Παρασκευή, 29 Απριλίου 2016

ΧΟΜΧΑΧ: Ποιητική Συλλογή του Βάκη Λοϊζίδη (εκδ. αντηρίδα, 2016)


Το ντοκουμέντο να μείνει ντοκουμέντο. Καμία
έμπνευση να μην το καταστήσει δεκανίκι,
συνοψίζοντας το σε καρτελάκι δίπλα στο έργο
τέχνης.
*
Αναμέσα στην εξωστρέφεια και την εσωστρέφεια
του άπειρου χειμάζουν άνθρωποι. Να το θυμάσαι.

**
Mε το καρκίνωμα της πρωτοτυπίας στο σώμα σου,
αδυνατείς όλο και περισσότερο να φανερώσεις 
κοιτάσματα ψυχής.

***
Φέρτε μου λίγες παιδικές ζωγραφιές.Χρειάζομαι 
λίγες παιδικές ζωγραφιές.Να σταθώ στα πιο
γνήσια στοιχεία πρωτοτυπίας.


****

Καλός ο Πλάτωνας.Μπορείς όμως να σταθείς και
χωρίς τις θεωρίες του σύμπαντος.
 Η πολλή φιλοσοφία βλάπτει την τέχνη.


*****

Σύγχρονη τέχνη αποθέωσες το σκοτάδι.
Όποιος διαφωνεί ας το πει με φως.

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

του Κωνσταντίνου Χατζόπουλου 
Έλα στο κεφάλι το ξανθό
Να σου βάλω τ' όμορφο στεφάνι
Που για σε όλη νύχτα το' χω κάνει,
Να στολίσω μ' άνθια τον ανθό.

Ιδέ το! τι ωραία που θα πάει
Του ξανθόχλωμού σου κεφαλιού!
Από τα υστερνά είναι του Απριλιού
Κι απ' τα πρώτα λούλουδα του Μάη.

Κι έτσι με τα ρόδα στα μαλλιά
Κι έτσι στα ολόλευκα ντυμένη,
Να θαρρώ πως σφίγγω αναστημένη
Την Πρωτομαγιά στην αγκαλιά!

Ο ΜΑΗΣ (Δύο Ποιήματα) της Ρένας Καρθαίου


Ένα πράσινο βιβλίο
γράφει ο Μάης για παιδιά.
Οι τελείες του είν’ κεράσια
και οι λέξεις του κλαδιά.

Και το αγέρι το μοιράζει
σε περβόλια και αυλές
και οι εικόνες τρεμουλιάζουν
στις σελίδες τις χρυσές.

Ένα πράσινο βιβλίο
-άνθη, φύλλα κι ευωδιά-
γράφει ο Μάης, ξαναγράφει
για παιδιά.

**

Σ’ ένα στέφανο του Μάη
Όλη η άνοιξη χωράει.
Κύκλους, κύκλους τα λουλούδια,
οι χοροί και τα τραγούδια.

στα χρυσά του ήλιου καφάσια
ωριμάζουν τα κεράσια.
Πέρα ως πέρα φως απλώνει
γλάστρα ανθίζει στο μπαλκόνι.

Είναι ο Μάης δίχως ταίρι
ένα ολάνθιστο παρτέρι.
Σ’ ένα στέφανο του Μάη
Όλη η άνοιξη χωράει.


Ρένα Καρθαίου

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016

Χριστός Ανέστη

 (Στέλιος Σπεράντσας)

Ορχήστρα εστήσανε γλυκές

καμπάνες μακρινές.

Θεού χαρά τέτοια γιορτή.

Μα κι όπως θέλεις πες τη.

Τις πασχαλιές φορέσετε

Φραγές μου ταπεινές.

Άσπρη η ψυχή μου σαν και σας

Με το «Χριστός Ανέστη»!

Ανθρώπων Πάσχα

                                                                                        Σταύρος Σταυρόπουλος


Η επόμενη εβδομάδα είναι η Μεγάλη. Η σεξουαλικότητα ως αποτέλεσμα πτώσης του ανθρώπου. Το μήλο. Η φθορά, η αμαρτία, ο θάνατος.
Ως παράγωγα μιας ανυπακοής. Κατάνυξη. Αυθόρμητη ανάγκη, ορμέμφυτη. Η επιστήμη μετεξεταστέα. Μυστικός Δείπνος. Κάποιοι Ιούδες. Εκκλησία με συγγενείς, χωρίς εκκλησία. Ευαγγέλια. Τέσσερα ή περισσότερα. Κεράκια. Το φιλμ του Τζεφιρέλι. Ενα ιερό πτώμα. Ανέστη εκ νεκρών. Ο Χριστιανός είναι πιστός ή το αντίθετο; Τότε η αγάπη δεν είναι χριστιανική. Τι είναι αγάπη; Γεμάτα σταχτοδοχεία. Η σταύρωση. Η μεταφυσική αναζήτηση. Οι ιστορικές αποδείξεις, τα θαύματα. Εγγυημένες βεβαιότητες. Τα πατροπαράδοτα έθιμα. Η άνιση μαγειρίτσα. Το καημένο αρνί. Τα κόκκινα αβγά. Το κόκκινο κρασί. Η κόκκινη κάρτα. Σε όλους. Το αίμα. Περιφέρω τον επιτάφιό μου. Αγγόγυστα, όπως ο Χριστός. Ως πού επιτρέπεται να φτάσουμε; Η απελπισία συνώνυμο της αυτογνωσίας. Ιησούν ή Βαραββάν;

Οταν ήμουν παιδί περίμενα το Πάσχα για να διακόψω απ' το σχολείο. Εβαζα τα καλά μου. Αργότερα, για να διακόψω απ' τη δουλειά. Τώρα το περιμένω για να διακόψω απ' τη θρησκεία. Να διακόψω από το δόγμα, τον ορισμό, την a priori παραδοχή. Οι αλήθειες ζουν λίγο. Κυρίως, σε παιδικά σώματα. Σ' αυτά μπορούν και αναπτύσσουν τις λογικές τους. Μεγαλώνοντας, χρειάζεσαι περισσότερο την προστασία που σου παρέχουν οι θεσμοί και λιγότερο την προστασία που σου προσφέρει η πίστη. Συχνάζεις στην κοινωνία, όχι στους ουρανούς. Πίστευε και μη ερεύνα. Αυτό είναι ένθεο; Ιερό;

Ο Θεός είναι παντού. Και στον ουρανό. Τις νύχτες, όταν καμιά φορά τον χρειάζομαι, ανοίγω τα σύννεφα σαν ακορντεόν και τον βλέπω. Συζητάμε για λίγο, σε θερμό κλίμα. Εχει ασημί γένια και παιδικό χαμόγελο. Κάνει με το ξυλαράκι του κάτι γραντζουνιές που μοιάζουνε με αστέρια. Βάζω ένα στην τσέπη μου, υπάρχουν πολλά. Να προσέχεις, μου λέει. Με βάζει να το υποσχεθώ.

Βρέχει, αλλά εγώ δεν βρέχομαι. Είναι κι αυτό ένα θαύμα. Απ' τα ακαταχώριστα. Τα ιδιωτικά.

Εσπερινός της αγάπης

Γιάννης Βαρβέρης

Η πόλη με οβελίες αλλού γιορτάζει.
Σταθμός Πελοποννήσου
κι απομεσήμερο του Πάσχα σε παγκάκι
μόνον εσύ κι εγώ καθόμαστε, μητέρα.
Είμαστε γέροι πια κι οι δυο
κι εγώ αφού γράφω ποιήματα
πιο γέρος.
Αλλά πού πήγανε τόσοι δικοί μας;
Μέσα σε μια βδομάδα
δεν απόμεινε κανείς.
Ήταν Μεγάλη βέβαια
γεμάτη πάθη, προδοσίες, σταυρώσεις-
θέλουν πολύ για να υποκύψουν οι κοινοί θνητοί;
Έτσι ακριβώς, από τα Βάγια μέχρι σήμερα
θα ‘πρεπε κάπως να ‘χαμε κι εμείς χωρέσει.
Όμως το Πάσχα τέλειωσε, μητέρα.
Κι εμείς τι θ’ απογίνουμε
σ’ ένα παγκάκι
αθάνατοι
καθώς νυχτώνει;


Ποιητική συλλογή «Ο άνθρωπος μόνος»

«Με γέλασαν τα πουλιά»

Δημοτικό

«Με γέλασαν τα πουλιά, της άνοιξης τ' αηδόνια
Με γέλασαν κι μου 'πανε, πως φέτος δεν πεθαίνω.
Φκιάχνω το σπίτι μου, ψηλά-ψηλά κι ανωγιασμένο
Κι ακόμα δεν το πόφκιαξα, βγαίνω στο παραθύρι
Βλέπω τον χάρο να 'ρχεται, στους κάμπους καβαλάρης.
Μαύρος είν' μαύρα φορά, μαύρο κι τ' άλογο του.
Ζυγώνω κι τον αρωτώ, γλυκά τον κουβεντιάζω:
- Ασε με χάρε μ' άσε με, ακόμα για να ζήσω
Εχω γυναίκα κι πίδια, πού να τα παρατήσω
Το Σάββατο για να λουστώ, την Κυριακή ν' αλλάξω
και τη Δευτέρα το πρωί, θα έρθω μοναχός μου.
- Μένα μ' έστειλε ο Θεός, να πάρω την ψυχή σου.
- Τάξε του χάρου τάξε του, μεταξωτό μαντίλι.
Για να μ' αφήνει να 'ρχομαι, πολλές φορές το χρόνο
Του Χριστού για κοινωνιά και του Βαγιού για βάγια
Και τη Λαμπρίτσα το πρωί, για το Χριστός Ανέστη».

Επιτάφιος

 Στέλιος Σπεράντσας

Νύχτα μυρωμένη
Μ' Απριλιού δροσούλα.
Το φτωχό εκκλησάκι
Λάμπει στην κορφούλα.

Μέσα ο Επιτάφιος
Του Χριστού και πλάι
ο παππάς σκυμμένος
ψαλμωδίες σκορπάει.

Λουλουδιών ολούθε
Μυρωδιά χυμένη.
Κι η μικρή καμπάνα
Θλιβερά σημαίνει.

Ήσυχος ο κάμπος
Κι όλη γύρω η φύση
Καρτεράει το ξύδι
Λες να προσκυνήσει.

Μα το θείο το ξύδι
Να, προβαίνει τώρα.
Από τα κεράκια
Λάμπει η κατηφόρα.

Και γλυκιές παιδούλες
Ψέλνουνε τριγύρα:
«Έρραναν τον τάφο
Μυροφόρες μύρα».

Η Λαμπρή

 Στέλιος Σπεράντσας 

Νάτην η λαμπρή με τα λουλούδια.
κόψετε παιδιά την πασχαλιά
κι όλα με χαρές και με τραγούδια
τρέξετε ν᾿ αλλάξωμε φιλιά.
Σήμαντρα γλυκά βαρούν ακόμα
και μοσχοβολούν οι εκκλησιές,
μόσχος τα φιλιά στο κάθε στόμα,
τα φιλιά της άνοιξης δροσιές.
Πάμε να στρωθούμε στο χορτάρι
και τ᾿ αρνί μας ψήνεται σιγά.
Και με της Ανάστασης τη χάρη
φέρτε να τσουγκρίσουμε τ᾿ αυγά.

Κάλαντα του Λαζάρου

 Κάλαντα (Δημοτικό)


Ήρθ’ ο Λάζαρος ήρθαν τα βάγια
Ήρθ’ ο Κυριακή που τρώνε ψάρια
Να κοπιάσουμε στην εκκλησία
Για ν΄ ακούσουμε χρυσά βιβλία.

Βγάτε σας παρακαλούμε
Για να σας διηγηθούμε
Για να μάθετε τι εγίνει
Σήμερα στην Παλαιστίνη.

Σήμερα έρχετ’ ο Χριστός
Ο επουράνιος θεός
Εις την πόλη Βηθανία
Μάρθα κλαίει και Μαρία.
Λάζαρον τον αδελφόν τους
Και πολύ αγαπητόν τους
Τρεις ημέρες τον θρηνούσαν
Και τον εμοιρολογούσαν.

Την ημέρα την Τετάρτη
Κίνησ’ ο Χριστός για να ρθει
Και βγήκε η Μαρία
Έξω από τη Βηθανία.

Και μπρος Του γονυκλινεί
Και τους πόδας του φιλεί.
«Αν εδώ ήσουν Χριστέ μου,
δεν θα πέθαιν’ αδελφός μου.

Μα και τώρα γω πιστεύω
Και καλότατα ηξεύρω,
Ότι δύνασ’ αν θελήσεις
Και νεκρούς να αναστήσεις».

Λέγει : «Πίστευε Μαρία.
Άγωμεν εις τα μνημεία».
Τότε ο Χρηστός δακρύζει
Και τον Άδη φοβερίζει.

«Άδη, Τάρταρο και Χάρο,
Λάζαρον θε να σου πάρω.
Δεύρο έξω, Λάζαρέ μου,
Φίλε και αγαπητέ μου».

Λάζαρος απελυτρώθη
Ανεστήθη και σηκώθη,
Ζωντανός σαβανωμένος
Και με το κερί ζωμένος.

Πες μας, Λάζαρε τι είδες
Εις τον Άδη όπου πήγες;
-Είδα φόβους, είδα τρόμους
είδα βάσανα και πόνους.
Δώστε μου λίγο νεράκι
Να ξεπλύνω το φαρμάκι
Της καρδιάς, των χειλέων
Και να μη ρωτάτε πλέον.

ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ



του Κώστα Παπαδημητρίου, σ. Σχολικού Συμβούλου

Η μεγάλη χριστιανική γιορτή του Πάσχα συγκίνησε και ενέπνευσε πολλούς από τους ποιητές μας, άλλους εξωτερικά και επιδερμικά και άλλους σε βάθος.
Ο Σολωμός μας έδωσε το αριστουργηματικό του ποίημα «Ημέρα Λαμπρής». Μα και ο Παλαμάς, για να αρκεσθώ στους δύο κορυφαίους μας, δεν υστέρησε να συμπυκνώση όλο το νόημα της Σταυρικής θυσίας και της Ανάστασης του Θεναθρώπου σε μια σειρά ποιημάτων του.
Σε πολλά λυρικά του ξεσπάσματα συνέρχεται από την παραζάλη της στυγνής λογικής και της εφήμερης γνώσης και με όλη τη θέρμη της ψυχής του, με διεισδυτικές καταδύσεις μέσα του, προσπαθεί να βρη την αληθινή ουσία της ύπαρξης, να συλλάβη με τα άϋλα μάτια της ψυχής του άλλους κόσμους υπερούσιους. Ζη βαθιά μέσα του την πορεία του Ελληνισμού, αλλά με το δικό του τρόπο, και την ουσία της Ορθοδοξίας, στην πιο φωτεινή και την πιο μυστική παρουσία στη ζωή μας και με περισσή πειστικότητα εκφράζει τα μεταφυσικά οράματά του.
Η εσωτερική του αυτή διάθεση φαίνεται, όταν υμνολογή και δοξολογή τις γιορτές της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Όταν τις προσεγγίζη, δεν περιορίζεται στον εξωτερικό τους διάκοσμο και στη γραφικότητά τους η μόνο στο καθαρά ελληνικό τους χρώμα, αλλά αφήνει να μιλήσουν μέσα του, να τον συγκινήσουν υπαρξιακά. Τότε ομολογεί ο ίδιος:
«Στα βάθη της ψυχής μου, που πάθη ταπεινά
δεν έχουν τόπο, νιώθω δυό μάτια φωτεινά.
Και βλέπω τα κρυμμένα, τ’ αθώρητα θωρώ,
τον άνθρωπο, την πλάση, τ’ αστέρια, τον καιρό..»
(«Τα μάτια της ψυχής μου»)
Αυτά ακριβώς τα μάτια της ψυχής του τον κάνουν να βλέπη, σε στιγμές ενορατικής εγρήγορσης, τα «κρυμμένα» και «τ’ αθώρητα». Τότε είναι που, όπως λέει ο ίδιος:
«Ω μέσα μου γεννιέται ένας Θεός
και το κορμί μου γίνεται ένας ναός..»
(«Ένας Θεός»)
Τέτοιες στιγμές και τέτοιες ώρες τον βρίσκουν τακτικά στις μεγάλες γιορτές της Χριστιανοσύνης, τα Χριστούγεννα και το Πάσχα. Περιοριζόμαστε στις αναφορές του στη δεύτερη, το Πάσχα.
Στην «Ασάλευτη ζωή» περιλαμβάνεται το πολυσήμαντο ποίημά του «Τραγούδι του Σταυρού», γραμμένο σε προσωπικό τόνο. Προσωποποιεί το ίδιο το ξύλο του Σταυρού, που επάνω του «έγειρε Εκείνος το άχραντο κεφάλι Του και ξεψύχησε» και που μετά το θάνατό Του «άστρα γενήκαν τα καρφιά του μαρτυρίου» και όσοι πίστεψαν βγήκαν κερδισμένοι και όσοι Τον αρνήθηκαν εξοντώθηκαν:
«Οι καταφρονεμένοι μ’ αγκαλιάσανε
και σα βουνά και σα Θαβώρ υψώθηκαν εμπρός μου.
Οι δυνατοί του κόσμου με κατάτρεξαν
γονάτισα στον ίσκιο μου τους δυνατούς του κόσμου...»
(«Ασάλευτη ζωή. Τραγούδι του Σταυρού»)
Τραγουδά ύστερα με τους πιο υποβλητικούς στίχους το Πάσχα, από τα Πάθη ως την Ανάσταση. Με ανεπανάληπτο λυρισμό δίνει την εικόνα της Μ. Παρασκευής:
«Η νύχτα των Παθών, αγία Παρασκευή μεγάλη,
θυμάσαι; Οι κράχτες βροντεροί του δρόμου και χουγιάζουν
«Ώρα, ώρα για την εκκλησιά!» Τα σήμαντρα σωπαίναν,
μήπως ταράξουν του Ιησού τον ύπνο ολογυρμένου
στων επιτάφιων τα χρυσά τα σάβανα που οι βιόλες
χλωμές και τα τριαντάφυλλα τα κοκκινοπλουμίζαν.
Θυμάσαι; Η νύχτα των Παθών μα και τ’ Απρίλη η νύχτα
της χώρας όλα, νόμιζες, να βουβαθούν γυρεύαν
θρήσκα και κατανυχτικά, τη σιγαλιά να κάμουν
μια προσφορά ευλαβική προς του Κυρίου τα Πάθη.
Και μοναχά δε σώπαινε στο περιβόλι μέσα
με τη δικούλα του εκκλησιά, με τη λατρεία δική του,
πιστός και ιερουργός Θεού ψηλότερου απ’ όλους,
τ’ αηδόνι. Η νύχτα των Παθών, μα και τ’ Απρίλη η νύχτα.
Διάπλατες πέρα οι εκκλησιές ολόφωτες και φτάναν
απ’ τ’ ανοιχτά παράθυρα στα σπίτια μας οι θρήνοι
σεμνοί κι αντιθρηνούσανε στου χριστιανού τα χείλη:
«Ζωή εν τάφω… Έαρ γλυκύ… Γλυκύτατόν μου τέκνον..»
Μπρος στην πεζούλα του σπιτιού, της γειτονιάς μελίσσι
κι εμείς, αγόρια αγίνωτα κι αστάλωτες παιδούλες,
ο ύπνος δε μας έπαιρνε, προσμέναμε την ώρα
της εκκλησιάς...»
(«Γιορτές»)
Στο μουσικότατο επίσης ποίημά του, στην ίδια συλλογή, εμπνέεται από το γνωστό απόσπασμα του Ευαγγελίου του Μάρκου, όπου η Μαγδαληνή, η Μαρία, η μητέρα του Ιακώβου και του Ιωσή και η Σαλώμη, που «μακρόθεν θεωρούσαι» έγιναν μάρτυρες όλων των περιστατικών που αναφέρονται στην Σταύρωση του Ιησού. Και σ’ αυτό εκφράζονται οι πεποιθήσεις και τα οράματα του Παλαμά. Τις μακαρίζει ο ποιητής που είχαν τη θεία εύνοια να ακούσουν από το στόμα του Θεανθρώπου «τα μυστικά ρήματα», καταφίλησαν τα άχραντα πόδια Του και τα σφούγγισαν με τα ξέπλεκα μαλλιά τους. Και συνεχίζει:
«Απάνου στο Σταυρό καθώς αργόσβηνε
την πανάγια θρηνήσατε ομορφιά Του,
στα μαύρα η πλάση, η φύση, ο ήλιος ντύνονταν
στα μαύρα και οι καρδιές σας εδώ κάτου.
Την πέτρα όταν του τάφου Του συντρίβοντας,
ξαναφώτισε ο Κύριος τη χτίση,
είσαστε εσείς τα πιο ακριβά Του χτίσματα
που στάθηκε να πρωτοχαιρετήσει.
Θυγατέρες της Σιών, μοίρες ισάγγελες
τη δόξα του Κυρίου στεφανωμένες,
σας αγαπώ, γιατί όσο κι αν αγιάσατε,
μένετε πάντα ανθρώπινα πλασμένες...»
(«Οι θυγατέρες της Σιών»)
Στις ίδιες ταπεινές γυναίκες της Σιών, που δέχθηκαν από τον Ιησού τον πρώτο αναστάσιμο χαιρετισμό Του, που «λίαν πρωΐ της μιας των Σαββάτων» ήλθαν στο μνήμα για να αλείψουν με μύρο τον νεκρό Χριστό και βρήκαν τον λευκοντυμένο άγγελο που τους είπε το χαρμόσυνο άγγελμα: «ηγέρθη ουκ έστιν ώδε, ίδε ο τόπος όπου έθηκαν αυτόν». Σε αυτό το θαύμα της Ανάστασης στηρίζονται οι παρακάτω στίχοι του ποιητή:
«Δεν είναι μνήμα• ο κόσμος είναι ο τελειωμένος,
που χάσκει ολαδειανός και κατρακυλισμένος
και στερνοδείχνεται σ’ εσάς, τριπλή λατρεία,
σ’ εσάς, Μαγδαληνή, Σαλώμη, εσύ, ω Μαρία!
Απ’ τη δική σας την αφάνταστη ευτυχία
δώστε της γης, κάθε ψυχής και κάθε ανθρώπου
κάθε λαού, κάθε πατρίδας, κάθε τόπου!
Της συμφοράς άμποτε τ’ άσειστο λιθάρι
να το κυλάει ενός χιονάτου αγγέλου η χάρη,
και τα τρανά νεκρά και τα νεκρά τα ωραία
να παίρνουν μια ζωή για πάντα νέα!»
(«Χαιρετισμός Αναστάσιμος»)
Στο ποίημά του «Λαμπρή» δοξολογεί τη γιορτή του Ιησού και την αποκαλεί «Μυστικό ρόδο που οι σκληροί γεννούν του μαρτυρίου Σταυροί» και «χαρά των άδολων καρδιών και των ολόασπρων κρίνων». Είναι εμπνευσμένοι οι στίχοι από τον Κατηχητικό λόγο του Χρυσοστόμου: «Ει τις ευσεβής και φιλόθεος απολαυέτω της καλής ταύτης και λαμπράς πανηγύρεως...»
Να μερικοί στίχοι του:
«Στο στόμα ως έχουν το φιλί του Πάσχα, όλοι, μεγάλοι, μικροί
δείξε φιλί αναστάσιμο και στην Ελλάδα πάλι, Λαμπρή,
πρόσταξε του όκνου οι δαίμονες να πέσουν και του μίσους νεκροί,
στήσε μας της θυσίας βωμούς και της Αγάπης Κροίσους, Λαμπρή,
από λατρείες παλιές και νέες άναψε Υμέναιον ένα, Λαμπρή,
για μιαν απίστευτη στο θάμα των Ελλήνων γέννα, μπορεί...»
(«Λαμπρή»)
Εδώ ο ποιητής γίνεται διερμηνευτής των πόθων και προσδοκιών του λαού μας που, όπως θα πη σε άλλο τραγούδι του («Γιορτές»), «δέρνεται ξερριζωμένος και σκορπίζει το τραγούδι του επί των ποταμών της Βαβυλώνος...»
Εκεί όμως που αποκαλύπτεται ολοκάθαρα η θέση του Παλαμά απέναντι στις πνευματικές αξίες, είναι τα λόγια του ίδιου, ερμηνεύοντας το σημαντικό ποίημά του «Απόκριση» της «Ασάλευτης ζωής»:
«Ο ποιητής (λέει για τον εαυτό του) μου φαίνεται να είναι ελληνολάτρης• μα η λατρεία του πολύ του νου θρησκεία• αποτέλεσμα και σημάδι μιας μόρφωσης: Η καημένη του καρδιά του λέει κάτι άλλο: Του λέει πως από τότε που ζούσαν οι αρχαίοι πέρασαν χρόνια και καιροί• πως έχει μέσα του αίμα καλογερικό• είναι χριστιανών γέννημα και θρέμμα• το μόνο που ξέρει. Αν κρατά η ράτσα του ίσα απ’ τους Αθηναίους δεν το στοχάστηκε μή¬τε που φροντίζει. Του λέει η συνείδησή του πως δεν είναι άδολη εθνική• κάθε άλλο• πως ίσα με την ευωδιά του ρόδου τον μεθά το λιβάνι• πως μαζί με την Παρθένα την Αθηνά, που συχνά πυκνά έρχεται στην άκρη του κονδυλιού του, η Παναγιά η Αθηνιώτισσα του παρουσιάζεται και την τραγουδά πιο γκαρδιακά και ειλικρινέστερα»
(«Άπαντα» τομ. 10, σελ, 451 κ.ε)
Τούτα τα λόγια του και οι παρακάτω λαμπριάτικοι στίχοι του αποτελούν ηχηρό σάλπισμα προς τους σημερινούς «Δωδεκαθεϊστές» και εκφράζει την πίστη του προς τον αναστημένο Χριστό:
«Παραμερίστε, Απόλλωνε και Πάνες,
με συνεπαίρνει η χριστιανική οπτασία
στη μεσονύχτια τη φωτοχυσία
φερμένη από χαρμόσυνες καμπάνες...»
(«Δεκατετράστιχα» αριθμ. 12)


 http://www.parembasis.gr/2007/07_03_13.htm

Dhimitër Kokaveshi (Δύο Χαικού)


Η χαρά!... Σύννεφο. 
Δακρυσμένα 
τα περιμένω;



Ήλιος. 
Χαμόγελο δυναστείας του!... 
Με ντύνει. 

Σκοτάδι

Παναγιώτα Τσορού 

Σκοτάδι εντός μου,
στο διάβα μου πεσμένα
κίτρινα τα φύλλα 
ενός Φθινοπώρου σκιερού,
στα μάτια μου
σταγόνες βροχής
ξεπλένουν
σκέψεις, λάθη.

Προσμένω νά'ρθει
η Άνοιξη των ματιών σου
η θάλασσα των φιλιών σου
το δροσερό αεράκι
των αναστεναγμών σου.
Ανάστησέ με
λύτρωση να βρω
να εξαγνιστώ
στης καρδιάς σου
την ανέσπερη φλόγα.

Παναγιώτα Τσορού (ένα Χαικού)


Ήρθες απόψε 
και τ'αστέρια στήσανε
ξέφρενο χορό.

Αγγελική Γραφάκου ( ένα χαικού)


γιατί απορείς;
μεγαλώνει με χάδι
η παλάμη μου

Η κόλαση των νεκρών

Ματαγός Πάρις
Θάλασσες που κυματίζουν μοιάζουν.
Άπειρα κορμιά που είναι πλεγμένα.
Πρόσωπα• αμέτρητα, γυμνά.
Όλοι τους, οδηγημένη αρετή.
Το τελεστήριο άγχος τους μαύρο φεγγάρι,
του τόπου τους μαύρη φέγγη.
Κι όπως της θάλασσας τα σπλάχνα,
από τάραχο δεν ησυχάζουν,
σωριασμένοι ανάκατα αυτοί χορεύουν.
Αυτοί όλοι, που δεν αρνήθηκαν τον κόσμο,
καυλωμένοι πέραν πάσης υποψίας,
αναζητούν κάπως να τελειώσουν.
Χωρίς αλήθεια μέσα τους καμία,
στην ανάγκη τους να εξιλεώσουν ψάχνουν,

Το σπίτι

Ματαγός Πάρις 
Θυμάμαι ένα σπίτι γεμάτο ζωή
μα χωρίς καθόλου να έχει αγάπη.
Διώχθηκε κάθε ελπίδα από 'κεί,
και χάθηκε στα παχιά του χρόνου τα λάθη.

Στους κίτρινους τοίχους του εικόνες.
Χρώματα που εμένα τώρα ματώνουν.
Όνειρα άγονα λιώσαν στις σκόνες,
τοίχοι που τις ανάσες μου πλακώνουν.
Ας βουλίσει, τι νόημα ποια να υπάρχει;
Η ζωή του όλη φθίνοντας πηγαίνει.
Ποτέ ξανά λάμψη δε θα 'χει.
Αγνή αυτή, μα και καταραμένη.
Μας ρήμαξε ο λόγος που τ' αφήσαμε.
Εμείς που κάποτε ήμασταν η ακμή του.
Για δαύτο δε σκεφτήκαμε ούτ' ελπίσαμε•
ο σπόρος εμείς για την καταστροφή του.

Η εποχή των ηρώων..............Ματαγός Πάρις


Το αίμα ηρώων δαμάζει γενιές που είναι να ’ρθούν.
Χέρια ακίνητα φυτρωμένα σε κορμιά.
Θάνατος επαναλαμβανόμενος τα όπλα τους.
Η λιτανεία τους, βαριά βλασφημία, που ως τ’ άστρα θα μας φτάσει.
Εποχή που θα μας βρει πρώην ανθρώπους ν’ ανασαίνουμε άρρυθμα
οξυγόνο και θειάφι.
Έρωτα μην αναπνέεις λοιπόν.
Άκου μιαν άσωτη βοή πυρακτωμένη,
μιαν ηχώ κεντημένη σπαρακτική,
μια λύση επιμελημένης αλήθειας.
Το βάρος δέξου μιας χροιάς που βαδίζει μπροστά, μόνο μπροστά•
αρχαίας πλώρης που χαράζει λάσπη κοχλαστή•
που ψάχνει στην ομίχλη των εποχών,
το κατεχόμενο κίτρινο του βάλτου•
μαζί μ’ άμυαλα φαντάσματα του μπορεί και του ποτέ.
Κηλίδες διπλής όψεως οι διάδρομοι των χρόνων•
αμφίστομο ταξίδι η κάθε ρουφηξιά ανάσας,
αντάμωση γλυκιάς νοσταλγίας και πόνου
η κάθε που έπεται στιγμή.
Ήρωας ο καθένας απ’ εμάς που υπάρχει για τ’ αδιέξοδά του.
Ηρωικό και το τώρα, το διπλωμένο ταξίδι,
όνειρο ηρωικό σ’ ένα κάδρο περιθώριο.
Το σχοινί της ισορροπίας, μας έχει γραπώσει.
Σε κήπους δίχτυα πιάσαν τ’ αγάλματα να μην αφήνουν ίχνη.
Σκιές απογυμνωμένες χωρίς εσωτερική αξία επαιτούν κατανόηση.
Άτιτλες, αρχέτυπες μορφές με στόματα σπασμένα,
που τρέφουν πίστη βαθιά, πως κατάλληλο θα βρεθεί έδαφος να τα κοιμίσει
ως να ζήσουν κι αυτά τον άφταστο κολασμό τους.

Δωσ’ μου κορμί


Δωσ΄ μου κορμί και πάρε μοναξιά•
έλα να νιώσουμε υπαρκτοί.
Σύμβολα εμείς σε προσευχή,
το ίδιο κι η ανάσα μου η τραχιά.
Στη ρίζα του γκρεμού,
δάκρυα στείρα ας χυθούμε•
τα δε κορμιά μας ας μπλεχθούνε
σε τελετή εξαγνισμού.


Ματαγός Πάρις 

Ερωτευμένος νέος (δείγμα γραφής ) του Ματαγού Πάρη

Πεσμένες εδώ και 'κει οι σκέψεις.
Ανθρώπων που άντεξαν στο χρόνο
κι' ανδρειωμένα μίσησαν το φθόνο.
Στο χάος αντηχούν οι λέξεις.
Και είναι πολλές, σαν κόκκοι από άμμο
που τις έφερε ποτάμι σε άγρια θάλασσα.
Από τότε ξανά δεν γέλασα
που τις έριξε εδώ χάμω.
Σκόρπια στην άμμο βότσαλα.
Πάνω τους άφριζε η θάλασσα.
Χρόνια τώρα τα μάζευα...
Τη συλλογή μου χάλασα.

Ματαγός Πάρις (βιογραφικό σημέιωμα)

Ο Πάρις Ματαγός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1982. 
Φοίτησε το Φυσικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Ηρακλείου Κρήτης, αλλά ολοκλήρωσε τις σπουδές του ως Ηλεκτρολόγος Μηχανολόγος και Μηχανικός Η/Υ στο Πανεπιστήμιο του Cardiff στην Αγγλία. 


Ποιητικές Συλλογές:


  • Ερωτευμένος νέος 1999-2010 (Ιδιωτική έκδοση 2014) 
  • Και ο νους εγινε λόγος (Οδός Πανός, 2015)
  • Ποιήματα (1999-2013)
  • Λέξεις Τρεμοπαίζουν (Οδός Πανός) 

ΜΑΤΑΙΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΓΝΩΣΗ


Πεσμένες εδώ και 'κεί οι σκέψεις.
Ανθρώπων που άντεξαν στο χρόνο 
κι ανδρειωμένα μίσησαν το φθόνο, 
στο χάος αντηχούν οι λέξεις.

Και είναι πολλές, σαν κόκκοι από άμμο 
που τις έφερε ποτάμι σε άγρια θάλασσα.
Από τότε ξανά δεν γέλασα 
που τις έριξε εδώ χάμω.

Σκόρπια στην άμμο βότσαλα.
Πάνω τους άφριζε η θάλασσα.
Χρόνια τώρα τα μάζευα.
Τη συλλογή μου χάλασα.



Ματαγόςς Πάρις 
Ποιητική Συλλογή :ΠΟΙΗΜΑΤΑ (1999-2013)

Τρίτη, 26 Απριλίου 2016

Παναγιώτης Ανάργυρος Κουτίνας (ένα Χαικού)

Ψάχνει ζεστασιά 
Στα χείλη Ηφαιστείου 
Μια πεταλούδα 


Γεννήθηκε στο Βόλο. Σπουδάζει Νομικά. 
Ενδιαφέροντά του η ελληνική και ξένη πεζογραφία 

Σοφία Ανδρέου (ένα χαικού)

Ρωγμή στη νύχτα
Έσταξε στη γη το φως 
βάφτηκε μαύρο 


η Σοφία Ανδρέου σπουδάζει στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών 
και παρακολουθεί μαθήματα Κιθάρας.
 Ασχολείται ερασιτεχνικά και με τη ζωγραφική. 

ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ


Φοβάμαι πως χάνεται η πίστη .
Οι ψευδοπροφήτες πλήθυναν
και με κατάρες στα λερά στόματά τους
ξεπωλούν την αγιοσύνη  ,
από πληκτρολόγια κι οθόνες .
Μεγαλη Εβδομάδα κι οι αμαρτίες στήνουν χορούς ,
στις πλατείες και τα καφενεία .
Έχουν το ελεύθερο απ’ την τύχη  . 
Οι θαμώνες των κρίσεων τις λιτανείες παρακολουθούν
που ανασκολοπίζουν την ντροπή ,
παρακαλώντας τους αρχιερείς
για  σηστέρσια κι αίμα ( όπως παλιά ) .
Η αγνότητα των κοριτσιών
κρατώντας κόκκινα κρίνα του Επιταφίου,
κρύφτηκε στα συναξάρια .
Κουράστηκε τους Ακρίτες
να προσμένει , στις –έρημες- εστίες της αγάπης .
Τα πλήθη  στους πέτρινους δρόμους βαδίζουν ,
δολοφονώντας τον Θεό , όπου τον αντικρίζουν .
Δεν αντέχεται η ομορφιά ούτε για λίγο .
Ξεχάστηκε η Αρχή 
που φώτιζε το θαύμα ,
νικούσε το κύρος ,
απολίθωνε  το μυστήριο …

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

Θεοφάνης Μελάς (μικρό βιογραφικό)

Ο Θεοφάνης Μελάς είναι ποιητής, μεταφραστής, εικαστικός . Από το 1989 ζει στην Κοπεγχάγη. 

Βιβλία που έγραψε: 

  •  Όσο, Γαβριηλίδης, 2003 και  
  • Αναγνωστικό ποίησης, Γαβριηλίδης, 2009

Σοβαρές σημοφορίες δις; ή πλην; του Θεοφάνη Μελά




Φαύνος σε χαλίκι. 
Eίναι σε δραστικό.
Mε υπόσχεση λυτό από άλλα.
 
Αρχείστε αυτό το πώς είναι. 
Ένα ξύσιμο δεν είναι υπαινιγμός ούτε πνιγμός είναι γραφήματα αφού διατίθεται παρόν. 
Από τιράντες σε παράλυτη ζώνη : ύψος στην πόλη. Ψηφία ως απόλυτο σε κάποιο δοκός. 
Τι σηκώνει εποχή : ναι νοημένο; 
Αναπάντητο σε παραμιλημένους (κορνάρισμα) σηκώνει σκόνη αξεχώριστες ζώνες. 
Κατάστηθα μπροστά εργοστάσια περασμένα με αμυχές.
(Έχει στην κατοχή της τη δομή της άσπαρτο νήμα). 
Πυροστάτης έχει γνωριμίες - μόλις βγει εσώρουχο απ’ το φούρνο. 
Ένα φιλί σε όλα τα κλίματα. 
Λεμονότης; 
Δυσάρεστο δεν είναι δυσεύρετο εδώ η λέξη ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ. 
Πόσο α - κάτι πολύ (απειρόβλητο) επιπλώσεις με πλάκες. 
(Αν δίωξη θέλει δύο που επικροτούν κίνητρα - παραγωγή βιβλίων τούβλων).
Γάντι είναι αναδιπλωμένο (σκοτάδι) σε στάδια περνά απαράλλαχτα χέρια.
 
Ιλαρά σε παράλυση - κοινωνικά ψάρια - κύμα σε τάξη με τις ακτές.
Στερεές αντιρρήσεις στον κώδικα. 
Ας επαναλυθούμε στη μέση του δρόμου. 
Τέλος άγρια. 
Εύκολη τροπή είναι ευτράπελη; 
Στη λέξη ήχος κάθεται η μύγα. 
Ο θαμώνας θυμώνει - λούζεται με την αύξηση χτενίζεται με το μήνα.
Θεοφάνης Μελάς 

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι ποιητές και ποιήτριες να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια του διαχειριστή του Ιστολογίου αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους

στο e-mail : dimitriosgogas2991964@yahoo.com προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.

Θα θέλαμε να τονίσουμε ότι σεβόμαστε πλήρως τα πνευματικά δικαιώματα του κάθε δημιουργού, ποιητή και ποιήτριας και επισημαίνουμε πως όποιος δεν επιθυμεί την ανάρτηση των ποιημάτων του ή κειμένων στο παρόν Ιστολόγιο, μπορεί να μας αποστείλει σχετικό μήνυμα και τα γραπτά θα διαγραφούν.

Τέλος υπογράφουμε ρητά ότι το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό και πως δεν η ανάρτηση οποιουδήποτε κειμένου, ποιήματος κτλ γίνεται με μοναδικό στόχο την προβολή της ποίησης και την γνωριμία όλων όσων ασχολούνται με αυτή, με το ευρύτερο κοινό του διαδικτύου.