Το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό. Ως μοναδικό στόχο έχουμε να γίνει μικρή βιβλιοθήκη της Ελληνικής Ποίησης στο διαδίκτυο και να προωθήσει τη Ποίηση των Ελλήνων Δημιουργών.

Δευτέρα, 2 Μαΐου 2016

AMOUR : (μικρό απόσπασμα) της Ράνιας Γάτου

"AMOUR ΞΥΠΝΗΣΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ":

γεια σου αγάπη
που αρμενίζεις τη λαχτάρα της θάλασσας
γεια σου αγάπη
που ανασαίνεις
σε τούτον τον κόσμο
σαν το καράβι στους κάβους της θάλασσας
ξανθός άγγελος
στους όρκους σου κοιτώ
το βαθύ ουρανό της αγάπης

είσαι ένα αστέρι στο φως
που το φίλησα
είσαι ένα αίμα μυστικά που λατρεύω
πριν απ' το θαύμα και τώρα σε αγάπησα
πριν απ' τον ήλιο να σου στείλω
τ' αγέρι

με μαγεύεις σαν πράσινη θάλασσα
που κελαηδά
με χαϊδεύεις
σαν να γίνεσαι αιώνια δόξα

η παρρησία σου
που τώρα κοιτώ
δεν σε αρνήθηκα αγάπη
δεν σε χώρεσα 
[...]

Ράνια Γάτου (μικρό βιογραφικό)

Η Ράνια Γάτου γεννήθηκε το 1972 στην Αθήνα. 
Εργάζεται στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.

Εκτός από την την ποίηση ασχολείται και με την ζωγραφική.

Ποιητικές Συλλογές: 

  • Ο Χρησμός της Εύας (Γαβριηλίδης- 2012)
  • Πνσέληνος Γυναίκα (Γαβριηλίδης- 2011)
  • Amour (Γαβριηλίδης- 2010)

Ο χρησμός της Εύας (μικρό απόσπασμα) της Ράνιας Γάτου

εσύ μέσα στο άπλετο 
φως των βράχων 
να τρέχεις 
στις βροντές 
στις αστραπές 
της νύχτας 
και να ανθίζεις 
βουβά και όρθια 
από το απύθμενο 
φως του ηλίου 
και να μεθάς 
να τρέχεις 
στης θάλασσας τους ουρανούς 
στις σεσωσμένες αγκάλες 
σαν ιλαρό άγγιγμα 
του Θεού 
και αστείρευτο τέρας 
της μέθης 
και μετά να κυματίζεις 
γνωστικός 
στην αθάνατη αγνότητα 
του κόσμου

Πανσέληνος γυναίκα ( μικρό απόσπασμα) της Ράνιας Γάτου

Γύρισα 
 ξαφνικά 
 και ανεπανάληπτα 
την ανάσα μου 
μέσα στα μάτια σου 
και είδα 
στο φως της αγκάλης σου 
να με περιβάλλει 
με τη μορφή ενός αθέατου 
 εαυτού 
η ανάσα σου 
και είδα 
εσένα 
με εμένα 
αγκαλιά 
μέσα στον έρωτα 
να αφηνόμαστε με πάθος 
 στο φως 
 των λουλουδιών 
ξεσκεπάζοντας την ανάσα μας 
από την ύλη 
μες στο σκοτάδι 
με τη γαλακτερή θάλασσα 
της νύχτας 
 να βρέχει 
στον οίστρο της αβύσσου 
τον έρωτα 
απάνεμοι ουρανοί 
εμείς οι δύο 
 και κανείς άλλος

ΑΙΦΝΗΣ




Οι Άγιοι μιλούν.
Ο Θεός κοιτά.
Οι πυγολαμπίδες περπατούν,
πάνω στις ρωγμές της καρδιάς.
H  Ανάσταση νικά τη θλίψη.
Oι δράκοντες αποχωρούν,
για να ξανάρθουν.
H αγάπη καρτερεί,  υπομονετικά,
κρυμμένη στις αγριοτριανταφυλλιές …


Χριστόφορος Τριάντης

Ο ΜΑΪΟΣ ΜΑΣ ΕΦΤΑΣΕ (παραδοσιακό τραγούδι)







Ο Μάιος μας έφτασε
εμπρός βήμα ταχύ
να τον προϋπαντήσουμε
παιδιά στην εξοχή.
Δώρα στα χέρια του πολλά
Και όμορφα κρατεί
Και τα μοιράζει γελαστός
Σε όποιον το ζητεί.

Στη δύση...





Αυτή την ώρα γελάω
Αυτήν την ώρα κλαίω
Αυτήν την ώρα χαίρομαι
Αυτήν την ώρα πονάω
Στη δύση όλα καίγονται
Πρώτα ο ήλιος
Μετά εγώ
Φωτιά οι ψυχές
Φλόγα η ζωή
Κάρβουνο στη μέρα
Φως στη νύχτα
Καλώς ήρθες βασίλισσα
Μαρία Γκούμα

Κυριακή, 1 Μαΐου 2016

«Τα στίγματα», Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης 1963 : Μίλτος Σαχτούρης (απόσπασμα)

Ὁ καθρέφτης

Στὴ Νόρα Ἀναγνωστάκη
Σὰ γύρισε ὁ καθρέφτης μου
στὸν οὐρανὸ
φάνηκε
ἕνα φεγγάρι μισοφαγωμένο
ἀπὸ τὰ κόκκινα μυρμήγκια
τῆς φωτιᾶς
κι ἕνα κεφάλι πλάι του
νὰ καίει κι αὐτὸ μέσα σε πύρινη
βροχὴ
νὰ λάμπει τὸ κεφάλι
νὰ φέγγει
καθὼς τὸ ἔπαιρνε τὸ ἔκανε κάρβουνο
ἡ φωτιὰ
νὰ ψιθυρίζει:
-Τὰ δέντρα καῖνε φεύγουνε σὰν τὰ μαλλιὰ
ὁ ἄγγελος χάνεται μὲ καψαλισμένα
τὰ φτερὰ
κι ὁ πόνος
σκύλος μὲ σπασμένο πόδι
μένει
μένει

Ὁ ποιητής

Σὰ θὰ μὲ βροῦνε πάνω στὸ ξύλο τοῦ θανάτου μου
γύρω θά ῾χει κοκκινίσει πέρα γιὰ πέρα ὁ οὐρανὸς
μιὰ ὑποψία θάλασσας θὰ ὑπάρχει
κι ἕν᾿ ἄσπρο πουλί, ἀπὸ πάνω, θ᾿ ἀπαγγέλλει μέσα
σ᾿ ἕνα τρομακτικὸ τώρα σκοτάδι, τὰ τραγούδια μου.

Τὸ χρυσάφι

Κάποτε
θὰ σταματήσουμε
σὰ μιὰ γαλάζια ἅμαξα
μέσ᾿ στὸ χρυσάφι
δὲ θὰ μετρήσουμε τὰ μαῦρα
ἄλογα
δὲ θά ῾χουμε τίποτα ν᾿ ἀθροίσουμε
δὲ θά ῾χουμε πιὰ τίποτα
γιὰ νὰ μοιράσουμε

κρατώντας
ἕνα ξύλο
θὰ περάσουμε
μέσ᾿ ἀπ᾿ τὴ μαύρη τρύπα
τοῦ ἥλιου
ποῦ θὰ καίει


ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ


Με το μπαμπάκι του θανάτου
αχόρταγο

Ανοίγει μια μεγάλη τρύπα
στο φεγγάρι

Ένα παιδί πεθαίνει

Σα μεγάλα μαύρα μυρμήγκια
μια πομπή-κηδεία στο φεγγάρι
Εν’ άλλο παιδί
ρίχνει μια πέτρα
και σπάζει το φεγγάρι

Γιάννης Ζήσης και Ιωάννα Μουτσοπούλου

Ποίηση του Γιάννη Ζήση και της Ιωάννας Μουτσοπούλου μπορείτε να διαβάσετε στον παρακάτω σύνδεσμο

Γιάννης Ζήσης (Βιογραφικό)

Μπορείτε να διαβάσετε το βιογραφικό του ποιητή στον παρακάτω σύνδεσμο:

Το τραγούδι της Γης του Γιάννη Ζήση

Το πνεύμα των ουρανών σιγούσε,
ο βυθός των κόσμων ανέμενε,
το ύψος ύφαινε χρώματα
και το πλάτος αντηχούσε τα ξεφωνητά.

Ανάμεσά τους ένα χωράφι αστεριών, 
μικρό και χαριτωμένο, 
γεννούσε σπόρους από τα χαμηλά ως τα όνειρα
κι οι σημαίες της χλόης άρχισαν ν’ ανεμίζουν
και τα στάρια ίππευε ο άνεμος
σαν ξανθός Πήγασος των ποιημάτων
και τα νερά στα πέρατα των χωραφιών
έπλεναν τη μοναξιά της γης με απειροσύνη.

Πάνω η απεραντοσύνη των ουρανών
και καταγής η απειροσύνη των ωκεανών.
Αποστάσεις και νερά κυλούσαν γύρω
και στα σωθικά η ίδια πάντα αλήθεια:
φωτιά, η εικόνα των ουρανών και της αβύσσου.

Κι ήταν πιο πολύ απ’ όλα
του πνεύματος το αμόνι
ο αρμοστής των εικόνων με τ’ Απόλυτο,
ο αργαλειός του χρόνου
και το βύθισμα στο ακρότατο πέπλο του άγνωστου,
το σπίτι το πατρικό καταμεσής του αγρού.


Κι εκεί ξυπνούσα στης πραγμάτωσης το τετελεσμένο
με την νίκη του ανέκφραστου.
Από τα βάθη του χωραφιού
τα μέγιστα της ζωής αιωνίως παρόντα
στην τελειότητα του Πλάστη.

[Τις πεταλούδες που σου έστειλα] της Μαρίας Γκούμα

Τις πεταλούδες που σου έστειλα...
τις πότισα στο στήθος μου,
τις τάισα στη μήτρα μου,
τις χρωμάτισα στο βλέμμα μου.
Να τις προσέχεις...
φοράνε την ψυχή μου!

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2016

ΧΟΜΧΑΧ: Ποιητική Συλλογή του Βάκη Λοϊζίδη (εκδ. αντηρίδα, 2016)


Το ντοκουμέντο να μείνει ντοκουμέντο. Καμία
έμπνευση να μην το καταστήσει δεκανίκι,
συνοψίζοντας το σε καρτελάκι δίπλα στο έργο
τέχνης.
*
Αναμέσα στην εξωστρέφεια και την εσωστρέφεια
του άπειρου χειμάζουν άνθρωποι. Να το θυμάσαι.

**
Mε το καρκίνωμα της πρωτοτυπίας στο σώμα σου,
αδυνατείς όλο και περισσότερο να φανερώσεις 
κοιτάσματα ψυχής.

***
Φέρτε μου λίγες παιδικές ζωγραφιές.Χρειάζομαι 
λίγες παιδικές ζωγραφιές.Να σταθώ στα πιο
γνήσια στοιχεία πρωτοτυπίας.


****

Καλός ο Πλάτωνας.Μπορείς όμως να σταθείς και
χωρίς τις θεωρίες του σύμπαντος.
 Η πολλή φιλοσοφία βλάπτει την τέχνη.


*****

Σύγχρονη τέχνη αποθέωσες το σκοτάδι.
Όποιος διαφωνεί ας το πει με φως.

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

του Κωνσταντίνου Χατζόπουλου 
Έλα στο κεφάλι το ξανθό
Να σου βάλω τ' όμορφο στεφάνι
Που για σε όλη νύχτα το' χω κάνει,
Να στολίσω μ' άνθια τον ανθό.

Ιδέ το! τι ωραία που θα πάει
Του ξανθόχλωμού σου κεφαλιού!
Από τα υστερνά είναι του Απριλιού
Κι απ' τα πρώτα λούλουδα του Μάη.

Κι έτσι με τα ρόδα στα μαλλιά
Κι έτσι στα ολόλευκα ντυμένη,
Να θαρρώ πως σφίγγω αναστημένη
Την Πρωτομαγιά στην αγκαλιά!

Ο ΜΑΗΣ (Δύο Ποιήματα) της Ρένας Καρθαίου


Ένα πράσινο βιβλίο
γράφει ο Μάης για παιδιά.
Οι τελείες του είν’ κεράσια
και οι λέξεις του κλαδιά.

Και το αγέρι το μοιράζει
σε περβόλια και αυλές
και οι εικόνες τρεμουλιάζουν
στις σελίδες τις χρυσές.

Ένα πράσινο βιβλίο
-άνθη, φύλλα κι ευωδιά-
γράφει ο Μάης, ξαναγράφει
για παιδιά.

**

Σ’ ένα στέφανο του Μάη
Όλη η άνοιξη χωράει.
Κύκλους, κύκλους τα λουλούδια,
οι χοροί και τα τραγούδια.

στα χρυσά του ήλιου καφάσια
ωριμάζουν τα κεράσια.
Πέρα ως πέρα φως απλώνει
γλάστρα ανθίζει στο μπαλκόνι.

Είναι ο Μάης δίχως ταίρι
ένα ολάνθιστο παρτέρι.
Σ’ ένα στέφανο του Μάη
Όλη η άνοιξη χωράει.


Ρένα Καρθαίου
Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το εκδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.