Απόπειρα / Στίχοι Κώστα Τριπολίτη

Στο δωμάτιο εδώ με τους καθρέφτες
οι εικόνες σου παραμορφωτικές
με χαμένες συνυπάρχουν μουσικές
μ' ανθοδέσμες με λικέρ και με αγάπες
συμπτωματικές 

Στο δωμάτιο εδώ με τους καθρέφτες
ενεδρεύει ένας ήχος συμπαγής
και γελάς και γελάς ευτυχισμένος και μιλάς
γι απόπειρα προσαρμογής

Στο δωμάτιο εδώ με τους καθρέφτες
τα πολύφωτα σου εκτυφλωτικά
να φωτίζουνε αποκαλυπτικά
τις ρυτίδες τις ουλές και τις σιωπές σου
έτσι ξαφνικά


το ακούτε:

https://www.youtube.com/watch?v=2TO6WNXWixQ

Απόπειρα

Στο δωμάτιο εδώ με τους καθρέφτες
οι εικόνες σου παραμορφωτικές
με χαμένες συνυπάρχουν μουσικές
μ' ανθοδέσμες με λικέρ και με αγάπες
συμπτωματικές

Στο δωμάτιο εδώ με τους καθρέφτες
ενεδρεύει ένας ήχος συμπαγής
και γελάς και γελάς ευτυχισμένος και μιλάς
γι απόπειρα προσαρμογής

Στο δωμάτιο εδώ με τους καθρέφτες
τα πολύφωτα σου εκτυφλωτικά
να φωτίζουνε αποκαλυπτικά
τις ρυτίδες τις ουλές και τις σιωπές σου
έτσι ξαφνικά

φράγμα

Οι συγκρούσεις καταλήξανε σε αφασία
κι' αν σας πω το χρονικό αυτής της συμπλοκής
θα 'ναι σαν απάνω σε ξυράφι ακροβασία
στο δημόσιο ετούτο τσίρκο των αισθημάτων και της πολιτικής

Γιατί φορώντας τα καλά της η εξουσία
και προβάλλοντας ηγέτες super star
θα δοκιμάσει πρώτα να σε μπάσει στη δική της συνωμοσία
ή αλλιώτικα φιλαράκο μου ρεμάλι, σ' ένα μπαρ

Χρεωμένη έτσι λοιπόν της ζωής μας η εταιρεία
η ακρίβεια, η μόδα, να κι' ο πληθωρισμός
σαν ένα φράγμα να υπάρχει μεταξύ μας στην επικοινωνία
κι' είναι αόρατος στα χέρια μας ο μοχλός

Η βαριά που μας αρρωσταίνει επιδημία
κινητήρας και δικλείδα ασφαλής
οι οργανώσεις πρώτα απ' όλα, τα πορνό και κάτι σωματεία
κι' ένας ήχος με μηνύματα από δίσκο δήθεν διαυγής

Τούτη 'δω λοιπόν η γενιά χαντακωμένη
κουβαλώντας πλήγματα συντριπτικά
μες στην άσφαλτο που ορμάει φρενιασμένη
και ζητάει να αυτοκτονήσει ομαδικά

Μα οι ήρωές της που ήτανε φτιαγμένοι
σε χαρτί και πλαστελίνη μυθική
επιστρέφουν τώρα πάλι λέω ξαναγεννημένοι
αλλά με νυστέρι και τομή καισαρική

Χωρίς φεγγάρια

Γυαλίζουν οι προφυλακτήρες
κι αντηχούν τα φρένα
τα μάτια έκλεισες και πήρες
την πόλη αυτή μαζί με μένα

Αγάπη μου χωρίς φεγγάρια
χωρίς λουλούδια χάρτινα
δικιά σου πάρτηνα

Σφυρίζουν έξω οι σειρήνες
κι έχει ξημερώσει
βαρύ πιοτό και ασπιρίνες
τ' όνειρό μου έχουν σκοτώσει

Αγάπη μου χωρίς φεγγάρια
χωρίς λουλούδια χάρτινα
δικιά σου πάρτηνα

Ξένος

Με βιτρίνες και μ' επιγραφές
η νύχτα μου ζυγώνει
η ζωή μου γίνεται χαφιές
και με καρφώνει και με καρφώνει

Ξένος μέσα στα ρούχα μου
μες το κορμί μου ξένος
στον κόσμο ετούτο δανεικός
και μεταχειρισμένος

Με ταινίες και με συντροφιές
η νύχτα μου κυλάει
η ζωή μου γίνεται χαφιές
και με πουλάει και με πουλάει

Ξένος μέσα στα ρούχα μου
μες το κορμί μου ξένος
στον κόσμο ετούτο δανεικός
και μεταχειρισμένος

νταλίκα

Ζόρικος κρεμανταλάς ο καιρός που κουβαλάς,
η ζωή σου μια νταλίκα με μπαγάζια και με ΙΚΑ.
Τώρα απόχτησες καβούκι και αμάξι σπορ μοντέλο
τώρα σκάλωσες στο λούκι κι είσ' αλλιώτικο καπέλο.

Η ζωή σου ντούμπλε-φας, μέσα κι έξω τη φοράς,
η καρδούλα σου γκαζιέρα δίχως γκάζι και αγέρα.
Μες στο κόλπο είσαι χωμένος και γλυτώνεις παρά τρίχα,
τώρα είσαι βολεμένος και σου κόψανε το βήχα.

Κι αν θυμάσαι τα παλιά, ψέματα και μπλα μπλα μπλα,
η μαγκιά σου ναφθαλίνη με κασμίρι και λουστρίνι.
Τώρα κάνεις μαύρη πλάκα κι όλο τρως απ' την κουτάλα,
τώρα μάγγωσε η φάκα και σε κλείσανε στη γυάλα.

επιβάτης

Επιβάτης στην εξουσία αυτού του κράτους
που τα κάγκελά του χτίζει
υπογράφοντας θανάτους.
Επιβάτης στην υστερία αυτού του τόπου
που τα κόκαλα τσακίζει
και τα όνειρα του ανθρώπου.

Έβγαλα εισιτήριο
στο γήπεδο και στο νοσοκομείο
έβγαλα εισιτήριο στο κρατητήριο.
Έβγαλα εισιτήριο
σαν επιβάτης...
στη χώρα αυτή που τρώει τα παιδιά της.

Επιβάτης στην υποψία αυτή του πλήθους
που ζωές υποστηρίζει
ανατρέποντας τους μύθους.
Επιβάτης στη γεωγραφία αυτού του τόπου
που νεκρούς υπερασπίζει
στις φωτιές της λεωφόρου.

Δε λες κουβέντα

Δε λες κουβέντα,
κρατάς κρυμμένα μυστικά
και ντοκουμέντα
κι ακούω μόνο
συνθήματα μεταλλικά
των μικροφώνων

Ξέρω τ' όνομά σου
την εικόνα σου και πάλι από την αρχή
ψάχνω για μια διέξοδο γυρεύοντας
μια αλλιώτικη ζωή

Περνούν οι νύχτες,
τα δευτερόλεπτα βαριά
στους λεπτοδείκτες
ζητώντας κάτι
που να μη γίνεται ουρλιαχτό
κι οφθαλμαπάτη

Ξέρω τ' όνομά σου
την εικόνα σου και πάλι από την αρχή
ψάχνω για μια διέξοδο γυρεύοντας
μια αλλιώτικη ζωή

Στων χιλιομέτρων
την ερημιά και στη σιωπή των χρονομέτρων
ακούγονται τώρα
σειρήνες μεταγωγικά κι ασθενοφόρα

Ξέρω τ' όνομά σου
την εικόνα σου και πάλι από την αρχή
ψάχνω για μια διέξοδο γυρεύοντας
μια αλλιώτικη ζωή

Γράμμα απ' τη λεγεώνα των ξένων

Έβρεχε από νωρίς στους γύρω λόφους,
μούσκεμα όλη νύχτα
κάτω απ' τα δέντρα οι δικοί μας
ούτε ο ύπνος να λέει μαζί μας
κι ούτε μια είδηση να λέει
τι θα κάνουμε προς το παρόν.

Κι οι σφαίρες ζινγκ-ζινγκ-ζινγκ-ζινγκ-ζονγκ
κι οι σφαίρες ζινγκ-ζινγκ-ζινγκ-ζινγκ-ζονγκ
κι ούτε μια είδηση να λέει
τι θα κάνουμε προς το παρόν.

Έϊ Σαμψών, φωνάζουμε το διπλανό μας
πέντε σφαίρες γράφουν
μες στη λάσπη τ' όνομά σου,
πέρνα το ψαλίδι απ' τα μαλλιά σου,
θα 'ναι μια έκπληξη η τέχνη σου αυτή
κάθε φορά μπροστά στον πανικό.

Κι οι σφαίρες ζινγκ-ζινγκ-ζινγκ-ζινγκ-ζονγκ
κι οι σφαίρες ζινγκ-ζινγκ-ζινγκ-ζινγκ-ζονγκ
κι ούτε μια είδηση να λέει
τι θα κάνουμε προς το παρόν.

Χάρτες ανοιγμένοι στο χώμα
πράσινη ομίχλη και να! γύρω οι τραυματίες
και πάντα ο επί κεφαλής που ψάχνει αιτίες,
γιατί, όπως λέει, βρίσκει βλήματα στην καραβάνα,
αν είναι δυνατόν.

Κι οι σφαίρες ζινγκ-ζινγκ-ζινγκ-ζινγκ-ζονγκ
κι οι σφαίρες ζινγκ-ζινγκ-ζινγκ-ζινγκ-ζονγκ
κι ούτε μια είδηση να λέει
τι θα κάνουμε προς το παρόν.

Να κι οι δικαστές κρατώντας μαργαρίτες
σαν ερωτευμένοι τις μαδάνε και καταδικάζουν
μα όλα που τα ξέρουν πως δεν σε νοιάζουν,
γιατί δεν έχουν ούτε ίχνος
από το δικό σου το ρομαντισμό.

Κι οι σφαίρες ζινγκ-ζινγκ-ζινγκ-ζινγκ-ζονγκ
κι οι σφαίρες ζινγκ-ζινγκ-ζινγκ-ζινγκ-ζονγκ
κι ούτε μια είδηση να λέει
τι θα κάνουμε προς το παρόν.

Άρλεκιν

Μου λένε πως διασκεδάζεις
με κάτι δίσκους και το τζιν
κι εγώ τους λέω επισκευάζεις
της μοναξιάς σου το ευ ζην.

Μου λένε πως διασκεδάζεις
με κάτι δίσκους και το τζιν
κι εγώ τους λέω επισκευάζεις
της μοναξιάς σου το ευ ζην.

Τα ρούχα σου μου λένε βγάζεις
βράδυ δεν έχει να ησυχάσεις
και εγώ τους λέω μακάρι αμήν.

Τα ρούχα σου μου λένε βγάζεις
βράδυ δεν έχει να ησυχάσεις
και εγώ τους λέω μακάρι αμήν.

Μου λένε τώρα ξενερώνεις
μ' αυτούς που είχες φτύσει πριν
κι εγώ τους λέω δικαιώνεις
το μυθιστόρημα Άρλεκιν

Τον έρωτά σου λεν πληγώνεις
I love στις μπλούζες σιδερώνεις
κι εγώ τους λέω μην έρθεις μην

Τον έρωτά σου λεν πληγώνεις
I love στις μπλούζες σιδερώνεις
κι εγώ τους λέω μην έρθεις μην

Ανεμολόγιο

Έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε
είμαστε λέει το παρατράγουδο στα ωραία άσματα
και επιτέλους σκασμός οι ρήτορες πολύ μιλήσαμε
στο εξής θα παίζουμε σ' αυτό το θίασο μόνο ως φαντάσματα

Κάτω οι σημαίες στις λεωφόρους που παρελάσαμε
άλλαξαν λέει τ' ανεμολόγια και οι ορίζοντες
μας κάνουν χάρη που μας ανέχονται και που γελάσαμε
τώρα δημόσια θα έχουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίζοντες

Βγήκαν δελτία και επισήμως ανακοινώθηκε
είμαστε λάθος μες το κεφάλαιο του λάθος λήμματος
ο σάπιος κόσμος εκεί που σάπιζε ξανατονώθηκε
κι οι εξεγέρσεις μας είναι εν γένει εκτός του κλίματος

Δήλωσε η τσούλα η ιστορία ότι γεράσαμε
τις εμμονές μας περισυλλέγουνε τα σκουπιδιάρικα
όνειρα ξένα ράκη αλλότρια ζητωκραυγάσαμε
και τώρα εισπράττουμε απ' την εξέδρα μας βροχή δεκάρικα

Ξέσκισε η πόρνη η ιστορία αρχαία οράματα
τώρα για σέρβις μας ξαποστέλνει και για χαμόμηλο
την παρθενιά της επανορθώσαμε σφιχτά με ράμματα
την κουβαλήσαμε και μας κουβάλησε στον ανεμόμυλο

Αγάπη

Αγάπη του ψωμιού και της φωτιάς
αγάπη της αρμύρας
ρεκλάμες θα μας πνίξουν κι αδειανά
κονσερβοκούτια μπύρας

Πού να σε ταξιδέψω
γυαλιά και λαμαρίνες
γεμίσανε τα χρόνια
με εκτελεσμένους μήνες

Αγάπη του ψωμιού και της βροχής
αγάπη στα μπαλκόνια
στην άσφαλτο τα αίματα θα δεις
και πλαστικά μπιτόνια

Πού να σε ταξιδέψω
γυαλιά και λαμαρίνες
γεμίσανε τα χρόνια
με εκτελεσμένους μήνες

Delenda est

Θα σου πάρω βιολιά και ένα ντέφι γλυκό να σου παίζουν
Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μου

Mεταξύ μας όπως βλέπεις τα περιθώρια στενεύουν
Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μου

Τις καμμένες πόλεις, τα νεκρά παιδιά θυμάμαι και το αίμα
Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μου

και η δικιά μου η ζωή, δίχως νόημα δίχως φωνή και μ' άδειο βλέμμα
Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μ

Πέφτει σύρμα, πέφτει σύρμα και οι μισθοφόροι που σε κυβερνούν
πέφτει σύρμα, πέφτει σύρμα, οι ίδιοι αύριο θα σε δικάζουν
και "Χαίρε, Καίσαρα μελλοθάνατε" θα σου πουν
αυτά που λες, "et preterea censeo Carthago delenda est"

Με τρομάζεις σαν των γηπέδων τις φωνές και τις σημαίες
Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μου

φοβισμένος σε κοιτάζω διπλωμένες κρατώντας τις κεραίες
Αχ Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μου

Πέφτει σύρμα, πέφτει σύρμα και οι μισθοφόροι που σε κυβερνούν
πέφτει σύρμα, πέφτει σύρμα, οι ίδιοι αύριο θα σε δικάζουν
και "Χαίρε, Καίσαρα μελλοθάνατε" θα σου πουν
αυτά που λες, "et preterea censeo Carthago delenda est"

Ξεκινάς να με βρεις κι όλο πέφτεις θαρρείς σ'ένα τοίχο
Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μου

και ερωτεύεσαι εκεί δίχως χρώμα, δίχως οσμή και δίχως μύθο
Αχ Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μου

Πέφτει σύρμα, πέφτει σύρμα και οι μισθοφόροι που σε κυβερνούν
πέφτει σύρμα, πέφτει σύρμα, οι ίδιοι αύριο θα σε δικάζουν
και "Χαίρε, Καίσαρα μελλοθάνατε" θα σου πουν
αυτά που λες, "et preterea censeo Carthago delenda est"

Αλλά εγώ Θα σου πάρω βιολιά και ένα ντέφι γλυκό να σου παίζουν
Ερηνούλα μου, Ερηνούλα μου...