Η κόλαση των νεκρών

Ματαγός Πάρις

Θάλασσες που κυματίζουν μοιάζουν.
Άπειρα κορμιά που είναι πλεγμένα.
Πρόσωπα• αμέτρητα, γυμνά.

Όλοι τους, οδηγημένη αρετή.
Το τελεστήριο άγχος τους μαύρο φεγγάρι,
του τόπου τους μαύρη φέγγη.

Κι όπως της θάλασσας τα σπλάχνα,
από τάραχο δεν ησυχάζουν,
σωριασμένοι ανάκατα αυτοί χορεύουν.

Αυτοί όλοι, που δεν αρνήθηκαν τον κόσμο,
καυλωμένοι πέραν πάσης υποψίας,
αναζητούν κάπως να τελειώσουν.

Χωρίς αλήθεια μέσα τους καμία,
στην ανάγκη τους να εξιλεώσουν ψάχνουν,

Το σπίτι

Ματαγός Πάρις 

Θυμάμαι ένα σπίτι γεμάτο ζωή
μα χωρίς καθόλου να έχει αγάπη.
Διώχθηκε κάθε ελπίδα από 'κεί,
και χάθηκε στα παχιά του χρόνου τα λάθη.

Στους κίτρινους τοίχους του εικόνες.
Χρώματα που εμένα τώρα ματώνουν.
Όνειρα άγονα λιώσαν στις σκόνες,
τοίχοι που τις ανάσες μου πλακώνουν.

Ας βουλίσει, τι νόημα ποια να υπάρχει;
Η ζωή του όλη φθίνοντας πηγαίνει.
Ποτέ ξανά λάμψη δε θα 'χει.
Αγνή αυτή, μα και καταραμένη.

Μας ρήμαξε ο λόγος που τ' αφήσαμε.
Εμείς που κάποτε ήμασταν η ακμή του.
Για δαύτο δε σκεφτήκαμε ούτ' ελπίσαμε•
ο σπόρος εμείς για την καταστροφή του.

Η εποχή των ηρώων..............Ματαγός Πάρις

Το αίμα ηρώων δαμάζει γενιές που είναι να ’ρθούν.
Χέρια ακίνητα φυτρωμένα σε κορμιά.
Θάνατος επαναλαμβανόμενος τα όπλα τους.
Η λιτανεία τους, βαριά βλασφημία, που ως τ’ άστρα θα μας φτάσει.
Εποχή που θα μας βρει πρώην ανθρώπους ν’ ανασαίνουμε άρρυθμα
οξυγόνο και θειάφι.

Έρωτα μην αναπνέεις λοιπόν.
Άκου μιαν άσωτη βοή πυρακτωμένη,
μιαν ηχώ κεντημένη σπαρακτική,
μια λύση επιμελημένης αλήθειας.
Το βάρος δέξου μιας χροιάς που βαδίζει μπροστά, μόνο μπροστά•
αρχαίας πλώρης που χαράζει λάσπη κοχλαστή•
που ψάχνει στην ομίχλη των εποχών,
το κατεχόμενο κίτρινο του βάλτου•
μαζί μ’ άμυαλα φαντάσματα του μπορεί και του ποτέ.

Κηλίδες διπλής όψεως οι διάδρομοι των χρόνων•
αμφίστομο ταξίδι η κάθε ρουφηξιά ανάσας,
αντάμωση γλυκιάς νοσταλγίας και πόνου
η κάθε που έπεται στιγμή.

Ήρωας ο καθένας απ’ εμάς που υπάρχει για τ’ αδιέξοδά του.
Ηρωικό και το τώρα, το διπλωμένο ταξίδι,
όνειρο ηρωικό σ’ ένα κάδρο περιθώριο.

Το σχοινί της ισορροπίας, μας έχει γραπώσει.
Σε κήπους δίχτυα πιάσαν τ’ αγάλματα να μην αφήνουν ίχνη.
Σκιές απογυμνωμένες χωρίς εσωτερική αξία επαιτούν κατανόηση.
Άτιτλες, αρχέτυπες μορφές με στόματα σπασμένα,
που τρέφουν πίστη βαθιά, πως κατάλληλο θα βρεθεί έδαφος να τα κοιμίσει
ως να ζήσουν κι αυτά τον άφταστο κολασμό τους.

Δωσ’ μου κορμί

Δωσ΄ μου κορμί και πάρε μοναξιά•
έλα να νιώσουμε υπαρκτοί.
Σύμβολα εμείς σε προσευχή,
το ίδιο κι η ανάσα μου η τραχιά.

Στη ρίζα του γκρεμού,
δάκρυα στείρα ας χυθούμε•
τα δε κορμιά μας ας μπλεχθούνε
σε τελετή εξαγνισμού.

Ματαγός Πάρις 

Ερωτευμένος νέος (δείγμα γραφής ) του Ματαγού Πάρη

Πεσμένες εδώ και 'κει οι σκέψεις.
Ανθρώπων που άντεξαν στο χρόνο
κι' ανδρειωμένα μίσησαν το φθόνο.
Στο χάος αντηχούν οι λέξεις.
Και είναι πολλές, σαν κόκκοι από άμμο
που τις έφερε ποτάμι σε άγρια θάλασσα.
Από τότε ξανά δεν γέλασα
που τις έριξε εδώ χάμω.
Σκόρπια στην άμμο βότσαλα.
Πάνω τους άφριζε η θάλασσα.
Χρόνια τώρα τα μάζευα...
Τη συλλογή μου χάλασα.

Ματαγός Πάρις (βιογραφικό σημέιωμα)

Ο Πάρις Ματαγός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1982. 
Φοίτησε το Φυσικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Ηρακλείου Κρήτης, αλλά ολοκλήρωσε τις σπουδές του ως Ηλεκτρολόγος Μηχανολόγος και Μηχανικός Η/Υ στο Πανεπιστήμιο του Cardiff στην Αγγλία. 


Ποιητικές Συλλογές:

• Ερωτευμένος νέος 1999-2010 (Ιδιωτική έκδοση 2014) 
• Και ο νους εγινε λόγος (Οδός Πανός, 2015)
• Ποιήματα (1999-2013)
• Λέξεις Τρεμοπαίζουν (Οδός Πανός) 

ΜΑΤΑΙΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΓΝΩΣΗ

Πεσμένες εδώ και 'κεί οι σκέψεις.
Ανθρώπων που άντεξαν στο χρόνο 
κι ανδρειωμένα μίσησαν το φθόνο, 
στο χάος αντηχούν οι λέξεις.

Και είναι πολλές, σαν κόκκοι από άμμο 
που τις έφερε ποτάμι σε άγρια θάλασσα.
Από τότε ξανά δεν γέλασα 
που τις έριξε εδώ χάμω.

Σκόρπια στην άμμο βότσαλα.
Πάνω τους άφριζε η θάλασσα.
Χρόνια τώρα τα μάζευα.
Τη συλλογή μου χάλασα.


Ματαγόςς Πάρις 
Ποιητική Συλλογή :ΠΟΙΗΜΑΤΑ (1999-2013)

Ακατέργαστο του κόσμου

Ματαγός Πάρις 

Δε μπορώ να γράψω απο αγάπη
ή έστω κάτι.
Δε μπορώ να ελπίσω
πως θα λείψω.
Η έλευσης μου ένα σημάδι
στο σκοτάδι.
Πόσο ακόμα θα να ζήσω,
γράψω ή σβήσω.

Πως λοιπόν να δώσω,
πως να ορθώσω;
Φέρει ο λόγος πόνο
μες το χρόνο.
Το ανάστημα μου κι αν ορθώσω
δε θα σώσω.
Έτσι τις σκέψεις μου απλώνω,
αυτό έχω μόνο.

Ο ήλιος θα μας κάψει
με μια λάμψη.
Θα μας λιώσουν πιο μεγάλες
μάζες άλλες.
Κάπως έτσι αυτή η τάξη
θα μας πάψει.
Εμείς στης φύσης τις σπατάλες
παρά στάλες.