Η ΠΟΛΥΘΡΟΝΑ / Ε. Μύρων

 

Αφού σχόλασε κι έβαλε
τα παιδιά για ύπνο, βούλιαξε
στην πολυθρόνα της
ακούγοντας Σούμπερτ.

Αναιμικές οι εξάρσεις
οι παύσεις πουθενά –
τα ηχεία θα φταίνε,
ή κάθισαν τ’ αυτιά της..

ΕΞΕΓΕΡΣΗ / Ε. Μύρων

 

Κάθε πρωί
ακόμα λίγη μέρα
χαράζεται στο δέρμα.
Ας ελπίζουμε σε μια ανατροπή-
να φτιάξουν τα παιδιά
μια βόμβα από παραμύθι
που θ’ αφανίσει τις ηλικίες.

ΣΤΑ ΑΠΛΑ / Νότου Σμάρω

 

Στα απλά ανασαίνει η ζωή

σε μια κούπα αχνιστό καφέ

στη μυρωδιά του ζεστού ψωμιού

σε μια λέξη, μια ματιά

σ’ ένα σφίξιμο χεριού

στο «πρόσεχε» της μάνας.

Στα απλά χαμογελά η ζωή

στο φως που λάμπει πάνω στα βότσαλα

στο κύμα που αγκαλιάζει το χρόνο

με τα γαλάζια του όνειρα

στο αεράκι που χαϊδεύει το πρόσωπο

με τη δροσιά του Θεού

στο γέλιο που σπάει τη σιωπή

μια ηλιόλουστη Κυριακή.

Στα απλά κρύβεται η ζωή

εκεί όπου δεν χωρά βιασύνη

όπου η μέρα ανοίγει διάπλατη

και η κάθε στιγμή αλλάζει το νόημα

όμορφη μες την απλότητά της.

Θα πολεμήσουμε με λέξεις... / Ρεΐζης Περικλής

Δεν έχει απόψε, η νύχτα ώρες

στιγμές ζητάει μοναχά

ψάχνει ένα σύννεφο να πέσει

μες τη δική σου αγκαλια.

Καράβι η αγάπη το συντρίβει

ίδια ρουτίνα, κάθε αυγή...

Αγάπη είναι να ταιριάζεις

το εγώ και το εμείς μαζί!!!

Θα πολεμήσουμε με λέξεις

που θα παλεύουν κάθε αυγή

Γραφιάς το Αύριο γελάει

στα όνειρα σου βάζει χι ...

Κίτρινη πόλη , στην ομίχλη

κρύβεται η αγάπη, σαν παιδί

σκάει φιλί στη μοναξιά σου

παίζει κρυφτό, με την σιωπή...

Η ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΤΩΝ ΣΦΑΓΕΙΩΝ / Στόφυλας Ηλίας

Ένας τυφλός, γερασμένος καθρέφτης

υπεξαίρεσε την τελευταία σου ανάσα·

ξόφλησαν πια τα δανεικά σου βράγχια.

Φόρα, λοιπόν, το ηλεκτροφόρο κοστούμι

που έραψαν οι κακοποιημένες αράχνες

και τρέχα ως την Πλατεία Συναλλάγματος.

Προλαβαίνεις τα αποκαλυπτήρια της ντροπής·

μια προτομή περήφανη θα στήσουν

στον λάκκο με τα διαμελισμένα όνειρα.

Αφού τα πόδια σου δεν σε βαστούν,

πήγαινε με το φορείο που σέρνει ο λαός,

για να δικαιολογεί τη δωρεάν ακινησία του.

Αν κι εσύ επιζητάς τίτλους και τιμές,

πούλα λίγα τραύματα στη μαύρη αγορά

να αναγορευτείς «η Αντιγόνη των Σφαγείων».

Μονάχα μη ζηλέψεις τη μοναξιά των φάρων

και χρειαστεί για μια στάλα φως

να σκάψεις βαθιά στη χωματερή των ήλιων.

Σε τύλιξαν με το ράσο μιας νέας θρησκείας,

της Τεχνητής Παραφροσύνης.

Τι να την κάνεις μια λογική γεμάτη πίξελ;

Μην ξεχνάς πως άνθρωπος γεννήθηκες,

μα θα πεθάνεις ψάρι,

γιατί λέπια φύτρωσαν εκεί όπου ξεράθηκε το δάκρυ.

Πέτα επιτέλους την κουκούλα

και μάζεψε όλα τα γυαλιά απ’ τις βιτρίνες.

Ύστερα κάρφωσέ τα στα μάτια σου

για να βλέπεις δίχως φίλτρα τη ζωή.

ΕΚ-ΜΑΓΕΙΑ / Κασκάλη Δώρα

 

Ένας άντρας
πάνω απ’ τα χαρτιά του σκύβει
και την απώλεια να χωρέσει προσπαθεί
σε δυο χιλιάδες λέξεις.
Βλασταίνει ο θρήνος στα ματόκλαδά του,
διακλαδίζεται ρυάκι διάφανο στα γένια,
τις πρώτες του ρυτίδες σβήνει
αλλάζοντας το πρόσωπο σε άγραφη σελίδα.
Ένας άντρας
κοιτάζεται στον καθρέφτη,
το αίμα εκρήγνυται στα μάτια του,
κάτω από το λευκό πουκάμισο
τρέχει η ζωή αγώνα δρόμου
στις χοντρές, παλλόμενες φλέβες. Ένας
άντρας στις σκάρτες λέξεις μου κοιμάται
και αποκτά στις παύσεις μου ανάσα

φτιάχνοντας με τα μπράτσα του ψωμί
των νηστικών αιώνων.

ΜΝΗΜΗΣ ΠΡΟΙΚΑ / Κασκάλη Δώρα

 

Οι γυναίκες που γερνούν στα γραφεία
αφήνοντας πάνω στους καπλαμάδες
τη δροσιά των μπράτσων τους.
Εκείνες που κάθε απόγευμα του Οκτώβρη
πίνουν στην κουζίνα καφέ
με μόνη συντροφιά
το φωτάκι του απορροφητήρα.
Γυναίκες που γυρνούν στους δρόμους
με κομμένο στήθος, ρημαγμένη
την κόμη τους από ιαματικά φαρμάκια.
Άλλες που χορεύουν κλακέτες με το μπαστούνι τους
και τις λένε Σκλήρυνση κατά Πλάκας.
Αυτές που δεν ζουν χωρίς την αγάπη και
μετρούν την κάθε μέρα μακριά
σαν θάνατο. Γυναίκες που
σιάζουν χωρίστρες, μαντάρουν τη φθορά
ανακατεύουν την έγνοια τους
με ρίγανη και πιπέρι.
Οι γυναίκες που κερδίζουν την αθανασία
ζώντας στο δέρμα του εραστή τους.
Τα κορίτσια που βιάζονται να γίνουν γυναίκες
που πεθαίνουν για να μείνουν γυναίκες.
Είναι η προίκα μου, το κουράγιο μου, το
καθημερινό μου προσφάι.

[Αία το λέγαμε εκείνο το νησί] της Σκούλικα - Βέλλου Σοφίας

 

Αία το λέγαμε εκείνο το νησί
που ζούσε η Κίρκη η τρομερή
ο αέρας μουγκρίζει σε εκείνο το νησί
το καράβι του Οδυσσέα ρίχνει .
 
βρέθηκε μπροστά σε ένα παλάτι
που στο κόσμο όμοιο δεν υφάνει .
γύρω του έχει κήπους με πρασινάδα.
Ήταν μια σκέτη ομορφιά ,
μπροστά μια ξανθομαλλούσα κοπελιά
Χαμογελά
διπλά από μια τριανταφυλλιά.
 
Παράξενο φάνηκε στον Οδυσσέα
η κοπελιά η ωραία είχε για παρέα
μονό ζώα άγρια εξημερωμένα
είχε και έναν Μονόκερο
γρήγορο ζώο παράξενο
που γκάριζε βραχνά
είχε δυνατή πατημασιά .
 
μόλις είδε την κοπελιά
Ο Οδυσσέας
{πως λέγεσαι } την ρωτά
Κίρκη εκείνη του απαντά .
τον καλεί στο παλάτι
να φιλοξενηθεί Βασιλικά .
 
Εκεί ο Οδυσσέας είδε πολυτέλεια αληθινή
γεμάτο το παλάτι από ασημένια κηροπήγια
από χρυσά μικρά αντικείμενα
γεμάτα από φοίνικα φτερά .
Αυτά βοήθησαν την Κίρκη
στον ουρανό πάθους μαζί με τον Οδυσσέα να πετάξει
την Πηνελόπη την πιστή να ξεχάσει .
βοήθησαν οι μυρουδιές από την τριανταφυλλιά
ο Οδυσσέας συντρόφους να αμελήσει,
την πλανεύτρα μάγισσα Κίρκη να αγαπήσει .
 
ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ -ΒΕΛΛΟΥ 22/6/2013

Ποιήματα της Άν Κάρσον ( σε μετάφραση Χάρη Βλαβιανού) Τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνία 2026

 

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΑΓΓΕΛΟΣ / Στεργιούλας Διονύσης

 

Το ποίημα προχωρούσε αμέριμνο
σε έναν γνωστό του δρόμο.
Έβλεπε άλλα ποιήματα και τα χαιρετούσε.
Έβλεπε την αθωότητα στο βλέμμα τους
και ένιωθε πληρότητα
και ανεκλάλητη χαρά.
Κάτι όμως μέσα του τού έλεγε
να εξερευνήσει περισσότερο την πόλη.
Έστριψε σε ένα σκοτεινό στενό
μπήκε σε μία συνοικία άγνωστη
και είδε πρόσωπα θλιμμένα
είδε ναυάγια στη στεριά
και ναυαγούς στον τρίτο όροφο.
Σκέφτηκε την επιστροφή
και την ηθελημένη αμνησία
αλλά μια δύναμη το έσπρωχνε
στον ζωντανό λαβύρινθο της πόλης.
Μετά από ώρες περιπλάνησης
δεν ήταν πια το ίδιο ποίημα
μα ένα ποίημα ατίθασο
με τα φτερά του ανοιγμένα
και με τον πόνο να κυλά στις λέξεις του.

ΟΙ ΘΗΡΕΥΤΕΣ / Στεργιούλας Διονύσης

 

Πρώτα εμφανίστηκαν οι θηρευτές
κι ύστερα ο κόσμος γέμισε θηράματα.
Μα τα θηράματα χρειάζονταν τροφή
κι έτσι εμφανίστηκε το φυτικό βασίλειο.
Και τα φυτά χρειάζονταν κι αυτά τροφή
χώμα, νερό και φως κι αέρα
κι έτσι εμφανίστηκαν οι κήποι
ο άνεμος, ο ήλιος, τα ποτάμια
οι πεδιάδες και οι οροσειρές.
Κι έγιναν όλα όπως έπρεπε
με τη σωστή και δίκαιη σειρά
με τον ενδεδειγμένο τρόπο.
Και τελευταίοι φάνηκαν οι ποιητές
για ν’ αφηγούνται αυτήν την ιστορία.

δήλωση πορνείας / Χλωπτσιούδης Δήμος

 

Πόρνη χορεύει
ξυπόλητη στο δρόμο
Εσμεράλδα κυνηγημένη
από στοιχειωμένους
ιεροεξεταστές της ηθικής
στο ξέφωτο των μαγισσών
συλλέκτες υπογραφών.

Όταν ακούω για πορνεία
τρομάζω
νομίζω ότι πρέπει να υπογράφω
σε ανακριτές αξιών
δήλωση μετάνοιας.

μνήμη Κατερίνας Γώγου / Χλωπτσιούδης Δήμος

 

Ξεχασμένες μολότοφ
γραμμή φωτιάς
αφήνουν να σκίζουν
το σκοτάδι της αυταπάτης.
Στον καθρέφτη
στολίζει το γυμνό κορμί της
πριν αντιμετωπίσει
το μίσος με το πυρωμένο
στήθος της
χαραγμένη ιστορία
καταστολής
στο δέρμα της
και μάτια μονίμως
δακρυσμένα.

ακατάλληλο / Χλωπτσιούδης Δήμος

 

Ακατάλληλο
μου έλεγαν
όταν ήμουν παιδί
και λάθρα κοιτούσα
τη σάρκα την ερωτική.
Ακατάλληλο μου λεν
τ’ όνειρο για ενήλικο
και κρυμμένος
πίσω από σάρκες
ονειροπολώ.

Σε κασελάκι ξύλινο
κλείδωσα
όνειρα παιδικά
πλούσιος σαν ήμουν.

ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ / Σπυρόπουλος Δημοσθένης

 

Αποκοιμήθηκα και ονειρεύτηκα
πως βρέθηκα σ’ έναν κόσμο
χωρίς σύνορα και χάρτες,
χωρίς πλούσιους και φτωχούς,
χωρίς φυλακές, πολέμους και λοιμούς,
χωρίς αντιπάλους και φρουρούς.
Βρέθηκα σ’ έναν κόσμο
που οι άνθρωποι πατούν στην ίδια γη
και ζουν σα μια ψυχή.
Σ’ έναν κόσμο που τα παιδιά
παίζουν χαρούμενα και ανέμελα.
Παντού άνθρωποι
σαν να τους γέννησε η ίδια μάνα.
Τι κρίμα που ήταν όνειρο.
Τι κρίμα που ποτέ δεν θα βρεθώ
σ’ έναν κόσμο ιδεατό,
όσες φορές κι αν το ονειρευτώ!

ΑΓΡΥΠΝΟ ΠΟΙΗΜΑ / Σπυρόπουλος Δημοσθένης

 

Σε μάγεψε το φεγγαρόφωτο
και έμεινες άγρυπνο ολονυχτίς.
Για μια νύχτα θέλησες
ξυπνητό να ονειρευτείς.
Σήκωσες το βλέμμα σου ψηλά
και είδες χίλια αστέρια
διαμάντια φωτεινά.
Ένα αστέρι είδες να πέφτει
και έκανες τα χέρια σου αγκαλιά.
Είδες το κόκκινο φεγγάρι της νύχτας
στολίδι και καμάρι
και του πες μαζί του να σε πάρει.
Είσαι διάφανο σαν ηλιαχτίδα
μα και θολό σαν καταχνιά.
Σε βρίσκει άλλοτε η θλίψη
και άλλοτε η χαρά.
Νοιάστηκες για μια ανεμώνη
μοναχή στην ερημιά
και ήρθε η παπαρούνα
να της κάνει συντροφιά.

Θέλεις να μένεις άγρυπνο
για να γνωρίζεις τη ζωή
και να μαθαίνεις
ό,τι σου κρύβει η άγνωστη ψυχή.

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΛΥΔΩΝΙΖΕΤΑΙ/ Τρωαδίτης Δημήτρης

 

Χα ζώα έχουν εξαφανιστεί
κανένας δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται
η βία είναι παντού
ο κόσμος κλυδωνίζεται
και κανένας δεν το έχει αντιληφθεί
οι θεοί πέταξαν τις μάσκες τους
αναμασούν το ίδιο χόρτο.

Η ΠΛΗΞΗ ΣΤΟ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ / Τρωαδίτης Δημήτρης

 

Η πλήξη στο πεζοδρόμιο
δεν κλείνουμε την πόρτα
τα παραθυρόφυλλα της ζήσης μας
ανταριασμένα πλοιάρια
σε πέλαγα προϊστορικά.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΣ ΓΙΑΤΡΟΣ / Πέτρου Δημήτρης

 

Τρεις μέρες πάλευε στη ζούγκλα του ιατρείου.

Μάγοι ιθαγενείς φυσοκάλαμα θεραπευτικά φυτά
θηρία και τυφώνες του έπνιγαν τη φωνή.

Δίπλα
βάρκες με άλλους ασθενείς κωπηλατούσαν ήρεμα
τον έδειχναν με το δάχτυλο έβγαζαν φωτογραφίες.

Τον είδε ο γιατρός.
Είπε να κόψει τα ποιήματα το βράδυ.

PAR AVION / Πέτρου Δημήτρης

 

Ταξίδεψα νοερώς πολύ μακριά,
τον μισό δρόμο για Μοντάνα
μέχρι τα περίχωρα της Βοιωτίας
τη στάνη της Αλαμάνας
μ’ ένα μπλουζάκι και φύλλα παραπλανητικά
για το κρύο
και τις ατυχείς στιγμές της Ιστορίας
κι όπου έφτασα με πήραν με το καλό,
με σήκωσαν στον αέρα,
μαύρο φεγγάρι στον λαιμό—

Τόσα χρόνια γυρολόγος
τέτοιο πάτο δεν ξανάπιασα.

ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΑ / Παπακωνσταντίνου Δημήτρης

 

Στρογγυλοπρόσωπα λουλούδια κατακίτρινα
ένα προς ένα τρεμοπαίζανε τα μάτια
σηκώναν τα κεφάλια συλλαβίζανε
της μέρας τα ονόματα με γέλια.

Κι εκείνη γκρέμιζε, η τρελή, όλους τους φράχτες της
να μπαινοβγαίνουνε αηδόνια και τραγούδια
κι ούτε που έβαζε στον νου την καταχνιά
με τόσους ήλιους που φυτρώνανε τριγύρω.

Μήτε το φίδι που τρυπώνει στους παράδεισους
κι ακάλεστο τις νύχτες τραγουδάει.

ΠΥΡΟΤΕΧΝΗΜΑ / Παπακωνσταντίνου Δημήτρης

 

Στην άλλη όχθη του καημού μονάχος βρέθηκα
δίχως σκαρί με δυο κουπιά πάνω στην άμμο
να ‘χα τουλάχιστον χαρτί και μια φιάλη
αδειανή,
να ‘χα τουλάχιστον δυο-τρεις στάλες μελάνι.

Με αίμα μόνο πορφυρά βάφω τα βότσαλα
και λίγο πριν να φτάσει η νύχτα ανεβαίνει
λαμπρή η καρδιά μου κατακόκκινη στα σύννεφα
σε χίλια-δυο μικρά φωτάκια χωρισμένη,
σαν πυροτέχνημα που γράφει «είμαι εδώ»,

μα το «εκεί» και το «εδώ» κανείς δεν ξέρει.

Φωτιά και Πάγος — Ρόμπερτ Φροστ

 

Fire and Ice

Some say the world will end in fire,

Some say in ice.
From what I’ve tasted of desire
I hold with those who favor fire.
But if it had to perish twice,
I think I know enough of hate
To say that for destruction ice
Is also great
And would suffice.

--

Άλλοι λένε πως ο κόσμος θα χαθεί στη φωτιά,
άλλοι λένε στον πάγο.
Από όσα έχω γευτεί από την επιθυμία,
είμαι με εκείνους που προτιμούν τη φωτιά.
Μα αν έπρεπε να χαθεί δύο φορές,
νομίζω πως ξέρω αρκετά για το μίσος
για να πω πως για την καταστροφή
ο πάγος είναι επίσης σπουδαίος
και θα αρκούσε.

---