[Κι ύστερα μου λες για Ποίηση και Ποιητές...]

Κι ύστερα μου λες
για Ποίηση και Ποιητές
Όταν το συναίσθημα
πλημμυρίζει την ψυχή σου,
οι λέξεις πιάνονται
χέρι – χέρι
και χορεύοντας
μπροστά στα μάτια σου
χαμογελούν και σε προσκαλούν
να τις ζωγραφίσεις.
Δεν περιμένουν
τα λεξικά και τα συντακτικά
να τις βάλουν σε μια τάξη
για να τους δώσουν
παράστημα και υπόσταση.
Η ψυχή χαμογελά
με όλα αυτά
και με το χαμόγελό της
στέλνει ένα μήνυμα
σε όλους μας,
άλλοτε ψιθυρίζοντας
και άλλοτε, φωνάζοντας το.
«Ελευθερώστε
τις αδελφές ψυχές μου
που κρατάτε φυλακισμένες.
Αφήστε τες να χορέψουν
να τραγουδήσουν
να ζήσουν…
Κοιτάξτε τες στα μάτια
και θα νιώσετε
να ζωγραφίζεται
το χαμόγελό τους
στα χείλη σας.»
Κι ύστερα μου λες
για Ποίηση και Ποιητές.

Οι Ξεχωριστοί

Πόσο
μα πόσο
μπορούν
να μας απογοητεύσουν
κάποιοι άνθρωποι.

Ευτυχώς όμως,
που πάντα
θα υπάρχουν
και οι άλλοι...
Οι Ξεχωριστοί.

Για εσάς
τους Ξεχωριστούς,
χαίρομαι που ζω
ανάμεσά σας.
Χαίρομαι που αναπνέω
τον ίδιο αέρα
με εσάς.

Να είστε
πάντα καλά
και να μας δίνετε
ζωή
μέσα, από την ύπαρξή σας.

Αναρωτιέμαι

Αναρωτιέμαι,
πως μπόρεσε να χωρέσει
τόση δυστυχία σ' ένα φιλί.

Πως τόλμησες
με όπλο τη δυστυχία,
να αποπειραθείς να δολοφονήσεις
την αγάπη και τον έρωτα.

Πως στρίβεις το μαχαίρι
στη χαμογελαστή σου ψυχή.
Αναρωτιέμαι.

[Τη νύχτα..]

Τη νύχτα
που ταξίδευες
δεν ήμουνα
μαζί σου
η ποίηση
μου τέλειωσε
όταν τελειώσεις
ντύσου

Το Ταξίδι

Αν θελήσεις ποτέ
να κάνουμε μαζί
το Ταξίδι της ζωής.

Να έχεις προετοιμαστεί
για ένα ατελείωτο Ταξίδι
στους δρόμους
και στις θάλασσες
του ονείρου
και της πραγματικότητας.
Στα μονοπάτια
της ομορφιάς
και της αξίας.

Μαζί θα πορευτούμε
φυσικά και μεταφυσικά,
αλλά πάντα Αληθινά
και πάντα, Μαζί.

Το Όνειρο

Η ζωή πλημμυρίζει
με χρώματα
τον υπέροχο πίνακα
της ύπαρξής σου.

Δες μέσα στο βλέμμα
το όνειρο που αναζητούσες
και μην διστάσεις
να κάνεις το μακροβούτι.

Νιώσε τους παλμούς
της καρδιάς
και πες μου αν έχεις ξανακούσει
ποτέ, τέτοια μουσική

Κι ύστερα μου λες, για Ποίηση και Ποιητές

Κι ύστερα μου λες,
για Ποίηση και Ποιητές

Όταν το συναίσθημα
πλημμυρίζει την ψυχή σου,
οι λέξεις πιάνονται
χέρι – χέρι
και χορεύοντας
μπροστά στα μάτια σου
χαμογελούν και σε προσκαλούν
να τις ζωγραφίσεις.

Δεν περιμένουν
τα λεξικά και τα συντακτικά
να τις βάλουν σε μια τάξη
για να τους δώσουν
παράστημα και υπόσταση.

Η ψυχή χαμογελά
με όλα αυτά
και με το χαμόγελό της
στέλνει ένα μήνυμα
σε όλους μας,
άλλοτε ψιθυρίζοντας
και άλλοτε, φωνάζοντας το.

«Ελευθερώστε
τις αδελφές ψυχές μου
που κρατάτε φυλακισμένες.
Αφήστε τες να χορέψουν
να τραγουδήσουν
να ζήσουν…
Κοιτάξτε τες στα μάτια
και θα νιώσετε
να ζωγραφίζεται
το χαμόγελό τους
στα χείλη σας.»

Κι ύστερα μου λες,
για Ποίηση και Ποιητές.