Το Αιώνιο Ωραίο! / Γαβρίλης Ιστικόπουλος

Να όμως,
που σχίζεται η πέτρα Σου
κι ερωδιά το άντρο της
κι η Νέα Αυγή
εξαπολύεται μαζί μου
σ' όλους τους γαλαξίες,
μαζεύει κουδούνια, τρομπέτες
και νεογνά αστέρια,
χτυπάει στα κάδρα
σπάζουν οι κορνίζες,
χτυπάει στα δέντρα
κοκκινίζουν οι καρποί,
και χέρι με χέρι
τα φιλιά των ανθρώπων
αναβαπτίζονται
στους ζεστούς ποταμούς
της πληγής μου,
οι στεναγμοί ανθίζουν
με πασχαλιές,
λυτρώνεται ο χρόνος,
τα μάτια ανοίγουν
και ...ιδού:

Το Αιώνιο Ωραίο!

Δεν θα χαθώ... / Γαβρίλης Ιστικόπουλος

Το μελανοδοχείο άδειο
πάνω στο γραφείο,
μάταια περιμένει την πένα
που θα χαράξει
εκείνο το ξεχασμένο ''έλα''.

Η κίτρινη λάμπα σκοτείνιασε
αφού πια κανείς δεν της... μιλάει.
Η μικρή ασπρόμαυρη φωτογραφία
άφησε στη γωνιά της κορνίζας
το άλικο χνάρι του γέλιου Σου.

Το τσιγάρο στο τασάκι
στέλνει με τον καπνό του
το αχ του στερνού σου φιλιού,
σύνθημα και φυλαχτό μαζί
της επερχόμενης Λύτρωσης.

Μια ζωή θα Σε καρτερώ...
Δεν θα χαθώ...
Φθινόπωρο Εσύ...
Πλατάνι αναμμένο εγώ...
Αλαργινό φιλί Εσύ...
Σκιά Σου εγώ...
Σπαθί Εσύ...
Εγώ... θηκάρι
στη φιλντισένια ζώνη
της αλληλοπροσμονής μας!

 Από τη συλλογή ''Εξομολογήσεις''.

Σεργιάνισέ με.. / Γαβρίλης Ιστικόπουλος

.
Σεργιάνισέ με Ποίηση
στ' απάτητα λημέρια Σου!
Ζωγράφισέ με Έρωτα,
να αναβαπτιστώ,
σαν τότε
να Σε κορφολογήσω!
Σεργιάνισέ με Ποίηση
στο ''Αιώνιο Ωραίο'' Σου!
Ακούμπησέ με Ομορφιά
να ξαναγεννηθώ,
αποξαρχής
για να Σου τραγουδήσω!!

Το μενταγιόν / Γαβρίλης Ιστικόπουλος

Έφτασε νωχελικά εκεί.

Δυο βήματα μπροστά

απ το παγκάκι του κήπου

που συνήθιζαν να κάθονται.

Άνοιξε στη γη μια τρύπα.

Έθαψε με πόνο ένα μενταγιόν

Το δικό της

Κι ένα μικρό ξερό κλαράκι

από αμυγδαλιά.

Χειμώνας έφτανε

κι η Άνοιξη αργούσε ακόμα.

Ήταν η επόμενη μέρα

αφ' ότου εκείνη

δεν θα μπορούσε πια

να τον αγαπήσει

με τα μάτια που τόσο

τον είχαν λατρέψει.

Μετά, έβαλε πάνω στο χώμα

μια μικρή στρογγυλή πέτρα.

Για να θυμάται το μέρος

που ήθελε πολύ

να την ξανά συναντούσε.

Έφυγε.

Χρόνια μετά,

σαν κέντρισε η μορφή της

το κουρασμένο του μυαλό,

τα πρώτα του βήματα

τον οδήγησαν εκεί.

Η μικρή στρογγυλή πέτρα

είχε χαθεί.

Σε λίγο θα χανόταν

και το λιόγερμα.

Στη θέση της μόνο η θύμηση

και μια μικρή ανθισμένη αμυγδαλιά.

Δεν σκέφτηκε πολύ.

Εδώ θα είναι, μονολόγησε.

Και κάθισε στην σιωπηλή σκιά της

για να την αγαπήσει

πάλι απ την αρχή.

Την έλεγαν Κλάρα.

Εκείνος την έλεγε... Κλαράκι μου.

Να, που έστω και αργά

η άνοιξη δεν τους ξέχασε.

Γαβρίλης Ιστικόπουλος / Από τη συλλογή ''Επισημάνσεις''

Έναν ουρανό με σύννεφα... / Γαβρίλης Ιστικόπουλος

Η ζωή σου... Αχ, η ζωή σου...
Ένα κλικ... Μία φωτογραφία...
Λες και πήρε η καρδιά
την κάμερα στο χέρι
και τράβηξε από εκεί μέσα, εσένα!...
Πόζα πανοραμική 360 μοιρών
με όλα σου τα τοπία ανοιγμένα,
σε μία μόνη στιγμή σου!...
Χωρίς φλας... Με χίλιες φωτιές
κι ακόμα φωνάζεις πως διψάς
τόσο πολύ για αγάπη!...

Η ζωή σου... Αχ, η ζωή σου...
Ενα κλικ ονείρου, φτιαγμένο
απ' όλες του κόσμου τις απαντοχές,
σε μία μόνη στιγμή σου!...
Εγώ, δίπλα σου εκεί
με φλέβες πρησμένες από ανάσες
που δεν μίλησαν ποτέ,
επινοώ θύμησες με ορμές
και φτιάχνω ψευδαισθήσεις,
ακροβατώντας σε χορδή
σπασμένου βιολοντσέλου
για μία μόνη νότα σου,
που θα τολμήσει το ''Σ' αγαπώ''!

Αχ, πόσο φαρμακώνουν τα όνειρα
των ανθρώπων οι ...κραυγές;...
Και πως φαλτσάρουν τα φιλιά
χωρίς την μουσική σου;...

Για πρώτη φορά αναζητώ
έναν Ουρανό με σύννεφα...
Μόνο για την ...βροχή του!...

  Από την Συλλογή ''Εξομολογήσεις''.

Τι κοιτάς;... ΩΔΗ II / Γαβρίλης Ιστικόπουλος

Δεν άργησε να 'ρθει κι ο Έρωτας.
Τι αριστούργημα... είπα.
Έστειλα πίσω την ζωή μου
για να φορέσω την καινούργια.
Να σταθώ επάξια δίπλα Σου.
Και το χαμόγελο; Το πρώτο Σου χαμόγελο.
Που ήταν κρυμμένη τόση ομορφιά;
Είπα μέσα μου... κοίτα που τα όνειρα
θ' αρχίσουν να αλληλοερωτεύονται.
Και τα κομμάτια μου πριν γίνουν θρύψαλα,
θα γίνουνε Ζωές.
Που θα γεννούν καινούργιες
εις τους αιώνες των αιώνων.
Κι ο αέρας θα διαστέλλεται
όσο τα στήθη τον αντέχουν
για να ''φωνάξουν'' τα τραγούδια μας.
Δεν θέλω είπα, καμία λογική.
Την παραζάλη μόνο, αυτήν κρατώ.
Μ' αυτήν θα πορευτώ.
Μ' αυτήν το σώμα μου θα αγαπήσω.
Μ' αυτήν μαζί, θα αγαπηθώ.

Τι κοιτάς;
Δεν ειν' κακό που πόθησα
να γίνω ο ποιητής Σου!

 ''ΕΣΥ του ΕΡΩΤΑ'' Από το ποιητικό έργο ''ΓΕΝΕΣΗ''.

[Άσε τη ζωή που κάνεις...] / Ιστικόπουλος Γαβρίλης

Άσε τη ζωή που κάνεις...
και ψάξε τη ζωή που χάνεις.

Ναι, άλλαξε, ψάξε, πιο βαθιά σκάψε.
Ξεπέρασε τα όρια σου.
Κάθε φορά που το καταφέρνεις,
ένας νέος ολόλαμπρος ουρανός
κι ο μικρός μέσα σου θεός
δεν χορταίνουν να σε καμαρώνουν
και να σε χειροκροτούν!

Μνήμες ρημαγμένες / Γαβρίλης Ιστικόπουλος

Μνήμες ρημαγμένες

στο βάραθρο της λήθης,

όνειρα που καίγονται

σ' αντάρες και πολέμους,

τι σπάραγμα σαν βροντάτε 

το παραθύρι μου

την ώρα που ανασταίνω

θαμμένους στοχασμούς,

μήπως και πιω μαζί σας 

το αρχαίο της ποίησης κρασί 

στην υγειά του αγώνα μας

για μια αξιοανθρώπινη ζωή.

ΤΟ ΖΕΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ / Γαβρίλης Ιστικόπουλος

Το ζεστό κόκκινο του έρωτα,
οι μικροί ερωδιοί
που βολτάρουνε στα μάτια σου,
οι πνιχτές φωνούλες
τ' αποχαιρετισμού σου
και το νιογέννητο αστέρι
που νανουρίζει η Σελήνη σου,
να 'ξερες πόσο γλυκά
μέρωσαν πριν λίγο
την ανήμερη σκιά της απουσίας σου.

 Από τα ''ΕΡΩΤΙΚΑ'' της συλλογής ''Ανατροπές'

ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΠΕΤΡΑΔΙ / Γαβρίλης Ιστικόπουλος

Είπα, 
μακάρι κάθε λέξη μου φωτιά, κάθε υπόσχεση ηλιαχτίδα...
Κάθε μου βήμα χνάρι βαθύ μ' αγνάντεμα στην ελπίδα!

Είπες,
ως που θ' αντέξεις ποιητή, προτού σε πιει η καταιγίδα,
μεγάλα που άνοιξες πανιά στου νου σου την κλεψύδρα;

Είπα,
θα έρθω μαζί με την καρδιά να βγω να σεργιανίσω
και μ' ένα έρωτα βαθύ, ζωή να Σε κορφολογήσω!

Είπες,
δεν σου 'πανε με τους καημούς να μην κονταροχτυπιέσαι,
μα ούτε και με τον έρωτα σκληρά ν' αναμετριέσαι;

Είπα... κι έκλεισα.
Μου το 'πανε... και τι μ' αυτό, νομίζεις πως θα φοβηθώ;
Πουλί θα γίνω και στο φιλί του ήλιου θ' αναβαπτιστώ
μα τους καημούς για σένανε τους ρίχνω στο πηγάδι
κι ο έρωτας σου στην καρδιά μου, πολύτιμο πετράδι!

Γαβρίλης Ιστικόπουλος / Ανέκδοτο από τη συλλογή ''Συνομιλίες''.

ΜΗΝ ΤΟ ΞΕΧΝΑΣ ΠΟΤΕ. / Γαβρίλης Ιστικόπουλος

Χωρίς τελεία - Με μία ανάσα.

Κι όμως... Αν κάποτε βρεις το κουράγιο
να ξεπετσιάσεις το άχρηστο και το ψεύτικο
από το ταλαιπωρημένο σου κορμί,
το από τα βάθη σου ανέσπερο σύμπαν
που υπέρλαμπρο θα ξεπροβάλλει,
θα είναι το πιο μεγάλο σου Ευχαριστώ
στην μεγαλειώδη εκείνη αλήθεια
που δεν είναι άλλη από την θεία εικόνα
του μοναδικού και ανεπανάληπτου
στους αιώνες των αιώνων,
πρώτου χαμόγελου της ύπαρξης σου
στο αειπάρθενο ταξίδι σου στο φως!

Αυτό παρακαλώ σε, μην το ξεχνάς ποτέ!

Γαβρίλης Ιστικόπουλος 

ΘΥΜΑΣΑΙ; / Γαβρίλης Ιστικόπουλος

Υψώσαμε στους δρόμους των ονείρων μας αδιέξοδα.
Τους στίχους μας τους θυμάται πια μόνο η λήθη.
Κάνει ζέστη και κρυώνουμε, κρύο και καιγόμαστε,
Σαν τα χείλη που δεν λαχτάρησαν ποτέ τραγούδια,
σαν το αχ που μόνη παρέα έχει τον λυγμό του,
ή σαν το μάρμαρο που ποτέ δεν χάϊδεψε η σμίλη.

Με τις ρίζες της να μουχλιάζουν απ τη πολλή βροχή
μία αιωνόβια ελιά παλεύει με πείσμα για μία στάλα ήλιο.
Τώρα που η καρδιά αρνείται να παλέψει μ' άλλα σύννεφα.
Τώρα που οι αξίες λιώνουν στο καμίνι της υποκρισίας
ποιος άνεμος θα σπείρει τα ανεκπλήρωτα μας όνειρα
στις απάτητες κορφές της επουράνιας δροσιάς;

Γι αυτό δεν βάζω πια παράθυρα στα ποιήματα μου.
Μια υγρή σιωπή εισβάλλοντας βίαια απ τις ρωγμές τους,
πλημμυρίζει με στίχους από λάβα την απελπισία μου.
Θά 'θελα όμως, έστω για μια φορά να σε δω ν' αρμενίζεις
αγέρωχη δίπλα στη χαίτη του λαβωμένου μας Βουκεφάλα.
Πάντα μ' εκείνο της νιότης μας το πελαγίσιο πάθος. Θυμάσαι;

Γαβρίλης Ιστικόπουλος / Από τη νέα συλλογή ''Ανατροπές''

ΕΡΩΤΙΚΟ (κορύφωση) / Γαβρίλης Ιστικόπουλος

Το μετάξι που μάζευα
από τον έρωτα σου,
έγινε ένα με το αίμα 
της ανάσας μου
για να γράψει στα λεία
εκστατικά σου πέλματα
ποιήματα από διαδρομές
ονειρεμένες..

Ποτέ το μικρό κοφτερό
λεπίδι του πόθου
δεν χάραξε τόσο ηδονικά
τη φλέβα σου.
Ποτέ δεν περπάτησε
η ποίηση
κάτω από τέτοια
σάρκινη φαντασμαγορία.

Γαβρίλης Ιστικόπουλος / ''ΕΣΥ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ'' / Εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ

Εκεί κατοίκησα / Γαβρίλης Ιστικόπουλος

Εκεί που σπαράζεται
η στιγμή από την σκέψη
και με χιλιάδες ηδονισμούς
τρελαίνει τις αισθήσεις
Εκεί που μόλις χθες
μια τόση δα ανεμώνη
κατακοκκίνισε
έναν αλήτη Φεβρουάριο
Εκεί που ένας αναστεναγμός
ξέφυγε απ' τα δεσμά του
λαδώνοντας την απόγνωση
μ' ένα μικρούλι αχ

Εκεί κατοίκησα
από πάντα μόνος,
με μόνη συντροφιά
το μεγάλο μου
το μονάκριβο μου,
όνειρο.

Γαβρίλης Ιστικόπουλος 

Από τη συλλογή ''Συνομιλίες''.

Ο ηττημένος νικητής / Γαβρίλης Ιστικόπουλος

Ο ποιητής είναι μαχητής.
Γι αυτό και αέναος αγωνιστής.
Παλεύει ακόμα και στο βλέμμα του.
Πεδίο μάχης η αθέατη πλευρά της ζωής.
Η κρυμμένη... Η πιο αληθινή, η πιο πραγματική.
Αυτή που ορίζει και καθορίζει την ύπαρξη του Είναι του.
Και που τον ενσωματώνει στο ''Αιώνιο Ωραίο'' του.
Εκεί όπου ο στίχος είναι πάντα στις επάλξεις.
Όπου ραχοκοκκαλιά του είναι η αγάπη.
Και κορμοστασιά του ο αγώνας.
Με την πένα του πάντα
έτοιμη να δακρύσει

σε έναν αγώνα με ήττες
που πάντα στο τέλος θα βγαίνει νικητής.

Γαβρίλης Ιστικόπουλος / Από τη συλλογή ''Επισημάνσεις''

Ποίηση-φυλαχτό / Γαβρίλης Ιστικόπουλος

Η ποίηση που γίνεται
από ψίθυρος κραυγή,
που κάνει το άγγιγμα ζωής 
φτερούγισμα αγώνα,
και το πικρό ψωμί, γλυκό
στο τραπέζι της προσμονής.

Η ποίηση που δεν κάθεται
στη γωνιά και καμαρώνεται,
που ματώνει κάθε μέρα
και κάθε στιγμή αντιμάχεται
το άδικο και τον χαμό
που κερνούν οι εξουσίες.

Η ποίηση, καρδιάς άξια σμίλη
σκαλίζει τη πέτρα του χρόνου
όπως η τεχνήτρα ηλιαχτίδα
τα όνειρα και τις προσδοκίες μας
στο αδιάκοπο πήγαινε - έλα
του σκότους με την ελπίδα.

Αυτή η ποίηση συντροφικά
έρχεται και σου γνέφει,
να μη τολμήσεις να με ψάξεις
ποτέ στο χάος ουρανέ,
ούτε κι εκεί που με τρυπάς
με το καρφί σου εσύ καημέ.

Σ αυτή τη ποίηση-φυλαχτό
κλείνω τους μικρούς θεούς μου
κι αφήνω το αίμα των στίχων μου
πρώτο αυτό να πλημμυρίσει
και με το κύμα του να πνίξει
τα όνειρα των άνομων.

Γαβρίλης Ιστικόπουλος / Από τη συλλογή ''Αναζητήσεις''

Αρχαγγελικός Μάης / Γαβρίλης Ιστικόπουλος

Κι όμως,

αέναης ανθοφορίας γέννημα

ένας αρχαγγελικός Μάης

μύχιο αγκομαχητό κρίνων

σε βαθιά αιμάτινα μετερίζια,

αλλόκοτος τώρα υψώνεται

σαν έρημη απαντοχή ανάσας

που σκορπάει τη ζέστα της

να ξεχαρβαλώσει τις κάννες

της στυγνής εκμετάλλευσης.

Κι όμως,

η μνήμη σπάνια ανώφελη

τώρα την μετράς ν ανθίζει

σε σχηματισμούς ολέθρου

κι αναρωτιέσαι τόσα πικρά

πως χωράνε στις τσέπες

μιας σακατεμένης ουτοπίας,

τι θα μπορούσαν να μαζέψουν

απ το νέκταρ που δεν έμαθε ποτέ

του δίκιου σου το τραγούδι;

Και περιμένεις μήπως

ανθίσουν πάλι οι σιωπές.

Γαβρίλης Ιστικόπουλος / Από τη συλλογή ''Επισημάνσεις''

Αυτοεξομολόγηση / Γαβρίλης Ιστικόπουλος

Εσύ και μόνο εσύ,

που ξέρεις τι έχεις

και τι δεν έχεις κάνει

στη ζωή σου,

πόση ώρα άραγε μπορείς,

σε μία τίμια

και βασανιστική διαδικασία

αυτογνωσίας, ενδοσκόπησης

και αυτοκριτικής,

να σταθείς απέναντι

στον καθρέπτη σου,

χωρίς να νιώσεις ντροπή

τύψεις ή ενοχές;

Αλλά, αν έστω

και για μία μόνο στιγμή

αληθινά το καταφέρεις,

έχεις ήδη κάνει

το πρώτο μικρό βήμα

μιας μεγάλης

λυτρωτικής ανατροπής.

Έχεις δηλαδή,

αρχίσει να βλέπεις τη ζωή

να πλέκει με φως

το ηλιοπόρφυρο σου

φωτοστέφανο.

Αν όχι, δεν πειράζει.

Να ξέρεις όμως

πως για κανένα μας

ποτέ δεν ειν' αργά.

Άλλωστε κι εγώ

που σου γράφω,

ακόμα το προσπαθώ.

Γαβρίλης Ιστικόπουλος / Από τη συλλογή ''Συνομιλίες''

Όπως τα χελιδόνια... / Γαβρίλης Ιστικόπουλος

Πριν η ρομφαία

του βασανιστή

φτάσει στον στόχο της,

μακριά απ' την αδημονία

των καταιγίδων

και την αλαζονεία

της υποκρισίας,

μέσα στο Φως

μιας νέας Άνοιξης

θα συναντηθούμε

ν' αλλάξουμε τον Έρωτα,

όπως τα... χελιδόνια!

Γαβρίλης Ιστικόπουλος / Από την συλλογή ''Εσύ του Έρωτα''

Η ξενητειά πονάει / Γαβρίλης Ιστικόπουλος

Υπάρχεις!...
Κι όσο υπάρχεις, θα υπάρχω...
Εξόριστη Εσύ,
όπως και τόσοι άλλοι δικοί Σου...
Ανήσυχος, μα βολεμένος εγώ
όπως τόσοι άλλοι δικοί μου...
Όμως ο καιρός περνάει...
Κι η ξενητειά πονάει...
Δεν νομίζεις
πως κάτι πρέπει
να με πείσεις να κάνω
για την... περίπτωση μας;...
Τα ίδια λέγαμε χθες
και με την άλλη Κόρη
απ το μακρινό Λονδίνο.