Το άπιαστο Πρo-πο: Από την Ποιητική Συλλογή: Λυπομανία (1989) του Βασίλη Καραβίτη

Ωραία λοιπόν. Ας συνεχίσουμε κι απόψε την κουβέντα μας. Για πόλεις που θα βρούνε το νέο σφυγμό τους γι' ανθρώπους που θα φέρουνε νεόκοπους προορισμούς για νέους κώδικες επαφής που θα εφεύρει το σώμα για λέξεις παρθένες που θ' αχρηστέψουν τη μόνωση για σιωπές ακόμα εύφορες που θα συντηρήσουν το πάθος γι' άγνωστες, νέες συγκινήσεις που περιμένουνε πιστούς για νέα ρίγη που ζητάνε επιδερμίδες για νέα σχήματα που θ' απορροφήσουν τις μοναξιές για νέα συνθήματα που θα στρατολογήσουν οπαδούς για νέες ευαισθησίες, νέες αισθήσεις, νέες διαστάσεις για παιδιά χωρίς τους μύθους των μεγάλων για σπίτια χωρίς δωμάτια υπηρεσίας για ένα νέο κόσμο χωρίς τα σύνορα που ξέρουμε. Κουβέντα ας γίνεται όσο θέλετε. Εγώ το ξέρω προ πολλού: αυτό το δεκατριάρι δεν πιάνεται με τίποτα. Το διαβάσαμε στο βιβλίο "Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Γ΄τεύχος"   της Γ΄τάξης του Γενικού Λυκείου και το αναδημοσιεύουμε

τα βλέφαρα

Πορτόφυλλα αδιαφανή και αδιαπέραστα
όταν το θέαμα του κόσμου γίνεται αβάσταχτο
και τα μάτια στεγνά ακόμα μας εκλιπαρούν
να επιστρέψουν για λίγο στο φιλικό τους σκοτάδι.
Δεν είναι όμως η συγκάλυψη των ματιών μόνο
την ώρα που τα συντρέχουμε και ηρεμούν προσωρινά
ο ρόλος που αποδεχτήκαμε και μας αρκεί
όταν το νιώσουμε πόσο όλα τα πράγματα αντιμάχονται
να χωρέσουν στο σχέδιο μιας σχέσης στοργικής
που οι εκκλήσεις του βλέμματος ακούραστα υποβάλλουν.
Για μας είναι γνωστό κι ας μένει αμετάδοτο
πως τίποτα δεν κερδίζεται με μάτια ανοιχτά
κι αν έχουμε ένα λόγο για συνύπαρξη
είναι να τα εξωθούμε αδιάκοπα στον ύπνο.
Άσχετο πόσο τα μάτια αμετανόητα
αρνούνται να πιστέψουν το φοβερό τους μέλλον
κι επινοούν στα βάθη τους κώδικες ονειρικούς
στα μέτρα μιας μεγάθυμης ζωής
κι όχι αυτής που τα χλευάζει.
Ίσως γιατί φοβούνται πιο πολύ
όσο κι εμείς βαθιά μας κι απεχθάνονται
τη θλίψη που κληροδοτούν αφόρητα
όσοι κοιμήθηκαν οριστικά και δεν ξυπνάνε.

Πώς γράφονται οι επίλογοι στις ερωτικές ιστορίες

Δύσκολοι καιροί για τους πρίγκηπες.
Σκέψου τώρα εμάς
Που η καταγωγή μας
Ευνοεί τις αταίριαστες οικειότητες,
Που μας λείπουν από κατασκευή
Οι πολλές δυνατότητες
Κι από φύση στερούμαστε
Τη σπάνια ψυχραιμία της επιλογής.
Και ποιας επιλογής, εδώ που τα λέμε;
Εκτός αν εννοείς τους διάφορους ψυχοβγάλτες.
Ένας Θεός ξέρει
Γιατί πέφτω συνέχεια πάνω τους.
Κι η Λουκία φυσικά.
Γι' αυτό προτίμησε τον Έκτορα
(Κάλλιο ένας και στο χέρι).
Τι θέλεις να κάνω, μου 'γραψε,
Σαν τρύπιο πηγάδι κατάντησες
Ποιό νερό να κρατήσεις τώρα;
Κατά βάθος μπορεί να 'σαι καλός,
Όμως δεν έχεις το κουράγιο.
Ίσως και να 'σαι άτυχος.
Δεν ξέρω.

Πως

Πώς αποχαιρετάνε τον έρωτα
Πώς ερωτεύονται τη μοναξιά
Πώς εξημερώνουν τον φόβο
Πώς φιλοξενούνε τον πόνο
Πώς αχρηστεύουν την ελπίδα
Πώς εξορίζουν την πίστη
Πώς εμπιστεύονται την σκέψη
Πώς συνηθίζουν την αμφιβολία
Πώς ξεγλιστράνε στην απάθεια
Πώς καταλήγουν στην σιωπή
Πώς μεταμορφώνουν την ζωή
Πώς ξεγελάνε τον θάνατο

Πώς συνεχίζουν να ρωτάνε
Πώς βρίσκουν μιαν απάντηση
Πώς

Για την μικρή υστεροφημία μας

Ας μείνουμε, αν είναι δυνατό
κι όσο κρατήσει
στη μνήμη κάποιων γνωστών
και άγνωστων επιζώντων.
Στα δικά τους χέρια ίσως παραπέσει
ένα ξεχασμένο βιβλίο μας στο ράφι τους.
Και τότε, θέλω να φαντάζομαι,
θα το ανασύρουν απ΄τη σκόνη του
σαν ένα αγνοημένο κειμήλιο.
Αργά θα το ξεφυλλίσουν
κι ίσως σταθούν για λίγο
σ' έναν δικό μας στίχο.
Ας μη θολώσει το βλέμμα τους
η συγκίνηση. Μας αρκεί
το δώρο της μικρής αθανασίας
που ανίδεοι μας προσφέρουν.
Κι ας μην κρατήσει για πολύ
τώρα που ξεκινάμε το μακρύ
ταξίδι μας στη λήθη.

Ακόμη

Ακόμη οι πόλεις τρώνε ήσυχα τα θύματά τους
Ακόμη τίποτε δεν πήρε φωτιά

Ακόμη η δυστυχία δεν αποδείχτηκε τυχαίο γεγονός
Ακόμη είσαι ζωντανός κι ανέπαφος

Ακόμη χαίρεσαι μικρά διαλείμματα σιωπής
Ακόμη μεταφράζεις θορύβους σε μουσική

Ακόμη έχεις ένα δωμάτιο να καταφευγεις
Ακόμη βρίσκεις λέξεις και κρύβεσαι

Ακόμη δεν ήρθε η ώρα να πληρώσεις.

Πασαλιμάνι

Τσιμέντο άφθονο σκέπασε
Τις παιδικές μας πατημασιές
Τα ίχνη των πνιγμένων
Κι αυτών που ναυαγήσαν στην στεριά.
Τέτοιαν ώρα ανεβάζει η θάλασσα τον καημό τους.
Ξυπνάει τους ενοίκους της πλατείας
Βγαίνουν τρομαγμένοι στην πόρτα τους
Κι εκθέτουν κλεψίγαμα όνειρα.
Τ' αφήνουν εκεί χωρίς σημείωμα
Και ξαναπάνε για ύπνο.

Μου ταιριάζουν αυτά τα σπίτια.
Αυτό το λιμάνι.
Αυτή η σταματημένη θάλασσα
που ξέχασε την πηγή της.

τα βλέφαρα

Πορτόφυλλα αδιαφανή και αδιαπέραστα
όταν το θέαμα του κόσμου γίνεται αβάσταχτο
και τα μάτια στεγνά ακόμα μας εκλιπαρούν
να επιστρέψουν για λίγο στο φιλικό τους σκοτάδι.
Δεν είναι όμως η συγκάλυψη των ματιών μόνο
την ώρα που τα συντρέχουμε και ηρεμούν προσωρινά
ο ρόλος που αποδεχτήκαμε και μας αρκεί
όταν το νιώσουμε πόσο όλα τα πράγματα αντιμάχονται
να χωρέσουν στο σχέδιο μιας σχέσης στοργικής
που οι εκκλήσεις του βλέμματος ακούραστα υποβάλλουν.
Για μας είναι γνωστό κι ας μένει αμετάδοτο
πως τίποτα δεν κερδίζεται με μάτια ανοιχτά
κι αν έχουμε ένα λόγο για συνύπαρξη
είναι να τα εξωθούμε αδιάκοπα στον ύπνο.
Άσχετο πόσο τα μάτια αμετανόητα
αρνούνται να πιστέψουν το φοβερό τους μέλλον
κι επινοούν στα βάθη τους κώδικες ονειρικούς
στα μέτρα μιας μεγάθυμης ζωής
κι όχι αυτής που τα χλευάζει.
Ίσως γιατί φοβούνται πιο πολύ
όσο κι εμείς βαθιά μας κι απεχθάνονται
τη θλίψη που κληροδοτούν αφόρητα
όσοι κοιμήθηκαν οριστικά και δεν ξυπνάνε.

Ο καλός βομβιστής που διστάζει

Αφού στο βάθος, πλάστηκα
Ένας δειλός, φιλήσυχος ερασιτέχνης
Για να ξεφύγω απ’ την φριχτή αφάνεια
Θα πρέπει, κανονικά, ν’ αρχίσω
Πυροδοτώντας τ’ αθώο σπίτι μου.
Όμως αυτό θα μου στοιχίσει αφάνταστα.
Και διαρκώς το αναβάλλω.