Ευχή / Γιαννίση Φοίβη

 κλαίω μόνο δυο φορές το χρόνο.

από τον ύπνο ξεκινά.

είσαι μικρό και δροσερό και τρυφερό 

σαν το νερό -στο όνειρο.

και κλαίω όταν ξυπνώ -μεγάλωσες

ω πόσο βρίσκεσαι μακριά. 

είθε η καρδιά σου να 'ναι πάντα τρυφερή

μες στο μεγάλο σώμα σου.

και η ζωή σου μακριά 

και τυχερή και ευτυχισμένη.

"με την ευχή μου" έλεγε η γιαγιά

όταν τη χαιρετούσαμε. να φύγουμε. 

 

     Από την ποιητική συλλογή:  Χίμαιρα, Καστανιώτης, 201

Ομηρικά / Φοίβη Γιαννίση / Ποιητική Συλλογή που εκδόθηκε το 2009

(Πηνελόπη I_am addicted to you)

έχει πάθος με την πισίνα
κάθε μέρα στην πισίνα πάνω-κάτω
την ίδια διαδρομή ξανά και ξανά
η πισίνα την κρατά στη ζωή
το κολύμπι στην πισίνα την συντηρεί 
το συνεχές πηγαινέλα
η ρυθμική αναπνοή
ο συντονισμός χεριών ποδιών 
με το κεφάλι
μέσα έξω μέσα έξω 
στο νερό
το κεφάλι 
επαναλαμβανόμενα μπαίνει και βγαίνει
φυσά μέσα ρουφά έξω τον αέρα
οι παύσεις κάθε λίγο στο διάδρομο
τα πλακάκια κάτω από την επιφάνεια μέσα 
στο φως
τα ξένα σώματα απειλητικά
με σκουφιά και με πέδιλα
το νερό μες στο χλώριο
ο ουρανός πάνω από κυπαρίσσια 
η πισίνα με κρατά στη ζωή
το συνεχές τραγούδι 
το μέτρημα 
ένα δύο τρία τέσσερα πέντε
έξι επτά οκτώ εννιά δεκαπέντε
δεκαεννιά χτυπήματα περιστροφές
το τραγούδι του μετρήματος η επανάληψη απολιθώνει
το τραγούδι της πισίνας με σώζει
με σώζει από τη γνώση πως 
δε μ' αγαπά

Βόλος 24-5-07

[...]

(Αχιλλέας)

η βάρκα ΟΝΕΙΡΟ πωλείται
το ρυμουλκό ΑΧΙΛΛΕΑΣ την ΣΤΑΡΛΕΤ 
κατάματα στο πρόσωπο κοιτάζει 
τον ΠΡΙΓΚΗΠΑ ΑΜΠΝΤΟΥΛ ΧΑΖΙΖ
απ' την Ιορδανία 
κανείς ποτέ δεν είδε να σαλπάρει
κατάφωτο τις νύχτες
δεμένο όλο το χρόνο το παλάτι 
ο βασιλιάς δεν είναι εδώ
εξήντα πέντε άνδρες 
φαντάσματα του λιμανιού 
κρατούνε μέρα-νύχτα πλένουν 
αδιάκοπα φροντίζουν το καράβι
και απέναντι εσείς
σας βλέπω σας είδα και σήμερα
δίχτυα μπαλώνετε μες στις μεγάλες ψαρόβαρκες
δέκα στην καθεμία 
σήμερα Κυριακή μέρα αργίας πριν την πανσέληνο
κάνετε όπως κι εγώ δουλειές του σπιτιού
σκυμμένοι στα μελιτζανιά εργόχειρά σας
ακούγοντας από τρανζίστορ μουσική
κάθε άνδρας ένα ποτήρι τσάι ένα τρανζίστορ
με βελόνες μπαλώνετε σκυφτοί 
με μάτια κόκκινα κομμένα
μελαψοί άνδρες με μάλλινα πουλόβερ 
κανείς εδώ δεν τα φοράει
κάτω από συννεφιά βουβοί
και από βροχή
οι άνδρες από την Αφρική 
είπαν πως μόνο το νερό γνωρίζουν
μες στο νερό γεννήθηκαν
νερό γλυκό όχι αρμυρό λέω εγώ γυρίζοντας με το ποδήλατο
νερό του Νείλου αιγυπτιακό
και λέω ακόμα 
τα χέρια σας σκληρά παγωμένα 
από το κρύο της βόρειας για σας χώρας μου 
ψαρεύουν τα νερά μας 
υπομονετικά μπαλώνοντας κάθε χρονιά 
την ώρα περιμένουν 
πίσω στην Αφρική να επιστρέψουν
όταν για λίγο το ψάρεμα σταματάει όταν οι ανεμότρατες
έξω τραβιούνται
αποδημητικά πουλιά χελιδόνια 
πίσω στο δικό τους νερό 
στις δικές τους γυναίκες 
στα χωμάτινα σπίτια δίπλα στον ποταμό
αν και τώρα μπορώ να ρωτήσω
ποιος είναι ο τόπος του αποδημούντα
ο Εκεί ή ο Εδώ
η προέλευση ή η άφιξη
πώς να υποδυθεί το Όνομα
αυτός που πριν ήταν ο κανείς

Βόλος Κυριακή 21-10-07

Ραψωδία: Ποιητική Συλλογή της Γιαννίση Φοίβης εκδοθείσα το 2016

Άστεγοι

Μες στο δωμάτιο το πρωί
βρήκαμε ένα πουλί να φτερουγίζει
φυλακισμένο
με το παράθυρο ανοιχτό
έπαιρνε φόρα να πετάξει
και χτύπαγε στην οροφή

φωλιές
άστεγα σπίτια των πουλιών
καθένας με τον δικό του ουρανό
καθένας με τη δική του ελευθερία

Σύνδεσμος: http://phoebegiannisi.net/el/p.php?id=123

Φοίβη Γιαννίση / Μικρό βιογραφικό

Η Φοίβη Γιαννίση είναι ποιήτρια. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964. Σπούδασε Αρχιτεκτονική. Είναι δόκτωρ στον τομέα “Γλώσσα, Ιστορία και Πολιτισμοί του Αρχαίου Κόσμου' του Πανεπιστημίου Lyon II- Lumiere'. Διδάσκει σχεδιασμό και ποιητική του χώρου. Ασχολείται με την επιτελεστική, συγκινησιακή και ακουστική διάσταση της ποίησης και την σχέση της με τον τόπο, τη γη και τον καιρό. Το 2012 παρουσίασε στο Ε-θνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Αθήνας την ποιητική εικαστική εγκατά-σταση ΤΕΤΤΙΞ.

Πηγή: http://phoebegiannisi.net/el/w.php?id=2

Σύνδεσμος: http://www.biblionet.gr/author/57569/%CE%A6%CE%BF%CE%AF%CE%B2%CE%B7_%CE%93%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BD%CE%AF%CF%83%CE%B7

Ποίηση:
Αχινοί, Αθήνα 1995. Sea urchins, (Athens: 1995),
Ραμαζάνι, Αθήνα 1997. Ramazan, (Athens: 1997),
Θηλιές, Εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα 2006. Loops, Nefeli Editions, (Athens: 2005)
Ομηρικά, Εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα 2009. Homerica, Kedros Editions, (Athens: 2009)
Τέττιξ, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2012.

ΔΕΙΛΙΝΌ

ένα κομμάτι της πλαγιάς ψηλά ήταν γυμνό.
το ζέσταινε ο ήλιος πριν τη δύση του.
καθώς προς το ξέφωτο στρεφόμουν
ένα αλεπουδέλι το ‘βαλε στα πόδια να χωθεί
στις φτέρες του βουνού.
είχαν πια ωριμάσει τα βατόμουρα. τα τσάκωνα
από το άλογο και τα ‘χωνα δυο-δυο στο στόμα.
καθένα είχε τη δική του γεύση.
ακόμα και τα διπλανά. πιο ξινό. πιο γλυκό.
γλυκύπικρο.
βρήκαμε κούμαρα κοντά στη θάλασσα.
στην παραλία κάτω από τα δέντρα ο ύπνος
το θυμιατό της ηδονής
μας βάραινε τα βλέφαρα.
μη φεύγεις Όνειρε από τα μάτια μου
και μη μ’αφήνεις στον Ύπνο μόνη
θέλω για λίγο απόψε μαζί σου να πετάξω
πάνω από στεριές και από νερά
πάνω από θάλασσες και από βουνά.

ΒΑΘΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΒΑΘΥ ΜΕΣΗΜΕΡΙ / Γιαννίση Φοίβη

κρεμόμουν ολόκληρη από την ελιά σαν τόξο τεντωμένη.
ανάσκελη με τη ράχη στο δέντρο την κοιλιά στον αέρα
χέρια σε ανάταση
να γαντζώνονται στον κορμό
πόδια ανοιχτά
στην οικουμένη αιωρούμενα
πόδια ανοιχτά στον οίστρο
ενώ ο τόπος βούιζε
από τις απλωμένες ως το επέκεινα χορωδίες των τζιτζικιών
μαινόμουν από πόθο
μόνη
μακριά από τους άλλους για ώρες
έσκιζα τον αέρα με τα λυπητερά
του ίμερου
σπαραχτικά
παρατεταμένα διακοπτόμενα
βελάσματά μου.
ω θάλασσα από ελιές και πέτρες του μεσημεριού
πάνω από το πέλαγος των κατσικιών που φέγγει
το αστραφτερό Αιγαίο
μέχρι πέρα μακριά
μέχρι το αφανές τέλος του ορίζοντα.

INTERLUDE ΜΕΣΗΜΕΡΙ

είμαι κλεισμένη στη σπηλιά του Κύκλωπα.
το ένα μοναδικό του μάτι με φρουρεί.
εγώ αγρυπνώ.
-Κύκλωπα άνοιξέ μου την πόρτα!
-Κύκλωπα άφησέ με να φύγω!
ο Κύκλωπας χαϊδεύει το τρίχωμα της ράχης μου.
ανάβει φωτιά τρίβει τα χέρια
τρώει το κρέας το τυρί το κρασί μου.
κοιμάται ευτυχισμένος
ενώ με φυλάει
ρεύεται
με το ένα μοναδικό του μάτι ανοιχτό.

(Αφροδίτη) / Γιαννίση Φοίβη

Ηπια κι εγώ
λέμε συχνά τις νύχτες
από ετούτο το ποτήρι σου Αφροδίτη ήπια κρασί
ήπια νερό αλλά
κυρίως αυτό
πικρό φάρμακο της λήθης εσένα πιο συχνά σε πίνουν
οι εραστές του έρωτα οι εραστές του απόλυτου
ακόμα μαδώντας μαργαρίτες με άσπρα στο κεφάλι μαλλιά:
μονόλογος της μαργαρίτας μονότονος
στο δεν πέφτει πάντα το τελευταίο της απάντησης πέταλο
-δεν- μ' αγαπά
σκυφτοί πάνω στο νέο κομμένο λουλούδι
τραβάμε ξανά παραπατώντας δύο-δύο με φόρα τα πέταλα
το δρόμο δεν κοιτάμε μόνο τραβάμε
-δεν- μ' αγαπά
ίσως από την βιάση ένα πέταλο να ξέπεσε
ακόμα κι αν μ' αγαπά -δεν μ' αγαπά
είπες:
είμαι ακόρεστη αυτή η αγάπη δεν αρκεί
θέλω την άλλη όπως
να δίνεις την καρδιά στα χέρια
στο φως την φωνή σου από μέσα βαθιά
με χώμα όπως
βγαίνει στην άκρη λεπτών τεθλασμένων ριζών
χαμομηλιών
συνδέσεων γης με τα λευκά κυνηγημένα γρήγορα νέφη
της ύστερης άνοιξης
πάρε πάρε
πάρε
από μέσα βαθιά ως τον ουρανό είμαι δικός σου
περιμένω εις μάτην ξανά να σου πει
(εις μάτην αφού
τώρα αδιάφορα στην παραλία χαζεύει
νέο υλικό για αυνανισμό
στο μακρινό απλησίαστο επιθυμητό
μίας άγνωστης σώμα)
εις μάτην αφού
έχει ξεχάσει από καιρού:
τι σημαίνει το άλγος
να θέλει τόσο την ψυχή σου
όσο και το κορμί σου
για αυτό οι μύθοι είναι μικροί
«ένας θεός πόθησε μία θνητή
την κυνήγησε την συνάντησε την
γάμησε την γκάστρωσε
όταν αυτή τον αγάπησε
εκείνος την ξέχασε»

ΛΟΓΟΣ / Γιαννίση Φοίβη

από το σπίτι μου κοιτάζω την θάλασσα η ύπαρξη είναι μία θέση θέσεις στον κόσμο φυσικές θέσεις στον κόσμο μαζί με τους άλλους θέσεις με και θέσεις χωρίς οι άυλες θέσεις με τους άλλους είναι μετακινούμενες οι θέσεις στον κόσμο είναι σταθερές έχουν πλάτος και μήκος έχουν γεωγραφία όταν σταματώ να υπάρχω δεν έχω πια θέση εγώ και εδώ λένε είναι η ίδια λέξη από την ίδια ρίζα όμως υπάρχει η θέση της μνήμης ο αχιλλέας πεθαίνει αυτός ο καλύτερος των αχαιών για να παραμείνει εκεί δίχως τον θάνατό του η θέση του είναι πρόσκαιρη με αυτόν η θέση του διαιωνίζεται η θέση μας είναι διαρκής μόνο μέσα από τη μνήμη που υπάρχει αφού έχουμε υπάρξει αλλά και η μνήμη πώς να υπάρξει χωρίς την γνώση αυτός που με γνώρισε θα μπορεί να με θυμάται να θυμάται το σώμα μου την φωνή μου πιο δική μου από την όψη μου και όταν αυτός που με γνώρισε χαθεί με την σειρά του θα έχω κι εγώ χαθεί όλοι χάνονται μετά θάνατο με τον θάνατο των φίλων μόνο η βιολογική συνέχεια υπάρχει στο διηνεκές αυτή χωρίς όνομα μυστική ανεξερεύνητη συνέχεια μέσα στην αιωνιότητα αθανασία χωρίς όνομα  με την έλευση του ονόματος η ύπαρξη είναι λόγος

Σειρήνες / Γιαννίση Φοίβη

ένα νέο αυτοκίνητο μας περιμένει
λα μάκινα ε μία έλα να σε πάω
μία βόλτα
έλα να ανεβούμε στο καράβι
το περιβόλι των θαυμάτων
η μία μέρα χωνεύεται στην άλλη
το ένα θαύμα μες στο άλλο
έλα να μπούμε στη θάλασσα
στα βαθιά να φιληθούμε
έλα στο αυτοκίνητο καινούργιο κατακόκκινο
για να σε πάω
όπου ποτέ λαχτάρησες
θα έρθουν κι άλλα καλοκαίρια
παντού θα είμαι ο οδηγός σου
στον τοίχο σειρές μυρμήγκια θα περπατούν
μες στον κισσό ζουζούνια θα βομβούν
ενώ από την θάλασσα σηκώνεται ψηλώνει
κραταιό το γεμάτο φεγγάρι
θα ανεβαίνουμε
απέναντι στη μαλακή πλαγιά
τα πρόβατα με τα κουδούνια τους θα σπρώχνονται
και τώρα παύση
απότομα ο αέρας σταματά
μες στο γαλάζιο φως του δειλινού
καμπάνα ηχεί η λέξη στην κοιλάδα
-μοναδική μου λέξη
παρά λίγο να σε ξεχάσω-

Γέρας / Γιαννίση Φοίβη

όλοι οι άνθρωποι θέλουν πάνω από όλα σεβασμό και τιμή
για αυτό που είναι και για αυτό που αξίζουν
αξίζω τιμή και δεν θα τη ζητιανέψω από εσένα
είπε ο αχιλλέας στον αγαμέμνονα όταν του πήρε το γέρας
το τιμητικό δώρο του
είπε επίσης στον οδυσσέα:
την εξουσία έχει αυτός αλλά των αχαιών
είμαι ο καλύτερος εγώ
ας μη νομίσει πως θα σκύψω το κεφάλι
να τον παρακαλέσω
το είπε βέβαια ο αχιλλέας την πρώτη
την μοναδική φορά που ο άρχοντας
του πήρε την τιμή του
και θάνατος
τόσο βαρύ ήταν το τίμημα
εγώ ήδη δέχτηκα αφαιρέσεις τιμών πολλαπλές
δημόσια τιμή
προς ερωμένη δεν αρμόζει
είπες σου κάνω χάρη άκου
ένα μεσημέρι
σήμερα
σε περίμενα
και εγώ ο πάτροκλος
σου μιλώ και σου λέω
είσαι ανηλεής εσένα η θέτις δεν είναι μητέρα σου
από μέσα από τη θάλασσα κι από μέσα από τα βράχια
που σε γέννησαν
αχιλλέα
έλα να φας μια σουπιά
στο τραπέζι μας
αλλά μετά θέλω να με γαμήσεις όπως μου αξίζει

Ορφέας / Γιαννίση Φοίβη

ριγμένη στο τώρα με την φόρα του χτες και του αύριο τραγουδάς
φωνή
της άνοιξης
τον αέρα τον φορτωμένο μυρωδιές
από αλλού και από εδώ και από αυτό που έρχεται
αυτόν εμείς περιμένουμε καθώς ακούγεται πλησιάζοντας
φορτωμένος αλλά ελαφρύς
όπως ελαφρύ αλλά πλήρες
πετάει και τραγουδάει
το κεφάλι σου
ξεβράζεται στην ακροθαλασσιά με το κύμα
δίνει ρυθμό στους κωπηλάτες
μαζί του τραγουδούν και λάμνουν
ενώ οδηγεί
τα ψάρια στον αφρό τα ψάρια
στα σκοτεινά ερεβώδη του βυθού βάθη
δελφίνια
λιοντάρια ελάφια θηρία του κάμπου
ν' ακούσουν σταματούν
στον ήλιο του απογεύματος
ο γύφτος σβήνει το μεγάφωνο καστανόχωμα κοκκινόχωμα
φωνάζει
χώμα για όλα τα μπαλκόνια
γυρίζει να πουλήσει
καθώς μέσα στο σούρουπο
την δυνατή ζαλιστική ευωδιά του θάμνου «αγγελικούλα»
ο χλιαρός αέρας φέρνει
την δική του αγγελικούλα ευρυδίκη
με το δικό του χώμα αγκαλιασμένη σκέφτεται
και τραγουδάει δίχως ανάπαυλα
γνωρίζει πως όταν σιωπήσει
δεν μπορεί παρά το κεφάλι προς τα πίσω να στρέψει
τα προηγούμενα να κοιτάξει
και να χαθεί
αυτός και αυτή και ο ήλιος της άνοιξης και το επόμενο ωραιότερο καλοκαίρι

Πηνελόπη..... / Γιαννίση Φοίβη

Εχει πάθος με την πισίνα
κάθε μέρα στην πισίνα πάνω-κάτω
την ίδια διαδρομή ξανά και ξανά
η πισίνα την κρατά στη ζωή
το κολύμπι στην πισίνα την συντηρεί
το συνεχές πηγαινέλα
η ρυθμική αναπνοή
ο συντονισμός χεριών ποδιών
με το κεφάλι
μέσα έξω μέσα έξω
στο νερό
το κεφάλι
επαναλαμβανόμενα μπαίνει και βγαίνει
φυσά μέσα ρουφά έξω τον αέρα
οι παύσεις κάθε λίγο στο διάδρομο
τα πλακάκια κάτω από την επιφάνεια μέσα
στο φως
τα ξένα σώματα απειλητικά
με σκουφιά ή με πέδιλα
το νερό μες στο χλώριο
ο ουρανός πάνω από κυπαρίσσια
η πισίνα με κρατά στη ζωή
το συνεχές τραγούδι
το μέτρημα
ένα δύο τρία τέσσερα πέντε
έξι επτά οκτώ εννιά δεκαπέντε
δεκαεννιά χτυπήματα περιστροφές
το τραγούδι του μετρήματος η επανάληψη απολιθώνει
το τραγούδι της πισίνας με σώζει
με σώζει από τη γνώση πως
δε μ' αγαπά