

Να 'ρθουν καπνοί

Να 'ρθεις και συ

Να μπούμε στον υμένα

Είμαι ένα δίχτυ

Είμαι ένα δίχτυ

Μέσα μου κάτασπρη λέαινα

Ενώ τρέχω κοιμάμαι

Πλέω το ζώο στον κόσμο

Σαν λίμνη

- κάτι του λείπω κάποιος ανθίζει

κάτι νυχτώνει -

Αλλά και τους δύο

Μας φουσκώνει μας φυσάει

- η άβυσσος επάνω μας χιόνι -

Κάτι που ίπταται

Μας προεξέχει

Μέσα του μάλλον κωπηλατώ

- κενό που

γύρω του συστρέφω κόσμο λεπτό -

Το περιμένω

Με περιμένει

Δύσπνοο

Νερό σκοτεινό

Υψώνω μέσα μου και χαιρετώ

Υψώνω μέσα μου και χαιρετώ

Τρεις λίμνες

Που κοιμούνται εντός σου

Την άβυσσο στο μέτωπό σου

Τη νύχτα

Την ψίχα

Την οργή των νεφρών

[Ξαφνικής αντιλόπης στον αέρα σημάδια]

Ξαφνικής αντιλόπης στον αέρα σημάδια

Στα τζάμια

Ζώα υπόκωφα

Νυσταγμένα

Λιγάκι αργά λέω τα άλματα

Λιγάκι παλιά

Κάτι του έλειψα και με ζητά

Ας πούμε ίσως

Οι δυο γλαστρούλες που έχεις για μάτια

Τα σαρκοβόρα υγρά σου σκοτάδια

Οι ανεμώνες στο λαιμό

– βουβές ορμητικές πυρκαγιές σε λευκό –

Τα ασεβή τους σημάδια

[Έχω μια τρύπα για πρόσωπο]

Έχω μια τρύπα για πρόσωπο

Κάκτους αντί για κεφάλι

Δέντρα αλλόκοτα

Νεκρά

– κλειδωμένα μυστικά –

Που αναβλύζουν αγέρωχα

– στα χείλη στο χείλος του κόσμου –

Σαν μπουκέτο μαύρα πουλιά

Πάνω απ’ τη νύχτα

(μου είπε ο γιατρός ..)

Είδα ένα κεφάλι ζώου

Και γύρω από αυτό το όνειρο μου

Και ακόμη πιο έξω εγώ πάλι κοιμάμαι

Οι ομόκεντροι κύκλοι μου

Και ακόμη πιο έξω αυτή η ζωή

Η ζωή μου

Θεαματική

Επερχόμενες κερασιές στα μαλλιά μου

Μελλοντικά πουλιά τις τσιμπούν

– σε πονούν –

Και ανθίζουν

(Στο παράλογο έφιπποι)

– σαν θανάσιμοι ιππείς –

Θα αστράφτει ο χρυσός

Κι αργυρά τα λιοντάρια της νύχτας

Και θα μπούμε στην ύπαιθρο χώρα

Στην πόλη

Και θα μπούμε αναβάτες στη νύχτα

Με ανορθόδοξα δώρα

Με γαλάζια πουλιά

Με λεπτών θηλαστικών μελωδίες

Κλουβιά από θώρακες φονικών φαλαινών

Αλαλαζόντων φιδιών οπτασίες

Πλεγμένοι με κέδρους

Δαιδαλώδεις στολές τιμωρών

Απόκρημνες λίμνες για στέμμα

Και θα έρθουν ραγδαίοι ποταμοί

Θα μας ραίνουν την κόμη

Ροδοπέταλα νεαρών κοριτσιών

Και αυτομάτων λέξεις

Ρημάτων ριπές

Και θα έρθει λοξά η αυγή

– των ζωγράφων!–

Με σκοτάδια στα χείλη

Απαλά θα μας τέμνουν τα στιλπνά της στιλέτα

– νεαροί των ιστών ανατόμοι –

Να ανατείλει το σώμα

Να ανθίσουμε στο αίμα