Αντίπαλός μου πάντα η λευκή σελίδα.
Ξέρω πως της αξίζουν άλλες λέξεις,
άλλα νοήματα, άλλη τέχνη.
Ξέρω πως της αξίζει μεγαλύτερο βάσανο,
περισσότερη αλήθεια.
Πόνος που δεν υποφέρεται
η αδυναμία μου ν’ ανταποκριθώ
στις δικαιολογημένες της απαιτήσεις.
Ανάξιος να διαβάσω τι μου γυρεύει
ακόμα και μια λευκή σελίδα.
Τείχη υψώνονται
Στων καιρών το γύρισμα
Κι αν ξέρεις πες
Ποιοι αληθινά οι μέσα
Και ποιοι άραγε οι έξω
Ρήγματα βαθαίνουν
Στης Ιστορίας την κλειστή στροφή
Κι αφού ξέρεις πες
Ποιοι τον ουρανό κοιτούν
Και ποιοι άραγε τον βούρκο
Ως ξεχωριστός
Τον κόσμο χώρισες
Πόλη που ζεις βουβά, αμήχανα τον θάνατό σου
Των ανθρώπων οι αγάπες
Στοιβάζονται σε κάθε ζεστή από τη χρήση γωνιά
Κάθε μέρα ένα βήμα προς το τέλος
Μοίρα κοινή με το άμοιρο κοινό σου
Μήπως ο θάνατος δεν είναι για σένα;
Εσύ χάιδεψες κάθε έρωτα την ανάσα
Εσύ ποτίστηκες με κάθε αποχαιρετισμού το δάκρυ
Εσύ παρηγόρησες κάθε μοναξιάς την παραίτηση
Μήπως το τέλος δεν είναι για σένα;
Με υπομονή αγκάλιασες κάθε προσπάθεια
Να διεκδικήσουμε ύπαρξη στη δική σου ανυπαρξία
Το μέλλον σου ήρθε τώρα
Δεν το περίμενες
Μα για το μέλλον δεν είναι ποτέ νωρίς
Δεν είναι ποτέ αργά
Πόλη που και τη δική μου λαθραία ζωή δέχτηκες
Σου απευθύνομαι
Σου υποκλίνομαι
