Τρίτη, 11 Αυγούστου 2020

Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας

Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας
ποτὲ δὲ λένε τὴν ἀλήθεια
ὁ κόσμος ὑποφέρει καὶ πονᾷ
κι ἐσεῖς τὰ ἴδια παραμύθια

Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας
εἶναι πολὺ ζαχαρωμένα
ταιριάζουν σὲ σοκολατόπαιδα
μὰ δὲ ταιριάζουνε γιὰ μένα

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος (Θεσσαλονίκη 20 Μαρτίου 1931- 2020) είναι σύγχρονος βραβευμένος Έλληνας ποιητής, διηγηματογράφος, δοκιμιογράφος, μεταφραστής, ερευνητής, λαογράφος, εκδότης και βιβλιοκριτικός.Το πραγματικό του όνομα είναι Κωνσταντίνος Δημητριάδης. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες

Ο Χριστιανόπουλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, γιος προσφύγων από την Ανατολική Θράκηκαι φοίτησε στο τμήμα Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Κατόπιν, εργάστηκε ως βιβλιοθηκάριος στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλης από το 1958 ως το 1965. Κατόπιν εργάστηκε ως επιμελητής εκδόσεων. Το 1958 άρχισε την έκδοση του περιοδικού Κοχλίας, το οποίο συνέχισε να εκδίδεται ως το 1983, και τον εκδοτικό οίκο Εκδόσεις της Διαγωνίου. 

Η πρώτη ποιητική συλλογή του Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950) διακρίνεται για το καβαφικό ύφος της, ενώ στις επόμενες εμφανίσεις του εκφράζεται καθαρά το κυρίαρχο θέμα της ποίησής του, η εφήμερη ομοφυλοφιλική σχέση και το ερωτικό πάθος που οδηγεί στην ταπείνωση και στη μοναξιά. Το 2011 τιμήθηκε με το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων για το σύνολο του έργου του.Αρνήθηκε όμως να το παραλάβει παραπέμποντας στο κείμενό του "Εναντίον" από το 1979 όπου αναφέρει χαρακτηριστικά: «Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης απ' όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία από το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε. Αυτό το απαίσιο "υπείροχον έμμεναι άλλων", που μας άφησαν οι αρχαίοι.»

Ποίηση 

Εποχή ισχνών αγελάδων, 1950
Ποιήματα 1950 – 1955, 1957
Ανυπεράσπιστος καημός, 1960
Ποιήματα 1949 – 1960, 1962
Το κορμί και το σαράκι, 1964
Ποιήματα 1949 – 1964, 1967
Προάστεια, 1969
Ποιήματα, 1949 – 1970, 1974
Μικρά ποιήματα, 1975
Μικρά ποιήματα, 1960 – 1978, 1979
Ιστορίες του γλυκού νερού, 1980
Το αιώνιο παράπονο, 1981
Νέα ποιήματα, 1977 – 1981
Νεκρή πιάτσα, 1984

Πεζά 

Ιστορική και αισθητική διαμόρφωση του ρεμπέτικου τραγουδιού, 1961.
Έκθεσις βιβλίων περί Θεσσαλονίκης, 1962
Η κάτω βόλτα, 1963
Δοκίμια, σειρά πρώτη, 1965
Στρατής Δούκας, 1969
Τα γλυπτά της Νεότερης Θεσσαλονίκης, 1969
Στιχάκια του στρατού, 1973
Τα πρώτα λογοτεχνικά περιοδικά της Θεσσαλονίκης 1921 – 1924, 1975
Οι μεταφράσεις του «Ύμνου εις την Ελευθερίαν» του Σολωμού, 1978
Λογοτεχνικά περιοδικά που τυπώθηκαν στη Θεσσαλονίκη, 1850 – 1980, 1980
Ρεμπέτες του Ντουνιά, 1986
Η ποίηση στη Θεσσαλονίκη από το 1913 έως το 1940, 1986
Με τέχνη και με πάθος, 1988
Συμπληρώνοντας τα κενά, 1988
κ.α.




Από τη Βικιπαίδεια, 

Απώλειες: Ποιητική Συλλογή της Φραντζέσκα Άβερμπαχ (εκδόσεις Θράκα - 2019)


Επιβίωση 

 

Είπες,

ο πνιγμός θα είναι πάντα ένας πνιγμός

δίχως άλλους συντελεστές.
Αν είναι που πονάμε ακόμα
είναι γιατί φοράμε ένα δάχτυλο που δεν καίγεται,
είναι γιατί κοιτάμε προς τα πίσω ένα αύριο.
Είπες,
ο πνιγμός θα είναι πάντα ένας πνιγμός
και κάρφωσα την απόγνωση στα λόγια σου.
Αν πράγματι αγαπιόμασταν παράφορα
θα ήταν μόνο
 
η κατεστραμμένη έκταση των σωμάτων μας
και δεν μπορώ ν' αντέξω αυτή την κόλαση.
 

 

**

 

Φθινοπωρινό

 

 

Τώρα που φωτίζει κάτι 

εκεί πέρα

το νιώθω σαν χειρότερο.

Φαίνεται 

δεν βοηθάμε κανέναν.

  [τη σκιά του μόνο να τη θυμηθεί]

Δεν λυπήθηκες. 

 

 

**

 

Όταν θα τον μνημονεύεται

 

Κοίταξέ τον,
πώς κάνει έτσι ο λυσσασμένος
για έναν καλύτερο κόσμο.
Κοίταξέ το
το ευτυχισμένο αγρίμι.

Και τι βιαστικός ερημίτης.
Να ξεκουμπιστεί
και να εκλείψει ο τιποτένιος.

Μη μου φοβηθείς,
νομίζω
πως υπάρχουμε εκτάκτως

 

 

**

ΩΣΠΟΥ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΠΙΟ ΚΑΘΑΡΟ ΟΥΡΑΝΟ


Η μελαγχολία μου
δεν συνέβη έτσι απρόσμενα.
Περνώ ανάμεσά σας
αντικριστά και κάπως ηρωικά
με επιθυμίες αρχέτυπου θαύματος.
Δεν παρίσταμαι.
Ωραίο όνειρο η τόλμη,
τραύμα
που φυγαδεύτηκε σε βουνοκορφές
κι έγινε συνήθεια.
Είναι αδύνατον όμως εγώ
με φαντασία που ισούται με το άπειρο
να ονειρεύομαι.
Αν φύγουμε;
Αλλού;
Θα είναι καλύτερα;
Ή να κάτσουμε εδώ;
ΝΑ ΜΠΑΙΝΩ ΦΙΛΗΣΥΧΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΟΡΜΑΚΙ ΣΟΥ;
Με λιγότερη καταιγίδα θα ξεφύγουμε
δεν θα 'ταν και άσχημη εξέλιξη των πραγμάτων
γιατί η αλήθεια στο τέλος καταβροχθίζει
όσους έχουν ξεχάσει.


Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2020

Σπασμένα άλογα : Ποιητική Συλλογή της Δήμητρας Αγγέλου εκδοθείσα το 2017

 

Έχω κάτι μάτια σαν βουλωμένους καταρράκτες

Οι άνθρωποι κουμπώνουν τα παλτά
Οι γάτες αλλάζουν πεζοδρόμιο
Τα παιδιά γραπώνονται από το γόνατο της μητέρας
Ζωσμένη με τόσο νερό
Τα δέντρα οι κάδοι τα σύρματα
Ζωσμένη με τόσον εαυτό
Τα δέντρα
Οι κάδοι
Τα σύρματα

**

Εκεί έτρωγα ήλιο
Κι έπλενα τα δόντια μου με υπνοστεντόν
Με ξυπνούσαν για να με λυπηθούν
Γιατί εγώ δεν κοιμόμουνα
Κι ούτε ήξερα τι να λυπηθώ σε μένα
Μου έκαναν ό,τι μου έκαναν και με καλούσαν
στο νηπιαγωγείο τους
Μια φορά πήγα από περιέργεια για τ' άλλα παιδάκια
Αλλά δεν είχε πλάκα
Τις άλλες μέρες έβγαινα σο ένα τετράγωνο κήπου
έκανα τα μάτια μου πινέλα
Κι έφτυνα απ' το στόμα μου μπογιές

Μόνο ο φύλακας ήταν καλός
Με άφηνε τις νύχτες να καπνίζω


**

Τόσα χέρια να διψούν
Κι ούτε μια φλέβα να παραπατήσω
Ένα μικρό φεγγάρι στο πάτωμα
Πιο φωτεινό από της νύχτας
Οι σκιές των ποδιών
Γάτες που γεμίζουν το δωμάτιο
Και δεν ξέρουν πού να πάνε
Τα χέρια έντομα ανήσυχα

Ευχαρίστως θα έτρωγα έναν άνθρωπο
Ή έναν ένσαρκο ύπνο


**

Όταν κοιμάσαι

Βγάζω νύχια από το πρόσωπό σου
Θα μου πάρει νύχτες

Η ομίχλη της κουζίνας
Οι λίμνες στο μπάνιο
Γεννήθηκα από την υγρασία σου
Τώρα φορώ γαλότσες
Και περπατώ με τσιμεντένιες γάμπες
Τσαλακώνω το νερό
Πίσω απ' τα βρόμικα κατοικίδιά σου
Που τρώω στα κρυφά
Ή τα φιλώ
Και τα βάζω στις τσέπες
Σαν πριγκίπισσα
Εκεί που δε μ' άφησες να υπάρξω

Οι αναθυμιάσεις του παραμυθιού γίνονται χέρια
Που κλείνουν το παράθυρο

Για να πνιγόμαστε σε ευτυχισμένο τέλος

Δήμητρα Αγγέλου (βιογραφικά στοιχεία)


Η Δήμητρα Αγγέλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1984. Σπούδασε βιολογία στο πανεπιστήμιο Αθηνών.
 


Ποιητικές Συλλογές: 

α.ΣΤΑΖΟΥΝ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ (ΕΚΔ: Μελάνι) 2013 (Βραβείο ποίησης «Μαρία Πολυδούρη» 2013)
β. Χέρια παλίρροιας, Γαβριηλίδης, 2015.
γ. Σπασμένα άλογα (2017)


το 2014 ήταν υποψήφια για το Κρατικό Λογοτεχνικό Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα.


«Κατεπείγον γράμμα στους ποιητές» του Τάκη Δ. Αντωνίου


Στα souper market μέσα
καταναλωτή
σου κλέβουν τα ριάλια.
Και στην εντατική
σε βάζουν κάθε μέρα
και σα επιλογή
σου πίνουνε το αίμα
του κράτους οι λεπροί.

Στις λαϊκές, ντομάτες,
πουλάνε μετρητοίς.
Κυκλοφορούν με μάσκες
μ΄ ονόματα: κανείς,
χίλιοι ανθρωποφάγοι
δρέπανα και σφυριά
που χαίρονται να καίνε
απίστους σε κελιά.

Κι εγώ ο επαναστάτης,
στην οθόνη μου μπροστά,
το παίζω αποστάτης,
με σώβρακα λερά.
Να βλέπω κάθε βράδυ,
τσόντες και πορνό,
να τρέμω από φοβέρα,
του κράτους τον κορμό.

Τα γκλόπ των αστυνόμων,
στις κεφαλές γροθιά
κι οι σφαίρες να πετάνε
σαν αποδημητικά
πουλάκια που τα πιάνουν
οι αμπελουργοί
και πίνουν στην υγειά τους
κρυφά σε μια γιορτή.

Τα φώτα χαμηλώστε,
περνά ο υπουργός
«μπα δεν φοράει μάσκα;»
ρωτάει ο φτωχός.
Μα έχει ανοσία
σ΄ εργάτες λαϊκούς.
Κομμούνια απαντήστε
στους δημοκρατικούς!

Τα φώτα χαμηλώστε,
το έργο ξεκινά.
Θα πνίξει ο πνιγμένος
τον ντελιβερά,
που βόμβες μας μοιράζει
και νεκρούς μετρά
κι αφήνει αγνοημένους,
στης Πίνδου τα βουνά.

Ζήστε και ψηφίστε,
πατήστε το κουμπί.
Γελά η τηλεπερσόνα
που δεν φορά βρακί.
Γίνηκε πρώτο θέμα
και ΄γώ ο θλιβερός
μαζί με τους αμάχους
το παίζω τραγικός.

Ησύχως κοιμηθείτε
και γω στον καναπέ
μαστουρωμένο ζώο
ρουφώντας ναργιλέ,
με σώου και τραγούδια
με παρουσιαστές
που χαίρονται να λένε
το τώρα σαν το χθες.

Αγαπημένοι φίλοι,
σεμνοί μου ποιητές,
οι στίχοι έχουν όλοι,
μικρούλες εκδορές
και τρέχουν ματωμένοι
στις ανηφοριές
για να γλυτώσουν ίσως
από τους εμπρηστές.

Αντώνης Περδικούλης:...ο χρόνος στάθηκε να μάς κοιτάζει (από την ποιητική συλλογή Μεσονυκτικόν)

 

 

 

 

 

ΝΥΧΤΑ

 

 

Στην παγερή σου αγκάλη κλείσε

Τού θέρους την ξεθωριασμένη αχτίδα

Κύμα κι αφρός που γίνηκε στο διάβα

 

Σ’ αλλοτινού καιρού τα μονοπάτια

Νύχτα με μυρωμένα χέρια

Σκέπασε τον αλαργινό μου πόθο…

 

 

**

 

 

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

 

 

 

Αύγουστε χρυσοστάφυλε

Ερωταναθρεμμένε

Τού πεύκου γλυκοθρόϊσμα

Και τού νησιού τ’ αγέρι

 

Αύγουστε μελιστάλαχτε

Ταξιδοχαϊδεμένε

Τής πλώρης αγαλλίαμα

Και τής ψυχής χειμάδι…

 

 

**

 

 

ΧΑΡΑ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

 

 

Η θάλασσα η αστραφτερή

Μάς κοίταξε στα μάτια

Μεσημεριού πνοή

 

Στην αγκαλιά μας άφησε

Χάδια φιλιά κομμάτια

Κι εχάθη στη βουή

 

Μές στο βυθό της γίναμε

Λεπτή διάφανη μνήμη

Και δόξα τών πουλιών

 

Απ’ την ψυχή μας άνθισε

Μεστή η χαρά τ’ ονείρου

Κι αφέθη τών ωρών.

 

 

**

 

ΑΧΟΣ ΚΡΥΦΟΣ

 

 

Κι ο στεναγμός που σε ταράζει

Μοιάζει μαρμαρωμένο δάκρυ

Βουβός αγέρας μές στη νύχτα

Στα σπλάχνα πυρετού ανάσα

Τής λησμονιάς σβησμένος λύχνος

Κι ο στεναγμός που σε σπαράζει

Αχός κρυφός, λάβα, μαράζι…

 

**

 

 

 

 

 

 


 

 

      Ο ΧΡΟΝΟΣ ΣΤΑΘΗΚΕ

 

 

Τήν ώρα τήν εμάραναν οι μνήμες

Και η καρδιά μας ξενυχτά

Ώς το βουνό ψηλώνει η λυγερή

Ψηλώνουμε κι εμείς λιγνός καπνός

 

Τήν ώρα τήν καλόθρεψαν οι μνήμες

Και η καρδιά μας αλυχτά

Χυμήξαν πάνω μας σά γύπες

Κι ο χρόνος στάθηκε να μάς κοιτάζει…


Κυριακή, 9 Αυγούστου 2020

Επίγνωση / Π. Λίβυος


Ξύπνησα με τρόμο στα χείλη, είχαν χρόνια να φιληθούν.
Ξύπνησα με πόνους στα χέρια, δίχως κορμί έσταζαν μοναξιά.
Μα πιο πολύ τυραννική η ματιά, που είχε χρόνια να σε δει.

Εσύ… / Π. Λίβυος


Εσύ που τόσα εύκολα σε ερωτικές κάμαρες περιδιαβαίνεις,
και τα κορμιά των εραστών με αυστηρότητα ελέγχεις.
Που στους ναούς αρέσκεσαι τις τιμωρίες κολασμένων
να ακούς και την ζωή των άλλων με χαρά να διαπομπεύεις.
Αλήθεια πόσο πολύ τα ζήλεψες όλα αυτά που κατατρέχεις.
Πόσο πολύ δίψασες της ηδονής την γεύση.

Κάθε φορά. / Π. Λίβυος


Κάθε φορά που μου ΄λεγες θέλω να πεθάνω,
καταλάβαινα όσο ποτέ άλλοτε την δίψα σου για την ζωή.
Και όταν έπιανες αυτές τις βαρετές αδιέξοδες κουβέντες για την μεταθάνατο ζωή,
έβλεπα στο κορμί σου πόσο σου έλειψε ό έρωτας

Απών… / Π. Λίβυος


Όταν με χρειάστηκες ήμουν δίπλα σου.
Όταν σε έφτυσαν μάζεψα τις στάλες της ντροπής σου.
Όταν σε έδιωξαν σε περιμάζεψα.
Στην πιο φρικτή σου απόγνωση συνόδευσα την ελπίδα.
Και τώρα που σε χρειάστηκα κρύφτηκες στο ρόλο σου.
Κράτησες ισορροπίες,
την προδοσία την ονόμασες ωριμότητα.

Προσκύνηση / Π. Λίβυος


Όσο εσείς θα κατασκευάζετε” αγίους ”
με κριτήρια ” άρτον και θεάματα”
εγώ θα προσκυνώ
επίμονα και ζηλωτικά
τα κατώφλια των πορνείων
και τα ράντζα των νοσοκομείων.

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι ποιητές και ποιήτριες να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια του διαχειριστή του Ιστολογίου αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους

στο e-mail : dimitriosgogas2991964@yahoo.com προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.

Θα θέλαμε να τονίσουμε ότι σεβόμαστε πλήρως τα πνευματικά δικαιώματα του κάθε δημιουργού, ποιητή και ποιήτριας και επισημαίνουμε πως όποιος δεν επιθυμεί την ανάρτηση των ποιημάτων του ή κειμένων στο παρόν Ιστολόγιο, μπορεί να μας αποστείλει σχετικό μήνυμα και τα γραπτά θα διαγραφούν.

Τέλος υπογράφουμε ρητά ότι το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό και πως δεν η ανάρτηση οποιουδήποτε κειμένου, ποιήματος κτλ γίνεται με μοναδικό στόχο την προβολή της ποίησης και την γνωριμία όλων όσων ασχολούνται με αυτή, με το ευρύτερο κοινό του διαδικτύου.