η φτωχή καλύβα μας

Θα κόψουμε το δρόμο μας

αργά σαν κουραστούμε

θα παίξουμε εφήμερα

θα πούμε: Ας πορευτούμε.

 

σε μια καλύβα έρημη

με φύλλα σκεπασμένη

που μέσα μας θα νοιώσουμε

στον κόσμο τι μας μένει.

 

Θα’ναι φτωχή η καλύβα μας

και τ’ άστρα που θα μπαίνουν

απ’ τις ρωγμές της σκέπης μας

εαρινό θα φέρνουν.

 

Κάποιο παλιό τραγούδι μας

και ίσως θα μου θυμήσουν

κάποια παλιά που απόκοσμα

πορεύονται να σβήσουν.

ΘPHNOΣ

Στον Aντώνη Φραγκάκο

 

Πόσο άγχος βαραίνει τα στήθια μας

καθώς οι χίμαιρες

αποχαιρετούν καθημερινά την πίστη μας!

 

Πότε μου’πες για τις μέρες που σπαταλήσαμε

στην ανώφελη σπουδή των πραγμάτων;

 

O τόνος σου είχε την ελπίδα της ζωής

κι ο θάνατος πώς σε βρήκε;

 

Kαρδιά, ξέχειλη από δύναμη

που γεννάει τη μεγαλοσύνη,

πώς μπόρεσες ν’ αποχαιρετήσεις την άνοιξη;

Περιστέρια φώλιαζαν στην ψυχή σου,

οι άνεμοι τραγουδούσαν το τραγούδι σου,

ο ήλιος της πατρίδας μας

πυρπολούσε την καρδιά σου.

 

Πορεύσου του θριάμβου τη στράτα

κι αντάμωσε τον ανοιξιάτικο θάνατο,

άνοιξη κι εσύ

με το περιδέραιο των εικοσιπέντε σου χρόνων.

Nοσταλγία

 

Παιδούλες, που, τραγουδούσανε

στα καλντερίμια της πατρίδας μου,

που πήγαν τα δειλινά του καλοκαιριού,

οι έναστρες νύχτες των ονείρων μας,

οι παιδικές εξοχές

με τις μαργαρίτες και το χαμομήλι;

 

Tάχα, εκείνους που αφήσαμε πίσω

ανοίγουν τα όνειρά τους

στους Σπήλιους και στου Kούτρου;

Tραγουδάνε τα βράδυα

τις ελπίδες που μαδήσανε,

τον αδυσώπητο χρόνο

που χώρισε την αλήθεια από το ψέμμα;

 

Πώς θέλω να σας θυμάμαι

παιδικές εξοχές,

φίλοι μου των παιδικών ονείρων!

Στους βράχους της πατρίδας μου

 

Στους βράχους της πατρίδας μου

αναπαύεται ένας μικρός κύκνος,

δίχως κακία

και δίχως φόβο.

 

Eκεί τα αγριοπερίστερα,

τα ορτύκια κι οι τριγώνες,

ενώνουνε δυό κόσμους

τον ήλιο και το χιόνι,

το μαύρο και το άσπρο.

 

Όταν έρχονται τα βράδυα

τ’ ακίνητα άστρα

σμίγουν με τη θάλασσα

που ψιθυρίζουν τα μυστικά τους.

 

Φραγκοσυκιές, ελιές και πέτρες,

θάλασσα κι ουρανός

και τίποτ’ άλλο.

 

Στους βράχους της πατρίδας μου

ο αγέρας λέει το θρήνο του

κι η μαυροφορεμένη

σκίζει τη γη

να βγάλει τους νεκρούς,

μοιρολογάει και κλαίει....

[Θα πεθάνω κοιτάζοντας τον ήλιο]

Θα πεθάνω κοιτάζοντας τον ήλιο

τον πύρινο ήλιο - κατάματα.

Θα κρατάω στα χέρια μου

ένα μπουκέτο πολύχρωμων λουλουδιών.

Θα πεθάνω αγκαλιάζοντας

με τα μάτια μου

τα χελιδόνια που παίζουν μαζί μου

το παιχνίδι της ζωής.

 

Δεν θάχουν απομείνει

πολλές εκδοχές για το αύριο,

θα μπορώ, και θα φύγω αθόρυβα

κρατώντας ένα κομμάτι αγάπης,

ό,τι μπόρεσα να σώσω

απ’ το δικό μου ταξίδι.