Ασπα Ξύδη (βιογραφικό σημείωμα)

Βιογραφικό

Η Ασπα Ξύδη γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1923 και απεβίωσε στις 9 Σεπτεμβρίου 2011. Ήταν απόγονος της στρατιωτικής οικογένειας των Ξυδαίων τής Ναυπακτίας και κόρη τού στρατηγού Θεόδωρου Ξύδη. Από την ηλικία των 25 ετών άρχισε να δημοσιεύει ποιήματα και πεζά σε λογοτεχνικά περιοδικά κι εφημερίδες όπως 

Νέα Εστία, Στερεοελλαδική Εστία, Πνευματική Ζωή, Ελεύθερο Πνέυμα, Ίβυκος, Τετράμηνα, Αιολικά Γράμματα, Εμβόλιμον, Η Γενέτειρα, Μεσολογγίτικα Χρονικά και άλλα. 

Ποιητικές Συλλογές:

• Γνώριμες σκιές 1992
• Χειμωνιάτικη λιακάδα 1994,
• Μια χούφτα χρόνια 1996
• Ρυθμός Ακορντεόν 1998
• Μοναχικός περίπατος 1998
• Πρόσφυγες ονείρων 2000
• Vaya con Dios 2006
• Η παράσταση 2008

Πεζογραφήματα:

• Κουβέντες του αργαλειού (2001)

πηγές: http://vivl-nafpakt.ait.sch.gr/index.php/2011-09-21-12-40-26/2011-09-21-12-42-14/172-aspa-xidi

http://www.aspaxidi.gr/poems.html


Ποιήματά της στην Ιστοσελίδα: http://www.aspaxidi.gr/poems.html

Καμιά φορά / Ξύδη Άσπα

Αν έρθει το σκοτείνιασμα και κράξει το πουλί

και σιγολειώσει το κερί για τον βοριά ταμένο

κι αν χαμηλώσει η συννεφιά και πέσει στην αυλή

κακό μαντάτο θα σταθεί στην πόρτα σου σταλμένο.

Μ' αν σηκωθούν τα μάτια σου στο βλέμμα του Χριστού

και λησμονήσεις τον σκληρό για τους ανθρώπους νόμο

πάντα ελπίδα στέκεται στο πλάι του πιστού.

Καμιά φορά και ο Χάροντας τραβάει λάθος δρόμο.

Γιορτάζει ο Μάης / Ξύδη Άσπα

Άιντε να τρέξουμε και μεις ξοπίσω με τους άλλους

τώρα π' ανάβει του Μαγιού η αστραποβολιά,

βήμα ταχύ δεν έχουμε ούτε καημούς μεγάλους

και δεν ονειρευόμαστε του έρωτα φιλιά..

Εμείς στο γέρμα του συρμού που πάνε να γλεντήσουν

και να γευτούν της άνοιξης τη δίκαιη μοιρασιά,

ανασασμούς προσμένουμε το στέρνο να γεμίσουν

και στης καρδιάς το πάγωμα μια στάλα ζεστασιά.

Πολυτεχνείο / Ξύδη Άσπα

Ο Νοέμβρης έχει μέρες δεκαεπτά

τόσες θα δείχνουν οι ημεροδείκτες,

όσες μετρήσανε τα νιάτα σου

εκείνο το φθινόπωρο.

Τριανταφυλλιά και δάφνη

μοσχομυρίζουν τα πεζούλια  και τα κάγκελα

και η δόξα κάθε τόσο θυμιατίζει

την πόρτα που διάβηκαν τα στοιχειά..

Στην ιστορία από τότε καταγράφηκε

πως ο Νοέμβρης έχει μέρες δεκαεπτά,

τόσες μετράει των Ελλήνων η οργή

με την ελεύθερη κραυγή σου ποτισμένη

και ραντισμένη τον ιδρώτα και το αίμα σου.

Στο σταυροδρόμι που περπάτησαν οι ήρωες

νέες γενιές ξανασηκώνουνε σημαίες

και ξαναγράφουν Ύμνους Εθνικούς.

Ένα μεγάλο Σ' Αγαπώ / Ξύδη Άσπα

Τις γνώρισα πολλές φορές

κάποιες γοργόφτερες χαρές

και τις θυμάμαι,

έρχονται σαν αναλαμπές

μέσα σε θύμησες θαμπές

και τις φοβάμαι...

Ένα μεγάλο Σ' Αγαπώ

στο λεύκωμα το σχολικό

σαν αγιασμένο,

στιγμή που πέρασε με βιά

και πρώτη μας μεταλαβιά

φιλί δοσμένο.

Σαν πίνακας ζωγραφικός

ο παιδικός, ο μαγικός

μικρός μας κόσμος.

μας στέλνει τη μοσχοβολιά

μια βυσσινιά τριανταφυλλιά

και λίγος δυόσμος.

Ένα μεγάλο Σ' Αγαπώ

σε τραγουδιού παλιό σκοπό

στο πότε πότε,

αγιάτρευτα ρομαντικοί

έχουμε μείνει μερικοί

όπως και τότε...

Δύσκολη Στιγμή / Ξύδη Άσπα

Το βραδυνό σου πρόσωπο

καθώς το σκίαζαν τα φύλλα της μουριάς

και το φεγγάρι το έντυνε

χρώμα πορτοκαλί

φάνταζε μεγαλόπρεπο

απατηλό και ξένο.

Απόψε έχει παγωνιά

και σε θυμήθηκα.

Μικρές επιστροφές / Ξύδη Άσπα

Έχει μια γόνιμη σιωπή
εκείνο το δωμάτιο,
ακούγονται σαν κρότοι
οι στίχοι πάνω στο χαρτί.
Όταν κυριεύσει το σκοτείνιασμα
του χώρου την απόλυτη γαλήνη
και ξεκινήσει ο καλπασμός
του χτύπου της καρδιάς,
μια παρουσία εμφανίζεται στο κάδρο σου,
η ομιλία των ματιών σου
ζωντανεύει.

Το τέλος / Ξύδη Άσπα

Όταν σταθείς στο άνοιγμα της πόρτας
η θύμηση που σ`έδειξε ψηλότερο
θα συνηθίσει στου καιρού τη φρονιμάδα
και θα σε φέρει δίχως όνειρο και σύθαμπο,
μιας ξαφνικής αδιαφορίας επισκέπτη.

Αν δρασκελίσεις του σπιτιού μου την αυλόπορτα
και συντονίσεις την ανάμνηση στα βήματα
να ξέρεις, το φαϊ μας ετελείωσε
και κείνο τ`άγουρο , υπόλοιπο κρασί,
στο λείψανο της νιότης το ξοδέψαμε.

Μοιρολόι / Ξύδη Άσπα

Φτωχή μου Ελλάδα, περηφάνια μου
τόσο συχνά με κάνεις και δακρύζω
όταν μου δείχνεις τη σκισμένη σου χλαμύδα
και τις ουλές απ' τις βαθιές σου μαχαιριές
σαν καταπίνεις το φαρμάκι μ' εγκαρτέρηση
με τους κουρσάρους πάντα στο κατώφλι σου.

Ποιοι να 'ναι οι οχτροί σου μητερούλα μου
αυτοί που τριγυρίζουν τη φοβέρα τους
ή κείνοι που σε κέρασαν το όπιο
απ' το λαγήνι με τις σάπιες κολακίες
και γελασμένη και αδύναμη στηρίζεσαι
στης ιστορίας το σπασμένο δεκανίκι.

Πότε θα φέξει και για σένα αστεράκι μου
ν' ανασηκώσεις το κεφάλι στην ταπείνωση
σαν διαπεράσει ένας ήλιος το φεγγίτη σου
κι αναγνωρίσεις στον προστάτη τον προδότη
θα καμαρώνεις όπως πρώτα την ορφάνια σου
όμως η φλόγα σου θ' ανάβει μιαν ελπίδα.

Φτωχή μου Ελλάδα, περιστέρα μου
οι λεβεντιές που βύζαιναν τα στήθια σου
και οι εργάτες σου που χτίζαν Παρθενώνες
ζητιάνεψαν ειρήνη από τους λήσταρχους
και σου νοθεύουνε το στάρι στο ψωμί
ακόμα κι οι δικοί σου οι ανθρώποι.

Αν τότε... / Ξύδη Άσπα

Τι ωραία που θα 'ταν

αν είχαμε συναντηθεί τότε που σ' ονειρεύτηκα

πριν ξεφυλλίσω τα ημερολόγια

στο φύσημα του ανέμου,

πριν γκρεμιστούν τα είδωλα

στα πάρκα των ελπίδων.

Τότε που δεν είχες όνομα

κι ήμουνα όλη δική σου.