[Στα σύνορα και τα όρια ]

Στα σύνορα και τα όρια
που δεν ήμουν
που δεν ήσουν
πληγές γίναμε...
Κι ήμασταν βροχή
κι ήμασταν ουρανός
κι ο χρόνος μετρημένος...
Ήρθε η μέρα που οι ποιητές κατάλαβαν
πως τα χνάρια μας χαθήκαν
κι άλλο να γράψουν δεν μπορούν.
Κι αυτές οι βροχές του Σεπτέμβρη
σε ποιόν χειμώνα οδηγούν;
Εγώ πάντως αφύλακτη διάβαση θα γίνω
εσύ αν θες μείνε σταθμός

[Άσε την ελπίδα να σπαράζει στα δικά μου μάτια..]

Άσε την ελπίδα να σπαράζει στα δικά μου μάτια...
Εσύ κάνε θόρυβο με την σιωπή σου
παίξε το βλέφαρο στην αρχή του τέλους...

Ζήσε την ταραχή της περιπέτειας
ενός μικρού θανάτου
την δόνηση της ηδονής
στην παρακμή
της σάρκας που δίνεται με αντίτιμο...

Με βήμα σταθερό η σκέψη μου
τώρα ακολουθεί τις υπόγειες επιλογές σου...

Θα γίνεις παραμύθι όταν φύγεις...
Δέντρο χτυπημένο στη ρίζα,
μια σαλεμένη αλληγορία
σε μόνιμη διάσταση με την αλήθεια...

Κι όταν ο ήλιος σου θα σβήνει
κι η φθορά σε καλημερίζει
μέσα απ τον καθρέφτη,
εγώ θα φωνάζω...

Σχίσου θάνατε…
Κι ένας αρκεί για να λιγοστέψει το παν...

'Λείπεις''

Κάθησα νύχτα με φεγγάρι γεμάτο
που η λάμψη του
γύρεψε το χρώμα των ματιών σου
κι ονειρεύτηκα κάτι απ το χάδι εκείνο...
Μετά μια τη νύχτα
μια το θάνατο κοιτούσα
κι έψαχνα κιμωλία να σε ζωγραφίσω στ΄ άστρα...

[Ένα νυχτολούλουδο μιλάει για το τέλος]

Ένα νυχτολούλουδο μιλάει για το τέλος.
Η λησμονιά δεν ξέρει από επιείκεια
κι η φωνή σου
μιλά στη σκέψη.
Κρατώ μια περγαμηνή
με ημερομηνίες και σχήματα
φιλιά αποτυπωμένα
σε ψυχές ξεγυμνωμένες.

Σήμερα αγόρασα μια ομοιοκαταληξία
να ταιριάξω με την απουσία σου.
Έδωσα γι αντίτιμο τον άπιστο πόθο
μετά έγειρα το κορμί
σε οράματα κυκλοθυμικά
να κοιτώ μια αλήθεια
που πάντα προπορεύεται.
Αγοραπωλησία η ζωή μου
σ ένα χρόνο αμέτοχο
που κυνηγάει τα χνάρια σου.
Στρίβω ένα τσιγάρο και το μισοκαπνίζω...
Έχω την αγάπη ακόμα φυλαγμένη
όσο τα τζάμια θολώνουν
κι εγώ γίνομαι παράξενο παράπονο...

[Θα ξεκολλήσει ο θρόμβος το ξέρω..]

Θα ξεκολλήσει ο θρόμβος το ξέρω...
Θα παρασύρει όνειρα κι ελπίδες
την αρτηρία της αγάπης
θα στομώσει
κι έπειτα μια ανακοπή
ένα αιφνίδιο τέλος
θα με βρει
και θάναι
τεχνητή
η αναπνοή σου...

[Κάθησα νύχτα με φεγγάρι γεμάτο ..]

Κάθησα νύχτα με φεγγάρι γεμάτο
που η λάμψη του
γύρεψε τον πόνο των ματιών μου
κι ονειρεύτηκα κάτι απ το χάδι εκείνο.
Μετά μια τη νύχτα
μια το θάνατο κοιτούσα
κι έψαχνα κιμωλία να σε ζωγραφίσω στ΄ άστρα...

αγιάτρευτες ωρες

Αγγελία για το ασυμβίβαστο
και την πώληση της ύπαρξής μας
που ψεύτικη διατίθεται
σε παγκάρια ημερήσιας έκδοσης
Αγγελία - αναγγελία
κι οι καημοί ξένοιαστοι
αντάμα με της ελευθερίας τα τραγούδια
στις ονειροταβέρνες ξενυχτούνε

Βρέχει ανθρωποσταγόνες
κι οι λύπες
μάνες που αγκαλιάζουν
γιους ξενιτεμένους
παραμιλούν αντάμα με τις ώρες

Τι έχουμε να χάσουμε;

Ίσως μικρύνουν οι αποστάσεις
και συνεχίσει ο μονόλογος
που αφήσαμε στη μέση
σαν έφευγε ο εαυτός μας
τυλίγοντας τις αναμνήσεις κασκόλ
στο λαιμό της λήθης.

Παράκλησις:

Να αξιολογηθεί το μέλλον μας
σύμφωνα με την ανύπαρκτη αξία του
και να κοστολογηθεί η έλλειψης χρήσις του παρόντος
βάσει ενός παρελθόντος που μας σκότωσε.

[Ανώτερη μορφή τέχνης η ποίηση...]

Ανώτερη μορφή τέχνης η ποίηση...
Κι η ζωή
κι η αγάπη
κι ο θάνατος
κι εκείνο τ΄άγραφο
που δεν τολμώ με στίχους ν΄ακουμπήσω
παρά με δέος να ριγώ
κάθε φορά
τα μάτια σου που βλέπω...

Κλεισμενη σε χρυσο κλουβι ειμαι...ειπε...

Κλεισμενη σε χρυσο κλουβι ειμαι...ειπε...

Απο μικρη νομιζα την αγαπη κατειλλημενη
Δεν απαντησε σε καμμια απο τις κλησεις μου
Ξεφτισα να ψαχνω τα ιχνη της,
ματωσα να παλευω

Δεν την ειδα ποτε...

Δεν την συναντησα οσο κι αν ποθουσα...

Μετρησα χρονια μεχρι που κουραστηκα
Εγλυφα τζαμια σε κρυα δωματια
εγραφα τ ονομα της στην αχνα

Αγαπη

Για καποιους ειναι δωρο
Εμενα μεχρι που παλιωσα δε μου την χαρισαν

Τωρα Μανα Γυναικα Παναγια εγινα

Τωρα αγαπαω εγω...

με λόγια απλά

Ας μιλήσουμε…
Για απουσίες και παρουσίες
για αυτοσυντήρηση κι ανάγκες
για έρωτα και απάτη
Ας μιλήσουμε
για την πολιτεία που χτίσαμε
με τα δάνεια της αγάπης
-ναι ήταν δάνεια και το γνώριζες-
εσύ έβαζες το επιτόκιο
κι η καρδιά μου την υπογραφή
Ας πούμε μια δυο κουβέντες παραπάνω
δεν χάθηκε ο κόσμος…
Ας θυμηθούμε τις ώρες που πάγωνε ο χρόνος
που έκαιγαν τα χείλη
που έπαιρναν φωτιά οι αποστάσεις
κι εμείς μεθούσαμε απ το καλό κρασί
‘Επειτα αν θυμάσαι…(συγνώμη αν ταράζω τη μνήμη σου)
εσύ πάντα είχες δίκιο, ακόμη κι όταν νύχτωνε τη μέρα
ακόμη κι όταν έδυε η ανατολή
μα κι αν το χιόνι μαύρο απ τα σύννεφα κινούσε
εσύ ήξερες…
Ξέρω γω..έλεγες…
Πράγματι ήξερες…
Εγώ δεν είχα ιδέα…

Ζητώ αποδείξεις απ τα μάτια σου

Ζητώ αποδείξεις απ τα μάτια σου

την ώρα που δάκρυα

σβήνουν την φωτιά μας

Αποκομμένη σκέψη

μένεις στο μοιραίο καρτέρι

με τον πόθο της νύχτας

να ψάχνει

αφορμή θανάτου

Εξελίσσεται ο ποιητής…

Εξελίσσεται ο ποιητής…
Πιό απόκοσμος
πιό μόνος
στις θρεπτικές εκτάσεις του λόγου
στο μαύρο και το άσπρο

στο θάνατο και την τρέλα.
Eκτίθεται στα ημιτελή οράματα
στα ''δι ευχών’’ ξενύχτια
στη μετάβαση της αβίωτης μέθης.
Αναβαθμίζεται ο στίχος
που καίγεται στη νύχτα των ματιών
στα ονειροδράματα
και την ομορφιά της στάχτης.
Αδείπνητος στο ακροτελεύτιο μιας έπαρσης
καθημερινά ξεστηθωμένος αγρυπνά
σταφιδιασμένος απ το δάκρυ
με στοιχειωμένο το γαλάζιο της θάλασσας.
Ανασηκώνει τον ορίζοντα
ζευγαρώνει με την ατέλεια
κι αποχαιρετά τις Κυριακές του
σαν παιδί που κλαίει φεύγοντας…

Πίσω από δαντελένιες κουρτίνες

Πίσω από δαντελένιες κουρτίνες
χορευτές τ ονείρου
εμείς...
Φεγγάρια κίτρινα
ένας ψαλμός
μια ευλογία μισή...
Υπνοβασία θανατηφόρα
δίχως θάνατο
η αγάπη αυτή
φυγαδεύει στο χρόνο
μνήμες έρημες.
Με την ευγένεια της αδιαφορίας
ναός λουσμένος στο φως το σώμα σου
κι όλα μου τα κύτταρα εχθρικά
έτοιμα να με τελειώσουν.
Σιωπή στο νυχτερινό μου αδιέξοδο
όσο ξαπλώνω στριμωγμένος
απ τη μανία των γεγονότων.
Της ακολουθίας σου η αιωνιότητα
τρέχει
εδώ ή εκεί
κι εγώ πάντα ριγμένος
με κλάμα και με γέλιο
καλωσορίζω τη σκιά
της εφήμερης θλίψης...