Για την μικρή υστεροφημία μας

Ας μείνουμε, αν είναι δυνατό
κι όσο κρατήσει
στη μνήμη κάποιων γνωστών
και άγνωστων επιζώντων.
Στα δικά τους χέρια ίσως παραπέσει
ένα ξεχασμένο βιβλίο μας στο ράφι τους.
Και τότε, θέλω να φαντάζομαι,
θα το ανασύρουν απ΄τη σκόνη του
σαν ένα αγνοημένο κειμήλιο.
Αργά θα το ξεφυλλίσουν
κι ίσως σταθούν για λίγο
σ' έναν δικό μας στίχο.
Ας μη θολώσει το βλέμμα τους
η συγκίνηση. Μας αρκεί
το δώρο της μικρής αθανασίας
που ανίδεοι μας προσφέρουν.
Κι ας μην κρατήσει για πολύ
τώρα που ξεκινάμε το μακρύ
ταξίδι μας στη λήθη.