ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ:

Το όνομα του Δημιουργού (Ποιητή) αναγράφεται στο κάτω μέρος της κάθε ανάρτησης και στην ένδειξη : Ετικέτα
------
Εάν κάποιος από τους δημιουργούς δεν επιθυμεί την ανάρτηση των ποιημάτων του στο παρόν ιστολόγιο, παρακαλώ να επικοινωνήσει στο e-mail που υπάρχει στην στήλη (σελίδα) : επικοινωνία και τα γραπτά του θα διαγραφούν άμεσα.

Δημήτριος Γκόγκας


Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2015

[Στα χρώματα του Σεπτέμβρη ]

Στα χρώματα του Σεπτέμβρη
θά 'θελα κι εγώ ν' αλλάξω τη δική μου καρδιά
να πάψει να σε αναζητά ανάμεσα στα πεσμένα φύλλα
που μου θυμίζουν τόσες μάταιες ξάγρυπνες βραδιές
και τόσα ανώφελα προσκυνήματα
μπροστά στην εικόνα του έρωτά μου για σένα.
Περνά ένα ακόμα καλοκαίρι χωρίς αιδώ
σαρκαστικά περιγελώντας την επιμονή μου να σ' αγαπώ δίχως μέλλον.
Καληνύχτα αγάπη μου.
Ξέρω πως κάπου, σε κάποια αγκαλιά
περιγελάς κι εσύ την επιμονή μου.
Τι να σου κάνω όμως, μάτια μου.
Έτσι επίμονος είναι ο Σεπτέμβρης!



Φρόσω Χαραλάμπους

Στον κήπο σου..


Στον κήπο σου,
κοντά στο κορμί σου,
το σπαρμένο βυθούς με κοράλια
κι αξόδευτα χάδια φεγγαριού .
Εκεί να στέκομαι .


Να γεύομαι την καλοσύνη των άστρων
στο φέγγος των τραγουδιών
που απέθεσαν,στα μάτια σου.
Να βλέπω, το προσάναμμα της φωτιάς,
στην σοδειά των χειλιών σου.


Ξέχασα τους δρόμους τους απέραντους.
Δεν στρέφω το βλέμμα
στους ουρανούς του Φωτός.
Κοφεύω,στην πρόσκληση
των ελπιδοφόρων ευκαιριών .


Εδώ στον κήπο σου
ορθώνω το ανάστημα της καρδιάς μου
και ευλαβούμαι το όνομά σου
που οι άγγελοι με βιόλες τραγουδούν.


Και θέλω να κρατήσω κάτι
ακόμα και την πιο μικρή αχτίνα σου.
Να την έχω φυλαχτό πολύτιμο.
Να την προσκυνώ την μέρα.
Να την μεταλαμβάνω την νύχτα.


~Στέλλα Βρακά~

[Ξερεις τι είναι έρωτας?]

Ξερεις τι είναι
έρωτας?

Ένα φιλί
πάνω στ΄αφρίσματα
τρυκιμισμένα
γαλανά της.

Φλόγα φιλί
κόκκινου
καυτού
καλοκαιριού.

Σύρθηκα
φλύαρο
φύλλο
φθινοπώρου
σκόρπισμα.

Και μια φτερούγα
πού μ΄ανέβαζε
στό άπειρο.....

...
Αναδρομές....
Γρηγορια Πελεκουδα
Ανεκδοτη Συλλογη

περιτρίμματα άρχει και διαφεντεύει

    Φαίδων Αλκίνοος

    στις νότες της νιότης
    αηδόνα λαλεί

    και μια σκιά στον ήλιο της σιωπής
    σαλεύει να χορέψει
    τρελαίνεται που νιώθει.
    αυτ' η σιγή η νοητή είναι του ήλιου κέρασμα

    κλείνει τα μάτια ο σαλός
    ακούει της φύσης τρίξιμο
    κάποιο λουλούδι σχίζεται
    το κάλλος διακορεύει
    τρυπάει το στάχυ το χρυσό
    αιθέρ' αέρα ύλη κι ακοή
    η μέλισσα τη γύρη της ρουφά
    το φύλλο στάζει χλωροφύλλη
    μια πεταλούδα τραγουδά
    ηχούνε τα φτερά της
    και ο τζαζίστας τζίτζικας
    το μπάσο του τρελαίνει

    στις νότες της νιότης
    αηδόνα λαλεί

    χέρι χέρι σκια σιωπή
    μπαίνουνε στον κύκλο της ζωής
    πιάνουν τα μάτια τους τοπία και τα σέρνουν
    γυρνάει ο κόσμος παλαβός
    δε σέβονται τη σιγαλιά του ήλιου
    κυρτώνουν τις αχτίδες του
    κρεμάνε όνειρα σ' αυτές
    χέρι χέρι σκια σιωπή
    χέρι χέρι σκια σιωπή

    κι ο θνητός ο πελελός
    τρανός αυθέντης βασιλεύς
    της ειμαρμένης περιτρίμματα
    άρχει και διαφεντεύει

    κι εγώ σκιά αλλόκοτη στο φως της ειμαρμένης

    να χάνομαι στις μουσικές του κόσμου μας

    στις νότες της αιώνιας της νιότης
    π' αηδόνα τις λαλεί σαν κλαίει τα παιδιά της

[Άλλο να μην με περιμένετε, αρκεί.]

Άλλο να μην με περιμένετε, αρκεί.
Σε άλλο χάρτη χαραγμένες οι φοβίες,
ο λόγος μου,
ο κούφιος δρόμος χαραγμένος στην παλάμη μου.


Που ενάντια στην άπληστη μου φαντασία
είχε θαμένα κάτω
απ΄τον ρυτιδιασμένο κόσμο
τα κομμάτια μου,
όσο αδιάκοπα ενοχλούσαν
για μια απάντηση,
που μόνο άρνηση είχε να μου προσφέρει.


Ανόητος.
Καθώς τις πιο ωραίες χθεσινές μου νύχτες
τις ξόδεψα σε κάποια αναμονή.
Δεν ήρθε…
Δεν ήρθα ούτε εγω μαζί σας.
Ούτε μου τραγουδήσαν οι σειρήνες.

Βέβαια δεν ήθελα και κάπου αλλού να πάω
και δεν ευχήθηκα για άλλο προορισμό. 


Προφανώς…
κάτι είχαν τ’αστρα,
που σε ένα κόσμο ολόκληρο
άλλος κανείς δεν είχε να μου δώσει.

Μ.Βάκρινος

ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΕΝΟΣ ΑΘΛΙΟΥ ΡΟΛΟΥ


Μήνας Σεπτέμβρης
Το μεγάλο ρολόι στον τοίχο δείχνει 5:48’.
Πέρα στον ορίζοντα πύρινες καμπύλες
διαγράφουν τα βουνά.
Σε λίγο θα ξημερώσει.
Το λευκό σπίτι θα λουστεί και πάλι στο φως,
στα χρώματα του ήλιου.
Εκείνη θ’ αφήσει κλειστά τα παράθυρα.
Κανένας ήλιος δεν θα ζεστάνει τα τραύματα της νύχτας.
Κανένας δεν θα επουλώσει τις πληγές.
Έτσι κι αλλιώς, ψηλά στον ουρανό σύννεφα ταξιδευτές
με πέπλα θα τον καλύψουν -σαν έναν παράνομο εραστή.
Μπροστά στον καθρέφτη χαμογελά,
χορεύει, ξεγελά τον εαυτό της χρόνια.
Κατά γράμμα τηρεί σενάριο άθλιου έργου,
που εκείνος σκηνοθέτησε.
Ένας μονόλογος και βουβοί λυγμοί διαπερνούν τους τοίχους.
Σήμερα θα συντρίψει τα είδωλα,
τον καθρέφτη,
το πρόσωπο δανεισμένο από τ’ αγάλματα.
Στις ευθείες γωνίες σπάζουν τα συναισθήματα φτερά πεταλούδας.
Τέρμα στη διαδρομή της αιώνιας αναμονής.

Μήνας Σεπτέμβρης
Το μεγάλο ρολόι στον τοίχο δείχνει 5:48’.
Δεν την νοιάζει πια η θέση του ήλιου.
Σε λίγο θα νυχτώσει.
Μαζί με τη νύχτα θα ’ρθει κι ο θάνατος,
φορώντας τη μάσκα σκηνοθέτη ενός άθλιου έργου.


Τριανταφύλλου Ρούλα
ΠΛΗΓΕΣ ΠΟΥ ΘΡΕΨΑΜΕ

Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

Μονόλογος ενός επάρατου ποιητή

Του Δημητρίου Γκόγκα
Με κοίταξα σαν να μουν ποίημα
Και είδα μες στα μάτια μου το αυτονόητο, το ατελές
Τι άραγε;
Χωρίς καμιά ταπείνωση, χωρίς καμιά θλίψη
Έστω μια ικμάδα τους μέσα στη τόση έπαρση
Το ατελές
Με διάβασα για πρώτη φορά μέσα στους παρήγορους στίχους
Στις στίξεις στις γωνίες κι είδα στα μάτια μου
Τις ματιές που με κυνηγούσαν
Ενοχές, ενοχές για την σταύρωση των στίχων.
Κι όμως το ατελές έπρεπε να είναι αυτονόητο.
Με κοίταξα σαν να μουν ποίημα
Δηλαδή έτσι θυμούμαι
Το μύρωμα της πένας πάνω στα ρούχα μου
Το άπλωμα του κορμιού στις πλαγιές μιας λέξης
Κι εκείνο το σκάλισμα του θανάτου και της ζωής
Στο δέντρο ενός διστίχου
Παράξενο δεν είναι; πιθανοφανές
Όσο να ναι, χρειάζεται μια θλίψη κι ένα παράπονο
Μια ερημιά και
ένας πόνος να ομορφαίνει τις μέρες του ποιητή.
Με κοίταξα σαν να μουν ποίημα
Κι αυτό που είδα ήταν μια παλίρροια να παρασέρνει την έπαρση
ταπεινότητα να φυτρώνει στην αλαζονεία των στίχων
και μια άσπρη κιμωλία να γράφει σε μια λευκή κόλλα
Τι να σας κάμω
Υπάρχει μια αόριστη καυστική σόδα που θέλει να κάψει
το μέσα μου

ΚΡΕΜΑΣΑ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΜΟΥ

Eugenio Yevtousenco

Κρέμασα το ποίημά μου
σ' ένα ψηλό κλαδί.
Κοίτα το
που χτυπιέται με τον άνεμο.
Ξεκρέμασέ το,
μου είπες,
σταμάτα το μαρτύριό του.
Ξαφνιασμένοι οι διαβάτες
το βλέπουν τόση ώρα!
Το δέντρο χαιρετά,
κινώντας το ποίημά του.
Δεν υπάρχει τίποτα για απάντηση.
Πρέπει να φύγουμε.
-Θα το απαρνηθείς;
Μάλλον.

Μα μη φοβάσαι, αύριο ένα άλλο θα 'χει την ίδια τύχη.
Θα' πρεπε να ξοδεύομαι σε τέτοια παιχνίδια;
Ένα ποίημα δεν βαραίνει πολύ το κλαδί ενός δέντρου.
Θα γράψω για σένανε όσα θελήσεις,
τόσους στίχους
όσα και δέντρα υπάρχουν.
Κι ύστερα τι θ' απογίνει μ' εμάς τους δυο;
Ίσως όλα αυτά να τα ξεχάσουμε πολύ γρήγορα;
Όχι!
Λίγο να μας πιάσει η κούραση στο δρόμο
και θα μπορέσουμε να ξαναδούμε
το μέρος
που ολόλαμπρο
το δέντρο
χαιρετά,
κινώντας το ποίημά του.
Τότε θα ξανά 'ρθει το χαμόγελό μας.
-Πάμε!

μετ: Ανδρέας Καραντώνης, Ηχώ. Μεταφράσεις ποιημάτων, Αθήνα, εκδ. Γνώση, 1982, σσ. 180-181.

Η ΚΟΙΛΙΑ ΤΩΝ ΛΩΤΩΝ

Bertolt Brecht

Όλοι ετούτοι κουβαλάνε τις κοιλιές τους
σαν να είναι κλοπιμαίες
σα να γίνεται ανάκριση για δαύτες.
Αλλά ο μέγας Λώτον την παράσταινε σαν ποίημα
προς εποικοδόμηση δική του και βλάβη κανενού.
Νάτην: όχι αναπάντεχη, μήτε κοινότοπη,
μα χτισμένη από φαγητά, ξεδιαλεγμένα
με ραχάτι, για τον εγλεντζέ του.
Καλά σχεδιασμένη, έξοχα εκτελεσμένη.



μτφρ. Γ.Π. Σαββίδης
 Ποιήματα και σπαράγματα σε μετάφραση, Πάτρα, εκδ. Πολύεδρο, 2000, σ. 12.

Σάββατο, 29 Αυγούστου 2015

Μετά τη σφαγή


 του Χρίσου Χατζήπαπα

Δεν ξέρω αν θα ξαναγράψω
γι΄ αγάπη
για τον αλχημιστή ουρανό μας
το ποσφυρό τ΄ απογεύματος
και τις Φοινικούδες της Λάρνακας. 

Δεν ξέρω αν θα ξαναγράψω 
για την αργυρή δροσοσταλίδα
π΄ απόμεινε στ΄ απανωχείλι του φεγγαριού 
στα ρηχά της Αμμόχωστης πόλης 
σα λουόμασταν μεσάνυχτα γυμνοί. 

Δεν ξέρω αν θα ξαναγίνω ποιητής 
να σας πω για το τραγούδι του Τρύγου 
με τις μαύρες ρόγες
και τις ελιές στα μάγουλα. 

Δεν ξέρω αν θα ξαναπώ 
για το όνειρο 
π΄ απλωμένο στην αμμουδιά της Γλυκιώτισσας
γεννούσε χίλιους ποιητές τα καλοκαίρια 
χίλιους ερωτευμένους.

Μετά τη σφαγή
μιλάει το αίμα μου.

Πέμπτη, 27 Αυγούστου 2015

Ο βασιλικός μου


Κωνσταντίνα Λάππα


Έλα να σου δείξω
τον βασιλικό μου
Είναι χρόνια
στο παράθυρό μου.

Κοιτάει το μέλλον
ξέρει το παρελθόν μου
Γνωρίζει τι έπραξα
για το καλό μου.

Ανθίζει θαλερά
με κάθε συλλογισμό μου
Σιωπά και χαμογελά
αφουγκράζεται τον παλμό μου.

Αναδιπλώνεται ψηλά
να φθάσει στον ουρανό μου
Σκορπίζει άρωμα παντού
σαν όνειρο παιδικό μου.

Έλα να σου δείξω
τον βασιλικό μου
Με περιμένει εκεί
σαν τον άνθρωπό μου.

Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2015

ΕΠΙΓΝΩΣΗ

Γνωρίζω τη γλώσσα της Ποίησης
κι από αμορφωσιά καταλαβαίνω...
Η γλώσσα των Ελλήνων 
και στον 'Αδη 
στους ήχους των σπαρτών 
που εξυφαίνω.

Εγκάρσια πτήση (απόσπασμα)

Νύχτα φυτεύεις όνειρα.
Πρωί βλασταίνουν δόρατα.
Κόκκινος αναδύεσαι στο μέλλον.

*
Παλιοί νεκροί σου γνέφουν
και σ’ αγκαλιάζουν στοργικά.
Δεν θέλεις να ξυπνήσεις.

*
Όραση αχτίνα της αλήθειας
υφαίνει βάτα σε φλεγόμενα νερά
ανάβει πίδακες σε υψίπεδα χιονιού
σκάβει στις τέφρες της ψυχής σου
φωτίζει τους λειμώνες της αγάπης.

*
Όλα πενθούν
στον κήπο της Αγάπης.
Φέτος δεν ήρθαν τα πουλιά.


*

 Νοιώθεις τα πάντα
από τους ήχους της φωνής
απ’ τους απόηχους της συνείδησης
απ’ τους υπέρηχους της θέλησης
από τις παύσεις της αλήθειας.

*
Αφού θρηνώ εγώ
γιατί να κλαις κι Εσύ
που ’χεις πεθάνει;

*
Διψώ ιδρώτα
Μετρώ αστέρια φονικά
Εκλιπαρώ το σκότος
Διαβάζω τους κορμούς
Εξαγνίζω τη λάσπη
Φύομαι ανένδοτος.


ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ Ι

Γράφω στο σώμα σου σινιάλα
γρίφους καρφιά του έρωτά μας
σύμβολα του Εγώ μου που μισείς.


*

 ΕΓΚΑΡΣΙΑ ΠΤΗΣΗ

Β

Γράφει με φως.
Φωτογραφίζει ταξίδια ψυχής.
Ο Ζωγράφος
ανάβει
με το αίμα του το σύμπαν.
Ζωγραφίζει
την αυτόματη ροή
των αισθημάτων.
Σκιαγραφεί
τις νοητές ευθείες των σωμάτων.
Χαράζει
την αέναη ανάπλαση της ύλης.
Τρέχει
στο χάσμα
που η γλώσσα τιθασεύει
μ’ αρχέγονη
σφοδρότητα και πάθος
το άφατο
και σκοτεινό της γνώσης.

ΙΙΙ

Τρέχεις κι Εσύ
τραγουδώντας…

Των απολίδων είμαι θυρεός
κι ο τραγικός της νύχτας σκύλος.
Της μέρας είμ’ ο ίσκιος ο χλωμός
και της αρχαίας γυμνότητας ο φίλος.

Μόνος στο ύψος του βουνού
πόνου ωδές με συνειρμούς συνθέτω
κι αν το κορμί μου άναρχα αποθέτω.
Υπάρχει πάντα η ελπίδα του Θεού.

Εγώ που ψάχνω για δροσιά
στις μυστικές κοιλότητες των βράχων
και στα αποτυπώματα ευάλωτων πελμάτων
ανθρώπων που εγκάρσια βυθίζονται στη γη.

VI

Εγκάρσια πτήση
στο απύθμενο του «είναι»
φορτίζει κύτταρα
του σύμπαντος της γνώσης
με καλπασμό αγάπης κυβικής.
Βλέπεις κι Εσύ
κατανοώντας…
Ο κόσμος που ταξίδεψες Υπάρχει.
Κάθε ψυχή που ταξιδεύει Ζει.

Ευαγγελάτος Κώστας (μικρή αναφορά)

Γεννήθηκε στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς το 1957. Σπούδασε Νομικές Επιστήμες και Σχέδιο στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Ζωγραφική και αισθητική θεωρία της σύγχρονης τέχνης στο Μανχάτταν τής Νέας Υόρκης (University The New School).Έχει παρουσιάσει ενότητες έργων του σε ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και διεθνείς εικαστικές συναντήσεις. Με την Ποίηση ασχολείται από 1973.

Βιβλιογραφία

(2014) Πολύσμιγος αίνος, Συλλογές
(2011) Chemins enchevêtrés, Συλλογές [κείμενα, ζωγραφική]
(2011) Εγκάρσια πτήση, Απόπειρα (Ποιήματα 2006-2010)
(2006) Η ελεγεία των Εκβατάνων, Απόπειρα (Ποιήματα 2002- 2006)
(2003) In the Small Mirror, Απόπειρα
(2002) Αλέα προσομοίων, Απόπειρα [κείμενα, ζωγραφική]
(1999) Η ροπή της μνήμης, Απόπειρα
(1997) Ιδεογραφική σμίλη, Συλλογές
(1996) Η οθόνη των ονομάτων, Απόπειρα (Ποιήματα 1977-1979)

ΤΟΥΤΕΣΤΙΝ

 του Κώστα Ευαγγελάτου

Ωραίες μορφές 
σπασμένων αγαλμάτων,
κλασσικές 
στης άμμου τα αέρινα θεμέλια 
ακουμπισμένες.
Τραγικές συνάμα και βουβές 
στης σκοτωμένης χαραυγής 
το φως λουσμένες. 
Να η Κνιδία 
κλαίει σιωπηλά,
του Κούρου αίμα στάζουνε τα μάτια 
και του Απόλλωνα τα όμορφα μαλλιά
γδαρμέν΄ από του χρόνου
την αέναη φθορά. 
Στης Αθηνάς την κεφαλή
το πνεύμα εμαράθη 
και στης Υγείας το πρόσωπο 
καρκίνωσαν οι πόροι. 
Τώρα ο ανάπηρος Ερμής
με λύπη μας κοιτά.
Τα φοβερά μυνήματα
τα φέρνουν δορυφόροι.
Αρχαίες μορφές 
χωρίς ανάστασης ελπίδα,
πονεμένες,
μόνο με τ΄ αποτύπωμα του χθες
Δόξας παλιάς εικόνες σμιλεμένες
στης καπνισμένης εποχής
τη φυλακή κλειστές.
Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το εκδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.