Φτωχή μου Ελλάδα, περηφάνια μου
τόσο συχνά με κάνεις και δακρύζω
όταν μου δείχνεις τη σκισμένη σου χλαμύδα
και τις ουλές απ' τις βαθιές σου μαχαιριές
σαν καταπίνεις το φαρμάκι μ' εγκαρτέρηση
με τους κουρσάρους πάντα στο κατώφλι σου.
Ποιοι να 'ναι οι οχτροί σου μητερούλα μου
αυτοί που τριγυρίζουν τη φοβέρα τους
ή κείνοι που σε κέρασαν το όπιο
απ' το λαγήνι με τις σάπιες κολακίες
και γελασμένη και αδύναμη στηρίζεσαι
στης ιστορίας το σπασμένο δεκανίκι.
Πότε θα φέξει και για σένα αστεράκι μου
ν' ανασηκώσεις το κεφάλι στην ταπείνωση
σαν διαπεράσει ένας ήλιος το φεγγίτη σου
κι αναγνωρίσεις στον προστάτη τον προδότη
θα καμαρώνεις όπως πρώτα την ορφάνια σου
όμως η φλόγα σου θ' ανάβει μιαν ελπίδα.
Φτωχή μου Ελλάδα, περιστέρα μου
οι λεβεντιές που βύζαιναν τα στήθια σου
και οι εργάτες σου που χτίζαν Παρθενώνες
ζητιάνεψαν ειρήνη από τους λήσταρχους
και σου νοθεύουνε το στάρι στο ψωμί
ακόμα κι οι δικοί σου οι ανθρώποι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου