Στη χώρα των ψυχών

 του Δημήτρη Λάγιου

Φώτα στη νύχτα τυφλώνουν την καρδιά μου

ήχοι σπασμένοι την άσφαλτο κυλούν

σκόνη καπνίζει πάνω απ’ τα όνειρά μου

μαύρες κορδέλες κρεμάω στα μαλλιά

και πάω για αλλού...

Ταξίδι στο βυθό στη χώρα των ψυχών

θάλασσα σκοτεινή που με φιλοξενεί

σαν φωτεινό νησί μέσα στην κόλαση.

Ταξίδι στο άπειρο στη χώρα των ψυχών

χορεύω θλιβερά στην επιφάνεια

τοπίο σε όνειρα θολά, παράνοια.

Φώτα στη νύχτα το πέρασμα κλεισμένο

σκόρπιες ίριδες κομμάτια σίδερα

και σταυροπόδι μονάχη περιμένω

κάποιο φορτίο που δε θα `ρθει

ποτέ στην αγορά...

Τρύπια τα λόγια και μουγκά

που σου τρυπάνε την καρδιά

στο διάστημα λευκή γραμμή

που σ’ οδηγεί στην παρακμή.

Φωτιά στη νύχτα, απορώ πώς δε μας είδες

σαν μαγνήτης μας τίναξες ψηλά

σπάσανε τζάμια γεμίσανε κηλίδες

κι όλα χαθήκανε σε θαυμαστή απουσία,

όλα θολά...

Ταξίδι στο βυθό στη χώρα των ψυχών

θάλασσα σκοτεινή που με φιλοξενεί

σαν φωτεινό νησί μέσα στην κόλαση.

Ταξίδι στο άπειρο στη χώρα των ψυχών

χορεύω θλιβερά στην επιφάνεια

τοπίο σε όνειρα θολά, παράνοια.

Φώτα στη νύχτα προσπάθεια τελευταία.

Μόλις που βλέπω, κάνω να σηκωθώ

μα ξαναπέφτω σε μια τροχιά μοιραία

κι όλα γυρίζουν μ’ έναν μηχανισμό εκρηκτικό.

Τρύπια τα λόγια και μουγκά

που σου τρυπάνε την καρδιά

στο διάστημα λευκή γραμμή

που σ’ οδηγεί στην παρακμή.

Να ονειρεύομαι

του Δημήτρη Λάγιου 

Να ονειρεύομαι απ’ το παράθυρο να ταξιδεύω

να μπαίνω μέσα σου να καταστρέφομαι και να πεθαίνω

Η σωτηρία μου είναι ο θάνατος και το κορμί σου

να μπαίνω μέσα σου να καταστρέφομαι και να πεθαίνω

Να ονειρεύομαι απ’ το παράθυρο να ταξιδεύω

σ’ ένα πλατύ γιαλό στην εγκατάλειψη λευκού χειμώνα

Να αγγίζω το βυθό και να ξοδεύομαι γιατί το θέλω

σ’ ένα πλατύ γιαλό στην εγκατάλειψη λευκού χειμώνα

Να ονειρεύομαι απ’ το παράθυρο να ταξιδεύω

Η γύμνια λάμπει με του λευκού τη λάμψη

μαγεύει το θάνατο με το λευκό

απουσία κι όλα τίποτα, δαπάνη, γύμνια...

Να ονειρεύομαι απ’ το παράθυρο να ταξιδεύω

με τον έρωτα γύρω και το θάνατο κάτω απ’ τα μάτια

Ξόδεμα συνέχεια δεν υπάρχουν μάσκες

τ’ όνειρο είναι που μαγεύει

Ανοίγω.....ξημερώνει.....

Ενυδρείο

 Του Δημήτρη Λάγιου 

Ζω σ’ ενυδρείου βυθό

Σε βαθυπράσινο φως

Σε βαθυπράσινο φως

Ζω σ’ ενυδρείου βυθό

Τίποτα δε μου ταιριάζει

Με όλα ανισορροπώ

Δίψα μου καίει το μυαλό μου

Βουλιάζω παρανοώ

Το μυστικό έχει χαθεί

Σ’ ένα ενυδρείο βαθύ

Σ’ ένα ενυδρείο βαθύ

Το μυστικό θα βρεθεί

Τίποτα δε μου ταιριάζει

Με όλα ανισορροπώ

Δίψα μου καεί το μυαλό μου

Βουλιάζω, παρανοώ

Αταίριαστος στο ενυδρείο

Φίλε, είσαι μέσα κι εσύ!

Έχουν σφραγίσει απ’ έξω.

Δε θα γλιτώσει η ψυχή.

Κλείστε τις πόρτες, το στόμα.

Κλείστε το φως στο βυθό.

Γάζες λευκές με τυλίγουν.

Πάει το βάσανο αυτό.

Νύχτα ντυμένη στα μαύρα

μ’ ένα βαθύ μυστικό.

Γύρω μου υπόγειο χάος

μ’ ένα ενυδρείο ουρλιαχτό.