Αλληγορία του ζωγράφου

 

Άκουσε τα μεσάνυχτα την πόρτα να χτυπά
Αυτός δούλευε ακόμα στο εργαστήρι του
Πάλευε να τελειώσει
Χρόνια τώρα
Τον πίνακα

 

Του έλειπε
Μια μικρή μονάχα λεπτομέρεια
Το πρόσωπο ενός περαστικού
Που βάδιζε στο φόντο
Πίσω από την αυτοπροσωπογραφία του
 
Σαν άνοιξε η πόρτα
Ένας γέροντας σακάτης
Με την αρρώστια της ζωής στα μάτια
Ήταν ο επισκέπτης του
 
«ήρθα να με ζωγραφίσεις»
Ψιθύρισε  σαρκαστικά ο γέρος
«είμαι το πρόσωπο που λείπει»
 
Και πέρασε στο εργαστήρι
Και στάθηκε
Πίσω απʼ το καβαλέτο
 
Το πρωί
Ο πίνακας ήταν τελειωμένος
Μόνο που ο ζωγράφος
Ήταν το πρόσωπο που βάδιζε στο φόντο
Πίσω από τη μορφή του γέρου

Σε τέσσερις τοίχους

Καθώς κλεισμένος μες την κάμαρα
Πολεμάω να φτύσω λέξεις στο χαρτί
Οι τοίχοι αρχίζουν να γαβγίζουν
Δείχνοντας δόντια κοφτερά θανατηφόρα
Τότε κι εγώ για να σωθώ
Ποιήματα νεογέννητα τους ρίχνω
Και τους ταΐζω

βιοπάλη

Σήμερα που παλεύουμε

Για το βιός μας

Σ’ έναν τόπο φτενό

Σ’ ένα χώμα ανυπάκουο

Να μην πλανηθούμε

Να μη λησμονήσουμε

Πως το βιός μας αυτό

Είναι ο βίος

Εντός μας

ρωμαικον

Ο Δικτάτωρ
Περικόπτει δραστικά
Τους Άρτους
Στην Αρένα
Τα Θεάματα
Αποδείχτηκαν στημένα
Οι Πληβείοι
Πεινασμένοι
Αγράμματοι
Σκλάβοι εν τέλει
Ξεσηκώνονται
Συνάζονται στο Φόρουμ
Ζητώντας
Κράτος του Δήμου
Περιμένοντας ασάλευτοι
Τους πραιτοριανούς
Τους ραβδούχους
Που το Φόρουμ
Πρέπει να εκκενώσουν
Για να πατούν
Ανενόχλητοι
Οι Πατρίκιοι
Καθώς από την τάξη τους
Διορίζεται
Ο Δικτάτωρ

αλληγορία του ποιητή

Ανέβηκε στο βήμα
για ν' απαγγείλει κάτι
από την ποίησή του


στην αρχή προσπάθησε
μ' ένα κίβδηλο χαμόγελο
να ζεστάνει την ατμόσφαιρα

όμως αυτό στα ξαφνικά
μεταλλάχτηκε σε γέλωτα
σφοδρό και νευρικό
άγριο και φρικώδη

κατόπιν άρχισε
ασύστολα να βλαστημά
θεούς και δαίμονες
ζώντες και νεκρούς


κι αφού ολοκλήρωσε
νηφάλιος πλέον
ευχαρίστησε θερμά τον κόσμο
που ούτε στιγμή
δεν είχε σταματήσει
να τον επευφημεί
αλλοπαρμένος
στις άδειες θέσεις
εμπρός
από το άδειο βήμα

τελεσιδικο

Στον ίσκιο του χαμού
Αποσταμένος
Λόγια ξεπουλώ
Γιατί μονάχα λόγια
Μου ’χουν απομείνει
Τα έργα μου
Μια κάλπικη πραμάτεια
Που τη σκορπά η νύχτα

Τόσο πλατύς τούτος ο ίσκιος
Και πολεμάω
Δίχως όπλα
Να φύγω στο φως

φενακη

Όλοι κοροϊδευόμαστε
Με τις ενδυμασίες μας
Τους ακκισμούς μας
Τις εργασίες μας
Ρίχνουμε στάχτη
Στα μάτια της ψυχής μας
Κι ύστερα
Τους φοράμε
Γυαλιά Ray Ban

ασθμαίνοντες δρομείς

Ποιος θα τα σιάξει όλα αυτά

Εμείς σταθήκαμε
Ανήμποροι
Ανόητοι κι Αλαζόνες
Κληροδοτήσαμε μονάχα
Τη δειλία μας
Κι ετοιμάσαμε
Για τις ερχόμενες γενιές
Είλωτες και κατάδικους


Εμείς σταθήκαμε
Ασθμαίνοντες δρομείς
Και η σκυτάλη που μας δόθηκε
Μας έπεσε στο δρόμο

Ποιος θα τα σιάξει …

άμαχος

Είδα στον ύπνο μου
Πως πολεμούσα
Στο Ελ Αλαμέιν
Στο Τραφάλγκαρ
Πως μάζευα τους πνιγμένους
Και στα καταφύγια της Δρέσδης
Πως απήγγειλα Νίτσε
Ξύπνησα όμως
Στο Κολωνάκι
Με κοστούμι Αρμάνι
Πάνω στο παγκάκι
Έτοιμος να προγευματίσω
Από τους κάδους

αρχαιολόγος

                  Μνήμη Νίκου Καπώνη




Ότι ώρες ατέλειωτες
Κλειδωμένος
Στο κρυφό σπουδαστήρι σου
Μελετάς
Σκάβεις
Αποκαλύπτεις
Αρχαία Μυστικά

Να τα φέρεις στο φως
Πέρα
Από το χρόνο της Λήθης
Πέρα
Από τα Μύχια Άβατα

γραικυλος

Δεν πα να χάσει τη δουλειά του
Ο γείτονάς μου
Δεν πα να ψοφά της πείνας
Ο γείτονάς μου
Δεν πα να πέσει απ’ το μπαλκόνι
Ο γείτονάς μου

Εγώ
Με τη δεξιά μου
Εγώ
Να σώσω τα λεφτάκια μου

Λουόμενος

Στον Βασίλειο Χριστόπουλο

Η θάλασσα

Οι ευκάλυπτοι

Η μάντρα με τα κάγκελα

Το συρματόπλεγμα

Εντός

Ένας ξένος

Λουόμενος

Εκτός

Οι αυτόχθονες

Επίσης λουόμενοι

Σε ιαματικά λουτρά

Αίματος

Νυχτερινή πορεία

Περπατώ στο στενορύμι
Και στο βάθος
Του σπιτιού μου το φως
Προχωρώ κουρασμένα
Είναι πια περασμένες
Της νύχτας οι ώρες
Οι ώρες που βαδίζω
Και δεν πλησιάζω το φως
Γιατί φεύγει το σπίτι
Κι εγώ ακολουθώντας
Βαδίζω στο χρόνο
Που φεύγει
Κυνηγημένος κι αυτός