ΧΟΜΧΑΧ: Ποιητική Συλλογή του Βάκη Λοϊζίδη (εκδ. αντηρίδα, 2016)

Το ντοκουμέντο να μείνει ντοκουμέντο. Καμία
έμπνευση να μην το καταστήσει δεκανίκι,
συνοψίζοντας το σε καρτελάκι δίπλα στο έργο
τέχνης.

*

Αναμέσα στην εξωστρέφεια και την εσωστρέφεια
του άπειρου χειμάζουν άνθρωποι. Να το θυμάσαι.

**

Mε το καρκίνωμα της πρωτοτυπίας στο σώμα σου,
αδυνατείς όλο και περισσότερο να φανερώσεις 
κοιτάσματα ψυχής.

***

Φέρτε μου λίγες παιδικές ζωγραφιές.Χρειάζομαι 
λίγες παιδικές ζωγραφιές.Να σταθώ στα πιο
γνήσια στοιχεία πρωτοτυπίας.


****

Καλός ο Πλάτωνας.Μπορείς όμως να σταθείς και
χωρίς τις θεωρίες του σύμπαντος.
 Η πολλή φιλοσοφία βλάπτει την τέχνη.


*****

Σύγχρονη τέχνη αποθέωσες το σκοτάδι.
Όποιος διαφωνεί ας το πει με φως.

Μικροαστοί

Καθηλωμένοι στις κουνιατές μας καρέκλες

αποζητάμε τις υπηρεσίες

αλλοδαπής οικιακής βοηθού.

Σχεδόν αγγλόφωνοι

παρατηρούμε τεθλασμένες γραμμές

να διαγράφονται πάνω στη γη μας.

Η ιδέα της αντιπαροχής

σαγηνεύει τη σκέψη μας.

μα στο καλάθι

δεν απόμειναν κλήροι.

Πώς να χωρέσει

τ'όραμα παιδιού

σε τούτη την οθόνη.

Λοϊζίδης Βάκης

‘Ο Άγγελος και ο Γλύπτης (απόσπασμα)

α
Ο άγγελος τελείωνε
εκεί που θα ’πρεπε
να ξεκινά το πρόσωπο του
Το φωτοστέφανο
ήταν πεσμένο μπροστά
στα πόδια του
Έδινε την εντύπωση
πως ζύγιζε κάτι με τα χέρια
Φτερά δεν είδα
Για την ακρίβεια
ο γλύπτης του έδωσε
ένα παιχνίδι να κρατά
Ενθουσιάστηκε
Βημάτισε σαν κούρος
Ήταν φαίνεται
γι’ αυτόν κουραστικό
να γειτονεύει με τα θεία

β
Κανενα βουνό δεν βιάζεται
να προλάβει τις εξελίξεις
Καμιά βουνοκορφή δεν υπογραμίζει
το τέλος του βουνού
Σε φλοιό παλιού ωκεανού καθόμαστε
και σε σερπεντινόφυλλο λιβάδι
μυρίζουμε Τεύκριο, Ευφορβία και Σουμάκι
μαζί μ’ έναν άγγελο που φέρει στίγματα
αμιάντου στους πνεύμονες
και συνεχίζει χρόνια να περπατά το βουνό
μαζί με τις ψυχές των μεταλλωρύχων
γ
Δεν είναι κομβικό σημείο
το φτερό στον άγγελο
Είναι πόλος της φαντασίας
Κι αν δεν το δεις
υπόθεσέ το
κοιτώντας ένα σύννεφο
που ταξιδεύει σιωπηλό
την ώρα της καταιγίδας
δ
Βάζει νερό στο κρασί
Κατεβαίνει την σκάλα
Πιάνει την μικροκλίμακα
Του δίνεις κορνίζα
Χορεύει μαζί της
Τον αποκαλείς λαϊκότροπο
σαν αυτούς στην αψίδα
με τις αναλογίες
να μην υπακούουν
στην εικόνα των αγγέλων
ε
Ο άγγελος με την μεταξοτυπία
του δράκοντα
ένα μεσημέρι διακοπών
ξύπνησε μαζί μου
Την άλλη μέρα
τον ξεπροβόδησα στην ακτή
με κύμα ψηλό
Κι ας έλεγες πως δεν χαρίζει
κανείς εύκολα
τα δώρα των αγγέλων
στ
Ένα τέταρτο καταστροφή
και τρία τέταρτα θρίαμβος
η ζωή των αγγέλων
Γλύπτη δεν σε πιστεύω

Τα στοιχειώδη (απόσπασμα)

ΟΛΟΙ ΜΙΛΟΥΝ


Η δίφθογγος
δε φέρνει χασμωδία
γίνεται νότα – μουσική
καθώς πληθαίνουν τα κατασταλτικά η σύνθεση φοβίζει
Εγώ δε θα μείνω στ’ αποσπάσματα
Κρεμώ τις μνήμες μου στους τοίχους
Έτσι έμαθα να ψηλώνω τα ταβάνια
Οι γάτες είναι ζώα μεταφυσικά
να τις κοιτάς σε βάθος χρόνου
Ένα σπίτι;
Ένα σπίτι δε βρίσκει το φως
στ’ ανοίγματα των παραθύρων.


Όλοι μιλούν.
Τ’ αγώγια της σιωπής
Ποιος τα πληρώνει;
———–


ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΗ ΝΟΥΘΕΣΙΑ


Από το πλούσιο λεξιλόγιο
μην καθηλωθείς.
Προτίμησε λόγια προσιτά
κι ας πουν πως γράφτηκαν στο πόδι.
Η πέραν του δέοντος επεξεργασία
φέρνει θάνατο.
Η τέχνη μας προϋποθέτει έφεση στο λόγο
μα, κυρίως εντρύφηση στη ζωή.
———–
ΟΙ ΧΩΜΑΤΟΔΡΟΜΟΙ ΣΤΟ ΧΑΡΤΗ


Να μη ρωτήσετε
Πώς σημειώνονται οι χωματόδρομοι στο χάρτη
Πώς καταγράφονται οι ειδικές αυτές διαδρομές
όταν διανύονται σε τρυφερή ηλικία
Είναι τα τοπωνύμια πολλά
για να χωρέσουνε στη μνήμη
Το χάρτη αποσυμφορεί
η νοερή ματιά
Τον γοητεύει η περιέργεια μας
Αφήστε το υπόμνημα κενό
Αφήστε το να υπαινίσσεται λίγους στίχους
Αφήστε μια ασάφεια να μας εμπνέει


Είναι το ποίημα
ένας χάρτης για το χαμένο δρόμο
———–
ΝΕΑ ΓΟΝΙΜΟΤΗΤΑ


Θέλω του αγγέλους ξυλόγλυπτους
Να νιώθουν το άγγιγμα μου
Βερνικωμένο ξύλο
να μυρίζουν τα φτερά
Ζωύφια να κατοικούν
τα σκαλίσματα τους
Να μην μπορούν να κριθούν
ωραίοι τελεσίδικα
Να ‘χουνε κάτι μισοτελειωμένο
Ας υπερίπτανται κάπου κάπου
Ας ξαναρίξουν
τα αιδοία τ’ ουρανού στη θάλασσα
Τη νέα γονιμότητα
να φέρουν τ’ άγρια κύματα
κοντά μου.

Συστοιχία δένδρων στο Γιετεμπόρι

Μικρή στοιχημάτιζες μ’ ένα αγόρι
ποιος Ιούδας Θα ξεπετάξει πρώτος
φύλλα την άνοιξη
σε μια συστοιχία δέντρων
που τη βασάνιζε το κρύο
και πέρασε το χειμώνα χωρίς πουλιά
Φορούσες τζιν μπουφάν
πάνινα παπούτσια
και σκάρωνες μες το μυαλό σου
ταξίδια στην Ελλάδα
Tότε γεννιόταν μέσα σου
μια μακρινή πατρίδα

Καθώς οι μνήμες ταξιδεύουν

Από τότε που μνήμες σουηδικές
μπήκαν στο σπίτι μου
Τα παιδικά σου χρόνια στο Bίμμερπι
Το κόκκινο σπίτι στο Λόκνεβι
Η μοναξιά του Aλφ
Τα εύφορα εδάφη της Σμόλαντ
Μια  γιαγιά με κόρες κυνηγούς
κι όνομα λουλουδιού
με παίρνει συχνά περίπατο στο δάσος
Ακούω για πρώτη φορά το στίχο του  Ντάκερμαν
«Το μεγαλύτερο ταξίδι ενός φύλλου
είναι από το δέντρο στη γη».

Περίπατος στο Βρόγκε

Είναι μέρες που το φως προστάζει στο Γιετεμπόρι
εκδρομή στο βορινό αρχιπέλαγος
Περίπατο στο Βρόγκε
Ζεστό καφέ και κουλούρια με κανέλλα στην ακτή
με τα θαλασσοπούλια να γεύονται
το δάκρυ του πρωινού στο γκρίζο βράχο
Ο ταχυδρόμος μοιράζει σπόρους στα πουλιά
Από τους ιστούς λείπουν οι σημαίες
Οι κάτοικοι των κόκκινων σπιτιών
επιστρέφουν καλοκαίρι
Εμείς επιστρέψαμε με ψηλή βροχή στην πόλη
Στην κυρία που ρώτησε
αν είμαστε μετανάστες ή τουρίστες
απάντησα  πως είναι χώρα όμορφη η Σουηδία.

Γειτονιές μεταναστών στο Γιετεμπόρι

Ανθρώπους με χαμένες πατρίδες
και  μνήμες  από τόπους ζεστούς
συναντώ στα παγκάκια της Γιέλπο
Διαβιώνουν  υπό το μηδέν
Μιλούν σπαστά σουηδικά
και περιμένουν το καλοκαίρι
Το ταξίδι για το βορρά
ήταν το πιο μακρινό
Το πιο ακριβό
Ο μεσάζοντας δεν έκανε σκόντο
Όλο πηγαινοέρχονται μέσα τους
μα δεν λεν να ξαναγεννηθούν ως άλλοι
Το δικό τους κόσμο και το ξένο
πάλι δικό τους κομμάτι
τραγουδούν οι γλάροι.

Οι γλάροι στο Γιετεμπόρι

Οι γλάροι μπαίνουν στη ζωή σου
με το έτσι θέλω στο Γιετεμπόρι
Γεμίζουν με παράπονο τη πόλη
Τα βράδια κλέβουν λουλούδια
από το χέρι της Κάρην Πόε
Κάθονται στη φωτογραφική μηχανή του Βίκτωρ
Μαθαίνουν για το πρώτο ταξίδι στο φεγγάρι
πριν αρχίσουν το τραγούδι στο λιμάνι
Οι μετανάστες στέλνουν καρτ ποστάλ
με γλάρους στις πατρίδες τους.

Όταν Ιούνη μήνα
η νύχτα χάσει το τελευταίο της νύχι
όλα τα δευτερόλεπτα διασώζουν φως
Τότε οι γλάροι με βραχνή φωνή
ζητούν από τον ορίζοντα
να φέρει πίσω το σκοτάδι