Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κουμανίδου Καίτη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κουμανίδου Καίτη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 29 Ιανουαρίου 2020
«Αμφίδρομος Καθρέφτης» της Καίτης Κουμανίδου
Εγώ, η Σελήνη
η βασίλισσα της μαβιάς νύχτας
το άλλοθι της ζωής.
...
νύχτα χωρίς φεγγάρι
φεγγάρι που θωπεύει
χωρίς φεγγάρια σκυθρωπά
και νοσταλγίες που πληγώνουν
ξάστερη νύχτα
του μισοφέγγαρου ψίθυρος
οι άνθρωποι δεν είναι για πέταμα
…
θα γίνουν αγκάθια
θα ματώσουν το φεγγάρι
θα ματώσουν κι εσένα
δακρύζει το φεγγάρι
μοναχικός περίπατος έγινες
στου φεγγαριού τη χάση
έλα μαζί μου απόψε
ώσπου να πετάξει το σώμα σου
στον αφρό του φεγγαριού.
...
τ’ απόμακρα χάη ομορφοντύνω
με ευοσμία γιασεμιού
γιασεμιά και κρίνα άνθισαν
φλυαρία των γιασεμιών
ν’ ανθίσουν στις καρδιές μας
τ’ αγιόκλημα το γιασεμί
το γιασεμί με τ’ αγιόκλημα
τρυφερά συνομιλούν
γλυκιά βραδιά τ’ Απρίλη ήταν
…
των γιασεμιών και κρίνων γενέθλια ώρα.
...
Λουλούδια
λουλούδια ανοιξιάτικα ποθώντας
τα λουλούδια υψώνουν τα κορμιά τους
αγριολούλουδα
νεκρά αγριολούλουδα φυτρώνουν
στης οδύνης τα συντρίμμια
τριανταφυλλιές
δακρυσμένες τριανταφυλλιές
ανεμώνες
ξανθές ελπίδες χάρισε
με κόκκινεςανεμώνες
οι ανάσες ανεμώνες
δυόσμος και βασιλικός
η ανάσα σου
βασιλικός και δυόσμος
ιτιές
γυμνές κλαίνε οι ιτιές
...
ν’ ανθοβολήσουνε οι κερασιές
νιώσε τ’ αγιόκλημα
τις κερασιές ν’ ανθίσουν μέσα σου
Στις κερασιές κρέμασα τις ελπίδες μου
ν’ αχρηστεύσω το μοιραίο
στην εξοχή της καρδιάς να δεχθώ
τα μυστικά του Κόσμου
και άλλοτε κυπαρίσσια
κρατούν συντροφιά
στα μαύρα κυπαρίσσια
κονιορτός από σκόνη στον αέρα θα γίνουμε
χώμα να πατούν τα κυπαρίσσια
μόνο τα μαύρα ψήλωσαν
κυπαρίσσια
...
Είναι φορές που ακούω την καλοσύνη σου
κι άλλες στιγμές
τα καλοκαίρια σου ακούω
να τραγουδούν
για εσένα που στερούμαι
στου αδέξιου χρόνου το κύλισμα.
κι άλλες στιγμές
τα καλοκαίρια σου ακούω
να τραγουδούν
για εσένα που στερούμαι
στου αδέξιου χρόνου το κύλισμα.
Κυριακή 23 Ιουνίου 2019
Άταφα Όνειρα της Καίτης Κουμανίδου από την Ποιητική Συλλογή : Αμφίδρομος Καθρέφτης
Ο δικός μου ουρανός
έχει ένα δικό του ήλιο εσένα
που λειαίνει τη μοναξιά
αφαιρεί τ' αγκάθια
αρωματίζει τη σκέψη
όλος ο κόσμος κλεισμένος
εντός μου
Μεθάει ο έρωτας
αέρηδες λυσσομανούν
θεριεύει η φωτιά
αστράφτει η λάμψη
των ματιών
αφουγκράζεται ο ουρανός
άνθη λευκά και κόκκινα
πλέκουν οι λέξεις
φιλί παθιασμένο γίνομαι
στα χείλη σου επάνω
Αιώνες
θα μου πάρει
να τ' αφήσω.
Σπίτι πέρα απ' τη θάλασσα / Καίτη Κουμανίδου
Το σπίτι πέρα από την θάλασσα
Δύο κόκκινα γεράνια
Ένα κίτρινο σπίτι
Ένα μαντολίνο
Μια μανταρινιά
Τρία σκυλιά
Δύο κόκκινα γεράνια
Ένα πράσινο βουνό
Κεραμιδένιες στέγες
Ένα τζάκι που καίει
Τριάντα κόκκινες τριανταφυλλιές
Δύο κόκκινα γεράνια
Μια κίτρινη πεταλούδα
Δέκα τρία πορτοκαλιά κρίνα
Δέκα τρεις κραυγές
Δέκα τρεις σιωπές.
Δύο κόκκινα γεράνια
Η θάλασσα που κλαίει
Ένα κόκκινο τριαντάφυλλο
με πράσινα μάτια
Το τραγούδι των περιστεριών
Η καμπάνα που χτυπάει
Κι εσύ παντού
Το ποίημα βρίσκεται στη συλλογή: Αμφίδρομος Καθρέφτης/2017
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)