Χαμένο κορμί (απόσπασμα)

Ένα χαμένο κορμί
είναι ο ιδανικός μουσαφίρης.
Κάθεται και δεν πιάνει
χώρο στον καναπέ.
Αποπατεί και δεν λερώνει.
Αντιμετωπίζει το μόχθο
και τα κειμήλια εκατό χρόνων
οικογενειακής ζωής σαν ένα
σκηνικό που στήθηκε
για τις ανάγκες της παραμονής του.
Μόνον όταν αποχωρεί
τρομάζουν οι οικοδεσπότες.
Για τέσσερις μέρες
φιλοξενούσαν ένα φάντασμα.
----
Μεταποιούνται ενδύματα
φωνάζει μια επιγραφή
κάτω απ’ το γραφείο μου.
Έχει μακριά μανίκια,
αυτό το πουκάμισο.
Αυτό το σακάκι
φαίνεται ρηχό σ’ εμένα
που δεν έχω πλάτες.
Λέω να πάω να τους βρω.
Να μεταποιήσουν επιτέλους
το κορμί μου,
μπας και γίνει ζωή.
----
Ξεχειλίζω απ’ αγάπη.
Σαν το σάλιο που κρέμεται
σε χείλη βρέφους που κοιμάται
στην αγκαλιά της γιαγιάς του.
Γυμνοσάλιαγκας
σ’ αρχαίο μάρμαρο.
Βήχας ασθματικού
που του φράζουν το στόμα
τα σάλια και δεν μπορούν
να γίνουν φλέμα,
να τα φτύσει. Όλο λέω
να την φτύσω την αγάπη
κι ακόμα δεν μπορώ.
Γεροσαλιάρης.
----
Πρόσωπα σπαταλημένα ελαφρώς
με ανεμελιά και χάρη
μια εποχή που κατόρθωσε
ν’ αγγίξει μια συνετώς φυλαγμένη
πτυχή μας,
που χάθηκε κι αυτή
μαζί με όλα τ’ άλλα,
αφήνοντας μόνον την αθωότητά μας
ανεπιθύμητη φωτογραφία
μοναδική κληρονομιά στο μέλλον.
----
Έχασα τις βαρείες
τις περισπωμένες,
εκείνη την υπογεγραμμένη
κάτω απ’ το βαθύ ωμέγα.
Έχασα τις δασυνόμενες
λέξεις, τα δασύτριχα
εφηβαία. Τώρα που όλες
τα ξυρίζετε και γίνατε
ανορθόγραφες συντόνισα
τις στύσεις μου κι εγώ
στο μονοτονικό.
---
Ένας άντρας με το σκύλο του
στην αποβάθρα του Ναυπλίου,
Άνοιξη Κυριακή
δεν θυμάται καν αν αγάπησε,
αν τον αγάπησαν, αν είχε δεθεί
με όρκους και φιλιά
στα κάλλη, σαν το σκυλί
στην αλυσίδα του, και προχωράει:
οι γυναίκες συγχωρούνται εν ζωή,
οι άντρες μετά θάνατον.
 ----
Έστρωσα το τραπέζι για έναν.

Για μένα. Άναψα την τιβί. Κάθισα. Για να σωθεί ο καπιταλισμός απαιτούνται θυσίες απ’ όλους μας. Χτύπησε το τηλέφωνο. Ρωτούσες αν μπορούσες να περάσεις. Μπορούσες. Έσβησα την τιβί. Σηκώθηκα. Ο καπιταλισμός αιμορραγεί και πεθαίνει. Είπα. Άλλαξα τραπεζομάντιλο. Έστρωσα το τραπέζι για δύο. ----

Τέσσερις είναι οι εποχές του χρόνου.

Μια εποχή για την επανάσταση. Μια εποχή που θρηνεί την επανάσταση. Μια εποχή που νοσταλγεί την επανάσταση. Μια εποχή που προετοιμάζει την επανάσταση: η δικιά μας.

Άλμα εις Τριπλούν

στον Θανάση Δημούλη, στον Άδη

Αν μπορείς να μας βοηθήσεις Θεέ μου, βοήθησέ μας τώρα.

Τώρα, που ψάχνουμε το Ι.Χ. και δεν το βρίσκουμε: τώρα, που η μερική απώλεια της μνήμης,

έχει το ακριβές της αντίτιμο: το αγοραίο κόμιστρο με διπλή ταρίφα.

Μισή ώρα, τριγυρίζουμε μέσα στους γνώριμους δρόμους,

έξω από το κεντρικό σκυλάδικο και δεν το αναγνωρίζουμε.

Οι εκκωφαντικές μουσικές, τα γηγενή κι ελληνοπρεπή κορίτσια πρόθυμα και

χαμογελαστά,

να εκστασιάζονται με τα μεταφυσικά μας αποφθέγματα:

μην ευλογείς το Μπλακ Λέιμπελ, γιατί η νύχτα είναι μικρή και η ζωή αφόρητα μεγάλη.

Αρκεί το ποτήρι να είναι γεμάτο, να ζευγαρώνει η φιάλη στο τραπέζι μας,

είναι οι πότες αθλητές, μην είναι ταυρομάχοι;

Αγαπάς τη Λάρισα όταν βρέχει, όταν φεύγεις απ’ το μπαρ

και κανείς δεν μπορεί να σε κατηγορήσει πως κατούρισες τα μπατζάκια σου,

άσχετα αν δεν θυμάσαι που έχεις παρκάρει.

Αν μπορείς να μας βοηθήσεις Θεέ μου,

μην το κάνεις.

Ούτε κραυγές, ούτε θρήνοι, ούτε δάκρυα, στερέψαμε πια,

μόνον ο άνεμος φυσάει τα δύο τελευταία εικοσιτετράωρα,

κι εμείς φυσάμε την πρωινή μας κρεατόσουπα:

ο γάμος χρειάζεται τουλάχιστον την επανάληψή του και μόνον τους άγαμους να μην λυπάσαι.

Άλτες του τριπλούν, οι πότες κάθε βράδυ, φίλοι εξ’ αγχιστείας,

οι δύο-τρεις που ταίριαξαν τα χνώτα τους

και συνεχίζουν μόνοι τους αυτοί, απ’ την υπόλοιπη παρέα γιατί επιμένουν

μόνον όσοι έχασαν τη μνήμη τους, όλοι όσοι έχασαν κάποτε τα μυαλά τους

κι ενίοτε την ψυχή τους, μακάριοι άνθρωποι κι ευτυχισμένοι πού έτυχε να έχουν κάτι για

να το χάσουν.

Όταν πεθαίνει ένας άντρας γεννιέται ένα γουρούνι,

κι όλοι εμείς, τα υπέροχα θύματα γρυλίζουμε απ’ το απέναντι τραπέζι σου,

Κίρκη των πολλαπλών εναγκαλισμών, των ευτελών εκμυστηρεύσεων και των ευγενών

προκλήσεων,

αβίαστα σε θυμόμαστε, και σε μνημονεύουμε

μες’ από τα ψέματά σου. Χάρισες στον καθένα μας την ψευδαίσθηση που ζητούσε, το χάδι που αποζητούσε, τη λέξη που περίμενε σαν βότανο για να γλυκάνει τις μεταφυσικές του

αγωνίες,

το συγκεκριμένο του παραμύθι.

Μόνη σου απολαμβάνεις τον πατσά.

Αν δεν μπορείς να μας βοηθήσεις Θεέ μου, δεν πειράζει: τα καταφέραμε

κι απόψε να δούμε την αυγή, όρθιοι, πανέτοιμοι για το τελευταίο μας άλμα:

μες’ από την ομίχλη θα μπουκάρουμε στο Κάπο Βέρντε, στο Ρεσίφε,

στην κοντινή μας Λισσαβόνα, να σμίξουμε με τις θεσπέσιες μουσικές, της Τιτίνας,

της Καισαρείας Εβόρα ή του Αγκοστίνο Ντεπίνα,

γιατί η ακριβής μετάφραση της λέξης saudade, στα ελληνικά

είναι ο άνθρωπος που χάνεται

από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό της Λάρισας,

μέσα στον Κάμπο, μέσα στην πρωινή ομίχλη.

Δημοτικός κήπος

Ψεκ-ψεκ ψεκάζουνε τα μπεκ,

φρέσκο χορτάρι μαλακό φυτρώνει δίχως μνήμες.

Πριν γίνει σταγόνα το νερό διαγράφει πολύχρωμη καμπύλη.

Το νερό που όλα τα πολλαπλασιάζει και τα γονιμοποιεί:

τα κάνει ποικιλόχρωμα,

ευωδιές αναδίδει κι αρώματα...

«Τα ρόδα τον Μάιο αναπληρούν την Παναγία», λέει

κι εκείνος: «Μείνε ήσυχη, το γιασεμί μεσολαβεί για μας στον Ουρανό».

Κάπως έτσι κουβεντιάζοντας,

απομακρύνεται το άκληρο ζευγάρι

μέσα στον ολάνθιστο κήπο.

Σεπτέμβριος Πρωτεύουσας

Μόνον ο έρωτας χορηγεί τον ύπνο στο κέντρο της Αθήνας.

Οι ρυπαροί ήχοι αποδεκατίζονται στα πόδια του κρεβατιού.

Όσοι επιζούν

σέρνονται ως το μπαλκόνι και γκρεμίζονται.

Είναι την ώρα που ο αγαθός θεός του ξενοδοχείου

πετάει έξω την ανάσα του: το πέτρινο αερικό

ταξιδεύει στο ανατολίτικο μεσημέρι,

η κουρτίνα κοκαλώνει τις πτυχές της,

κι ένας άνθρωπος που κοιμάται είναι όλοι οι άνθρωποι.

Δύο άνθρωποι που κοιμούνται: η Μαρία, ο Γιώργος.

Οδός Ακαδημίας

στον Μιχάλη Γκανά

Κατεβαίνοντας την Ακαδημίας δεν κατάλαβε

το κίτρινο φυλλαράκι ακακίας που ήρθε

και κάθισε στα μαλλιά του. Εν αγνοία του

ο κόσμος παραμέριζε για να περάσει,

απρόσκοπτη η πορεία του, πράσινο

και το επόμενο φανάρι. Δεν διέκρινε

τα ερωτικά βλέμματα που τον έραιναν,

τα ανεπίδοτα χαμόγελα, τα πρόσωπα

που του έγνεφαν με άκρατη αισιοδοξία

κι εμπιστοσύνη κι ευγένεια. Στον καθρέφτη

μόνον του ασανσέρ κατακόκκινος από ντροπή,

είδε το κίτρινο φυλλαράκι να αιωρείται

κάπου στο ύψος της γραβάτας του και χαμογέλασε,

αυτός, το τιμώμενο πρόσωπον της Τρίτης,

ο παρασημοφορημένος της καθημερινότητας.

Ενδυματολογική προσέγγιση

Χθες βράδυ, ήρθε και με βρήκε

ο πατέρας μου, κι ήταν είκοσι χρονών

με τα μαλλιά χτενισμένα προς τα πίσω,

με το κουστούμι του φοιτητή

και με το βλέμμα, εκείνο το αισιόδοξο

βλέμμα για τη ζωή και τον κόσμο.

Όχι, το σταυρωτό σακάκι και την γραβάτα

δεν τα παράτησε, μέσα στον ίδιο χρόνο,

από πρωτοετής της Νομικής ζωέμπορος

με πλαστή ταυτότητα, το ρεβόλβερ

στον κόρφο του και το ΕΑΜ στους λόγους του,

σε βουνά και πλατείες της Θεσσαλίας.

Μες στο δικό μου κουστούμι τριακοντούτης,

σκέφτομαι πόσο πάλεψα να το αποδεχτώ

και τη γραβάτα μου κι αυτόν.

Τώρα, που όλοι γίναμε ο εαυτός μας,

πού 'ναι η επανάσταση να μας χαρίσει

μια πλαστή ταυτότητα, πατέρα;

Υπερβολή του απομεσήμερου

Μεγάλωσα στην υπομονή κι η υπομονή

μου άμβλυνε την όραση.

Μία όαση

ανθίζει τώρα στο κέντρο του δωματίου.

Την οικεία προοπτική της επίπλωσης

καλύπτει άγρια βλάστηση. Αναρίθμητα

φυτά αναρριχώνται στους τοίχους.

Θα σβήσουν βέβαια, δίχως ν' αφήσουν ίχνος,

αν δεν ολοκληρώσω τη μεταμόρφωσή μου

και γίνω το ταπεινό ερπετό της ερήμου,

ο κάκτος που προϋποθέτει το όραμα.

Νυχτερινή ετοιμότητα

Όνειρα απολεσθείσης τάξεως με συντροφεύουν κάθε βράδυ.

Το ημιτελές μυθιστόρημα του έγγαμου βίου,

χίλιες ατέρμονες κουβέντες πάνω στο ίδιο θέμα,

η ηδονή και οι οδυνηρές της συνέπειες: πανέτοιμος και πλήρης συνειδήσεως,

να κλείσω πλέον τους ανοιχτούς λογαριασμούς,

το αίμα να πάρω πίσω, κι ας δείχνει μόνον 03:43 το ψηφιακό ρολόι:

το παρόν λέω, είναι η αυταπάτη ενός καλώς ταχτοποιημένου παρελθόντος.

Κι όμως, όταν σηκώνομαι να κόψω στα δυο

με το σπαθί τη φοβερή πλεκτάνη, φορώ

ανάποδα τις παντόφλες, και οι τελευταίες

σταγόνες μου πέφτουν πάντα έξω από τη λεκάνη.

Υπερφίαλος ποιητική

Να απεικονίσεις τα δέκα απ' τα εκατομμύρια

άδεια μπουκάλια, στην ακριβή τους μορφή.

Να αποδώσεις το σχήμα της φιάλης,

τα ιερογλυφικά της ετικέτας, το χρώμα

του περιεχομένου τους, όπως ο πρώην αλκοολικός

προσδίδει στο ουδέτερο ποτήρι Perrier,

την απόχρωση και τη γεύση του αγαπημένου του

ποτού: το υποκίτρινο του ουίσκι, το θυμώδες

του ζύθου, το κεκορεσμένο ξανθό της ρετσίνας.

Καλλιτέχνης υπήρξε ανέκαθεν ο αποτοξινωμένος

της πραγματικότητας, ο αποξενωμένος

του καθ' ημέρα βίου, ο καλλιγράφος προξενητής

της μίας και μοναδικής ανύπαρκτης φιάλης,

που έτυχε να μας ξεδιψάσει όλους.

Οι τίτλοι του τέλους

Οι άλλοι κιόλας ψάχνονται, σακάκι και παλτό, πακέτο με τσιγάρα,

διότι στην οθόνη πια προβάλλεται

η ανθρωπιά του φιλμ: επίθετα κι ονόματα λευκά ντυμένα ενάντια

στο μαύρο που τα πνίγει, στρατιωτάκια

όμορφα σε άψογη παράταξη το ένα με το άλλο, γενναία παρελαύνουν.

Όρθιος κι εγώ σε στάση προσοχής

απονέμω τιμές σε όλους αυτούς

τους επώνυμους που ανώνυμοι θα πέσουν.

Ποιος να θυμάται άραγε σε καναδυό ωρίτσες την Έλσα και τον Θόδωρο, την Γιάννα και τον Έντσο;

Διαθήκη γραμμένη στην κουζίνα

Τη διαθήκη μου λοιπόν, να συντάξω

τον τελευταίον ορισμό πριν απ’ τον ύστατο

ορίζοντα, όλα τα χαρίζω σε όσους μαντεύουν

τη θλίψη και την απώλεια, σε πόσα κομμάτια

θρυμματίζεται ένα ποτήρι που εκσφενδονίζεται,

εσωτερικό κουζίνας σε πολυκατοικία,

σε όσους διαφυλάσσουν το χιόνι

των περασμένων χρόνων εισέτι στο ψυγείο τους,

ως συντηρητικοί της ουτοπίας,

έτσι όπως πρέπει να κρύβουμε τα οφειλήματά μας,

συντηρητές κι εμείς μισθοσυντήρητοι,

σαν το βόδι που κρύβει το μεδούλι

στην τρύπα των οστών, ώσπου να ’ρθει επιτέλους

κάποιο γεμάτο δόντια στόμα να μας ξεκοκαλίσει!