Χρύσα Βελησσαρίου (βιογραφικό)

Η Χρύσα Βελησσαρίου είναι εκπαιδευτικός. Ασχολείται με την ποίηση. 

Έχει διακριθεί σε Ποιητικούς Δθαγωνισμούς για την ποίησή της, έχει μεταφράσει ποιητικές συλλογές στην αγγλική και συμμετείχε σε ομαδικές ποιητικές ανθολογίες.  Περισσότερη ποίηση της βρείτε στα ιστολόγια της: http://apolesthin.blogspot.gr/

http://www.velissariou11.blogspot.com 

Ποιητικές Συλλογές: 

• "Οι εποχές του έρωτα"  ( bookstar) 2012
• «Momenta Aurantia». ('Αλλωστε)

Για την Ποίηση ...της Χρύσας Βελησσαρίου

Τη μέρα που άρχισαν

Να με λιθοβολούν

Χωρίς να ξέρω καν γιατί

Είπα

Ίσως έγινα επιτέλους

Ποιητής

Η Ποίηση νομοτελειακά

Συνταράσσει

Ενίοτε δε, ταράζει

Ταράζει πολύ

Το παραδέχομαι λοιπόν

Δεν είμαι απόλυτα ειλικρινής

Αν ήμουν

Θα ήμουν πλέον ποιητής

Αλλά προετοιμάζομαι

Φτιάχνω ασπίδες

Ακονίζω βέλη

Εξασκούμαι σε συνθήκες

Απομόνωσης

Ίσως πριν χαθώ απ' το χάρτη

Να τολμήσω μία μάχη

Για την Ποίηση

ΑΠΩΛΕΣΘΗΝ της Χρύσας Βελησσαρίου

Τα 'κοψα όλα!
Χέρια… πόδια.
Βγάζω μάτια.
Κλείνω αυτιά.
Αίμα χείλη.
Μόνο άλγος.
Κι ένας χτύπος!
Σαν ελπίδα:
Μικρή καρδιά.
Σαν εφιάλτης.
Θα 'μαι μόνη
μες στο πλήθος.
Μισή Ψυχή,
ζήση Απάτη...

Γεννώ ακόμα,
μα δεν μπορώ
να προσφέρω
τ' όνειρό μου.

Απωλέσθην!

ΆΝΤΡΕΣ… της Χρύσας Βελησσαρίου

Λάτρεψε δυο-τρεις άντρες.
Έτεκε άλλους τόσους.
Συμπέρασμα δε βγάζει.
Παιδιά δείχνουν στους τρόπους.
Όπως να ξεκινούσε,
κατέληγε σαν μάνα…
Βαρέθηκε να παίζει
στο γήπεδο σα μπάλα.
Σκληρή,  αν αποφασίσει,
από τη μια να γίνει,
καταρρακώνει πλήθη,
μέγαιρα καταλήγει.
Αν απαλά χαϊδεύει,
στην κεφαλή ανεβαίνουν!
Τον κύρη παριστάνουν
και δούλα την-ε-κάνουν!
Γι’ αυτό κι αυτή… μανάρια,
κόντρα στην ανεργία,
μια-δυο φορές το μήνα

-χτυπιέστε δε χτυπιέστε-κηρύσσει απεργία

[Σ' ωκεανό ταραγμένο]

Σ' ωκεανό ταραγμένο

κύμα στροβιλίζομαι,

τυρβώδης ροή μπερδεύει

την πολύπλοκη σκέψη.

Υποφέρω αφ' εαυτού, όταν

να εκφράζομαι αδυνατώ.

Ανισόρροπη ύπαρξη,

σα δισχιδής μαινάδα,

μες στο σκότος βαδίζω,

όλο σκέψεις θανάτου

κι απέραντη μοναξιά.

Παραμιλώ, παλεύω 

μ' απόμακρους έρωτες,

μ' ατίθασα άλγη ψυχής,

μια βελόνα με τρυπά

εμπρός κάτω απ' το στέρνο,

μέχρι πίσω στην πλάτη'

υποχθόνια ενόχληση,

υπενθύμιση τέλους'

απορροφά τον πόθο

για μεθύσι-άσπρο πάτο

στο πολύχρωμο, έντονο

χαρούμενο, πολύβουο,

ανυπόφορα ροζέ

πανηγύρι της μοίρας.

Ω, ναι! Παραληρώ και

εξακολουθώ ν' ακούω

τον κουδουνιστό παλμό

απ' το ντέφι' ρυθμικά

με καλεί' συνεχίζω

μπερδεμένη το χορό

του χρόνου, που αδιαφορεί

για όσους μ' αφήνουν μόνη,

για όσα θέλω να κρατώ,

για προδοσίες της μνήμης,

για το φόβο, την απειλή

του αύριο των αγαπητών.

Οφείλω ν' ακολουθώ

το εσώτερό μου παιδί,

ανακόλουθα φαιδρή

καρικατούρα, μέχρι

ακράτητα ρέοντας να

αφεθώ στην ηδονή

παραληρηματικού α-

πολυτρωτικού λόγου.

Ω λόγε, ίσως είσαι, ό,τι

από εμένα θα μείνει,

ίχνος γι'όσους αγαπώ

κι υποφέρω ν' αφήσω.

[Ποιος σου είπε]

Ποιος σου είπε
Ότι μπορώ
Να κοιμηθώ;
Μ' έναν έρωτα πόνο;
Μ' ένα μαχαίρι
Καρφωμένο στην πλάτη;
Ποιος στην ευχή
Σου είπε ότι
Μπορώ να ησυχάσω
Μέσα στη θύελλα
Που επέλεξα να ζω;
Ποιος σ' έπεισε
Πως είναι τόσο απλό
Να βιώνεις την παραίσθηση;
Όχι, γλυκό μου!
Ικανοποιούμαι
Ξύνοντας πληγές
Προς τιμήν των παθών μου
Άγρυπνη τα βράδια