Πεχλιβανίδου Ευαγγελία-Αγγελική (βιογραφικό)

Καθηγήτρια. Ζει στη Θεσσαλονίκη. Έχει τρία παιδιά. Συνταξιοδοτήθηκε πρόσφατα από την Υπηρεσία της (Διευθύντρια επί σειρά ετών). Στα σχολεία που υπηρέτησε επί χρόνια ασχολήθηκε µε πολλά εξωδιδακτικά προγράµµατα (Περιβαλλοντικά, Αγωγής Υγείας, Αγωγής Καταναλωτή, Θεατρικής Παιδείας, Δίκτυα σχολείων, κ.ά.) µε οµάδες µαθητών, µέσα από τα οποία είχαν βραβευτεί τα σχολεία, µαθητές και η ίδια πολλές φορές µε Αριστεία, Βραβεία, Επαίνους, Τιµητικές διακρίσεις και Μετάλλια. (ΥΠΕΠΘ, Ο ΦΙΛΩΝ, Πνευµατικό πρακτορείο Γιοχάνεσµπουργκ, ?ήµοι κ.ά.) Με πρωτοβουλία της και επιµέλειά της έχουν γίνει πολλές εκδόσεις Εντύπων, Ηµερολογίου, Περιοδικού, Βιβλίου κ.ά. Έχει πάρει δύο φορές Έπαινο Ευδόκιμης Διδασκαλίας από το Δήµο Καλαβρύτων.
Είχε και έχει έντονη κοινωνική, και πολιτιστική δραστηριότητα (χορωδίες, παρουσιάσεις ποιητών, συγγραφέων, εκδηλώσεων, ιεραποστολή, bazaars, κ. ά.)
Επί έξη (6) χρόνια έκανε ηµίωρη τηλεοπτική εκποµπή στο κανάλι 4ε της Ι.Μ.Θ., της οποίας είχε την επιλογή θεµάτων, επιµέλεια και παρουσίαση (λογοτεχνικά, ιστορικά, κοινωνικά, θρησκευτικά κ.ά. επίκαιρα), µε τίτλο "Λύχνος ποιητικός".
Έχει βραβευτεί πολλές φορές σε ποιητικούς διαγωνισµούς με Αριστεία, Βραβεία και Επαίνους στην Ποίηση (συλλογές ή μεμονωμένα ποιήματα ), σε Δοκίμιο, Παραμύθι, Διήγημα, Θεατρικό έργο. ΧΑΝΘ Θεσσαλονίκης, Παρνασσός Αθήνα, Γαλαξίας Θεσσαλονίκη, Ένωση Ευρωπαΐων Λογοτεχνών Θεσσαλονίκη, Π.Ε.Λ., Δελφοί, Πνευµατικό Πρακτορείο Γιοχάνεσµπουργκ, 2003, ΠΕΕΛ, Αθήνα, Ε.Λ.Β.Ε.Θεσσαλονίκη, Κελαινώ - Ξάστερον, Διεθνές Βραβείο "Giovanni Gronchi" µε κύπελλο, Πίζα Ιταλίας το 2004 και το 2006 για ανέκδοτες ποιητικές συλλογές, 1ο Διεθνές Βραβείο Μακεδόνιος ο Ύπατος από Griechischer Kunst - und - Literatur Verein, από Διεθνή Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών και Καλλιτεχνών, Σατυρική ποίηση Χανιά Κρήτης, 1ο Βραβείο Ποίησης για τα Δικαιώματα του Παιδιού (Ηράκλειο και Βέροια) 2011, Παγκόσμιος Διαγωνισμός για τα Μάρμαρα του Παρθενώνα "Νόστος" Αργεντινής, Ε.Π.Ο.Κ. Αθήνα 2011 και 2012, 1ο Βραβείο "Αισχύλος" από Αμφικτυονία Ελληνισμού, 2012, 12ο και 13ο Διαγωνισμό Εταιρείας Τεχνών, Επιστήμης και Πολιτισμού του Δήμου Κερατσινίου, και από άλλους φορείς µέχρι τώρα.
Γράφει µε άνεση σε όλα τα είδη του λόγου. Έχει συµµετοχή σε έγκυρα λογοτεχνικά βιβλία, περιοδικά και εγκυκλοπαίδειες λογοτεχνών καθώς και σε πολλές σελίδες στο διαδίκτυο µε το έργο της.
Επιμελήθηκε και συνεχίζει να επιμελείται πολλά βιβλία και περιοδικά, προλόγισε δε πολλούς ποιητές και συγγραφείς. 

Ποιητικές συλλογές της: 

 

• "Από την ψυχή µου στην Κύπρο", (Αριστείο από Ε.Π.Ο.Κ. Αθήνα 2011), 
• "Άνοιξη δώδεκα χρονώ", 
• "Ύµνος στην κόρη των µατιών", 
• "Είναι... γιατί... λείπει η αγάπη", 
• "Ο θάνατος ενός θεού", 
• "Δάσκαλε εσύ, σοφέ λαέ µου, µε ρητά και παροιµίες δίδαξέ µου" (-ποιητικά βήµατα στις παροιµίες του λαού µας- Αριστείο από Πνευµατικό Πρακτορείο του Γιοχάνεσµουργκ, 
• "Προσφυγιά - Αρµονίας Κατάλυση" (-Ποιητική Υµνωδία-,1ο Βραβείο "Giovanni Gronchi", Πίζα Ιταλίας 2004 και Αριστείο από "Κελαινώ - Ξάστερον"), 
• "Η... Οδύσσεια της... κατανάλωσης", 
• "160... παλμοί Χαϊκού"
• "180... κραυγές Χαϊκού" , της Πατρίδας μας , της Γης, της Ψυχής μας
• "Χαίρε, ψυχή μου, Μάνα Γη, μελίρρυτη", χαιρετισμοί στην Ελλάδα

 Είναι Μέλος της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς, της Εταιρείας Συγγραφέων Θεσ/νίκης, πολλών Ενώσεων και διετέλεσε Πρόεδρος της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος (Ε.Λ.Β.Ε.). 

Σήµερα επί πλέον δραστηριοποιείται ενεργά στην Diasporic Literature Spot -Λογοτεχνική σελίδα της Διασποράς στο Διαδίκτυο- (είναι Μέλος της Επιτροπής και Greek section Editor του ηλεκτρονικού περιοδικού Diasporic Literature).

από:  http://www.biblionet.gr

Γυμνοί άγγελοι

Το λιθόστρωτο ιδρώνει από τα δάκρυα που πέφτουν.
Τα χαρούμενα παιχνιδιστά βήματα
των ανέμελων αγγέλων
χαθήκανε στο λαγούμι του πόνου.
Κι ούτε η βροχή θε να ξεπλύνει ποτέ
Ετούτα τα ματωμένα δάκρυα.
Αυτός ο πεζόδρομος, εκείνος ο δρόμος,
Οι πέτρες  που πόνεσαν πολύ,
Τα χόρτα που βάφτηκαν άλικα από πίκρα,
Οι τοίχοι και τα δέντρα και τα ουράνια
που κοκκίνισαν από ντροπή
και τ' αγκάθια που τ' αγιάσανε
τα πόδια τα γυμνά, γυμνών αγγέλων,
ετούτα κι άλλα, αμέτρητα, πολλά
μια παύση ακόμα λυγμού
στην πικρή τους ιστορία.
Μια στάση ακόμα.
Μη προσπερνάτε.
Πατήστε το κουμπί, λοιπόν.
Να κατεβούμε. Σε κάθε στάση.
Να δούμε, να θυμηθούμε,
Να πονέσουμε, να μη ξεχνούμε.
Ήταν δικοί μας άνθρωποι.
Ήταν ’νθρωποι.

Οι σταυροί μας

Μα όμως πονώ που άφησα πίσω τα Ιερά
Και τους σταυρούς που κουβαλάγαμε ένας, ένας
Του καθενός η Ανάσταση, ολονών μας.
Γεμάτη Ανάστασες ήτανε η ζωή μας
Στις γέννησες και στις χαρές , στο χάρο ενωμένοι.

Ελλάδα! Μήτρα Ηρώων! Λίκνο της Πίστης και της Λευτεριάς! (απόσπασμα)

Ελλάδα!

Ευλογημένη κάθε πέτρα, κάθε  ρίζα σου
Τα ποτισμένα σου με πόνο και αίμα χώματα
Που ανάπαυσαν ηρώων τόσα σώματα
Τα φωτεινά, λαμπρά σου χρώματα ή γκρίζα σου
Ευλογημένα της ψυχής σου τ' αετώματα.

Ελλάδα του ήλιου η αγαπημένη
Η εκλεκτή του φεγγαριού η νύφη
Με τα χιλιάδες πέπλα που γίνονται θεές της νύχτας
Κι αέρινες του ήλιου οπτασίες τη μέρα
Ελλάδα, που σε κρατά στην κούνια της ευλαβικά
Η θάλασσα η γαλανή κυρά με τρυφεράδα.
Που σου 'πλεξε ατέλειωτες δαντελωτές ακρογιαλιές
Για ν' αγκαλιάζει πιότερο το σώμα σου
Και ν' αφουγκράζεται τις πίκρες και χαρές σου πιότερο.
Ελλάδα με τις χιλιάδες πληγές στο σώμα σου
Χωράφι γόνιμο της ιστορίας μας, 
Που χτίστηκε μέρα τη μέρα, λίθο το λίθο,
Της ιστορίας του κόσμου που θεμέλιωσε
Δημοκρατίες και σοφία παγκόσμια.
Χαίρε! Διάδημα αρχαίας κληρονομιάς.

Τρισήλια, τρισφεγγάρωτη Ελλάδα μας, θεά
Σ' αγάπησε κι η φύση, σε λατρεύει
Σου χάρισε, σε στόλισε μ' όλα της τα καλά
Κι η ανάκατη ομορφιά σου μας μαγεύει.

Ελλάδα, μήτρα γαλακτοτροφούσα αγίων 
Που βύζαξαν την Αλήθεια.
Γαλακτοτρόφοι άγιοι χιλιάδων νηπίων
Της πίστης μας.
Ελλάδα, που άπλωσες το ράσο 
Να σκεπάσεις τα παιδιά σου.
Να τα κρύψεις απ' την αρπακτική δαγκάνα των εχθρών.
Δαγκάνες και νύχια που ορέγονται την ήρεμη ομορφιά σου
Ράμφη που απλώνονται πάνω απ' το γάλα της παράδοσης
Πάνω απ' την Ελληνίδα ψυχή που κουρνιάζει
Στα σπλάχνα των παιδιών σου.
Πάνω απ' την ομορφιά της ηρεμίας 
Που αναβλύζει απ' τις πηγές της θρησκείας μας.
Χαίρε! Αιώνια κυοφορούσα Αγιότητα!


Το ράσο σκέπασε τον ήλιο της Ελλάδας
Να προστατέψει από τα μάτια  του κακού
Που χίμηξαν σα νύχια μιας μαινάδας
Για να στερέψουν τις πηγές του ουρανού.

Ελλάδα μας, με τις πετροφωλιές τις άθωρες 
Της πίστης σου
Που οι αγέρηδες δε μπόρεσαν να τις χαλάσουν

Γέμισαν νεοσσούς τα δέντρα 
Και τα αιθέρια πλάτια των βουνών της ιστορίας.
Ακοίμητοι κυνηγοί της ήρεμης γαλήνης 
Της Παράδοσης.
Και της λαμπρινής ψυχής.
Δε χάλασε η υπεροχή της ομορφιάς που γέννησες
Από τις πλάνες τις σειρήνες των καιρών.
Το σεργιάνισμα μες στα πουρνάρια και στα ρείκια
Της Ελλάδας μήτρας,
Στην αμμουδιά και στους βράχους τους μετέωρους
Της Ορθοδοξίας
Είναι πολύτιμο δώρο δικό σου.
Χαίρε! Ελλάδα! Μαργαρίτη της πίστης.

Χίλιοι Αητοί

 

Χίλιοι αητοί χαμήλωσαν πάνω στα βλέφαρά μου
Χίλιες μου πλέξαν σκαλωσιές στα ύψη τους ν' ανέβω
Σε χίλια μύρια σύγνεφα κρύψαν τη δυστυχιά μου
Με βάλαν στις φτερούγες τους και χάθηκαν τ' αψήλου .
Κι ήσαν αητοί τα χείλη σου και σκαλωσιές τα μάτια
Κι ήσαν φτερούγες της ζωής τα λόγια σου που πήγαν 
Τη φτωχική μου την καρδιά στα ύψη της αγάπης 
Και ασημοστολίστηκε με τ' αργυρό φεγγάρι
Και διαμαντοστολίστηκε με τ' ουρανού τ' αστέρια
Και ντύθηκε με τα χρυσά απ' του ηλιού το χάδι
Και δάκρυσε σα σύγνεφο στη ζέστη της λατρείας .

Σε λατρεύω μοναξιά

Όταν πέφτει ο ήλιος στην ψυχή μου
Και σκοτεινιάζει η χαρά,
Μ' αρέσει που 'μαι μόνη
Και σ' αγαπώ.
Όταν έξω οι χαρές αντηχούν
Στην αδειανή καρδιά μου
Μ' αρέσει που κλείνεις το πόμολο,
Τραβάς τις κουρτίνες,
Αφήνοντάς τες έξω αχαλίνωτες.
Σ' αγαπώ που κρατάς
Τα χαλινάρια μου,
Καβαλάρισσα της ζωής μου.
Μαζί μου όταν βουτώ
Στα βυθά της θάλασσας
Ακολουθώντας
Τους πολύτιμους ήχους
Της σιωπής.
Σε λατρεύω μοναξιά
Όταν ανοίγω το τετράδιο,
Παίρνεις την πένα μου
Και αποθανατίζεις την καρδιά μου.

Στο πουθενά

Δεκάδες οι δρόμοι,
Τα μονοπάτια!
Κι όμως κανένας δεν οδηγούσε
Στο Εκεί
Όλοι οδηγούσαν στο πουθενά.
Ακόμη και το κάπου-πουθενά
Ήταν μόνο για λίγους τυχερούς.
Και μετά  - ίσως - ο Γυρισμός.
Το Εκεί.

Η θρησκεία μου

Ριγώ που άφησα πίσω τη Θρησκεία μου,
Τις εκκλησιές μου, τα καμπαναριά τους
Και τις εικόνες που δε χώραγαν
Μες στο μποξά μου.
Και τα ιερά τα σκεύη, τα βιβλία,
Τις  ώρες που περνούσαμε ενωμένοι
Με τα καντήλια να φωτίζουν την ψυχή μας
Με του παπά τις χαμηλές τις ψαλμωδίες
Δεμένοι στην πατρίδα, στην αγάπη, μεταξύ μας.

Η καμπάνα μου

Σταμάτησε ο ήχος της καμπάνας
Έπαψαν τα βουνά ν' αντιλαλούν τους ύμνους της.
Η αγάπη δε θα συναθροίσει μες στην αγκαλιά της
Τα όνειρα, τους πόνους, τις χαρές και τις ελπίδες μας.
Κλειστή θα παραμείνει η φωλιά της εκκλησιάς
Ν αναπολεί τους πελαργούς που μίσεψαν για πάντα.

Aφροδίτες

Γυμνά τ' αγάλματα στο κρύο του χειμώνα 
Και προχωρούσε αναμεσό τους η ψυχή μου.
Οι Αφροδίτες ήταν μαρμάρινες και κρύωνα· 
Ένας Ερμής χωρίς πρόσωπο με κυνήγησε 
Δεν είχε πόδια, μα τι κι αν είχα εγώ; 
Κόλλησα στη γης ζωντανεύοντας μιαν Αφροδίτη. 
Και η ψυχή μου την είδε κι ήρθε κοντά της 
Τρέχοντας αναμεσός στ' αγάλματα ήρθε 
Και την εζέστανε πριν μαρμαρώσει στο κρύο του χειμώνα. 
      Είναι πολύ να 'σαι μια ζωντανή Αφροδίτη 
      Μες στις πεθαμένες!