[Σφίξε με να γίνω μούσκεμα ]

Σφίξε με να γίνω μούσκεμα 
από τον ιδρώτα σου....
Κράτα με στην αγκαλιά σου
να λιώνω από ηδονή....
Κοιτώ τα μάτια σου 
και μου πάνε στον ουρανό ,
στην δική σου μαγευτική
αυτοκρατορία του έρωτα ,
στην δική σου μεγάλη πομπή...
Πως μπορείς και με κατακτάς ,
με τόσους δυνατούς χτύπους
καρδιάς άγγελε μου ,
μου αφήνεις πίσω την πραγματικότητα
και την μοναξιά μου...
Εσύ , ως ιέρεια προσπερνάς
την κάθε σκοτεινιά μου νύχτα
και έρχεσαι σαν παράδεισος
και βυθίζεσαι μέσα στο όνειρο μου.....
Αγάπη μου , δίωξε και σήμερα
τα σύννεφα και χάρισε μου
ελπίδα , δεν θέλω βροχές
στον έρωτα μας....

...Δελιωνίτης..Θανος

Και εσύ φεύγεις……

Και εσύ φεύγεις και χάνεσαι μέσα στα σκοτάδια .
Θέλεις να ζεις με αυτά και με τα όνειρα που έκανες ,
μόνο με ένα φως της καρδίας σου ξενυχτάς .

Μην φεύγεις , οσο και ευλογημένη να είναι η απουσία σου δεν θα την αντέξω .
Με αφήνεις αγκαλιά με το όνειρο να περιμένω τις σιωπές σου .
Εχθρό κάνεις την καρδιά μου και την πετάς στα κρύα βράχια επάνω , τελικά εκει ανήκω στα κύματα και στους αφρούς .
Έλα και χάιδεψε με με τα χρυσά σου τα μαλλιά και σαν γιασεμί άφησε με να τα μυρίζω .
Ο έρωτας σου ειμαι , μη με πετας τοσο χαμηλά , έλα και φώλιασε μεσα στην καρδιά μου .
Τελικά φευγεις το φωνάζει η ψυχή σου .
Φευγεις και κραυγάζει η ζωή μου , ταξιδεύω στο όνειρο με τις θνητές προσμονές μου…..

[Έτσι μου είπες ότι θα ήταν]

Έτσι μου είπες ότι θα ήταν .
Ξαφνικά μια βροχή και χάθηκε ,
το σ’αγαπώ από την άμμο .
Ξεπλύθηκε από την καρδιάς σου
και το πήρε η θάλασσα , το έφτιαξε
Δαχτυλίδι να το φορά και να μας θυμάται ....
Αχ…θάλασσα μου , μόνο εσύ μας ένιωθες
και η βροχή ακόμη καρτερεί……..

Η φυγή σου………..

Ποτέ μου δεν κατάλαβα τι ήταν
αυτό που έκρυβες .
Χόρευες μόνη σου φεύγοντας .
Τα μάτια σου βαρκούλες για
άλλα όνειρα και ελπίδες .
Τι δεν ένοιωσα από σένα και
ήταν άσπλαχνη η φυγή σου .
Τώρα νεκρό το ποτήρι της χαράς
που πίναμε μαζί και ψεύτικες αστροφεγγές
τα λόγια σου .
Το φώς του έρωτα σου , μόνος θα
πίνω σαν το κρασί…………