Μες στις βραχοσπηλιές της Ωγυγίας... / Χαραλάμπους Φρόσω

Μες στις βραχοσπηλιές της Ωγυγίας
στεγνώνουν οι ναυαγοί
τα ιδρωμένα από άρμη κι έρωτα κορμιά τους
ούριο άνεμο να στείλει ο Ποσειδώνας καρτερώντας.
Κι αν ακόμα αλλάξουν ρότα
για ν' αποφύγουν τις σειρήνες
που με αυλούς και σύριγγες* τους περιμένουν,
κει κοντά παίρνουν τη σκυτάλη η Σκύλλα κι η Χάρυβδη
μ' ένα φιλί πλημμυρισμένο φθόνο και απάτη.
Κι η Ατλαντίδα των πόθων και των υποσχέσεων,
όλο και ξεμακραίνει
όλο και βυθίζεται
με τον Πολικό Αστέρα να επιμένει να τους δείχνει το Βορρά...

*σύριγγες: είδος κιθάρας της Αρχαίας Ελλάδας.

[Μην αφήνεις τώρα το ομοίωμά σου ] / Χαραλάμπους Φρόσω

Μην αφήνεις τώρα το ομοίωμά σου 
εκεί που αλλοτινά έδινες πνοή στα νεκρωμένα αισθήματα.
Ταξιδιάρικα πουλιά χάνουν το δρόμο επιστροφής
ψάχνοντας δυο φιλιά, δυο ανάσες, δυο αλήθειες.
Όχι! Δεν ήρθαμε μετανάστες σ' αυτό τον τόπο.
Γι' αυτό ξεχειμωνιάζουμε, καλοκαιρεύουμε, κακοπερνάμε.
Δέκα χρόνια πολιορκούσαν οι Αχαιοί την Τροία
και μήτε μια σπιθαμή γης δεν πήραν φεύγοντας.
Μήτε καν την Ελένη.
Φευγάτη οπτασία ήταν κι αυτή.
Μην αυταπατάσαι.
Τόση ομορφιά και τόσο έρωτα
στον πόλεμο και στην απληστία
μην περιμένεις να βρεις 

("Τα σονέτα της καρδιάς μου") / Χαραλάμπους Φρόσω

Μες στο λιμάνι των ματιών σου θα 'ρθω για ν' αράξω
κει που φουρτούνες, κεραυνοί και θύελλες δεν πιάνουν
όνειρα, αγάπη, ιδέες και χαρές δεν αποκάμνουν
αργά, κωπηλατώντας, με τη βάρκα μου θα φτάσω.

Πέρασαν πια τα ξέγνοιαστα τα χρόνια της ραστώνης
που χίμαιρες και ουτοπίες ψάχναμε στο πουθενά.
Τώρα που η καρδιά μου κουράστηκε πια να πονά
τάμα της έκανε, από λόγια να μην μαραζώνει.

Μια αγκαλιά, ένα φιλάκι κι ένα "σ' αγαπώ"
δε φτάνουν για να σκαρφαλώσουμε πια στα ουράνια
Οι χείμαρροι στερεύουν, γίνονται στενά ποτάμια
ήρεμη ρέει, μελωδία, της ζωής μας ο σκοπός.

Σβύσε το φάρο, ξέρω πια το που με περιμένεις·
κάθε γωνίτσα που με φώναζες αγαπημένη·
ψηλαφιστά γνωρίζω κάθε σου μικρό βραχάκι·

Στο βάθος της καρδιάς σου κάνε τόπο να χωρέσω
κι αν κάτι μου 'φταιξες ξέρω πως να σε συγχωρέσω
γιατί τη βάρκα μου έχω μάθει πια να την πλευρίζω.

Φθινοπωρινό Σιωπητήριο / Χαραλάμπους Φρόσω

Περπατούσες αργά 
με τα μάτια σου να γίνονται χρώματα ανεμοσκορπισμένης φυλλωσιάς
κι η μελαχρινή ομορφάδα σου
λάμψη να σκορπά
στα θαμπωμένα από το πρωινό αγιάζι παραθύρια των φτωχόσπιτων των αναμνήσεων...
Μονολογούσες
ή μιλούσες με τη Σεπτεμβριάτικη φύση;
--δεν έχει σημασία--
κι εγώ, άθελά μου, στ' ορκίζομαι,
ήρθα και φώλιασα στο όνειρό σου
να σου τραγουδήσω το "love me tender"
να σου φέρω πρώιμη άνοιξη
κι ένα γλυκό χαμόγελο στα γλυκοφίλητα χείλη.
Ύστερα ν' ατενίσουμε μαζί το πέταγμα των πουλιών
--οιωνούς ενός βαρύ χειμώνα--
σαλπίζοντας το φθινοπωρινό σιωπητήριο...

ΜΟΝΑΞΙΑ / Χαραλάμπους Φρόσω

Ο παππούς πάνω από ενενήντα
-μόνος-
καθισμένος σε μια παλιά καρέκλα
βλέπει ν' ανάβουν τα φώτα του δρόμου.
Περπατά με δυσκολία, ανασαίνοντας βαριά
-με προσεκτικά, μικρά βήματα-
Στο τηλέφωνο, το 1 είναι βαμμένο κόκκινο με χοντρό μαρκαδόρο
-ο αριθμός της μοναχοκόρης του διακόσια πενήντα χιλιόμετρα μακριά-
Έρχεται η νύχτα
-με προσεκτικά, μικρά βήματα-
και πρέπει να πάει για ύπνο.
Όχι! Δεν φοβάται τα σκοτάδια.
-τη μοναξιά μόνο-
-αυτή την επάρατο νόσο: ΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ!
Σε λίγο θά 'ρθουν και τα όνειρα
-με προσεκτικά, μικρά βήματα-
και τότε γίνεται δεκάξη χρονών κι η συχωρεμένη η γυναίκα του δεκατεσσάρων.
Ναι! Τ' αστέρια δακρύζουν και
-με προσεκτικά, μικρά βήματα-
δίνουν τη θέση σε μια καινούργια μέρα
ΜΟΝΑΞΙΑΣ.

[Οι ψιχάλες άρχισαν ] / Χαραλάμπους Φρόσω

Οι ψιχάλες άρχισαν τώρα να γίνονται χοντρές σταγόνες, μ' αυτή, βουλιαγμένη στην απελπισία, το μόνο που άκουγε ήταν ο ήχος της βροχής στην ψυχή της. 

"Ακούς τη βροχή;" σε ρωτούν... Τι ν' απαντήσεις; Άλλος ο ήχος της πάνω στα χόρτα, άλλος πάνω στα δέντρα, στα σπίτια, στο δρόμο, στα κεραμίδια κι άλλος, εντελώς, στην ψυχή. 

Α! Ναι! Και πάνω στις λαμαρίνες! Εκεί πια, ο ήχος της ήταν τελείως διαφορετικός και, όπως της είχε πει προχτές ο ποιητής: "Έχεις λαμαρίνες κάπου σπίτι σου; Εκεί να δεις μουσική η βροχή!" 

Κι αλήθεια! Οι στάλες, ήταν πλήκτρα πιάνου που τραβούσαν ένα εσωτερικό συρματάκι για να βγάλουν τη μελωδία. Πάνω στο χώμα, στη φύση, ας πούμε, ήταν χαμηλές νότες, πάνω στη θάλασσα πιο ψηλές και πάνω στην καρδιά υφέσεις του μι και του σι: Οι πιο θλιβερές. Όσο για τον ήχο πάνω στις λαμαρίνες... το crescendo του προαναγγελθέντος θανάτου ενός έρωτα.

Το τραγούδι σήμερα έβγαινε μονότονο, οι κλίμακες φτωχές. Πού και πού, καμιά όμορφη ανάμνηση ξέφευγε σε φα δίεση, μα γρήγορα πηδούσε πλήκτρο. 

Η νυχτερινή της μοναξιά, νυχτερινή μουσική, νυχτερινή βροχή, της έπλενε τώρα το κορμί μέσα από το λεπτό φόρεμα κι αυτή βαφτιζόταν στη σκληρή πραγματικότητα που με σθένος έπρεπε πλέον να μάθει ν' αντιμετωπίζει.

Γιατίιιιιιιι !!!!!!!!! Ούρλιαξε μες στο σκοτάδι.

Το πρωί θα έφτιαχνε τη βαλίτσα της...

("αδειάζοντας το σταμνί του έρωτα")

Προφητείες της μοναχής +Παρα-Φροσύνης... / Φρόσω Χαραλάμπους

Βρεεεε θαύματα που γίνονται! Καλά λέει ο Παΐσιος!
Όλοι εγίναμε στραβοί, κανείς δεν έμειν' ίσιος.
Ό,τι πιστεύαμε ως χτές, έχει πολλές ανατροπές.
Το σήμερα ειν' άγνωστο, το αύριο πολύ σασπένς.
Δυό-δυό οι κουμπάροι σμίξανε με σύμφωνο συμβίωσης
και οι κουμπάρες γίνανε ...άντρες για επιβίωση.
Οι κλέφτες νά 'ναι λέφτεροι κι οι τίμιοι φυλάκα
γιατί αν πλήρωνες παλιά, απλά σε λέγαν βλάκα.
Άλλοι πετροδολάρια και άλλοι ούτε μια δραχμή
άλλοι ονειρεύονται Χανιά και άλλοι Καραϊβική.
Να επιδοτούνται τα αρνιά και να πεινάνε τα παιδιά.
Τουρίστες νά 'ρχονται εδώ και τα παιδιά μας ξενητιά.
Οι Σαντινίστας φίλοι μας εγίναν καπιταλιστές
κι από αιθεροβάμονες, πολύ μεγάλοι υλιστές.
Πλακάτ κρατούσαν πρότερα, τώρα γυρνάν με κότερα.
Αντί να τρώνε στου Ψυρρή, τώρα αράζουν σε νησί.
Από συλλαλητήρια, στων Βρυξελλών τα κτίρια
αντί για τους σοσιαλιστές, κάνουν παρέα με ληστές.
Ναι! Θαύματα είναι φίλοι μου κι όποιος δεν τα πιστεύει
ας κάνει αυτό που σήμερα τουλάχιστον συμφέρει:
Να μείνει στο κρεβάτι του και ό,τι φέρει, ας φέρει!
Κι εγώ, η προφήτισσα θαρρώ, θα μπω στο μοναστήρι
με θυμιατήρια, προσευχές, κρασί ένα ποτήρι,
το ράσο μου ν' απεκδυθώ κι ας κάντε μπανιστήρι.
++ΕΥΛΟΓΗCON....

Κρήτη..... / Χαραλάμπους Φρόσω

Κρήτη.....
Αυτό το νησί που γεννήθηκα
ένας υδάτινος γαλάζιος στεναγμός είναι.
Καταμεσής του πέλαου ένα κομμάτι πεταμένη ξερή γης
που αιώνες τώρα τα δάκρυα της έχουν στεγνώσει
φαιά γκρεμνά παντού φτιάχνοντας.
Τ' αγρίμι, ο κρίταμος και τα κρινάκια τον συντροφεύουν
κι αλάτι, πολύ αλάτι τις πληγές του επουλώνει
βάλσαμο στην από έρωτα λαβωμένη καρδιά
πλατύ χαμόγελο
τρυφερό χάδι στα μαλλιά.
Όλο το μπλέ ασπαζόμενη προσκυνώ!

[Άνοιξε το παράθυρο ]

Άνοιξε το παράθυρο 
να πετάξει το νυχτερινό πουλί του έρωτα!
Απ' έξω βιαστικά περνούν οι διαβάτες... 
Οι όψιμοι ξενύχτηδες να 'ναι, άραγε, ή η πρώιμη βάρδια;
Κι εμείς αργήσαμε!
Φιλημένα τα μάτια μας
αρνούνται να συμμετάσχουν στο πρωινό αγιάζι.
Μα δε ζητάμε πολλά!
Από τη νύχτα μόνο
μια μικρή παράταση των ονείρων μας...

Φρόσω Βαρδάκη-Χαραλάμπους (Μικρή αναφορά)

Η  Φρόσω Βαρδάκη-Χαραλάμπους γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Χανιά, όπου και ζει τα τελευταία χρόνια. Έχει ζήσει ενδιάμεσα, για μερικά χρόνια στην Κύπρο και Γερμανία.  Χώρες  που της έδωσαν πολλές εμπειρίες. Σπούδασε Τεχνολόγος Βιοχημικού Εργαστηρίου και  μουσική (θεωρία, Σολφέζ, Αρμονία), στο ΩΔΕΙΟΝ ΧΑΝΙΩΝ. Παίζει ακκορντεόν και συνθεσάϊζερ. Ασχολείται επίσης με το σκίτσο και τη ζωγραφική. Είναι μέλος της Λογοτεχνικής Παρέας Χανίων και σε πολλές άλλες ποιητικές και λογοτεχνικές ομάδες. Είναι επίσης από χρόνια ενεργό μέλος της GREENPEACE, καθώς και σε άλλες διεθνείς οργανώσεις.

Εργάστηκε  για δύο χρόνια στην Έρευνα στο Βιοχημικό Εργαστήριο του Νοσοκομείου ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ Αθηνών, και 25 χρόνια, ως Διοικητική Υπάλληλος του Υπουργείου Παιδείας. Συνταξιοδοτήθηκε το 2009.

Με την ποίηση ασχολείται  από πολύ μικρή όπως και με το διήγημα. Όλα της τα ποιήματα είναι γραμμένα σε ελεύθερο στίχο, επειδή όπως η ίδια αναφέρει «δεν μου περιορίζεται το δυναμικό των λέξεων που εγώ θέλω να χρησιμοποιήσω»

Μέχρι σήμερα δεν έχει εκδώσει κάποιο έργο της. 

[Ένα-ένα περισυλλέγω τα "σ' αγαπώ"...] / Χαραλάμπους Φρόσω

Ένα-ένα περισυλλέγω τα "σ' αγαπώ" που μου είχες πει

ρουχαλάκια ζεστά για το χειμώνα να φτιάξω

( ή μήπως ένα κομπολόι να μετρώ τα λάθη μας )

τώρα που ζω με την ενθύμηση

( ή μήπως με τη λησμονιά σου ).

Κι όμως

ήμουν η σπίθα που άναβε το λυχνάρι σου στα σκοτάδια της ψυχής σου

Κι όμως

ήμουν η φλόγα που άναβες τ' αστέρια σου

την ώρα που το μπλέ τ' ουρανού δίνει τη θέση του στο μαύρο της νύχτας.

Το μόνο που είχες να κάνεις εσύ

ήταν να κάνεις την αυγή να ροδίσει στο χαμόγελό μου

τα τριαντάφυλλα ν' ανοίξουν τα μπουμπούκια τους στον αναστεναγμό μου.

Κι αυτά - αλίμονο! - τ' άφησες κλειδωμένα στο ντουλάπι μας

κι έχασες το κλειδί.

[Στα χρώματα του Σεπτέμβρη ] / Χαραλάμπους Φρόσω

Στα χρώματα του Σεπτέμβρη
θά 'θελα κι εγώ ν' αλλάξω τη δική μου καρδιά
να πάψει να σε αναζητά ανάμεσα στα πεσμένα φύλλα
που μου θυμίζουν τόσες μάταιες ξάγρυπνες βραδιές
και τόσα ανώφελα προσκυνήματα
μπροστά στην εικόνα του έρωτά μου για σένα.
Περνά ένα ακόμα καλοκαίρι χωρίς αιδώ
σαρκαστικά περιγελώντας την επιμονή μου να σ' αγαπώ δίχως μέλλον.
Καληνύχτα αγάπη μου.
Ξέρω πως κάπου, σε κάποια αγκαλιά
περιγελάς κι εσύ την επιμονή μου.
Τι να σου κάνω όμως, μάτια μου.
Έτσι επίμονος είναι ο Σεπτέμβρης!

Φρόσω Χαραλάμπους

[Ανοίγω το χάρτη ...] / Χαραλάμπους Φρόσω

Ανοίγω το χάρτη και φεύγω με άδειες αποσκευές ψυχής.

Απαιτώ από το σύμπαν μια καινούργια αρχή

- κάπως σαν τη δική του μέσα στο χάος.

Πάνω μου ο γλάρος να ψάχνει το δρόμο

μέσα μου το πουλί της μοναξιάς να βρει ένα κάποιο ταίρι.

Κι αυτή "η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι"

να μου κρύβει τον αχανή ορίζοντα που με καλεί...

Μη μου δείχνετε, επιτέλους την αδυναμία μου.

Δείξτε μου τη δύναμή μου!

Θλιμμένη ψιθύρισα / Χαραλάμπους Φρόσω

Θλιμμένη ψιθύρισα στη φθινοπωρινή βροχούλα
πως αγαπώ κάθε στάλα της ξεχωριστά
όπως ανάερα πέφτει μπρος στα μάτια μου...
Η κάθε μια τους όνειρο ανεκπλήρωτο
όχι γιατί φοβήθηκα ποτέ τα όνειρα
μα γιατί μου αρέσει να μουσκεύω στη βροχή.
Ανάκατες φωνές μου φωνάζουν αδιάκοπα ν' αλλάξω
το καράβι μου όμως έχει προ πολλού σαλπάρει
κι εγώ πάνω στο κατάστρωμα
να μαζεύω μια-μια τις ονειροστάλες μου
γιατί ενθυμούμαι αυτό που μού 'λεγε ο πατέρας μου:
""Είσαι νέος, όσο τα όνειρά σου είναι περισσότερα απ' τις αναμνήσεις σου...""

[κάνε να μην κοιμηθώ...] Χαραλάμπους Φρόσω

Κάνε να μην κοιμηθώ απόψε χωρίς το όνειρο 
την αγάπη σου την εαρινή αναζητώντας.
Μισάνοιχτα τα παραθύρια του Μάη 
το κλειδί της εξώπορτας στη γνωστή μας κρυψώνα.
Στα σκοτεινά, δύσκολα θα με ξεχωρίσεις
αόρατη από την απουσία σου έτσι όπως έχω γίνει.
Σκονισμένη από τις σκιές του παρελθόντος θα με βρεις.
Κράτα στ' ακροδάχτυλά σου λίγο φως της ποίησής σου
αγλαό άγγιγμα μάγου στη μετέωρη ψυχή μου.
Κι ύστερα,
μάντεψε τα βουβά δάκρυα
τις αόρατες ανατριχίλες
τη σιωπή που λέει πολλά...
Κι ύστερα,
φιλί στα χείλη σου κάνε με ξανά
λίγο ακόμη να κρατήσεις τη γεύση του στην ψυχή σου.

ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ.... / Χαραλάμπους Φρόσω,

Ήταν και κείνο το σιγοβρόχι...
που δεν έλεγε να σταματήσει
και σ' έπιανε η λαχτάρα να δεις λίγο ήλιο.
Να ζεσταθεί η καρδιά σου μια στάλα, βρε παιδί μου!
Αναλογιζόσουν πόσες λίγες λιακάδες,
στην πραγματικότητα,
είχες να θυμάσαι.
Δε λέω!
Ήταν φορές που όμορφα ξεκινούσε η μέρα
μα ως τ' απομεσήμερο γινόταν τεράστια
και που στέγη να μη βραχείς!

Ξέρεις τί μου άρεσε;
Μια μέρα που μουντός ο καιρός ξεκίνησε
μα το μεσημέρι με ζέστανε ξαφνικά
ένα χάδι κι ένα χαμόγελό σου!

Να ονειρευόσουν άραγε;
Κι ήταν κι εκείνο το σιγοβρόχι...
που δεν έλεγε να σταματήσει.
Το σιγοβρόχι των ματιών σου αγάπη μου
λες και σιγοντάριζε το μουρμουρητό της βροχής
ένα θλιβερό ακόρντο
που μύριζε χώμα και πηλό
μόνιμα μουλιασμένα.

Απολογισμός πεπραγμένων και μη πεπραγμένων
αληθών και αναληθών γεγονότων
της κενής σου ύπαρξης
αληθοφανών και ευφάνταστων απραγματοποίητων οραματισμών
τραγικών και τραγελαφικών δραμάτων
για φτηνό εισιτήριο θέαμα.
Ήταν κι εκείνο το σιγοβρόχι...

[Κι όταν σταματήσαμε...] / Χαραλάμπους Φρόσω,

Κι όταν σταματήσαμε να υπολογίζουμε τα χρόνια

και μοιραζόμαστε μόνο στιγμές

- έτσι! σαν να παίζαμε κρυφτό -

ο χρόνος άρχισε να μας φαίνεται λίγος

και τότε μόνο καταλάβαμε πως είχαμε αναλωθεί

ψάχνοντας στα ορεινά για την Κομμαγηνή

ενώ θα έπρεπε να βυθιστούμε στο Αιγαίο για την Ατλαντίδα.

Τώρα πια οι θάλασσες που δεν τολμήσαμε

έχουν συνέχεια άμπωτη

κι ο χρησμός έλεγε πως σε στεγνή άμμο, χαμένες πολιτείες μην ψάχνεις...

Καληνύχτα αγάπη μου!

Κουράστηκα να σκάβω σε τόπους πέρα από τα όρια των προσδοκιών μου.

Καληνύχτα..

[Στη δίνη των ματιών σου στροβιλίζομαι] / Χαραλάμπους Φρόσω

Στη δίνη των ματιών σου στροβιλίζομαι
μια σταγόνα θάλασσα από το πέτο σου τινάζοντας
πριν βυθιστώ στην άβυσσο 
που "πόθο" ονόμασαν οι ανώνυμοι διαβατάρηδες του ωραίου.
Με ποιά κοχύλια τα μαλλιά σου να στολίσω επιστρέφοντας
αφού ούτε οι στεριές, ούτε οι θάλασσες μας ανήκουν.
Τι ψωμί να προσφέρω στον πληγωμένο γλάρο
που ένα τρόπαιο της άμπωτης περιμένει για να γιάνει.
Η υδάτινή μου υπόσταση πάνω στις αλυκές στεγνώνει
πίκρας να δώσει αντί γι' αλμύρας αλάτι στο φαΐ.
Κι εκείνα τα μάτια σου να είναι συνέχεια πάνω μου καρφωμένα
σα να ρωτούν γιατί να υπάρχουν
δρόμοι που ποτέ δεν θα βαδίσουμε
ταξίδια που ποτέ δε θα πλεύσουμε
όνειρα που η ζωή να κάνουμε μας αρνήθηκε.
Κι εκείνα τα χαμόγελά σου να μη γλυκαίνουνε
μα εγώ το ψιθύρισα κι όλας
στους αμνούς που αμίλητα σφάζονται
γιατί τώρα ξέρουν...

Χαραλάμπους Φρόσω

Την ώρα του εσπερινού / Χαραλάμπους Φρόσω,

 Την ώρα του εσπερινού

οι ψίθυροί σου έρχονται απαλή βροχούλα

να γαληνέψουν την ώρα των ονείρων που αργοσιμώνει.

Την ώρα που η καμπάνα καλεί τον όρθρο

στον ύπνο μου χαμογελώ αναπολώντας τις στάλες του χρόνου

που οι βαριές ανάσες σου με γλύκαιναν ως τη μήτρα μου

γυναίκα και μάνα πως γεννήθηκα να μου θυμίσουν.

Και την αυγή, η ""ροδοδάκτυλος Ηώς""

με τα χρώματα του φθινοπώρου θα λούσει

μια ακόμα ερωτευμένη με τη ζωή μέρα μου.

[Όταν έρχεται το Φθινόπωρο] / Χαραλάμπους Φρόσω,

Όταν έρχεται το Φθινόπωρο

ζω βήμα-βήμα τη δραματική αλλαγή του σκηνικού των εποχών...

Μ' αρέσει η θάλασσα που αλλάζει χρώματα και ύφος

Μ' αρέσουν τα χρώματα και οι θόρυβοι που μεταβάλλονται σταδιακά

Μ' αρέσει που ξεντύνει τις θερινές φυλλωσιές των δέντρων αργά κι αισθησιακά

για ν' αρχίσει το γλυκό, παθητικό σμίξιμο με το χειμώνα

και νά 'χουμε τους πλούσιους καρπούς τους την άνοιξη.

Τι κι αν έξω είναι κρύο; Θα μας ζεσταίνει η φλόγα της ψυχής μας

- αρκεί να μην την αφήσουμε να σβύσει, φυσικά.....