[Aπό παιδί φοβόμουν..]

Aπό παιδί φοβόμουν
τις κροτίδες της Ανάστασης.

Με το ''Χριστός Ανέστη ''
και πριν το Άγιο Φως,
έπεφταν εκκωφαντικά
ισχυρές από τον ουρανό
αφήνοντας μερικές φωτοβολίδες
να αιωρούνται μόνες.

Τότε
καλπάζοντας τον πνιχτό
άνεμο του μπαρουτιού τους
έρχονταν και έσβηναν
τα γιορτινά κεριά μας.

Η γιαγιά πιο πάνω
μας φώναζε
''Παίρνετε φωτιά
από τους περαστικούς
γύρω ''

μα πολλές φορές χανόταν
κι από αυτούς, που κι αυτοί
με την σειρά τους πιο κάτω
έπαιρναν ξανά φωτιά
από εμάς.

Έτσι
για να φτάνει
το Άγιο Φως
σε κάθε σπίτι
σβήνει και ανάβει
πολλές φορές.

[Με σταθερό τον αντίχειρα]

Με σταθερό τον αντίχειρα
γύρω από τον δείχτη 
Ήρεμα, προσεκτικά με το μαχαίρι
η γιαγιά μας καθάριζε μήλα.
Το καλύτερο δικό μου.
Με ζάχαρη και κανέλα .
Πάντα!
Δεν μπορώ να μην θυμηθώ
την γεμάτη φλούδες ποδιά
και τον μόχθο χαραγμένο
σαν ρυτίδα στο μέτωπο
στην βαθιά ριζωμένη 
γιασεμιά της αυλής μας
Κάθε φορά που κάποιος
με φωνάζει με το όνομά της.

Στον καθρέφτη

Όταν ο μισός εαυτός σου
κοιτάζεται στον καθρέφτη
το χέρι ενός έμπειρου μακιγιέρ
ο άλλος μισός ενδύεται

Ανοίγει τις σακούλες 
κάτω από τα μάτια και 
σαν καλός επαγγελματίας
στα σύνεργα του μοχθεί

το είδωλό σου άριστο
στην γυαλιστερή πίστα
που ενώ το ψυχρό ασήμι της
στα χρώματά σου τρέμει...

''Φόρα το λαμπερό σου
χαμόγελο, ψυχή μου..''
ακούς να σου λέει

γιατί εκτός 
από καλός μακιγιέρ
ο άλλος μισός εαυτός σου 
είναι και ο καλύτερος ενδυματολόγος σου.

στο άδειο σπίτι

Από τότε που η ηλικία

της πήρε το σώμα

κοιμάται επάνω

στο δωμάτιο των αγγέλων

Όσο κι αν χτυπάει ο χρόνος

το ξεβαμμένο παράθυρο

δεν ανοίγει.

Είναι που δεν μπορεί να φιλέψει δροσιά,

είναι που χύθηκε το άρωμα απ’ τα χέρια

κι αφίλευτος μαραίνεται ο χρόνος.

Ονειρεύεται η νοσταλγία

μέσα απ’ τους θόλους 

των μοναρχικών βλεφάρων της

σαν Θεία Ευχαριστία

που πέρασε

μια αθάνατη ώρα

μέσα στο άδειο

κι εκεί έχτισε το σπιτικό της.

στα νεογέννητα κύματα

Στον αφρώδη διάδρομο

του γαλανού μαιευτηρίου 

έπλεαν ασπροντυμένες νύμφες.

Με τα μυροφόρα πέπλα τους

φρόντιζαν νεογέννητα κύματα

μυώντας τα στον υγρό χορό τους.

Εκεί, στη συνουσία των νερών

Θάλασσα και Ποταμός

πάντρευαν τα παιδιά τους.

μπλε καναπές

Είναι ένας μπλε καναπές

γεμάτος επισκέψιμα γέλια

Την μέρα πιάνεται στα πλευρά

ξηρός καρπός επιδέξιου χεριού

ιδρώτας κουρασμένης πλάτης

σκόνη γυμνού πέλματος

Το βράδυ δεν έχει σώμα να κοιμιθεί 

δραπετεύει με το νήμα του μπλε

στο κάδρο με το καράβι

σανίδα σωτηρίας του τεχνίτη γίνεται

που με μεράκι σκάλισε

τον γυρτό σκελετό του.

Ταξιδεύει με την ψυχή του

ως την επόμενη ζωή που ριζώνει

Είναι ένας μπλε καναπές

γεμάτος βήχα

γεμάτος επισκέψιμα γέλια.

Μαίρη Μπριλή (βιογραφικά στοχεία)

Η Μαίρη Μπριλή  γεννήθηκε και ζει στον Πειραιά. Σπούδασε Λογιστική και παρακολούθησε κατά καιρούς σεμινάρια : Γραφιστικής, Νοσηλευτικής. Περίθαλψης Ηλικιωμένων, Οικονομίας. Εργάστηκε για κάποιο χρονικό διάστημα σε Ασφαλιστικό Γραφείο.

Ασχολείται με τη Μουσική και συμμετέχει σαν σοπράνο σε μία χορωδία.

Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς σε διάφορα Ιστολόγια και σελίδες του διαδικτύου. 

Τα ποιήματα (ΙΙ)

'Αλλες φορές 

τα ακούς ντροπαλά

-σαν χαϊδεμένα παιδιά- 

που μουρμούρισαν

λαχανιασμένα, ένα

σχολικό τραγούδι

Ροκανίζουν προθέσεις

και συλλαβές,

βάζουν φτερά στις λέξεις

των στίχων.

Χαμογελάς

χωρίς να κρίνεις 

τα γλωσσικά τους κεντήματα

και τα αφήνεις

να πάρουν τον δρόμο

της φυσικής

φιλοπαίγμονης

απλότητας,

για να φτάσουν

ως τη μαγεία 

της αθέατης πλευράς 

των νοημάτων...

Τα ποιήματα ( I)

Μερικές φορές τα ακούς
σαν παλιές γειτόνισσες 
που έσυραν τις καρέκλες τους
στην βολική σκιά
έξω από την αυλή σου.

Κλέβουν βελονιές
από το μπαούλο της προίκας 
και μυστικά συνταγών
από δικά τους κεράσματα.

Τελειώνοντας την συνομιλία τους

αφήνουν ένα υπόλοιπο
στο μικρό πιατάκι
και καληνυχτίζονται
στην εξώπορτα.