Απόδειπνο

Θεοί της Κυνουρίας και της Γορτυνίας
τις Κυριακές παρακαλώ σας,τις Κυριακές
διατηρείτε εύρυθμον την κυκλοφορίαν των οδών
όταν βγαίνουν από τα σπίτια
πάνω σε νοικιασμένα μηχανάκια
εκείνοι οι φίλοι μου,παιδιά της οικοδομής και του μηχανουργείου,
και χωρίς όνομα χάνονται κάτω από τον ήλιο.

Θεοί της Σπάρτης και της Ελευσίνας
τα Σάββατα παρακαλώ σας,τα Σάββατα
διατηρείτε στη ζωή ,διατηρείτε στις ελπίδες
όταν βγαίνουν από τα σπίτια πάντα μπροστά στις μάντρες και στις πόρτες
εκείνα τα κορίτσια,κορίτσια της υπομονής και του φωτογραφείου
και χωρίς όνομα χάνονται κάτω από την νύχτα...

Εσείς του κόσμου τα παιδιά

Μικρό παιδί απέθανε
κατέβηκε στον Άδη
η μάνα του η εργάτισσα
επνίγηκε στο δάκρυ

Την ώρα που κατέβαινε
βλέπει άλλα δυο παιδάκια
που για το κρύο φόραγαν
κάτι φαρδιά σακάκια

Το ένα ήτανε ξανθό
και τ’ άλλο μαύρο χρώμα
κι όλα μαζί καθίσανε
στ’ αραχνιασμένο χώμα

Εσείς εδώ τι κάνετε
η μέρα πώς περνάει
αν θέλουμε να παίξουμε
πώς θα φανεί του Άδη;

Απάνω η μάνα του βογκά
χτυπιέται με μανία
η μάνα του η εργάτισσα
βρίζει την κοινωνία

Εσείς του κόσμου τα παιδιά
του κόσμου τα φτωχάκια
περνάτε μόνο πλούσια
στου Άδη τα σοκάκια;

Αλεξάνδρεια

Τα χαράματα έφυγαν για την Αλεξάνδρεια
ο Αντίνοος, ο Νίκος ο Λιβυκός, ο Καραϊσκάκης,
ο χορευτής του "Saint Hille", ο Μάρκος Βαμβακάρης,
ο Γιάννης Χρήστου, η Marilyn Monroe και ο κιθαριστής των φλαμέγκος.

για την Αφροδίτη

Τα μαλλιά μου να σου κόψω έτσι όπως θα `ρχεσαι
από νύχτα υγρή, από μακριά τον ίσκιο μου να πιάνεις.
Αν σε κάνω να έρχεσαι απ΄ τα νερά, η κώμη σου θα σπάνει.
Αν σε κάνω από τα καφενεία τους να `ρχεσαι,
θα ξεχωρίζω στον αέρα τον καπνό τους.
Αχ ναι, θα σε φανταστώ ωραία.

Κάτι χαλασμένα τζουκ μποξ

Κάτι χαλασμένα τζουκ μποξ
παίζουνε τα τραγούδια μας.

Το βράδυ όταν βρέχει,
τα σιγοτραγουδάνε κάτι κορίτσια του καμπαρέ
στη Λάρισα και το Μεταξουργείο
καπνίζοντας αργά, κάτω από γέφυρες.

Τα Σάββατα κάτι μεθυσμένοι
λεηλατημένοι φαντάροι
τα χορεύουνε στη Θήβα και στη Χαιρώνεια.

Κάτι χαλασμένα τζουκ μποξ
παίζουνε τα τραγούδια μας.

Τη μέρα πια, μέσα σε φορτηγά, γιαπιά,
και σε φωτιά
δεν ακούγεται, δεν ακούγεται, δεν ακούγεται
τίποτα.

οδός Πειραιώς

Νυχτώνει στην οδό την Πειραιώς
και γύρω απ΄ τα στενά
αδειάζουνε τα κάρα...
Νυχτώνει και στον Ταύρο
και στο Ρέντη.
Και στους δρόμους
κάποιο ντέφι παίζει...

Θυμάσαι τώρα, άραγε;
Σχόλαγες και μπαίναμε στα κέντρα!
Θυμάσαι τώρα, άραγε;
Σχόλαγες και μέναμε στους δρόμους!

Θυμάσαι τώρα, άραγε;
Σχόλαγες και μπαίναμε στα κέντρα!
Θυμάσαι τώρα, άραγε;
Σχόλαγες και μέναμε στους δρόμους!

Νυχτώνει στην οδό την Πειραιώς
κι από τα γύρω σπίτια
σβήνουνε τα φώτα...
Νυχτώνει και στο Γκάζι
και στις μάντρες.
Και στους δρόμους
κάποιο ράδιο παίζει...

Θυμάσαι τώρα, άραγε;
Σχόλαγες και μπαίναμε στα κέντρα!
Θυμάσαι τώρα, άραγε;
Σχόλαγες και μέναμε στους δρόμους!

Θυμάσαι τώρα, άραγε;
Σχόλαγες και μπαίναμε στα κέντρα!
Θυμάσαι τώρα, άραγε;
Σχόλαγες και μέναμε στους δρόμους!

Όχι, δεν πρέπει να συναντηθούμε

Όχι δεν πρέπει, δεν πρέπει να συναντηθούμε
πριν απ΄ τη Δύση του ήλιου
στο δάσος με τις άδειες κονσέρβες
απέναντι στη Σαλαμίνα,
στη Βηρυτό και στην Οστια.

Όχι δεν πρέπει, δεν πρέπει να συναντηθούμε
πριν απ΄ τη δύση του ήλιου
στην κάμαρα που παίζουν πρέφα
στην κάμαρα που παίζουν τάβλι
για ένα τσιγάρο οι χαμένοι

Όχι δεν πρέπει, δεν πρέπει να συναντηθούμε.
Κι η μάνα μου κι η μάνα σου στα μαύρα
κι ο αδερφός στο υπόγειο
όχι δεν πρέπει, δεν πρέπει να συναντηθούμε
Το πλοίο έφυγε...

Οχτώ

Μουσική και τραγούδι :  

Μάνος Χατζιδάκις

Οχτώ που είναι ακόμα η μέρα
και βάζει τα παπούτσια του
να πάει στο σινεμά.
Κάποιο σημείωμα αφήνει για `κείνον
που δεν φτάνει.

Οχτώ που είναι ακόμα νύχτα
και βάζει τα παπούτσια του
να βγει απ΄ το σινεμά.
Τη μια βιτρίνα προσπερνά
την άλλη κάνει πως βλέπει.

Τί λες πάμε πιο κάτω;

Προσωπογραφία

Στο σπίτι της λύπης
κρεβάτια και βάζα,
λουλούδια και κάδρα γυμνά...
Παντού ερημιά...

Τον είδα και ήταν
με χέρια λυμένα...
Τσιγάρο που λάμπει ξανά...
Παντού ερημιά...

Τον είδα και ήταν
μια λάμψη στη δύση,
αέρας και σκόνη παλιά...
Παντού ερημιά...

Εκείνος που είδες,
αυτός που περνάει,
αυτός που βαδίζει αργά
σα να `ναι σκιά...

τον είδες και ήταν
με χέρια λυμένα...
Τσιγάρο που λάμπει ξανά...
Παντού ερημιά...

Τον είδες και ήταν
μια λάμψη στη δύση,
αέρας και σκόνη παλιά...
Παντού ερημιά...

Μουσική:  

Τάσος Καρακατσάνης

τραγούδι : Μαρία Δημητριάδη

Ταξιδεύω

Ταξιδεύω σαν οπτασία στο πέλαγο
πάνω από τα σώματα παιδιών και παιδιών
και μισοπληγωμένων

Στα δυο μου χέρια η θάλασσα
στα δυο μου πόδια τα φύκια
στα δυο μου μάτια φως

Ταξιδεύω σαν καμηλιέρης στην έρημο
πάνω από τα σώματα νεκρών και νεκρών
και νεκραναστημένων

Στα δυο μου χέρια τα σίδερα
στα δυο μου πόδια η άμμος
στα δυο μου μάτια φως

18 χρονών

18 χρονών ανάβει τσιγάρο στον καθρέφτη,
ανάβει τα φώτα στο λιμάνι,
και του τα σβήνει η βροχή,
ανάβει τα φώτα στο λιμάνι,
και του τα σβήνει η βροχή.

Αφήστε τον μονάχο του,
κάτι περνάει στο μυαλό του,
αφήστε τον μονάχο του,
κάτι περνάει στ΄ όνειρό του.

18 χρονών πλαγιάζει μόνος σε ντιβάνι,
ανάβει φωτιές στα σκοτεινά
και του τις σβήνει η σιωπή,
ανάβει φωτιές στα σκοτεινά
και του τις σβήνει η σιωπή.

Αφήστε τον μονάχο του,
κάτι περνάει στο μυαλό του,
αφήστε τον μονάχο του,
κάτι περνάει στ΄ όνειρό του.