Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολέντας Μανόλης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολέντας Μανόλης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 12 Ιουνίου 2013

Μανόλης Πολέντας (βιογραφία)

Ο Μανόλης Πολέντας είναι ένας Έλληνας συγγραφέας. Γεννήθηκε το 1955 στα Χανιά. Σπούδασε οικονομικά, πολιτική οικονομία και συγκριτική λογοτεχνία. Είναι διδάκτωρ της συγκριτικής λογοτεχνίας, με έμφαση στη δημιουργική συγγραφή. Ζει στην Αθήνα και εργάζεται ως δημοσιογράφος και μεταφραστής.

Εργογραφία

  • " Evil I", Ταξιδευτής 2012.
  • Ο Άγιος μισάνθρωπος , Ηριδανός 1983.
  • Ζώα μικρά, Μεταίχμιο 2003.

Μεταφράσεις

  • Ο απαρηγόρητος: Μυθιστόρημα, Καζούο Ισιγκούρο, Καστανιώτης 1997.
  • Ο Ζαχαρίας και ο κόσμος: Τα χρωματικά σύμβολα = Zacharias and the world: The colour symbols / πίνακες Ζαχαρίας ; κείμενα Ελισάβετ Σπαθάρη ; αγγλική μετάφραση Μαν. Πολέντας, Αρσενίδης 1999.
  • Η τέχνη του έρωτα Χονγκ Γινγκ (Hong Ying), Μεταίχμιο 2004.
  • Φλεγόμενη πεταλούδα, Ιβόν Βέρα (Yvonne Vera, Μεταίχμιο 2006.
  • Τα αναστενάρια της Αγίας Ελένης, Λόρινγκ Ντάνφορθ, Πλέθρον.
  • Τα ανέκδοτα του πεπρωμένου, Κάρεν Μπλίξεν, Αλεξάνδρεια 1989.

Ας λήξουν

Ας λήξουν
ας λήξουν τώρα
οι ερμηνείες όλες
τώρα ας λήξουν
ας λήξουν τώρα
οι δυνάστες του στείρου λόγου
τώρα ας λήξουν
ας καταλήξουν
οι στεριανοί
οι ασυνήθιστοι εις τα θαλάσσια ταξίδια
του ουρανού
οι συγκροτημένοι νόες
που γεννούν σκουριασμένα μέλλοντα
τώρα ας καταλήξουν
τα ηλεκτρόδια εκπομπής των ειωθότων
οι χαμηλοί τόνοι και τα προφίλ
των φιδιών της κοινωνίας της γης
τώρα ας καταλήξουν
τώρα ας λήξουν τα θεσπισμένα
όλα τα θεσπισμένα διατάγματα
τα ψηφίσματα και οι νομοθετικές πράξεις
η ψεύτικη συγκίνηση
τα περιτοιχίσματα και οι περίβολοι
που κρύβουν τον ουρανό
τώρα ας έρθει ο ουρανός
και ας κρεμάσει
τους χαμηλούς τόνους και τα προφίλ
των φιδιών της κοινωνίας της γης
τις παρθένες
που φυλάγουν την ευτυχία της ηδονής μέχρι
να βρουν να την πουλήσουν
στην υψηλότερη δυνατή τιμή
ας τις εμφιαλώσουν οι αλήτες του Θεού στη γη
μέχρι να λήξει η σπέκουλα,
τα κέρδη, οι απολαβές, οι αμοιβές,
οι μισθοί και οι αποζημιώσεις
οι εκμισθωτές επιπλωμένων δωματίων
ας λήξουν τώρα
τώρα ας ανθίσουν
τα πάθη, τα έντονα συναισθήματα
οι μανίες, οι έντονες ροπές
οι εκρήξεις οργής, τα ξεσπάσματα θυμού, η θέρμη
οι δραματικές αναπαραστάσεις των παθών
τώρα ας ανθίσουν
οι λύκοι της στέπας τώρα ας κατασπαράξουν
αστούς, μικροαστούς, μεγαλοαστούς,
τώρα να λήξουν
οι έρευνες που μπολιάζουν τα ειωθότα
τώρα ας δείξουν οι δορυφόροι
τους καρτερικούς πεζόδρομους του ουρανού
τους αλήτες του Θεού ας δείξουν
τώρα ας τους δείξουν
τώρα να λήξουν
οι απαθείς, οι ψυχροί, οι αδιάφοροι
οι άνευ πάθους, οι παθητικοί, οι αδρανείς
οι ουδέτεροι, οι μη αντιδρώντες
οι διπλωμάτες
που συγκλίνουν κάτω από το βλέμμα του Θεού
κάτω από το βλέμμα των αλητών του Θεού
τώρα ας καταλήξουν
τώρα ας λήξουν
οι στέγες των λιπαρών κάφρων
τα λιπαρά τσουτσέκια που διανύουν ανενόχλητα
την άσφαλτο του κέρδους
το κέρδος ας λήξει.


Το χάσμα,
μέσα εκεί που λάμπει η υπεραξία της καρδιάς
ας λάμψει για όλους τις σπέκουλες
της κοινωνίας της γης
και ύστερα ας λήξουν καθώς και ο άνθρωπος
που παίρνει χρώμα ζωντανό λίγο προτού πεθάνει
έτσι και οι αστοί, μικροαστοί, μεγαλοαστοί
τα γραφεία των υπουργών
ας λήξουν τώρα
και ας συσσωρευτούν υπό του ανέμου
οι κομψοί αθεϊστές
οι αλήτες του Θεού
που γέννησε ο Θεός
που αγαπούν και αγνοούν το πέρασμα του κοπαδιού
και τους γύπες που το καθοδηγούν
μες το τεράστιο μαντρί του παγκόσμιου χωριού
για να το αρμέξουν, να το μπολιάσουν να μεγαλώσει
να το βιάσουν ξανά και να του καταστρέψουν
την ψυχή.


Τώρα ας ανθίσουν
οι φίλοι μου που συγκινούνται άνευ λόγου,
τα αγόρια που ερωτεύονται όλα τα κορίτσια
τα κορίτσια που ερωτεύονται όλα τα αγόρια
οι νευρικοί και οι εύθικτοι, οι ευερέθιστοι,
οι κομψοί εξυβριστές
τώρα ξανά ας ανθίσουν
όσοι υποψιάστηκαν πως πάντα είχαν συντρόφους
σε κάθε σάπια εποχή του παρελθόντος
πως πάντα θα έχουν συντρόφους
σε κάθε σάπια εποχή του μέλλοντος
να βγω κι εγώ στο φως
που τόσα χρόνια μόνος περιμένω να δω τον πατέρα μου
και να του πω κι εγώ, να συνεχίσω,
ας λήξουν όλα τα ποιήματα
που πίστεψαν στον εαυτό τους περισσότερο από τη ζωή
οι Ακαδημίες των ληγμένων ψυχών
που τα βραβεύουν καθώς πιστεύουν
πως οι μικροί καρτέσιοι έχουν κάτι να δώσουν
από τις μικρές οπτασίες εδώ χάμου κι εκεί χάμου
που χαμουρεύονται
ας λήξουν
ας ανθίσουν τα νεύρα του ανθρώπου
οι νότες οι μινόρες ας γίνουν μηνόρροια
οι μη όροι της ψυχής που αγαπάει ex nihilo
ας γίνουν όρια
δάκρυα χαράς στη δημόσια ζωή
φάκες στους μπολιαστές, ερευνητές, ποντίκια
ας λήξουν οι πονηροί Πατέρες
οι εργατοπατέρες
οι μέλλοντες υπουργοί
οι εκπρόσωποι ας καταλήξουν
οι εργασιομανείς,
οι ατάλαντοι τελειομανείς του τίποτα
και της ανούσιας έρευνας
που αξίζει λιγότερο από την επιχορήγησή της
της θέσης που εξασφαλίζει ασφάλεια και σταθερότητα
ας λήξουν
και ας ανθίσουν τα παλικάρια
που ψήνονται όλη μέρα
και όλη νύχτα πετούν τον κόπο τους
και δε νοιάζονται για αποταμιεύσεις
και ξαναψήνονται την άλλη μέρα
και διατηρούνται νέοι μόνο για ν’ αγαπούν
και να δίνουν τον κόπο τους
σ’ ένα ζεϊμπέκικο
η Λίλια για πάντα
που πέταξε στα σκουπίδια τα λεφτά
ενώ ήταν φτωχή και ορφανή
μόνο γιατί την προσέβαλαν άδικα
η Λίλια για πάντα ας ανθεί
η Λίλια
η μόνη του κόσμου ελπίδα


Πηγή ποιήματος: http://dimsol.blogspot.com

Ταρκόφσκυ


Φεύγει βαρύς ο τελευταίος του κόσμου-στη-σειρά-ποιητής.
Γυρίζει σε κάθε βήμα και κοιτάζει πίσω κρατώντας ένα κερί
που δεν πρέπει να σβήσει στα χέρια του
  πάει να πει κρατάει μια νοσταλγία
που έχει τη δική της λογική
ζει γι αυτήν και μόνο
και σέβεται κάθε βήμα του
εγκλωβισμένος στο χορταριασμένο τσιμέντο
με ευλάβεια να μη σβήσει το κερί του ανθρώπου.
Γιατί το είπε ένας τρελλός κι αυτός τον πίστεψε.
Πίστεψέ με, τίποτε μετά από τον τελευταίο αυτό
ποιητή δεν πρέπει του κόσμου. Το βλέμμα του,
κάθε φορά που γυρίζει να σε κοιτάξει,
είναι του τέλους
το αντιποίημα

Κόρη


Θέλω να σου μιλήσω για κάτι όμορφο
μα δε μ’ αφήνουν οι στιγμές που ζω τώρα
σκυμμένος μια στο φως και μια στα νέφη
να βλέπω μια σκιά από δω
που μοιάζει με τη μορφή σου
και το χεράκι σου που έσφιγγε το χέρι μου
σε οδό μακρυνή και ευθεία
να κοιτάς ευθεία μπροστά και να μη λες λέξη
γιατί δε μπόρεσες να βρεις μια λέξη
της στιγμής που να αξίζει τη στιγμή
να βλέπω από την άλλη την αποχώρησή μου
σε νέφη που σκύβουν πάνω μου
να ξεχνώ τους λόγους που μ’ έφεραν εδώ
να κοιτάζω τον χρόνο και μόνο να τον κοιτάζω
να λογοδοτώ σε ώτα όντων ανύπαρκτων
να μη βρίσκω μιαν αξίωση που να με καλεί
να διαπρέψω για να δώσω μιαν αιτία
για την ανυπαρξία μου         και μιαν
υπόσταση που να μην αναγνωρίζει ο στρόβιλος
της σαρκαστικής και ανυπόστατης
κενής ζωής παντού σε όλο τον κόσμο.

Overture


Σαν πούσι που θολώνει
το τοπίο
των τρελλών βουλεβάρτων της μνήμης μου
σαν την μνήμη μου
               … νύχια στο σταχτοδοχείο…
και όπως του Μέντελσον μια εικόνα πρωινού
που δεν χώρεσε στη μνήμη μου
έτσι τα πόδια κόβονται καθώς σας πλησιάζω
υιέ και θυγατέρα μου.
                                    Και έτσι     με τις μέρες
μετρημένες πάνω σε μια πληγωμένη συλλογιστική
να μη θυμάμαι             μόνο μερικά αντικείμενα
δυο – τρία γραπτά.
Σαν σκυλί που ρίχνει άγριες ματιές    και
φεύγει.       Έτσι σας πλησιάζω.
Γιατί       μια άλλη πολιτεία είναι αυτή
τα δέντρα δεν ψηλώνουν
και πρέπει να σκύψει κανείς για να περάσει
με βαθειές εισπνοές και συνταγές
αόρατων, φανταστικών γιατρών
υποχρεωτικών μεσημβρινών περιπάτων
ναι, μια άλλη πολιτεία πρέπει να είναι
αυτή, οι δεσμοί, οι θεσμοί,
τα κορμιά και οι ψυχές που τους κουβαλούν
   ο ύπνος δεν είναι ύπνος
οι στιγμές δεν είναι αληθινές του χρόνου στιγμές
Ας γνώριζα τουλάχιστον μία
διαδρομή, έναν δρόμο έστω
ένα μονοπάτι που ναν’ το ξέραν
τα φύλλα της άλλης ιστορίας
που γράφεται με τα ποδοπατήματα
των άγριων οδοιπόρων
που αφέθηκαν να σκαρφαλώνουν
εκεί που κρύβομαι για να θρηνήσω.

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι ποιητές και ποιήτριες να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια του διαχειριστή του Ιστολογίου αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους

στο e-mail : dimitriosgogas2991964@yahoo.com προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.

Θα θέλαμε να τονίσουμε ότι σεβόμαστε πλήρως τα πνευματικά δικαιώματα του κάθε δημιουργού, ποιητή και ποιήτριας και επισημαίνουμε πως όποιος δεν επιθυμεί την ανάρτηση των ποιημάτων του ή κειμένων στο παρόν Ιστολόγιο, μπορεί να μας αποστείλει σχετικό μήνυμα και τα γραπτά θα διαγραφούν.

Τέλος υπογράφουμε ρητά ότι το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό και πως δεν η ανάρτηση οποιουδήποτε κειμένου, ποιήματος κτλ γίνεται με μοναδικό στόχο την προβολή της ποίησης και την γνωριμία όλων όσων ασχολούνται με αυτή, με το ευρύτερο κοινό του διαδικτύου.