Ο ΣΟΥΛΤΑΝΟΣ ΤΗΣ ΒΑΒΥΛΩΝΑΣ ΚΑΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ

Στης Βαβυλώνας τη γη με ράσο αντί γι΄ ακόντιο
Κινά ένας φίλος για ταξίδι υπερπόντιο
Για να κηρύξει την ανθρωπιά την καλοσύνη
Μα του περάσανε χαλκά οι Σαρακήνοι

Για το δικό του Θεό
Του κόσμου το άδικο
Σ΄ ένα Σουλτάνο μπροστά
Τον παν κατάδικο τον λύνει αυτός απ΄ τα δεσμά του
Κι έτσι ο φίλος μας κινάει να πει κι αλλού το κήρυγμα του

Σ΄ ένα πηγάδι σταματάει να ξεδιψάσει
Μα μια γυναίκα δεν αργεί να πλησιάσει
Ωραία στην όψη μα η καρδιά της δηλητήριο
Με το κορμί της τον καλεί σ΄ άλλο μαρτύριο

Για το δικό σου Θεό
Μαζί σου θα καώ
Της άπλωσε τα χέρια
Και βγήκαν περιστέρια
Πιστεύει αυτή με τ΄ άγγιγμά του
Κι έτσι ο φίλος μας κινάει να πει κι αλλού το κήρυγμα του

Frate Francesco parti una volta per oltr mar
Fino alle terre di Babilonia a predicar,
Coi suoi compagni sulla via dei Saracini
Furono presi e bastonati, i poverini!

Frate Francesco parlo
E bene predico
Che il Gran Sultano ascolto
E molto lo ammiro
Lo libero dale cantene
Cosi Francesco parti per Babilonia a predicare.

Για το φτωχούλη θα πω δυο λόγια απ΄ την Ασίζη
Που πήγε πέρα στην Βαβυλώνας το μετερίζι
Για να κηρύξει την ανθρωπιά την καλοσύνη
Μα του περάσανε χαλκά οι Σαρακήνοι


ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ: https://www.youtube.com/watch?v=7iSbiqlrgzA

Ο ΣΟΥΛΤΑΝΟΣ ΤΗΣ ΒΑΒΥΛΩΝΑΣ ΚΑΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ

Στης Βαβυλώνας τη γη με ράσο αντί γι’ ακόντιο

Κινά ένας φίλος για ταξίδι υπερπόντιο

Για να κηρύξει την ανθρωπιά την καλοσύνη

Μα του περάσανε χαλκά οι Σαρακήνοι

Για το δικό του Θεό

Του κόσμου το άδικο

Σ’ ένα Σουλτάνο μπροστά

Τον παν κατάδικο τον λύνει αυτός απ’ τα δεσμά του

Κι έτσι ο φίλος μας κινάει να πει κι αλλού το κήρυγμα του

Σ’ ένα πηγάδι σταματάει να ξεδιψάσει

Μα μια γυναίκα δεν αργεί να πλησιάσει

Ωραία στην όψη μα η καρδιά της δηλητήριο

Με το κορμί της τον καλεί σ’ άλλο μαρτύριο

Για το δικό σου Θεό

Μαζί σου θα καώ

Της άπλωσε τα χέρια

Και βγήκαν περιστέρια

Πιστεύει αυτή με τ’ άγγιγμά του

Κι έτσι ο φίλος μας κινάει να πει κι αλλού το κήρυγμα του

Frate Francesco parti una volta per oltre mare

Fino alle terre di Babilonia a predicare,

Coi suoi compagni sulla via dei Saracini

Furono presi e bastonati, i poverini!

Frate Francesco parlo

E bene predico

Che il Gran Sultano ascolto

E molto lo ammiro

Lo libero dalle catene

Cosi Francesco parti per Babilonia a predicare.

Για το φτωχούλη θα πω δυο λόγια απ’ την Ασίζη

Που πήγε πέρα στην Βαβυλώνας το μετερίζι

Για να κηρύξει την ανθρωπιά την καλοσύνη

Μα του περάσανε χαλκά οι Σαρακήνοι

Δι' ευχών

Πετούν γεράκια απ’ τις φωλιές
την τρομαγμένη μας ζωή να δουν εικόνα
σαν τις παλιές αμαρτωλές
που δεν τους στάθηκε αγκαλιά ούτε κρυψώνα

Κάτω απ’ την άρρωστη βροχή
στις εθνıκές των φορτηγών με τα ψυγεία
το μαύρο λάδι απ’ τη ψυχή
δεν καίει για κάτι που να μοιάζει μ’ ευλογία

Δι’ ευχών των αγίων ημών
στους ναούς των μεγάλων λυγμών
Δι’ ευχών των αγίων της γης
ορατής και αοράτου πληγής

Δι’ ευχών των αγίων που κλαις
που μπορείς σ’ αγαπάω να λες
Δι’ ευχών των αγίων κι αεί
με Θεού πνοή

Κοιτάω τον ήλιο απ’ το βουνό
κι οι δυναμίτες της ψυχής μου σπαν την πέτρα
που εγώ να τρέξω ξεκινώ
μεσ’ στης παγκόσμιας λογικής τα πέντε μέτρα

Με χαραγμένα τ’ αρχικά
όνομα και αίμα και φυλή κι αρχαία τείχη
και μ’ ένα δέμα ελληνικά
θα γράψω, κόσμε, τους χρησμούς μου με το νύχι.

Δι’ ευχών των αγίων ημών
στους ναούς των μεγάλων λυγμών
Δι’ ευχών των αγίων της γης
ορατής και αοράτου πληγής

Δι’ ευχών των αγίων που κλαις
που μπορείς σ’ αγαπάω να λες
Δι’ ευχών των αγίων κι αεί
με Θεού πνοή

Απόψε σου μιλάει το σπίτι

Απόψε σου μιλάει το σπίτι
που σ' έχει γι' αναμνηστικό
κι εγώ στην πόρτα σαν σπουργίτι
διωγμένο κι αποκλειστικό

απόψε σου μιλάει το σπίτι
σ'εκείνο λείπεις πιο πολύ
κι εγώ που κάνω τον μεσίτη
δεν ξέρω πια αν ωφελεί

για σένα κλαίει το κρεβάτι
που ψάχνει σώμα αληθινό
μα εγώ να πω,δεν βρίσκω κάτι
που να 'ναι για παντοτινό

απόψε σου μιλάει το σπίτι
σ' εκείνο βρίσε με όσο θες
αχ να 'χα στην καρδιά μαγνήτη
το σκόρπιο να πιανα το χθες

απόψε σου μιλάνε όλα
και μόνο ο χρόνος δεν μιλά
και δάκρυα σου έδωσα κι απ' όλα
μα εκείνος ξέρει πιο καλά

Απόψε σου μιλάει το στρώμα
το μαξιλάρι και το φως
κι εγώ σε φίλαγα στο στόμα
κι ας έφυγες κι ας ξέρω..πως

Αλάνα

Κι αν μου δείχνουνε τον κόσμο σε ταινία,
με τον τρόπο μου κοιτάω την κοινωνία.
Κι όπως βλέπω τα στημένα γύρω πλάνα,
βλέπω αυτόματα και πού είν' η μηχανή.
Στην αγάπη μου συστήνω υπομονή
γιατί μέσα μου το "αλλά" θα μείνει αλάνα.

Για να παίζουμε κρυφτό στα φανερά,
κι όχι δήθεν φανερά κι όλα κρυμμένα.
Τί μου λες δημοκρατία φουκαρά;
Για κομπάρσους μας κοιτούν διαβολεμένα.
Τί μου λες δημοκρατία φουκαρά;
Για κομπάρσους μας κοιτούν διαβολεμένα.

Ύψος, μήκος, πλάτος μου,
το κρύβω εγώ το κράτος μου.
Πιάνει χώρο ελάχιστο,
και παίρνει φως απ' τ' άχτιστο.

Κι αν με πιάσει μες στον κόσμο να χορέψω
και με φύλλα λεμονιάς στεφάνι πλέξω.
Κι αγκαλιάσω κι ένα δέντρο στην πλατεία,
πες μου ποιος θα καταλάβει την αιτία.
Κι αγκαλιάσω κι ένα δέντρο στην πλατεία,
πες μου ποιος θα καταλάβει την αιτία.

Αααααα

Ύψος, μήκος, πλάτος μου,
το κρύβω εγώ το κράτος μου.
Πιάνει χώρο ελάχιστο,
και παίρνει φως απ 'τ' άχτιστο.

Αααααα

Ύψος, μήκος, πλάτος μου,
αγάπη μου και κράτος μου.
Πιάνει χώρο ελάχιστο,
και παίρνει φως απ' τ' άχτιστο.

Άγριο μέλι

Ο χρόνος είναι κυνηγός,
που με ουράνιο τόξο
ό,τι πετάξει απ' την ψυχή,
ανθρώπου γέλιο ή προσευχή,
το κυνηγάει για να βγει στο φως
για της ζωής τη δόξα.

Μα εμένα κι αν με βρουν τα βέλη,
για δυο φιλιά απ' άγριο μέλι
θα ξεκινήσω
κι αν είναι ο δρόμος θάνατός μου,
κι ο έρωτας πιο δυνατός μου,
μου φτάνει που έφτασα ως εκεί,
θα συλλαβίσω.