«Περί επανάστασης»

"Τίποτα. Ούτε καν μια δροσοσταλιά στα ξεραμένα φύλλα της ανάμνησης δεν απέμεινε από κείνες τις φοιτητικές συζητήσεις στα παγερά διαμερίσματα να καίγεται το σύμπαν. Οι τοίχοι θυμούνται με νοσταλγία εκείνες τις κοκκινωπές εξομολογήσεις: Να ξέρεις πως εμείς θα τον αλλάξουμε τον κόσμο τούτο διότι. Τίποτα που λες δεν έγινε τελικά. Δεν πάει πολύς καιρός που την είδανε ρακένδυτη την επανάσταση με λίγα ψίχουλα σύνταξη στις τσέπες να βγαίνει απ’ τα γραφεία ενός ασφαλιστικού οργανισμού βιαστική να κατευθύνεται στο φτωχόσπιτο όπου γεννήθηκε και τώρα απομένουν μονάχα οι τίτλοι τέλους να σφραγίσουν την πολυτάραχη ζωή αυτού του μονάκριβου τέκνου της ουτοπίας."

«Λεωφορείον ο Πόθος»

"Όπως κατεβαίνεις το δρόμο θα στρίψεις αριστερά. Στα διακόσια μέτρα είναι η στάση Έρωτας. Θα πάρεις το Λεωφορείον ο Πόθος. Αφού κόψεις εισιτήριο θα παρατηρήσεις τις διάφορες εκδοχές του εαυτού μου να θέλουν να σε αγγίξουν. Μην τρομάξεις. Είναι στη φύση της αγάπης μου να σε περιεργάζομαι σαν ένα έργο τέχνης. Μόλις οι πολλοί γίνουν ένας θα κρυφτείς κάτω απ’ την καμπαρντίνα μου. Από κει και πέρα θα αποφασίσει η μοίρα πού θα μας κατεβάσει."

Ο ποιητής

Κάθε φορά που τον ρωτούσαν τι ακριβώς τον ωθούσε να γράψει άνοιγε το παλτό του (ένας περήφανος επιδειξίας κι αυτός της εποχής του) και μας αποκάλυπτε τις τραυματικές εμπειρίες που κάθε τόσο ξεθάβανε οι ιατροδικαστές για να βρούνε τη μέρα και την ώρα που εκδηλώθηκε η ανίατη νόσος της ποίησης

Βέροια Δεκέμβριος 2010

Πάσχα

Έξω απ’ την εκκλησία του χωριού κόσμος πολύς συνωστισμένος και κατά λάθος δυο πρώην εραστές από καιρό χαμένοι αγγίζονται κι ενώ θα περίμενες πως θα τραβούσαν αστραπιαία τα χέρια αυτοί κοιτιούνται στα μάτια και ομολογούνε Αληθώς Ανέστη

Καιρό είχε να δει τέτοιο θέαμα ο δυστυχής Ιούδας

Το τσέλο

Δυο νέοι καταφθάνουν σε ένα εξοχικό σπίτι. Και χαίρεται το ερμητικά κλεισμένο σπίτι. Καιρό έχει να νιώσει ανθρώπινη παρουσία. Θέλει να την αγγίξει να την πάρει στην αγκαλιά του κι αυτή. Αυτή χαμογελάει κι απομακρύνεται. Κάθε τόσο φτάνουν κοντά πολύ κοντά έτοιμοι να φιληθούνε αλλά αυτή. Περνάνε στο σαλόνι κι αυτή αρχίζει να παίζει τσέλο. Αυτός την απολαμβάνει βυθισμένος στον καναπέ. Του αρέσει η προσηλωμένη της έκφρασή στο κενό. Με τι πάθος που παίζει. Κι αυτός μικραίνει και μικραίνει. Της αρέσει που μικραίνει μέχρι που γίνεται γάτος βυθισμένος στον καναπέ. Πηγαίνει και τρίβεται στα πόδια της. Της αρέσει πολύ όταν το κάνει αυτό. Πάντοτε της άρεζε. Τώρα που γέρασε περνάει συνήθως ώρες στον καναπέ χαϊδεύοντας το γάτο. Ένα δάκρυ κυλά στο μάγουλό της για κείνον που οι δύστροπες περιστάσεις της ζωής δεν την άφησαν να. Παρατηρεί το σκοροφαγωμένο τσέλο και θυμάται πως από τότε έχει να το αγγίξει. Από τότε που ήθελε να την φιλήσει.

Περί επανάστασης

Τίποτα.Ούτε καν μια δροσοσταλιά στα ξεραμένα φύλλα της ανάμνησης δεν απέμεινε από κείνες τις φοιτητικές συζητήσεις στα παγερά διαμερίσματα να καίγεται το σύμπαν. Οι τοίχοι θυμούνται με νοσταλγία εκείνες τις κοκκινωπές εξομολογήσεις: Να ξέρεις πως εμείς θα τον αλλάξουμε τον κόσμο τούτο διότι…Τίποτα που λες δεν έγινε τελικά. Δεν πάει πολύς καιρός που την είδανε ρακένδυτη την επανάσταση με λίγα ψίχουλα σύνταξη στις τσέπες να βγαίνει απ’ τα γραφεία ενός ασφαλιστικού οργανισμού βιαστική να κατευθύνεται στο φτωχόσπιτο όπου γεννήθηκε και τώρα απομένουν μονάχα οι τίτλοι τέλους να σφραγίσουν την πολυτάραχη ζωή αυτού του μονάκριβου τέκνου της ουτοπίας.

Εξ επαφής

Μπήκε ξαφνικά παραπατώντας και σχεδόν όλοι οι θαμώνες γύρισαν και κοίταξαν έντρομοι. Διακρίναμε ένα διαμπερές τραύμα στο ύψος της καρδιάς και απορήσαμε που έβρισκε τη δύναμη να κρατιέται ακόμη στη ζωή. Πήγε κάθισε στο μπαρ κι άρχισε να πίνει το ένα ποτό μετά το άλλο. Μονάχα που ότι έπινε έρεε από το τραύμα εισόδου αλλά πουθενά δεν είδαμε αίματα. Από συμπόνια προς τον δυστυχή συνάνθρωπό μας τον πλησιάσαμε για να μάθουμε τι ακριβώς είχε συμβεί. Και μας απάντησε πως περίπου μια ώρα νωρίτερα είχε συναντήσει απρόσμενα μια μελαχρινή καλλονή που μόλις γύρισε και τον κοίταξε κατάματα εκπυρσοκρότησε εξ επαφής παλιές αγάπες.