Τι Πάει Να Πει Αγάπη του Χρήστου Γενάτου

Έλα κοντά μου να σταθείς,
σ' ένα ταξίδι
κόπασε ήδη
το φοβερό τραγούδι της βροχής.

Να σου ιστορώ καθώς φυσούνε οι άνεμοι
κείνο το όνειρο
και με ανθόνερο,
η πλώρη να σε λούζει καθώς τρέμει.

Να μοιάζουνε μεταξωτός μανδύας
του κόσμου οι θάλασσες.
Κι αυτά που χάλασες,
στο πέρασμα να σβύνουν της πορείας.

Να γράφουμε τις μέρες στο κατάρτι
για να θυμόσαστε.
Να φανταζόσαστε,
πως θα 'ναι όταν γυρίσουμε τον Μάρτη.

Κι όταν το κύμα μας ξεβγάλει σε μιάν άκρη
ν' αγκαλιαστούμε.
Και να σκεφτούμε,
πως τότε ξέρουμε τι πάει να πει αγάπη.

Όνειρο του Χρήστου Γενάτου

Δυο βλέμματα ριγούν στο φως της νιότης,
ερώτων απόστρατων στοχαστές.
Το πέλαγος, του ανέφικτου στρατιώτης,
που αφόπλισαν γλυκά οι ποιητές.

Το κόκκινο κρασί, θαρρείς του ονείρου
το ένδυμα, πως έβαψε, στους ώμους,
να φέγγει μες στο χάος του απείρου
εκείνους που ερωτεύτηκα τους δρόμους.

Ξεγέλασαν με ο νους ή αλήθεια εφάνης;
Σε άγγιξα, χρυσή, πως να ‘ναι λάθος;
Προσμένω να ξανάρθεις για να υφάνεις,
ως έπραξες, πελώριο το πάθος.

Χειμώνας του Χρήστου Γενάτου

Κι έπεσε πάλι κρύο δριμύ.
Αυτό το κρύο που ναρκώνει την πόλη,
όταν το γέλιο των ενστίκτων
ζωγραφίζει η αδιαφορία.

Χειμώνας.
Η εποχή όπου σταματούν
να διαφημίζουν τους εαυτούς τους,
να ‘χουν χρόνο να σφαχτούν
με τις αναμνήσεις.

Κι εκείνον τον Φλεβάρη
που για το γινάτι του πολιτισμού να οριοθετεί
έχασε την άνοιξη,
ποιος θα τον παρηγορήσει;
Αυτός την ζει την κόλασή του, απομονωμένος,
κι εμείς τον φωνάζουμε κουτσό.

Χειμώνας.
Ευκαιρία για θέωση, γι’ αγάπη, για συμπόνια.
Κι εμείς μνημονεύουμε ένδοξα το καλοκαίρι
στηριζόμενοι στο πύρινο άστρο
που ούτε τα μάτια μας
δεν αντέχουν να κοιτάξουν.
Αυτοί είμαστε...

Καφενείον. Οδός Αλκυόνης του Χρήστου Γενάτου

Απ 'το καφενείο στην οδό Αλκυόνης δεν περνά πια κανείς.
Εκεί που κάποτε οι πεταλούδες χέρι-χέρι περνούσαν,
φθονώντας το λάγνο φτερούγισμα των ηδονών.
Νέα αγόρια, που έστησαν παγίδες στον Άδη,
καρτερώντας να υγράνουν δυο χείλη
που κι ο Έρως δεν επόρθησεν.

Απ ‘το καφενείο στην οδό Αλκυόνης δεν απόμειναν παρά θύμησες,
σ’ ανθρώπους που δεν είπαν ποτέ στις φαμίλιες τους
για κείνα τα κρύα βράδια, που οι στάλες της βροχής
άχνιζαν απάνω στα γυμνά σώματα
κι ο φόβος μην ιδωθούν
νικιόταν απ΄ την ορμή για μιαν απαράδεχτη ένωση.

Από κείνο το καφενείο περνούν γέροι πια κι ωχροί,
σπαράζοντας τα σωθικά τους για την ζωή
που πέρασαν σε σπίτια που δεν θέλησαν,
μ’ ανθρώπους που δεν ορέχτηκαν ποτές•
Για την υπόσχεση που αθέτησαν
πως κάποτε, σε τούτης της οδού το καφενείο,
σαν άλλος Κύηξ κι Αλκυόνη, θα γίνονταν πουλιά.

Αποχωρισμός : ποίημα του Χρήστου Γενάτου

Τι παράξενο συναπάντημα!
Ένα αστέρι που πέφτει, ένας βαθύς αναστεναγμός, κάπου,
κι η μουσική του μολυβιού που χαράζει το τετράδιο.
Τρεις ταξιδιώτες φορτωμένοι με τις ευχές των τόπων τους
τούτη την στιγμή
περιμένουν το ίδιο τρένο.

Απόψε θ’ αποχωριστούν την αισιοδοξία.
Δεν υπάρχει πια λόγος γι’ αυταπάτες,
καθώς τα σίδερα απ΄ το κελί των ονείρων
κατέρρευσαν μόλις η ταπεινότητα
πήρε την θέση της στον θρόνο.

Τα φύλλα των δέντρων, αιωνίως δέσμια,
θαρρείς πως θαύμασαν τούτον τον αποχωρισμό,
και χειροκροτούν με το θρόισμα τους.

Μα το τρένο δεν πέρασε ποτέ.
Το αστέρι έσβησε. Ο αναστεναγμός κόπασε.
Το μολύβι ξάπλωσε στο τραπέζι.
Θέλει κόπο, ακόμα, η απελευθέρωση.
Δεν είναι ώρα, τώρα, για το ταξίδι.
Το σπουδαιότερο ταξίδι μας
ίσως να είναι το τελευταίο.

πηγή: http://www.scriptamanent.gr/neoi_logotexnes/genatos_xristos.html#apoxwrismos

Ημερολόγιο. Βράδυ του Μάρτη

Καμιάν απόχρωση δεν βρήκα να ταιριάξει
σε τούτο το έρημο τοπίο με τους διαβάτες
κι έτσι έκλεισα την πόρτα στον ήλιο.
Θαρρείς η χιλιοτραγουδισμένη φύση διαμαρτυρήθηκε
με τα δοξασμένα χρώματά της και μ' έβαλε σε συλλογισμό,
μα κι αυτά τα φόρεσαν οι άνθρωποι
κι έτσι έκλεισα την πόρτα.

Καθώς οι ζωγραφιές στους τοίχους πήραν να κινούνται
και φτιάχνοντας χάρτες στο τετράδιο με γράμματα,
οι δόξες απέξω αργοπέθαιναν,
εκλιπαρώντας με για ένα λαχάνιασμα, ένα δάκρυ.
Οι παμπόνηρες ελπίδες ψιθύριζαν τραγουδάκια για ν' ανοίξω,
μα είμαι επαρκώς μόνος πια ν' αρνηθώ.
Να την κλαις την ρωμιοσύνη.
Εκείνα τα μάρμαρα που κάποτε, είναι πασίγνωστο πια,
δεν άγγιζε η σκουριά, εκέινη τα' φαγε.

Αν κάποτε ορίσει η μοίρα, αν τύχει
οι δόξες να πορνεύονται, τουλάχιστο για πιο μεγάλο αντίτιμο,
ίσως κάτι σοφό βρεις στον τρελό που περιγέλασες.
Ίσως το τσίμπημα στο μάγουλο να' ναι προσκύνημα
στο μωρό που απλώς κοιτά.
Ίσως τότε ν' ανοίξουμε τις πόρτες και να βρεθούμε,
χωρίς χρώματα, χωρίς τραγούδια. Να φτιάξουμε άλλα!
Χαρές πολλές αντάμωσα και τις βαρέθηκα,
μα σαν την καύλα να βραδιάζει δίχως τρόπαια δεν ξανάδα.