Η Δική μου " Πέμπτη Εποχή "… / Στέλιος Κοντοδήμος

Μισό αιώνα ζωής δεν προσκύνησα...
άντεξα το πύρινο κόστος…
συγ-κράτησα λίγα αστέρια για φυλαχτό…
καίω τις κέρινες σκιές …
αυτοκτονούν…
στο Φως του κρυφού μου ήλιου…

Κοίταξε με μονάχα αν έχεις όραση…
κι ελπίδα για ατόφιο όραμα…
δεν αντ-έχω το σκοτάδι σου μισθοφόρε…
το δόλιο δόρυ σου κάμπτεται στην πρώτη βροχή…

Αντί Τιμής…
υπό-σιτίζεσαι απ’ την ζωή…
σακατεμένος στην αμβλυγώνια φυλακή σου…
θανατοποινίτη "εραστή" της ντροπής….

Η Δική μου " Πέμπτη Εποχή "… / Στέλιος Κοντοδήμος

Μισό αιώνα ζωής δεν προσκύνησα...
άντεξα το πύρινο κόστος…
συγ-κράτησα λίγα αστέρια για φυλαχτό…
καίω τις κέρινες σκιές …
αυτοκτονούν…
στο Φως του κρυφού μου ήλιου…

Κοίταξε με μονάχα αν έχεις όραση…
κι ελπίδα για ατόφιο όραμα…
δεν αντ-έχω το σκοτάδι σου μισθοφόρε…
το δόλιο δόρυ σου κάμπτεται στην πρώτη βροχή…

Αντί Τιμής…
υπό-σιτίζεσαι απ’ την ζωή…
σακατεμένος στην αμβλυγώνια φυλακή σου…
θανατοποινίτη "εραστή" της ντροπής….

" Φοβᾶμαι "...

Φοβάμαι του αλήτες πολιτικούς που πουλούν τα Ελλάδα σαν να είναι χωράφι δικό τους…
Φοβάμαι τα βρώμικα αλισβερίσια τους με τα ευρωπαϊκά κοράκια…
Φοβάμαι που κατάντησα μετανάστης στην χώρα μου…
Φοβάμαι τους κατευθυνόμενους δημοσιογράφους…
Φοβάμαι τους εργατοπατέρες που τελματώνουν τους αγώνες…
Φοβάμαι τους άνεργους Έλληνες που αντί να είναι στα πεζοδρόμια,
παίζουν τάβλι στα καφενεία…
Φοβάμαι που όσοι έχουν σπίτια πληρώνουν ενοίκιο,
κι όσοι δεν έχουν θα κοιμούνται στις πλατείες…
Φοβάμαι που κάθε ημέρα ακρωτηριάζεται και ένα όνειρο…
Φοβάμαι και Ντρέπομαι τους πρόγονους μας που έδιωξαν με αγώνες τους γερμανούς…
κι " νεοέλληνες " τσαρλατάνους του έστρωσαν χαλιά να επαν-έλθουν και να μας διαφεντεύουν…

Φοβάμαι για όσα έρχονται…
Φοβάμαι για το αίμα που θα τρέχει στα φρεάτια…
Φοβάμαι στο σακατεμένο μπουρδέλο που ζούμε…
με νταβαντζήδες γνωστούς κι γνωστούς σκληρούς και άθλιους …
Φοβάμαι για εσάς αδέλφια…
Φοβάμαι για τα παιδιά μας…
Φοβάμαι για εμένα…

Φοβάμαι όχι γιατί είμαι δειλός…
μα για ότι βρίσκομαι σε έναν τιτανικό που βουλιάζει…
κι εμείς μαζί με τις ελπίδες μας «αγκαλιάζουμε» τον βυθό…

Ναι…
φοβάμαι δεν το κρύβω κι ας μην είμαι δειλός…

Στέλιος Κ.

Υ.Γ. Το παραπάνω γράφτηκε επηρεασμένος,
από το «Φοβάμαι» του Μανόλη Ἀναγνωστάκη
τον Νοέμβρης 1983

" Μορτάκι "…

Σήμερα διαφεντεύει σαν άρχοντας ο ήλιος…
εξολοθρεύει σκιές…
σκοτώνει παγετώνες…
ξοδεύτηκα…
μου απουσιάζει η θάλασσα…
απεργούν τα ταξίδια…
παίζω κρυφτό με την Ζωή…
αναρωτιέμαι στο παγκάκι μιας πλατείας…
ποιος αντ-έχει τον άλλον περισσότερο…
εγώ την Ζωή…
ή η Ζωή την ζωή μου…

Μορτάκι…
εξαντλούμε κι ανα-γεννιέμαι…
μπίλια στην τροχιά μιας ρουλέτας…
παρα-σύρομαι κι αντι-Στέκομαι…
σε σαρκαστικά χρώματα…
πότε κόκκινο…
πότε μαύρο…
μάχονται οι νίκες με τις ήττες…
σε μια αχανή αρένα της ανάσας μου…
αλλόθρησκος ο κρουπιέρης…
πρόστυχοι κι έντιμοι…
ανακατεμένοι οι παίχτες…
ποιούς και πως να τους ξεχωρίσω...

Θεατής…
αναρωτιέμαι μισό αιώνα ζωής…
μιαν αλήθεια εξίσωσης…
ανα-Ζητώ τον άγνωστο " Χ "…
τι είμαι Θεέ μου…
ηττημένος…
ή νικητής…
στην γαμημένη πορεία της ζωής…

Μην με απαρνιέσαι…
μην κρύβεσαι…
μην με αγνοείς…
πες μου έντιμα…
τελικά ποιος είμαι…
που ταξιδεύει…
η μόρτικη μου Ψυχή…

Κλειδωμένος στην αρένα

Κλειδωμένος στην αρένα…
χλιμιντρίζουν εξάρσεις…
χτυπούν οπλές αισθήσεων…
ασφυκτιούν σε αναμονές…
κρυσταλλώνει ο χρόνος…
εξορύσσοντας εικόνες…
οργισμένα σενάρια…
ασφυκτιούν διψασμένες σκέψεις…
καρφωμένες στην κλειδαριά…
αφουγκράζονται το σάλπισμα…
σφίγγω τα δάχτυλα στην παλάμη…
σχιζοφρένειας παροξυσμός…

Αρματωμένος…
ετοιμοπόλεμος…
παθητικών μετοχών…
επαναστατώ…
αδιαφορώντας τον βωμό…
επικεντρωμένος στην θυσία…
σπινθηρίζουν τα μάτια…
εκτροπές επιθυμιών…
γκρεμίζω ραγισμένες λέξεις…
θα γράψω στις δονήσεις των παλμών…

Εξουσία στον έρωτα…
πανόραμα των σωμάτων…
απελευθερωμένα στο πόθους…
αντηχούν ηδονές…
καταπέλτης τα χείλη…
μισθοφόροι οι αισθήσεις…
παρθένο στρατόπεδο μετάγγισης…
από ανένταχτες μάχες στοχασμών…
ενσωματωμένες νίκες και ήττες…
στον ξέφρενο καλπασμό…

Μην αργείς…
διανύουμε επιτακτική περίοδο…
χαρακώματα επιθυμιών…
αλλόθρησκοι του χθες…
φανατικοί των ηδονών…
σκοτώνοντας τις ατολμίες…
σε υποκλίσεις των θεών…
διακορεύοντας τον έρωτα εν ψυχρώ…
εκποιώντας τον πλούτο…
αθωώνοντας τις εφέσεις…
στο όραμα…
στο υπερπέραν…
μεθυσμένοι…
σε εκστασιασμό επαφών…
άτρωτων αγριμιών…
αφανισμός κοινής συναινέσει…
ωκεανός άπειρων οργασμών…
ποίηση παρ-αισθήσεων…
συν-εύρεσης ατόπημα…
δίχως όρια…
στο άβατο των ζωών…
διεισδύοντας στον κόλπο σου…
γκρεμίζοντας την μήτρα…
σε άπειρες αμαρτίες…
εν-φυτεμένων πτήσεων…
παρα-δομένες υπάρξεις…
ατσάλινες στύσεις…
εντός μας…
παροπλισμένες…
στην βοή πρωτόγνωρων σπασμών…
γρανιτένιων αυτό-σκοπών…
χρίζοντας την μορφή σου…
σε Νεράιδα των αστραπών…
ψιθυρίζοντας άηχα…
ένα βελούδινο…
Σ’ Αγαπώ…