Γεώργιος Πατιός (αναφορά)

Ο Γεώργιος Πατιός γεννήθηκε το 1969. 

Σπούδασε   Νομική,  Φιλοσοφία και ακολούθως μεταπτυχιακές σπουδές στη φιλοσοφία (Καντ).

Ποιητικές Συλλογές: 

Κάτω από τη λάμπα του Μεσημεριού (Εκδόσεις : 24 γράμματα) 

ΧΡΟΝΟΣ / Πατιός Γεώργιος

Κάθε μέρα που περνάει
Μικρά μνήματα
Ζητάνε τους σταυρούς τους

Κάθε νύχτα που τελειώνει
Χλωροί σπασμοί
Ανθίζουν τα ποτάμια τους

ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΣ / Πατιός Γεώργιος

Αφαιρούμαι συχνότατα
Κοιτώντας μέσα μου
Μικρά – κενά συμβόλων – νοήματα

Το σύμπαν έχει τον
Δικό του τρόπο
Να εκδικείται

Αλίμονο σε όσους
Σαν εμένα
Είναι ανίδεοι του μίσους

Βρίσκονται ακατάπαυστα
Ματωμένοι στα βότσαλα
Του Φόβου και του Τρόμου

ΠΥΡΕΤΟΣ / Πατιός Γεώργιος

Ο πυρετός έχει το χρώμα ραγισμένου χώματος
Το χώμα συρρικνώνεται σε σπείρες λάμψης
Η λάμψη κρύβεται σε μαυροκόκκινες φωνές
Μα οι φωνές τρομάζουνε τις σκέψεις

Η ευλογία του παροξυσμού
Είναι κι η καταδίκη του
Μένοντας τραυλός ο στοχασμός
Ακρωτηριάζεται κι η έμπνευση

Όσο κι αν τρέφω τις κάμπιες στη ψυχή μου
Οι πεταλούδες αυτοκτονούν τρώγοντας τα φτερά τους
Ο πυρετός και τα σκουλήκια του
Το χώμα και οι μαίανδροί του

Θέλω ένα ξέχειλο ποτήρι
Κι ας είναι ραγισμένο

ΟΣΦΡΗΣΗ / Πατιός Γεώργιος

Ούτε
Ν’ ακούω
Θέλω, ούτε
Να αντιστέκομαι

Κοιτώντας τις υφέρπουσες
Ανωμαλίες του εδάφους
Χαρίζομαι
Δανείζω ύφος και

Όποτε όμως
Τα ερπετά ξεχνούν το δέρμα τους
Συνομιλώ με τις σπηλιές
Οι χαλαζίες τρέμουν το άγγιγμα

Αθανασία
Μια λέξη που
Γράφεται
Με μυρωδιές

ΓΑΛΑΖΙΟ / Γιώργος Πατιός

Δε γνώριζε τίποτα
Μήτε το χρώμα των ματιών της
Της είχαν μάθει μόνο
Ν’απαντάει

Φιλοσοφία ήξερε
Μιλούσε γαλλικά
Σπουδές περίσσιες
Η αφωνία του λόγου

Νόμιζε πως το γκρίζο της πηγαίνει καλύτερα
Και το φορούσε
Γιορτές και σχόλες στην καρδιά
Και τα μάτια της

Δεν έπινε, δεν κάπνιζε
Ομολογούσε απούσα
Στις ερημιές του ποδηλάτου της
Δοσμένη

Φωνές δεν άκουγε
Γλυκά δεν έτρωγε
Έκανε έρωτα αφηρημένη
Πονούσε σιωπηλά στο θεατράκι της τρέχουσας επικαιρότητας

Δεν μίλαγε ποτέ για την πολιτική
Οι τέχνες δεν την ενοχλούσαν
Μα το ποδόσφαιρο της άρεσε
Κοιμότανε πάντα νωρίς

Φοβόταν το
Σκοτάδι
Μα πιο πολύ το
Γαλάζιο

Κάτω από τη λάμπα του μεσημεριού :Γιώργος Πατιός: Ποιητική Συλλογή, εκδόσεις : 24 γράμματα (απόσπασμα)

ΖΩΓΡΑΦΙΑ

Κάθεται και ζωγραφίζει με τις ώρες κι
Όποτε πιάνεται απλώνει τα γυμνά καλάμια της με τις
Πατούσες της να αναδεύονται με σιγουριά μέσα στην
Φούγκα της ανάσας της
Χαζεύω τα σφιγμένα χείλη της και τα λυτά μαλλιά της κι αυτή
Γελάει απροσδόκητα με το πινέλο να βουτάει στα χρώματα
Με τον λαιμό γερμένο προς τα μπρος τα δυο της στήθη
φουσκωμένα, τα λερωμένα χέρια της να απωθούν το άπειρο, το
κάρβουνο να σβήνει τις γραμμές μου τα μάτια της λαχτάρα δίχως
λύτρωση με τις κατάμαυρες κόρες διεσταλμένες και τα μικρά
ρουθούνια της ν’ απογυμνώνουν κάθε μου βάσανο τα δάχτυλά της
πάντα απασχολημένα με κάτι άλλο κι εγώ να θέλω απλά να γίνω η
πιο πολύχρωμη μουντζούρα της.

*

ΣΥΝΟΥΣΙΑ

Το φίδι που κουρνιάζει
Στη βάση του αυχένα σου
Να το προσέχεις

Έτσι που ξεδιπλώνεται
Με κάθε σου βήμα
Μπήγει τα μυτερά του δόντια

Στην απαλή σου σάρκα
Ανατριχιάζοντας
Τις ρόδινες φωνές σου

Το δηλητήριό του
Είναι αργό αλλά
Ξέρει τον τρόπο να
Κυκλώνει τον θάνατό μου
Με τη ζωή σου
Μόνο γυμνός

Μόνο γυμνή
Τα φίδια ζευγαρώνουν
Να φοβάσαι την ώρα του κύκλου

***

ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

Δαγκώνω τη σάρκα του
Πορτοκαλιού
Υγρές σταγόνες αιμάτινα στρωσίδια
Νοτιάς που φέρνει ρίγη και μνήμες
Όξινου παραδείσου τα
Βλέφαρά της έχουν βασιλέψει ο
Ύπνος της γενναίος
Σμέρνες και όστρακα γεμάτα ασπρογάλαζες ανάσες τα
Ρούχα μας διωγμένα στην άκρη της θάλασσας του
Λεμονιού
Ραχάτι χαμόγελα και μεσημέρι οι
Ώρες έλιωσαν στην
Άμμο και τα βογγητά μας χαιρέτισαν τα
Περιβόλια τις νεράιδες τα αχαμνά δαμάσκηνα αντίσκηνα από μανταρίνια ο ήλιος του βαλσάτη τα μάρμαρα έσταζαν το φως παλλόταν οι ερινύες απέκτησαν ρούχα γεμάτα σκόνη κιτρολέμονου ακόμη κι η φυγή κλείστηκε στο μοναστήρι του μεσημεριού φωνές τραγούδια ιαχές ύμνοι στη δόξα του βιολετί μονόλογου τα έγγραφα
κάηκαν ο λόγος απέμεινε μοναδικά ελλειπτικός πλανήτες μήλα αχλάδια καρπούζια πεπόνια και ρώγες σταφυλιών φανέρωναν τη χρυσαφιά μας στάχτη τα δώρα κρέμονταν απ’ τον φεγγίτη οι ουρανοί πλήθαιναν και κυρίευαν τα όνειρά μας κόκκινα συμβόλαια ζωής από μέλι γλυκό καρύδι και παγωτό σορμπέ η
Προίκα του παιδικού μου μπαούλου τα
Λίγα εναπομείναντα περιοδικά με τις φωτογραφίες των
Κυκλάδων τα άσπρα δόντια σου η
Ζάχαρη της βόλτας στον προφήτη Ηλία
Αχ
Πορτοκάλι που χύνεται
Σταγόνα τη σταγόνα στα
Ανοιχτά λαγόνια σου στις
Χνουδωτές σου κρήνες
Λεμόνι το
Προαύλιο του λιμασμένου Κρόνου
Βοριάς

***

Εκτός

Κρεμιέμαι στα ρηχά ποτήρια του καφέ
Απέχω από υπερβολές
Εκτός
Τις σκοτεινές σου κόρες π’ ακόμη τις…
Δεν έχει σημασία
Ποτέ δεν είχε
Εκτός
Τα μακριά σου πόδια μα…
Κουράστηκα να γράφω
Μάταιο να μιλάω τι κι αν η
Λέξη πίνει το αίμα μου στάλα τη στάλα
Εκτός
Όταν χαμογελάς η νύχτα
Διαλύεται κι η μέρα απορφανίζεται μα
Όσο κι αν προσπαθώ να
Βρω τη μια σου άκρη μ’ αφήνει
Ξέπνοο η μέση σου
Εκτός
Θυμάμαι ακόμη την ώρα του πρώτου δισταγμού με τα ζεστά σου χνώτα κι ο κόσμος λάμβανε ουσία με τις απέριττες κινήσεις των πλανητών να προδιαγράφουν την έκρηξη κάθε νοήματος σε κήπους πράσινους με τους χυμούς τους να χύνονται μέσα στα πορτοκάλια κι ο κέδρος έπνιγε τα λόγια σου
Εκτός
Ο γλάρος γίνονταν η θάλασσα με τους αφρίζοντες πίδακες του λεμονιού να σπέρνουν μύρια κίτρα στον ουρανό που έμπλεκε κάθε μαβί στ’ απέραντο χωράφι του λαιμού σου, ‘φτύσε’ μου έγνεφες κι όμως τα δάχτυλά σου δίχτυ στο πρόσωπο μου με τους λεκέδες του γλυκού του κουταλιού να κολυμπούν στα ρούχα μας και τις εκκλήσεις μας να μένουν αναπάντητες
Εκτός
Το τραγούδι που εξακολουθεί να σέρνεται στ’ αυτιά μας και η ηχώ στα πόδια μας να σπάει να γίνεται αχός λάσπη που γονιμοποιεί και τα σμαράγδια ν’ ανασταίνονται σε κάθε σου νότα με ιαχές αρχαίες με τη βανίλια να κολλάει στα ρουθούνια μας και όλα τα βάζα χάμω ριγμένα στους κύκλους με τ’ αναγράμματα κι οι αριθμοί λειψοί τα σκούρα πέτα της κραυγής και οι σκουριές του αύριο με τις γοργόνες του Καββαδία με τα σκυλιά λυμένα κι οι χήνες πάντα να σώζουν τη στιγμή με την αιωνιότητα να συρρικνώνεται σ’ ένα ποτήρι κόκκινο κρασί
Εκτός

Γαλάζιο

Δε γνώριζε τίποτα
Μήτε το χρώμα των ματιών της
Της είχαν μάθει μόνο
Ν’απαντάει
Φιλοσοφία ήξερε
Μιλούσε γαλλικά
Σπουδές περίσσιες
Η αφωνία του λόγου
Νόμιζε πως το γκρίζο της πηγαίνει καλύτερα
Και το φορούσε
Γιορτές και σχόλες στην καρδιά
Και τα μάτια της
Δεν έπινε, δεν κάπνιζε
Ομολογούσε απούσα
Στις ερημιές του ποδηλάτου της
Δοσμένη
Φωνές δεν άκουγε
Γλυκά δεν έτρωγε
Έκανε έρωτα αφηρημένη
Πονούσε σιωπηλά στο θεατράκι της τρέχουσας επικαιρότητας
Δεν μίλαγε ποτέ για την πολιτική
Οι τέχνες δεν την ενοχλούσαν
Μα το ποδόσφαιρο της άρεσε
Κοιμότανε πάντα νωρίς
Φοβόταν το
Σκοτάδι
Μα πιο πολύ το
Γαλάζιο

Αλλιώς

Ήθελα να φύγω
Από λυγμούς χορτασμένος
Φωτιά
Μα όσο και αν
Πως γίνεται κι η μουσική αλλάζει χνώτα;
Αλλιώς τα υπολόγιζα
Σιγά το πράγμα
Μόνο οι νεκροί ξεχνούν τις υποσχέσεις
Το κρασί γλυκό, το μήλο κομμένο ήδη στη μέση
Το ‘στην ‘υγειά μας’ είχε σαπίσει προ πολλού
Αφενός οι τελευταίες σταγόνες
Είχαν εξαντληθεί
Περίεργη αίσθηση
Η δίψα
Η πείνα σε εξαντλεί, αλλά ο κορεσμός είναι τόσο απότομος
Η δίψα όμως, αυτή η φαγούρα της ψυχής
Όλα να λιώνουν μέσα μου
Τα πάντα να ξεκουρδίζονται
Ένταση που
Ταλαντώνεται

Έλεος

Ύπνος, ησυχία
Μικρό παράθυρο
Γαλάζιες αναπνοές
Αυθόρμητη παραλυσία
Αντίσταση εκ των
Ξεχάστηκα
Το έλεος των ημερών
Ο ουρανός των παιδικών μου χρόνων
Ήχος βοτσάλων
Λιωμένα πέδιλα
Αρμύρα στους γοφούς μιας ξεχασμένης υπηρέτριας
Από το σκάκι έλειπε ο βασιλιάς, όπως πάντα
Δεν έπρεπε, μα
Δεν ήθελε, αλλά
Υπαινιγμοί μιας άτυχης υποχώρησης
Τα τεθλιμμένα υπέργεια των φωτεινών απολήξεων

Στίβος

Μεσημεριάτικα με βάλανε και
Έτρεχα
Μόνος στις ερημιές
Πέτρες κατρακυλάγανε
Τα γόνατά μου έσκουζαν
Μισό λεπτό
Ξεκούραση, ανάταση χεριών και
Χαλαρές αναπνοές
Πρωταθλητισμός εν υπνώσει
Ιδρώτας, γούβες σκασμένης λάσπης, απογείωση
Σκουριά η ανάσα μου
Κάλπικο το μετάλλιο
Ο αγώνας ήτανε στημένος
Αυτό γνωστό εκ των προτέρων
Μη γελιόμαστε
Αν και
Το βάθρο είχε σαθρά θεμέλια
Ο χρόνος πάντα πεινάει
Απροσαρμόστως πρώτος
Οι γειτονιές γεμάτες στα γαρύφαλλα
Το σκοτάδι
Πάντως
Έκοψε το νήμα
Τελευταίο