Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2019

Αν πω ότι κινείται πάλι ο άνεμος... / Γιάννης Βέλλης

Αν πω ότι κινείται πάλι ο άνεμος, παίζοντας στην αγκαλιά των δέντρων, θα με πιστέψει κανείς; πιστεύω όχι, όλοι βλέπουν την ώχρα του ουρανού σήμερα, όσο σκέφτονται θαύματα, σ' ένα κόσμο νεκρών/ αυτών που μένουν ή αυτών που φεύγουν, με το ερώτημα τι έγινε λάθος, χθες χάσαμε ανθρώπους, την ανθρωπιά μας, κάποια ασήμαντα πράγματα, αύριο;/ κουράστηκα να μετρώ την αδιαφορία σας για αλλαγές, φράχτες απλώνονται στα χρόνια, εμπόδια, πάμε πίσω, μαυρίζει η σκέψη μας, αλλά τι θέλω και νοιάζομαι αλήθεια, πόρτα ασήμαντη είμαι στ' αδιέξοδο." 

ΜΙΚΡΕΣ ΕΞΟΡΙΕΣ (Αλήθειες) / Ρούλα Τριανταφύλλου


Φύλλα δέντρου το φθινόπωρο
οι μικροί μου θάνατοι.
Βλέπω τον εαυτό μου να διαβαίνει.
Τόσο μικρή πια,
ίσα που χωράω στο σώμα μου.
Χρόνια και χρόνια με κουβαλάω.
Λύπη, φόβοι και καημοί
συμπαγή πετρώματα με τον καιρό.
Μέσα μου κρύβω αλήθειες μικρές
-μεγάλες ήττες που με γέρασαν.
Οι μέρες που απέμειναν
θα πορευτούν περιγελώντας με.
Πώς να κρατήσω φεγγάρια;
Πώς να κρατήσω νύχτες καλοκαιρινές;
Τα χέρια ν’ απλώσω ν’ αγγίξω άστρα;
Δάκρυ με οδηγεί και με πνίγει.
Ω άνεμε!
Λαιστρυγόνες με θέλουν αλυσοδεμένη
στο παγωμένο χέρι του χειμώνα;

ΔΙΑΜΆΧΗ / Αποστολος Α. Φεκατης




Κάνει γυροβολιές η φωτιά 
στη συστολή του μαχαιριού 
και στο ασύστολο χωρίζει 
για να ερωτευτεί ξανά 
το αδόκιτο του ειδώλου.
Αντέχω στα όρια 
ο πήχης δεν μ' ένοιαξε
την ζήλια μου ομορφαίνω.
Διπρόσωπος εγωισμός 
την περίσσια γλύκα του
στο τραπέζι σερβίρει 
και κει
πάνω στη στροφή 
κομματιάζει τον ουρανό 
αρματώνει το κρεβάτι 
στην εξώπορτα
αμφιβολίες μοιράζει.
Μια στιγμή μονάχα
στα στήθια μου 
αίμα δεν έχω 
η αναπνοή μου
στο άλογο αναβάτης 
πετάει 
να ξεχάσει την κοψιά.
Στείρα η γη μας
φορώ λευκό πουκάμισο 
για το ταξίδι της αμεριμνησίας
Να δώσω απόσταση για να σε ερωτευτώ.
Δεν ξεχώρισα τα λόγια από τα γράμματα.
Η λάμα του μαχαιριού παροδήγησε
στης ερωτικής μας πλάνης 
την ασίγαστη φωτιά.
Να λιώσουν στο σίδερο 
της διαμάχης οι λέξεις.

Σεπτέμβριος 2018
ΧΡΩΜΑΤΑ ΨΥΧΉΣ 
ΣΥΛΛΟΓΙΚΌ ΈΡΓΟ 
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ
ΚΑΙΤΗ ΚΟΥΜΑΝΙΔΟΥ 
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΣΤΡΙΑ

Το φόρεμα της Ελένης / Γραφάκου Αγγελική


Θα πεθάνει πάνω μας η νύχτα
και είναι σαν να περιμένουμε
μια Άνοιξη ενέραστη
Ανάμεσα σε τόσα φορέματα
διαλέξαμε αυτό της Ελένης.
Αγγίζω τα βλέφαρα.
Το πότε θα προβάλλει η αυγή
είναι ακαθόριστο ακόμη.
-Μην κλαις μάνα μου
αύριο το πρωί
η Ελένη θα πετάξει από πάνω της
το φόρεμα.
Δεν αντέχει άλλο
να κουβαλά πάνω της
τόσο αίμα...

ΒΑΣΑΝΟ / Kokaveshi Dhimitër


Ψυχή και σώμα
εκτελούσε
στον ύπνο!... 
Πιο τυραννική
αγάπης!....
Δυστυχής, το βάσανο
ζήτησα
να αρνηθείς κι εσύ;!...
Η άτολμη
της αδικίας, ηθικής
δεν μείωσες
τις αντιθέσεις, ατυχίας
καταστάσεων
φορτώνεις, τα ξεχασμένα
ψυχής
σε πράξεις;... Αναποφάσιστη
αποτελεσμάτων
ω φυσική στάση
ανώτατου
βαθμού η εξαίρετη!...
Αμφίρροπου
σε δύο κατευθύνσεις!...
Με λικνίζεις. 

ΓΙΑΤΙ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ / Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος


Γύρευε πάντα τη σιωπή,
βυθισμένος συχνά στου δάσους το σύθαμπο
κι άλλοτε πάλι δαρμένος
από το ξεροβόρι της έρημης ακρογιαλιάς.
Εραστής της απονύχτερης σιωπής,
περίμενε ώρες στο παράθυρο τις πρώτες αχτίδες,
στοιβάζοντας συνήθως μικρά συναισθήματα
σε στενόχωρους στίχους,
για να μπορεί αργότερα να τους κοιτά,
όπως κοιτούν όσοι φυλάνε τα πολύτιμα
σε σιωπηλά υπόγεια τραπεζών.
Όμως οι στίχοι γεννιούνται στη σιωπή
για να τη σπάσουν.
ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Σε βρίσκει η πίεση / Κωνσταντινίδης Ντέμης


Βήμα Σιωπηλό / Δημήτρης Μασούρης

15 λέξεις και φράσεις της Κυπριακής Διαλέκτου που αγαπήσαμε.


Γράφει η Στρατούλα Τραμουντάνη

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2019

ΠΑΝΕΛΛΉΝΙΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΌΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΧΑΙΚΟΥ / 2019


Οι ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΊ ΟΡΊΖΟΝΤΕΣ ΛΕΜΕΣΟΎ 
Προκηρύσσουν Πανελλήνιο ηλεκτρονικό διαγωνισμό ποίησης Χαικου, με έπαθλα βιβλία ποίησης Χαικου.
Ο διαγωνισμός θα διαρκέσει μέχρι 21 Απριλίου.
Θα δοθούν τρία βραβεία και 3 έπαινοι.
Τα ποιήματα ( μέχρι 3 για κάθε συμμετοχή) αποστέλλονται με ψευδώνυμο σε αρχείο pdf
όπως και στοιχεία των συμμετεχόντων αποστέλλονται δεύτερο ξεχωριστό αρχείο επίσης pdf στο Ε-mail h_athos@hotmail.com

Κυριακή, 17 Μαρτίου 2019

ΝΥΧΤΕΡΙ / Γιώργος Αλεξανδρής



Ολόγιομο φεγγάρι απόψε
γλίστρησε στην κάμαρά σου
τρύπωσαν και μερικά αστέρια,
τ' ουρανού τα αγιοκέρια,
να σου χαϊδέψουν τα μαλλιά,
να σ' ασημώσουν με φιλιά,
κυρά να σε πλανέψουν.
Γυμνό κορμί,λυτά μαλλιά,
ανάσες, ψίθυροι, καημοί,
ρίγος στην άδεια αγκαλιά.
Δεν ήταν  πλάνο φίλημα,
δεν ήταν  παιχνίδισμα σκιάς
ούτε και οπτασία.
Εγώ σου τα  'στειλα κρυφά,
τραγούδι, κάλεσμα, χαρά,
αφέντρα να σε πούνε
κι αφέντρα να σε φέρουνε
στον πύργο των ονείρων.
Μα αυτά αποξεχάστηκαν
τα μάτια σου κοιτώντας,
τα στήθη σου θωρώντας.
Μπλέχτηκαν τ' άστρα στα μαλλιά,

στο στήθος σου έγειρε το φεγγάρι
και κένταγαν τον έρωτα
απάνω στο κορμί σου.
Βγήκα στις στράτες τ' ουρανού
και στο βοριά καρτέρι,
της νύχτας να θυμώσω
και τα παιδιά της να μαλώσω.
Μ' αυτή γλυκοχαμογελά,
νεύμα μου κάνει και με προσπερνά,
στο παραθύρι σου με φέρνει
Στεφάνι βλέπω τ' άστρα στα μαλλιά
και το φεγγάρι κοίμιζες
μωρό στην αγκαλιά σου.

Είχε ο έρωτας φτερά

η χάρη σου μία ζωγραφιά,
νυχτέρι η ζωή στην ομορφιά
κι απόμεινα χωρίς καρδιά.


Αναδρομή / Γεροντούδη Λ. Παυλίνα





Απώθησα τη μοναξιά
που αυταρχικά με εξουσιάζει
και χάθηκα στης σκέψης το λαβύρινθο.
Περπάτησα στη σκιά του χρόνου,
το σχήμα του προσώπου σου αναζητώντας.
Περιπλανήθηκα στης μνήμης το άβατο.
Φιγούρες ξεθωριασμένες αντάμωσα
και σώματα απρόσωπα.
Του Ορφέα τα χνάρια ακολουθώντας,
σε βρήκα παραδομένο στων γεγονότων τη μοιραία διαδοχή,
να πλανιέσαι ξέπνοος στο έρεβος της λησμοσύνης.
Αγκαλιάσαμε την έκρηξη της στιγμής
και παρέα βηματίσαμε αργά μες την ομίχλη,
του παρελθόντος ιστορίες ψιθυρίζοντας.
 
 




Πέντε [5] ποιήματα για την Κύπρο της Άντριας Γαριβάλδη


Είμαι η Κύπρος

Είμαι ο βυθός που αναδήθηκε στην αγκαλιά της Μεσογείου
Η αλμυρόγλυκη θάλασσα κι ο αφρός του κύματος στην Πέτρα του Ρωμιού
Τα καφεμπλέ βοτσαλάκια στην ακρογιαλιά του παχύ άμμου
Το χνούδι της πρασινάδας κατάκορφα στις παρειές του Τροόδους.

Είμαι το φως στον ορίζοντα όταν σκάει η μέρα πίσω απ’ τον Πενταδάκτυλο
Η ανατολή αγέννητη κι αμύθητη πίσω απ’ την παλάμη του Διγενή Ακρίτα
Ο ηλιοκαμένος κάμπος της Μεσαριάς που ψιθυρίζει την προσευχή του εργάτη
Το καράβι της Κερύνειας  που ξεκουράζεται στο θώρακα  του κάστρου.

Είμαι το ηλιοβασίλεμα πέρα απ΄ την αλυκή με τα φλαμίγκο έξω απ’ τη Λάρνακα
Οι φοινικούδες στη χρυσή παραλία που θα βρεις δίπλα στον ανδριάντα του Κίμωνα
Η ζαχαρένια παραλία της Αμμοχώστου με τις ψάθινες  ομπρέλες
Η Σαλαμίνα του Ευαγόρα που νανουρίζεται απ’ τα σιωπηλά αγάλματα.

Είμαι το ταπεινό κυκλάμινο στον κορμό της Καρπασίας
οι χρυσόχρωμες κιτρομηλιές στον κάτω μαχαλά της Λεμεσού
Η αγέραστη μαρμάρινη κολόνα του  Κουρίου
Το άρωμα  του συκόφυλλου στα μυθικά λουτρά της Αφροδίτης.

Είμαι το εκκλησάκι του Αγίου Επιφανίου στην ακτή της Πάφου
Η σκιά του Αγίου Νεοφύτου στην βουνοκορφή
Τα γεράνια στην αυλή του Αγίου Ηρακλειδίου την ώρα του στοχασμού
Τα γήινο χνώτο της πέτρινης  μονής του Αποστόλου Βαρνάβα!

Είμαι ο ακοίμητος φρουρός  του νησιού, ο Απόστολος Ανδρέας
Το παλάτι της Ρήγαινας των πράσινων καιρών
Ο  αθέατος Άγιος Ιλαρίωνας αναπαυόμενος στο άγγισμα των νεφελών
Η ονειρένια ζαφειρένια θέα του Πέλλα Μπαΐς την ώρα της αυγής.

Είμαι ο θόλος της Φανερωμένης στο βάθος της Λευκωσίας
Η Λαϊκή Γειτονιά με τα φιλόξενα καφενεδάκια και τα σκαλιστά μπαλκόνια
Η Λήδρας, η Ονασαγόρου, η πλατεία Ελυθερίας
Το άσβηστο όνειρο στην παλιά πόρτα του Παγκυπρίου Γυμνασίου.

Είμαι το γνώριμο τιτίβισμα του σπουργιτιού έξω απ’ το σπίτι με το κλήμα στην αυλή
Τ’ ατέλειωτο φτερούγισμα της χελιδόνας πάνω απ’ τη  βαθυγάλαζη λίμνη της Αθαλάσσας
Ο σκοπός της φλογέρας του παππού που φυλάει τα περβόλια του χωριού
Το βλέμμα του νέου που ψάχνει για τις ρίζες του στις θαμπές σελίδες του αλφαβηταρίου.

Είμαι ο ανθός της πορτοκαλιάς στην καρποφόρα κοιλάδα της Μόρφου
Το καλοκαιριάτικο καρπουζοπανήγυρο της Ζώδιας
Η γλυκιά σιγή της ζεστής νύχτας στα μποστάνια
Το σημάδι  της σαύρας στην όχθη του στεγνού ποταμού.

Είμαι η Κύπρος για όσους με ξέρουν από παλιά
Και όσους με γνώρισαν μες στις σελίδες του παλιού βιβλίου
Που δόθηκε στα νιάτα απ’ τους ποιητές
Για να μπορούν να ξαναγράψουν την ιστορία απ’ την αρχή.

Είμαι όλ’ αυτά κι άλλα πολλά…
Όσα δεν είπαμε κι  όσα θα πούμε σαν μνημόσυνο
Ιχνηλατώντας τα σημάδια στην τάφρο δίπλα στα τείχη της πόλης
 Είμαι τ’ ατέρμωνο νησί, η Κυπρία μακάρια γη των δοξασμένων ηρώων!

**


Αντάμωμα

Βρεθήκαμε στην άκρη του πάρκου
εκεί που τα χνάρια των πουλιών ψηλάφιζαν το νωπό χώμα
μετά τη βροχή που κόπασε για λίγα λεπτά.

Η ανάσα γρήγορη
 ρυθμικά έπαλλε στο στήθος
συνοδεύοντας τον ψίθυρο που έσβηνε στα παγωμένα χείλη.

Πίσω απ’ της πόλης τα φώτα π΄άναβαν δειλά
στο φίλημα των νεφών που στεφάνωναν τα γκρίζα κτίρια
μου ’γνεψες να γράψω στο μικρό μπλοκάκι
τις τελευταίες κουβέντες που είχαμε πει σαν προσευχή.

Και η βροχή ξανάρχισε το μέτρημα...

Να ’ταν τ’ αντάμωμα τάχα τυχαίο
ή ο σκοπός που όριζε ν’ αφουγκραστούμε τις καρδιές
μια τέτοια κρύα μέρα του χειμώνα
που η φύση οσφριζόταν την επιφάνεια της γυμνών χεριών
σαν χάιδευαν τον ρυτιδιασμένο κορμό του γέρικου πλατανιού;

Η πόλη ολόσωμη φωτίστηκε
και τα πουλιά κρυφτήκανε στις φυλλωσιές·
ανήσυχη άρχισ’ η βροχή ν’ ακολουθάει τις πατημασιές
ώσπου πια χώρισαν οι δρόμοι μας
κι απλώθηκε στους ώμους μας το χιόνι.

Έτσι, χωρίς βιασύνη
ρίξαμε πίσω μια στερνή ματιά
κι εκεί το βήμα χάθηκε...
 μέσα στο άγνωστο.


**

Ο θόλος της ελπίδας


Κάποια καμπάνα
από το μακρινό παρελθόν
χτυπάει ακόμα αδύναμα στ’ αυτιά μου.
Η έρημη εκκλησιά
όπου το μισοτελειωμένο κερί
αγνό και μυρωδάτο
βρίσκεται ακόμα πλάι στην εικόνα τ’  Άη Μάμα
με κράζει πίσω με δισταγμό
την καγκελόπορτα να κλείσω
και σιωπηλά σκουπίζοντάς τ’ αχνάρια μου
ξυπνάω για να δω πως όλοι οι φίλοι μου χαθήκαν
κι η ανατολή όλο συγχώρεση
χύνεται αγέρωχη επάνω στον αγέραστο θόλο.

**

Καράβι  του Βοσπόρου

Σ’ ανατολίτικο σκοπό χορεύοντας στο κύμα
Λικνίζεται το γέρικο σκαρί σου
Στα κόκκινα και τα μαβιά νερά που βάφονται σ το ηλιοβασίλεμα
Μαράζι εσύ νωχελικά θωπεύεις τη σκέψη μας στ’ αντίπερα των δικών μας βουνών
Των δικών μας ακρογιαλιών
Των δικών μας αυλών…
Καράβι  ταξιδιάρικο
Πέρνα κι απ’ την Κερύνεια μας την τόσο μακρινή,  την αδικόβρεχτη
Τράβα και μην κοιτάξεις στην άλλη άκρη του γιαλού
Μην και τυχόν η μνήμη μας ραγίσει
Καράβι ταξιδιάρικο απ’ του Βοσπόρου τα πικρόγευτα  νερά
Έλα και μοίρασε το εμπόρευμα σου στα κοτσύφια του καλοκαιριού
Τα σπλάχνα σου άνοιξε στον κόρφο μας
Το δρόμο ράντισε ροδόσταγμα που φτιάξαμε κείνο το χρόνο τον στεγνό
Να δέσει το γλυκό στης μάνας το γυαλί
Να φέρει το χαμόγελο στα χείλη μας.

**
Καράβι  του Βοσπόρου

Σ’ ανατολίτικο σκοπό χορεύοντας στο κύμα
Λικνίζεται το γέρικο σκαρί σου
Στα κόκκινα και τα μαβιά νερά που βάφονται σ το ηλιοβασίλεμα
Μαράζι εσύ νωχελικά θωπεύεις τη σκέψη μας στ’ αντίπερα των δικών μας βουνών
Των δικών μας ακρογιαλιών
Των δικών μας αυλών…
Καράβι  ταξιδιάρικο
Πέρνα κι απ’ την Κερύνεια μας την τόσο μακρινή,  την αδικόβρεχτη
Τράβα και μην κοιτάξεις στην άλλη άκρη του γιαλού
Μην και τυχόν η μνήμη μας ραγίσει
Καράβι ταξιδιάρικο απ’ του Βοσπόρου τα πικρόγευτα  νερά
Έλα και μοίρασε το εμπόρευμα σου στα κοτσύφια του καλοκαιριού
Τα σπλάχνα σου άνοιξε στον κόρφο μας
Το δρόμο ράντισε ροδόσταγμα που φτιάξαμε κείνο το χρόνο τον στεγνό
Να δέσει το γλυκό στης μάνας το γυαλί
Να φέρει το χαμόγελο στα χείλη μας.

**

Μας ταξιδεύεις πάλι στο νησί…
                                   
Μας ταξιδεύεις πάλι στο νησί…
Κι είν’ το ταξίδι αυτό
Γιομάτο γλύκα που πικραίνει,
Πόνο που ανακουφίζει,
Αλμύρα που γλυκαίνει,
Αγάπη που πονάει,
Χαρά που πνίγει,
Πέμπτη Παρασκευή των Χαιρετισμών,
Όλη η Ωραιότητα μαζί…
Κι αν δεν ταξιδεύουμε εμείς για το νησί,
εκείνο ταξιδεύει προς εμάς.

Μας ταξιδεύεις πάλι στο νησί…
Κι είν’  του πρωινού το ξύπνημα
Της λευτεριάς μας κάλεσμα
Μια και δεν έχουμε φωλιά
Σ’ αυτή τη γη
Παρά στο κύμα φίλημα.

Μας ταξιδεύεις πάλι στο νησί…
Κι ανοίγεται ο δρόμος πιο πλατύς
Στ’ αγκάλιασμα της μέρας με το φως
Που φέρνει ο πόνος, η αλμύρα, κι η αγάπη.
Πέμπτη Παρασκευή των Χαιρετισμών
Τ’ ωραίο και τ’ αθάνατο
Για μια πατρίδα τόσο δα μικρή
Για ένα καημό που μας λυτρώνει.

Άντρια Γαριβάλδη

Τρίτη, 12 Μαρτίου 2019

"Μνήμες" της Ρούλας Τριανταφύλλου.

Μικρά διηγήματα με άξονα τις "ρίζες" της κας Ρούλα Τριανταφύλλου και "τέλος" την καρδιά της.

Ιδιωτική Έκδοση. Η επιμέλεια του βιβλίου 

είναι του Δημητρίου Γκόγκα

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε και 

να το αναγνώσετε πατώντας στις παρακάτω σελίδες



α. https://lefkomelani.gr/product/%ce%bc%ce%bd%ce%ae%ce%bc%ce%b5%cf%82-%cf%84%cf%81%ce%b9%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%86%cf%8d%ce%bb%ce%bb%ce%bf%cf%85-%cf%81%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b1/

β. https://www.openbook.gr/mnimes/


Σάββατο, 9 Μαρτίου 2019

ΜΑΡΙΑ Γ. ΤΖΑΝΑΚΟΥ- ΩΔΗ ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ



Είσαι Γυναίκα είσαι Φως
Φαρέτρα σου, το σθένος.
Δύναμή σου, η υπομονή.
Του ζωοδότη ήλιου το χαμόγελο
Τίκτεις εσαεί
Αξιώνοντας τον Σεβασμό μας
Ω Εσύ Αιώνιο Θήλυ!
Ακόλουθοί Σου εμείς, οι Γυναίκες του Φωτός
Και του Αλεξίκακου Ουράνιου Πατέρα
Η άοκνη μαρμαρυγή.
Ασπασμός.
~Μαρία Γ. Τζανάκου~
Από την συλλογή: Τηλαυγή Ψηφία, Αθήνα 2017

" Σπάταλη Σκεψη" / Π.Φ.Σαρδέλης


Πίσω απ'τς χαραμάδες της καρδιάς 
η ελπίδα ασυντρόφευτη 
Γυμνή στης φαντασίας του 
τα βάθη λαμπαδιάζει.
Το δουλωμένο πνεύμα
την αντηλιά των πόθων του
με άδεια μάτια ακολουθεί,
Εκεί όπου χορεύουν
της νιότης του τα όνειρα.
Το ορφανό του το κορμί,
ξαπλώνει μεθυσμένο αγκαλιά,
με τη χαρά, που τού'ταξε η ζωή.



Ελλειπτικά / Φρεγγίδου Έλλη



Όσο εσύ λείπεις,
ράβω πληγές και
υφαίνω τον πόνο.

Ψέγω τα χείλη σου
για όλα τα ρήματα που ελλειπτικά είπες.

Όσα δεν άρθρωσες,
στεντόρειες κραυγές
της σχέσης.


http://www.odos-kastoria.gr/2019/03/book.html?m=0&fbclid=IwAR3I7ToSn6xQL_gz0jrpwJ1PvRQqdmnc920hCOqNvtOQixxaCBs2e45Dfns

5ος ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ¨Ο ΕΡΩΤΑΣ¨ ο μικρός κι ο μέγας. /ΑΡΧΕΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ & ΤΕΧΝΗΣ – ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΕΧΝΩΝ ΟΜΑΔΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ




ΑΡΧΕΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ & ΤΕΧΝΗΣ – ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΕΧΝΩΝ
ΟΜΑΔΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ
5ος ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Το Αρχείο Ιστορίας & Τέχνης Κοζάνης προκηρύσσει τον 5ο Πανελλήνιο διαγωνισμό ποίησης 2019.
Ο διαγωνισμός, τίθεται υπό την αιγίδα:

α) Γραφείου Ποιήσεως.
β) Ελληνικού Κύκλου Βιβλιόφιλων Λονδίνου (Greek Library of London)

Ο 5ος Πανελλήνιος Διαγωνισμός Ποίησης, διέπεται από τους παρακάτω όρους.
ΟΡΟΙ ΤΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ
Το θέμα του διαγωνισμού είναι :
¨Ο ΕΡΩΤΑΣ¨ ο μικρός κι ο μέγας.

-Ο έρωτας Ανακάλυψη.
-Ο έρωτας Ένωση.
-Ο έρωτας Εκκρεμότητα
* Ποιήματα εκτός θέματος θα απορρίπτονται από την διαγωνιστική διαδικασία.
1. Ο Διαγωνισμός απευθύνεται σε δύο κατηγορίες:
α. Μαθητές (Γυμνασίου – Λυκείου)
β. Ενήλικες

2. Δικαίωμα συμμετοχής έχουν οι απανταχού Έλληνες ή γενικά οι ομιλούντες την ελληνική γλώσσα.
3. Έκταση των έργων : Το κάθε ποίημα δεν πρέπει να υπερβαίνει τους 30 στίχους.
4. Κάθε διαγωνιζόμενος μπορεί να υποβάλει στον διαγωνισμό μόνο ένα ποίημα, το οποίο δεν έχει λάβει μέρος σε άλλο διαγωνισμό και πρέπει να είναι πρωτότυπο και αδημοσίευτο.
5. Τα έργα υποβάλλονται σε έξι (6) δακτυλογραφημένα αντίτυπα, με ψευδώνυμο στο κάτω δεξιά μέρος της σελίδας. Το ονοματεπώνυμο, η διεύθυνση, το τηλέφωνο, και το email του/της δημιουργού, να αναγράφονται σε μικρό κλειστό φάκελο, στο εξωτερικό του οποίου θα υπάρχει μόνο το ψευδώνυμο. Επίσης απαραίτητο είναι να σταλεί και σε ηλεκτρονική μορφή το κείμενο του ποιήματος με CD.
6. Η κρίση των έργων θα γίνει από πενταμελή Κριτική Επιτροπή, η οποία είναι:
Προεδρεύων:
Σκιαθάς Δ. Αντώνης: Ποιητής - Κριτικός Λογοτεχνίας - Μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. Διευθύνων του Γραφείου Ποιήσεως.
Μέλη: (κατ’ αλφαβητική σειρά)
Δημητριάδου Διώνη: Ποιήτρια – Κριτικός Λογοτεχνίας.
Τασιόπουλος Βαγγέλης: Ποιητής – Γραμματέας Εταιρείας Λογοτεχνών Θες/νίκης
Τσάϊτα – Τσιλιμένη Βάλια: Διδάκτορας Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Γενεύης. Λέκτορας στο τμήμα Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Γενεύης. Ποιήτρια.                                                                                                                  
Χλωπτσιούδης Δήμος: Ποιητής – Κριτικός Λογοτεχνίας

7. Οι συμμετοχές στον διαγωνισμό θα πρέπει να αποσταλούν ταχυδρομικώς, σε κλειστό φάκελο, στον οποίο θα πρέπει εξωτερικά να αναγράφεται η κατηγορία της συμμετοχής (πχ. Κατηγορία: Ενήλικες ή Κατηγορία: Μαθητές)
8. Τελευταία ημερομηνία υποβολής έργων στον διαγωνισμό ορίζεται η 30η Ιουνίου 2019 (σφραγίδα ταχυδρομείου).
9. Για κάθε κατηγορία διαγωνιζομένων θα δοθούν 3 Βραβεία. Εφόσον κριθεί απαραίτητο από την Κριτική Επιτροπή, θα δοθούν και Έπαινοι.
Τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν έως τις 30 Ιουλίου 2019.
Η Γιορτή απονομών των διακρίσεων θα πραγματοποιηθεί σε ειδική εκδήλωση στις αρχές Σεπτεμβρίου 2019. Ο χώρος που θα διεξαχθεί η γιορτή απονομών θα γίνει γνωστός μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων.
Την ημέρα της γιορτής απονομών θα πραγματοποιηθούν και τα εγκαίνια έκθεσης με έργα Ελλήνων Εικαστικών, επί του θέματος του διαγωνισμού, στο νέο ιδρυθέν Μουσείο Τεχνών του Αρχείου Ιστορίας & Τέχνης στην πόλη της Κοζάνης.
Τα έργα να αποστέλλονται με απλό ταχυδρομείο, και όχι συστημένα, στη διεύθυνση:
Αρχείο Ιστορίας & Τέχνης                                                                                                                                       Δελμούζου 1
τ.κ. 50100
Κοζάνη – Ελλάδα.
Το Αρχείο Ιστορίας & Τέχνης έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει τα απεσταλμένα ποιήματα για όποια δίποτε χρήση κριθεί απαραίτητο, για την προβολή του.
Διευκρινήσεις για τον Διαγωνισμό στην ηλεκτρονική διεύθυνση του Αρχείου Ιστορίας και Τέχνης:  arhiokesarias1@gmail.com
Χορηγοί Επικοινωνίας:

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ : Ποιητική Ανθολογία του Πάνου Παρασκευάκου

 ΠΟΙΗΤΙΚΗ   ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ

Πάνου Παρασκευάκου






8η      ΜΑΡΤΗ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ 





ΓΥΝΑΙΚΑ Η ΑΝΘΡΩΠΟΣ 

Πιστεύω εις μία Ποιητή εκτός ουρανού
Την Άνθρωπο!!!
Που χωρίς πυλό, χωρίς πλευρό,
ζώσα ζωή εποίησε .
Μόνο με τον ομφάλιο λώρο,
μόνο με λίγο γάλα , γάλα από το στήθος της
μόνο με λίγο ψωμί, μία φέτα σπιτίσιο ψωμί
του μέλλοντος ζωή  χαρισάμενη .
Γυναίκα εσύ , η Άνθρωπος !!!
Που λίγα μέτρα αυλής,
με λίγο ασβέστη, ένα γεράνι,
μια γλάστρα βασιλικό,
τη συντροφιά της γειτονιάς
και μια αγκαλιά παιδικά χαμόγελα,
κήπο της Εδέμ εποίησες.
Πιστεύω εις μία Ποιητή εκτός ουρανού
Την Άνθρωπο!!!
Που χωρίς αποστόλους, χωρίς ωσαννά,
Μόνο
με ένα παραμύθι, στης αυλής τη συντροφιά
και
με ένα βραδινό νανούρισμα
του μέλλοντος την ιστορία χαρισάμενη.
Γυναίκα εσύ , η Άνθρωπος !!!
που επιμένεις   να παραμείνεις
Γυναίκα η «ΑΝΘΡΩΠΟΣ»         





Η  ΓΕΝΕΣΗ

Όταν
Ο Μέγας των αιώνων καλλιτέχνης
Το χώμα έκανε με σάρκα και οστά
Στο πρόσωπο του
Ένα χαμόγελο είχε ανθίσει
Της γένεσης να δείξει τη χαρά
Όταν
Στη Βηθλεέμ απ’ τους θνητούς η εκλεκτή
Από τα σπλάχνα της δημιουργεί ζωή
Στον ουρανό
Υπέρλαμπρο ανέτειλε αστέρι
Της γένεσης το μήνυμα να φέρει





Μα τώρα ΕΣΥ

Μία κουκίδα μες΄ το σύμπαν
Μι’ απλή κι’ ασήμαντη δημιουργός
Με χρώματα απλά θα ζωγραφίσεις
Της γένεσης το κάθ’ ένα λεπτό

Με μια φωνή που θ’ αντηχήσει
Στη σιγαλιά σαν ΩΣΑΝΝΑ
Με πρόσωπο που θα φωτίσει
Από δύο αστέρια φωτεινά
Μ’ ένα χαμόγελο ανάμεσα στο πόνο
Σαν αστραπή σε χειμωνιάτικο ουρανό
Και μ’ ένα πρόσωπο που θα φωτίσει
Σαν χάραμα στου ΜΑΗ πρωινό

Και ένα αηδόνι στο πλευρό σου
Θα βάλει αυτό τη μουσική
Μ’ ένα τιτίβισμα που θα ναι
ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΖΩΗ




ΣΤΗ ΣΕΙΡΑ

Στη σειρά
Πρώτη, δεύτερη, Τρίτη, τέταρτη, ……..
όπως γράφουν και τα καρτελάκια στο στήθος.
Βλέπεις , στη φάμπρικα τα καρτελάκια,
δεν γράφουν ονόματα και τίτλους,
αριθμούς γράφουν.
Η νούμερο ένα, η νούμερο δύο,
η τρία η τέσσερα, …..
όπως τα γρανάζια μιας αλυσίδας.

Στη σειρά
Πρώτη, δεύτερη, Τρίτη, τέταρτη, ……..
δεν ομιλούμε , δεν σκεπτόμαστε, δεν αισθανόμαστε
προσηλωμένες μόνο να ανταποκριθούμε,
στη κίνηση της μηχανής, σωστά με τη σειρά.
Η νούμερο ένα, μετά η δύο, η τρία η τέσσερα, …..
όπως τα γρανάζια μιας αλυσίδας.



Στο σχόλασμα μόνο,
φυσώντας το χνούδι απ’ τα ρουθούνια,
χαιρετά η μία την άλλη με τη σειρά,
τη Μαρία, τη Σία, την Στέλλα , την Ευγενία , …
με σκέψη και συναίσθημα ρωτούμε
για τα παιδία , τους συντρόφους, τους γονείς.
Τώρα δεν είμαστε αριθμοί.
Τώρα είμαστε Άνθρωποι




ΓΡΑΝΑΖΙ


Τα χρόνια της , περίπου στον αιώνα,
χρόνια δουλειάς,  χρόνια αγώνα .
Αλύγιστα τα χέρια της,  σαν μηχανής γρανάζι,
μια σύνταξη στα γηρατειά, το μόνο που τη νοιάζει.
Μια σύνταξη,
για λίγο γάλα, ένα γιαούρτι , λίγο ψωμί,
μια στάλα λάδι, τα φάρμακα της,
μια κούπα σούπα, σκέτο ζουμί.

Βοήθεια απ’ τα παιδιά δε περιμένει,
η ανεργία , τα σκλάβωσε κι’ αυτά,
και τα εγγόνια της, ψάχνουν ελπίδα,
κάπου στα ξένα στη ξενιτιά.

Τα χέρια της κρατούν ακόμα
γρανάζια μοιάζουν, μιας μηχανής,
ξέρει καλά, πριν μπει στο χώμα
θα’ ναι ,γρανάζι παραγωγής.

Ψάχνοντας τρόπο, απλά να ζήσει,
πανέρια πλέκει για να πουλήσει
ξέρει το σύστημα δεν θα αφήσει
άνθρωπος να ‘ναι , μάτια πριν κλείσει.







ΤΟ ΘΛΙΒΕΡΟ ΜΑΝΤΑΤΟ

Στο δωμάτιο τους ανέμελα παίζουν τα παιδιά
περιμένουν να γυρίσει, η μαμά απ’ τη δουλειά
παίζουν τα παιδιά, μ’ ένα μαύρο γάτο
δεν έχει φθάσει ακόμη, το θλιβερό μαντάτο

Η γιαγιά αρώματα κουζίνας, απλώνει στο τραπέζι
το ραδιόφωνο, δημοτικό σκοπό, στα σιγανά θα παίζει
το φτωχικό φαί , αχνίζει μες το πιάτο
δεν έχει φθάσει ακόμη, το θλιβερό μαντάτο

Από χθες λείπει η μαμά, διπλοβάρδια έχει
δεν κουράζετε η μαμά , η μαμά αντέχει
γιατί ! έχει μια δουλειά , στο κάτω-κάτω
δεν έχει φθάσει ακόμη, το θλιβερό μαντάτο

Για να ‘χει μία δουλειά, ανθρώπινα να ζήσουν
Διπλό βάρδια αντέχει, να μη την απολύσουν
μα το μαντάτο έφθασε αντάμα με τη θλίψη
η μάνα τους δεν άντεξε και έχει υποκύψει

Σαν το μαντάτο απλώθηκε , σαν ανεμοβλογιά
ένα τραγούδι ακούγετε, μες’ τη φτωχολογιά
παίζει το ραδιόφωνο, το ¨παρ’ το απόφαση ρε Στράτο¨
που κάποιος τ’ αφιέρωσε , στο θλιβερό μαντάτο


ΦΤΑΝΕΙ ΜΟΝΟ ΝΑ ΜΕ ΛΕΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟ

Φτάνει μόνο να με λες σύντροφο,
στου έρωτα τα μονοπάτια και του βίου τον ανήφορο,
για να μυρίσει ,
άνοιξη το σπίτι.
Φτάνει μόνο να με λες σύντροφο,
στων παιδιών το κλάμα και τον πυρετό τους,
για να ζεστάνει
λίβας του καλοκαιριού το σπίτι.
Φτάνει μόνο να με λες σύντροφο
στης δούλεψης  τη πύλη και τ’ όργωμα της γης,
για να μυρίσει
πρωτοβρόχι φθινοπώρου, ολάκερο το σπίτι.
Φτάνει μόνο να με λες σύντροφο
στις μεγάλες λεωφόρους και στου δίκιου τις πορείες,
για να μυρίσει
κόκκινο ήλιο η παγωνιά του χειμώνα
σ’ ολάκερο τον κόσμο.
Φτάνει μόνο να με λες Σύντροφο
και τότε

στου Μάρτη τις οχτώ
θα έχω τη γιορτή μου.





ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΤΟΜΙΑ

Γυναίκα.
Μάνα, αδελφή, σύντροφος, συνάδελφος
και στον αγώνα χέρι- χέρι.
Ίσως να φθάνει, και μόνο ένα χέρι,
γυναίκα στη μνήμη μας να φέρει.
Ίσως πάλι, και μόνο μια ματιά της,
εκείνη, της υπομονής και της επιμονής,
εκείνη, του ανυποχώρητου,
της θέλησης και της επιδίωξης,
εκείνη η ματιά , για τη ζωή.
Μπορεί να αρκούν και δυο γλουτοί,
δυο μηροί, δυο γάμπες, δυο στήθη,
η διάταξη τους δεν έχει σημασία,
άλλωστε,
την γυναίκα Άνθρωπο αναζητούμε,
τη ψυχή της να ζωγραφίσουμε, χωρίς ανατομία .
Γυναίκα.
Μάνα, αδελφή, σύντροφος, συνάδελφος
και στον αγώνα χέρι- χέρι.
Δεν έχει σημασία,
απλά,
ΓΥΝΑΙΚΑ η ΑΝΘΡΩΠΟΣ


                                              









ΟΙ ΜΗΤΡΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Ομφαλό τον ομφαλό, κλάμα το κλάμα,
ανάσα την ανάσα, ζωή τη ζωή
και
εικόνα μαγική , εικόνα θεία
πρώτοπροσκύνημα στους ναούς των θεών,
πρωτοπροσκύνημα στους ναούς των ανθρώπων.

Ομφαλό τον ομφαλό, κλάμα το κλάμα,
χωρίς αιρέσεις και εξαιρέσεις
προύχοντες και πένητες , λευκοί, μαύροι, κίτρινοι
σ’ όλου του κόσμου τις θρησκείες 
και
εικόνα μαγική , εικόνα θεία
πρώτοπροσκύνημα στους ναούς των θεών,
πρωτοπροσκύνημα στους ναούς των ανθρώπων. 
Ομφαλό τον ομφαλό, κλάμα το κλάμα,
χωρίς συμφέρον και  υπολογισμό
νικητές και νικημένοι, θύτες και θύματα
τους κέρδους προστάτες και αποστάτες
και
εικόνα μαγική , εικόνα θεία
πρώτοπροσκύνημα στους ναούς των θεών,
πρωτοπροσκύνημα στους ναούς των ανθρώπων. 
Αν το μέλλον, στης μήτρας του αγκάλη φυλάσσεται,
χωρίς αιρέσεις και εξαιρέσεις
Αν μια αγκαλιά οι μήτρες του μέλλοντος 
χωρίς αιρέσεις και εξαιρέσεις
τότε
του μέλλοντος ζωή , χαρισάμενη




ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ

Έλα Μορφέα αγκάλιαστο και δώσ’ του ένα χάδι
ποτέ του να μη φοβηθεί, τον κόσμο στο σκοτάδι
φεγγάρι κι’ άστρα τα’ ουρανού φωτίστε του το βράδυ
στείλε Θεέ μου άγγελο, νανούρισμα να άδει
και συ καρδιά μου , μάτια μου, άστρο και γιασεμί  μου
βάλε στο μέρος της καρδιάς, το πρωινό φιλί μου

Έλα και σου ’χω έτοιμα, φτερά για να πετάξεις
τα όνειρα σου μάτια μου, για να τα κάνεις πράξεις
στον ουρανό φτερούγισε, σε θάλασσες, σε δάση
μα όσο μακριά μου κι αν πετά, ποτέ να μη ξεχάσει,
στις προσευχές θα βρίσκεται και μες στην αγκαλιά μου
στη σκέψη και στα όνειρα, στους χτύπους της καρδιάς μου.

Την πρωινή μου την ευχή, σου στέλνω πριν χαράξει
από το μάτι του κακού, αυτή να σε φυλάξει
κι όταν ξυπνάς κάθε πρωί, τον ήλιο σαν κοιτάζεις
στην αγκαλιά του πρωινού, ποτέ σου μη δειλιάζεις
να ψάχνεις μέσα στη ζωή, τα άνθη τα λευκά της
και την ευχή μου θα τη βρεις μέσα στη μυρωδιά της




ΜΑΝΑΔΕΣ

Μανάδες
με το γάλα,  ακόμη μες τα στήθια
και άλλες,
με τους καρπούς, στη μήτρα τους κρυμμένους
τον οβολό τους κρατώντας
στη γλώσσα από κάτω
με βάρκα του Αχέροντα
περνούνε  το Αιγαίο
Μανάδες
που, βήμα το βήμα , χτίζανε
τα χρόνια των παιδιών τους
και άλλες
που πέτρα τη πέτρα , χτίζανε
τα πέτρινά τους χρόνια
τον οβολό τους κρατώντας
στη γλώσσα από κάτω
προς τη φωλιά του Κέρβερου
ξεκίναγαν  ταξίδι
Μανάδες
της ΟΓΕ μανάδες, δώστε τα χέρια
για τα παιδιά που έρχονται
ΛΕΥΚΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ





Η ΕΥΧΗ ΤΗΣ  ΜΑΝΑΣ

Μωράκι μου,  καλή σου ώρα
καλή σου ώρα,  κάθε σου ώρα
μα! μωράκι  μου ,
δεν θα ‘σαι πάντα μωράκι
η ζωή σου θα τρέχει, θα τρέχει, θα τρέχει
μάθε τώρα στο παιχνίδι σου μωράκι μου , να αγωνίζεσαι
για να τρέχεις, να Αγωνίζεσαι να προλάβεις τη ζωή σου,
μα! μωράκι μου
η ζωή σου δεν θα είναι πάντοτε παιχνίδι να στη προσφέρουν
κανείς δεν θα στη χαρίσει, δεν θα στη δωρίσει
μάθε τώρα στο παιχνίδι σου μωράκι μου , να μη περιμένεις
να μη παρακαλάς , μάθε να μην εκλιπαρείς  τη συμμετοχή σου
για να Διεκδικήσεις κάθε ώρα της ζωής σου.

Μωράκι  μου καλή σου μέρα
καλή σου μέρα,  κάθε σου μέρα
μα! μωράκι μου,
δεν θα ‘σαι πάντα μωράκι
οι μέρες της ζωής σου,  δεν θα πάνε από μόνες τους
κάποιοι θα προσπαθήσουν να τις τρέξουν, να τις τραβήξουν
θα προσπαθήσουν   να τις κάνουνε δικές τους
μάθε τώρα στο παιχνίδι σου μωράκι μου να αντιστέκεσαι
μάθε, να μη σε σπρώχνουν , να μη σε  τραβούν
για να τους Αντιστέκεσαι, στις μέρες ζωής σου.
μα! μωράκι μου
η ζωή σου δεν θα είναι πάντοτε παιχνίδι να το χαίρεσαι
να χαίρεσαι και να γελάς με νίκη και με ήττα
μάθε τώρα στο παιχνίδι σου μωράκι μου ,να μη μοιρολατρείς
να μην επαναπαύεσαι και να εφησυχάζεις για το αποτέλεσμα
για να Ανατρέπεις τη ρότα ζωή σου, από εσένα για σένα

Μωράκι μου , καλό σου μήνα
καλός σου μήνας, κάθε σου μήνας
μα! μωράκι μου,
δεν θα ‘σαι πάντα μωράκι
να γελάς και να χαίρεσαι αγαπημένα με τ’ άλλα τα παιδάκια
μάθε τώρα στο παιχνίδι σου μωράκι μου, να αγαπάς
να αγαπάς τα παιδιά όλου του κόσμου
για να ζείτε αύριο, τα παιδιά του σήμερα, με Ειρήνη τη ζωή σας.
μα! μωράκι μου,
η ζωή σου δεν θα είναι πάντοτε ένα  παιχνίδι να μαθαίνεις
τα πρώτα σου γράμματα, τους πρώτους σου αριθμούς
μάθε τώρα στο παιχνίδι σου μωράκι μου,
πως ένα κι’ ένα κάνουν δύο
για να μπορείς, το Δίκιο να μετράς πάντα μες τη ζωή σου


Μωράκι μου ,  καλός σου χρόνο
καλός σου χρόνος, κάθε σου χρόνος
μα! μωράκι μου,
δεν θα ‘σαι πάντα μωράκι
την απειρία και την άγνοια σου θα εκμεταλλευτούν
μάθε τώρα στο παιχνίδι σου, τα πρώτα σου ξέρω
μάθε τη γνώση θα ρουφάς σαν μητρικό γάλα
για ν’ απαντάς με Ξέρω, στης ζωής σου τους δυνάστες.
μα! μωράκι μου
η ζωή σου θα τρέχει, θα τρέχει , θα τρέχει
και το παιχνίδι σου , θα γίνεται ζωή
η ζωή  θα γίνεται δική σου
η δική σου θα γίνεται εγώ σου
το εγώ σου θα γίνεται, ο εαυτός σου
και ο εαυτός σου , το Πιστεύω σου, στα χρόνια της ζωής σου

Μωράκι μου, καλή σου ζωή
καλή σου ζωή , ολάκαιρη η ζωή σου
μα! μωράκι μου,
δεν θα ‘σαι πάντα μωράκι
και η ευχή της μάνας , δεν θα ‘ναι αρκετή
μάθε τώρα στο παιχνίδι σου, της μάνας την ευχή
ως προτροπή να έχεις , στης ζωής σου τη ζωή
Πίστευε καρδούλα μου, μονάχα το εγώ σου
τον  ΕΑΥΤΟΝ ΣΟΥ, πίστευε , θρησκεία –ιδανικό
Το ψέμα, το εφήμερο, μάτια μου, να προσέχεις
Και το πιστεύω σου αυτό, μη δίνεις δανικό.



ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ

Τα παιδικά χαμόγελα στο παραθύρι,
ήλο και φως σκορπίζουνε στο σπίτι
κι’ έξω φυσά βοριάς κι’ ανεμοβόρι,
γκρίζος ουρανός και σκοτεινός.
Γκρίζος κι’ ο κόσμος ,
που το μέλλον τους θα κτίσουν.
Ποιο γκρίζος κι’ από τον ουρανό.
Κι’ η μάνα τις φτερούγες τις ανοίγει
να κλείσει απ’ έξω , απ’ έξω , το θεριό,
δεν είναι λύση το παράθυρο να κλείσει,
και το αφήνει, ορθάνοικτο ανοιχτό.
Μανάδες ολάκερου του κόσμου,
τα παραθύρια αφήστε ανοιχτά,
στους δρόμους βγέστε , ενώστε τις φτερούγες
ασπίδα για του κόσμου τα παιδιά.
Τότε ,τα παιδικά χαμόγελα στο παραθύρι,
ελπίδα, για ένα μέλλον φωτεινό,
ελπίδα για ένα κόσμο, που θα είναι
κι’ από το χιόνι ακόμη ποιο λευκός


ΑΤΕΝΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Γυρνάμε τη πλάτη στη δύση
να μη δει το παιδί και δακρύσει
να μη δει του ήλιου το γέρμα
που το όνειρο μοιάζει με ψέμα.

Είχε μάθει τον ήλιο ψηλά
μη τον δει  το παιδί χαμηλά
ένας ήλιος χωρίς μια αχτίδα
μοιάζει όνειρο χωρίς την ελπίδα.

Αγκαλιά το παιδί θα κρατήσω
και τη πλάτη μαζί θα γυρίσω
απ’ την άλλη μεριά θα του δείξω
και τη δύση του ήλιου θα κρύψω

Με τη πλάτη στη δύση στραμμένη
το παιδί την ελπίδα προσμένει
με ματιά στου γαλάζιου το βάθος
στον ορίζοντα ψάχνει με πάθος




ΑΤΕΝΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Κάθε στάχυ κι’ όνειρο, για τα παιδιά του κόσμου,
μαύρα , άσπρα κίτρινα, για τα παιδιά της γης.
Κάθε στάχυ και ευχή,
να ‘χουν, τη μυρωδιά του δυόσμου
και τη δροσιά από γάργαρο, νάμα – νερό πηγής.

Κάθε στάχυ ελπίδα σου, για τούτα τα βλαστάρια,
θύματα μη πέσουνε, στου κέρδους το βωμό.
Κάθε στάχυ προσευχή,
το μέλλον τους, μη παίξουνε στα ζάρια
κι’ αναγκασθούν να ζήσουνε , με ¨¨μέλανα ζωμό¨¨ .

Στάχυ το στάχυ μάζεψες όνειρο κι’ ελπίδα,
μια θημωνιά τεράστια στο δίκρανο κρατάς.
Για αυτά θα πεις, η προσευχή , δεν γίνετε ασπίδα,
μ’ αγώνα, ρήξη, ανατροπή, το μέλλον κατακτάς.




Η ΓΙΑΓΙΑ ΞΕΡΕΙ

Εκεί στου ήλιου το θλιμμένο βλέμμα,
βαδίζοντας στο  όριο ……..
του ξέρω ….. και …. του ψάχνω,
αναζητεί της ρότα της, τη   βηματισιά.
Κρατώντας την γιαγιά απ’ το χέρι
αποστηθίζει τη γνώση της.
Γιατί !!
η γιαγιά ξέρει ……………
ξέρει, της ρότας τα μυστικά.
Από πού έρχεται και που πηγαίνει.
Την έχει βαδίσει χιλιάδες φορές
και έμαθε τα κατατόπια της,
γνώρισε τις κακοτοπιές της.
Στα  σταυροδρόμια της,
έπαθε, στα στενά της αδιέξοδης ελπίδας
και στης ελπίδας τις λεωφόρους, έμαθε.
Κρατώντας την γιαγιά απ’ το χέρι                                                                                                                                                          
αποστηθίζει τις συμβουλές της.                       
Γιατί !!
η γιαγιά ξέρει ……………
ξέρει, το τέρμα στο μπουσούλισμα της.
Ποτέ πια έρποντας ….. ποτέ πια στα τέσσερα.
Τώρα !  με τα πρώτα βήματα σου,
πάντα ορθή …….  πάντα στα πόδια σου
Και η  ευχή της γιαγιάς …… στράτα – στρατούλα.

Κρατώντας την γιαγιά απ’ το χέρι
αποστηθίζει τα χνάρια της.
Γιατί !!
η γιαγιά ξέρει ………..
ξέρει, τα όρια της νεανικής της ορμής.
Όταν ανεβαίνει με ορμή τα σκαλοπάτια ,
να της φωνάζει ¨¨στοπ¨¨, ….  στο έκτο σκαλοπάτι,
να της φωνάζει , ………. μέχρι εκεί.
Γιατί !
η γιαγιά ξέρει .............
μετρά τα σκαλοπάτια με το μπόι !
με τ’ ανάστημα μετρά, πόσο ψιλά πηγαίνει.
Κρατώντας την γιαγιά απ’ το χέρι
αποστηθίζει  τη πείρα της.
Γιατί !!
η γιαγιά ξέρει ………..
ξέρει, τα κατατόπια και τις κακοτοπιές.
Να έχει την έννοια της ……..  στο κατέβασμα,
στο κατέβασμα ……. που κρύβει τις παγίδες,
να της φωνάζει ¨¨προσοχή¨¨ …. ¨¨κρατήσου¨¨
να της φωνάζει ….κοίτα ψιλά – μπροστά σου.
Γιατί !
η γιαγιά ξέρει .................
πως η κακοτράχαλη  ρότα στις κατηφοριές
τον κίνδυνο κρύβει να πληγωθεί.


 ΘΕΕ μου

Σ’ ολάκερο τον κόσμο, έχουν ένα θεό
Πιστεύουν σε αγίους και σ’ ένα ιερό
Λατρεύουν, προσκυνούνε και τους θεούς υμνούν
Στη μνήμη τους, γιορτάζουν και τους δοξολογούν
Μα !! γω !! στα τόσα χρόνια, παιδί – έφηβος- νιός
Δεν βρέθηκε δικός μου, ποτέ ένας θεός
Στα μάτια να τον βλέπω, μαζί του να μιλώ
 Να νοιώθω την πνοή του, γλυκά να τον φιλώ

Μα κάπου κει – σαν ΘΑΥΜΑ- απ’ άγνωστο θεό
Είδα μορφή , δική σου, με φωτοστέφανο
Είδα την μορφή σου , γλυκιά σαν οπτασία
εσένα τότε  πίστεψα, ως ΜΑΡΙΑΜ - ΜΑΡΙΑ
Βρήκα να γιορτάσω και να προσκυνήσω
Βρήκα τον ΘΕΟ δικό μου, να δοξολογήσω
Βρήκα την λατρεία μου, που !! να τη χαρίσω
Βρήκα τον ΘΕΟ δικό μου, με πίστη να υμνήσω

Γιατί !! οι θεοί οι άλλοι, ήρθανε μιά φορά
Ήρθαν – είδαν – είπαν και έφυγαν ξανά
Μονάχα μιάαντέξαν,  να ανέβουν στο σταυρό
Κ’ αμέσως ξεκουράστηκαν , ψιλά στον ουρανό
Μα !! εσένανε , ΘΕΕ μου, ΘΕΕ , παντοτινέ
Ολημερίς και βράδυ, σε σταυρώνουνε
Μα !! ΣΥ έχεις κουράγιο, ξανά !! ν’ αναστηθείς
Στον Γολγοθά σου πάλι, ψιλά να ανεβείς

ΠΩΣ !!!!!!! να μη λατρέψω, λοιπόν, τέτοιο ΘΕΟ
Πάντα, πλάι – δίπλα μου, σύντροφο πιστό
ΠΩΣ !!!!!!! να μη γιορτάζω, ΘΕΕ την ύπαρξη σου
Όταν τα πάντα με ‘χεις, βαθιά μες τη ψυχή σου
Και , άγγελοι χιλιάδες, των άλλων των θεών
Το ΩΣΣΑΝΑ , να ψέλνουν, για σε, στο πάνθεον
 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, γλυκέ μου, παντοτινέ ΘΕΕ
 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, δικέ μου, παντοτινέ ΘΕΕ 

ΜΑΝΑ

Μου σμίλεψες τη σκέψη μου, από μωρό παιδί
πήρες γραφίδα και ζωγράφισες το παιδικό μυαλό μου
από τα στήθη σου, μου έδινες τροφή
κι’ ήσουν για μένα, ένας μικρός θεός μου.
Σε κάθε παραμύθι σου, για το νανούρισμα μου
κι’ από τα πρώτα βήματα που με ‘μαθες να κάνω
μου έπλαθες τα όνειρα και τα ιδανικά μου
ένα ¨εγώ¨ μου έκτιζες , για να ‘χω πάντα πλάνο.
Αργότερα  με μάθαινες, ανάγνωση - γραφή
και να μετρώ με μάθαινες, το ένα και το δύο
για ν’ απορρίπτω, Μάνα μου ,  υπόσχεση ασαφή
και να μετρώ το δίκιο μου, σ’ ολάκερο το βίο.

Η σμίλη που μου σμίλεψες, τη σκέψη μου μωρό
κι’ η πένα που ζωγράφισες , τη  παιδική ψυχή μου
μου δείχνανε στο διάβα μου, το θέλω, το μπορώ
και σαν δυο φάροι φώτιζαν, την ρότα στη ζωή μου.
Τα γράμματα που με ‘μαθες, να γράφω να διαβάζω
κι’ οι αριθμοί που μου ‘δειξες, πότε μας κάνουν ίσον
μου μάθανε μες τη ζωή, ποτέ να μη διστάζω
να κυνηγώ το όνειρο, ¨γήινων παραδείσων¨.
Από τα πρώτα βήματα και από τα παραμύθια
Θεός και Πρωτομάστορας, μου ‘κτιζες το ¨ποιόν μου¨
μα! τώρα που μεγάλωσα, μοναδική μου αλήθεια
σε είχα καθοδηγητή, των όποιων αξιών μου.





από τα στήθη σου, μου έδινες τροφή





ΣΤΑΣ ΓΡΑΦΑΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ
ΜΑΝΑ ΕΣΥ, ΓΥΝΑΙΚΑ
               
                Γυναίκα Εσύ,
που, κατά τας γραφάς
πρωτόπλαστη δεν ήσουν,
του πλάστη , πείρες τη θέση.
Εσύ,
που πλευρό της αγκάλης,
ζωή χαρισάμενη,
την αγκάλη σου  χαρισάμενη μας.
Στα "Μη", Εσύ του κρατούντος ,
ασυμβίβαστη ,
αγόγγυστα στη θέση της συμβίας.
Στον όλεθρο,
"Στήλη άλατος" ,
στου Αιγαίου την αλμύρα,
τον όλεθρο φυγαδεύεις.

Μάνα εσύ,Γυναίκα
κατά τας γραφάς
τη κρίση του Σολόμωντα έκρινες,
της κρίσης,
Σολόμωντας εσύ.

Μάνα εσύ, Γυναίκα 
στας γραφάς του μέλλοντος
το μέλλον εγκυμονείς.
Τα έγκατα ,
με τα νύχια σκαλίζεις
σκαλί το σκαλί,
μέχρι
τις μεγάλες λεωφόρους του κόσμου,
του μέλλοντος  λεωφόρους ,
μια Καλημέρα να δει,
μια Καλημέρα να πει,
το μέλλον που εγκυμονείς.

Μάνα εσύ, Γυναίκα 
στας γραφάς του μέλλοντος,
από πλευρό, δε θα ‘σαι
μα!! ,στο πλευρό , Θε να σταθείς.
Όχι, σαν άλλος άνθρωπος,
μα!!, ο ίδιος ο άνθρωπος,
Συνάνθρωπος .
Το χέρι απλώνοντας,
της Ιστορίας
το τροχό θα γυρνάς.

Στας γραφάς του μέλλοντος
Μάνα εσύ, Γυναίκα 





Πάνος Παρασκευάκος
8 Μαρτίου 2019

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι ποιητές και ποιήτριες να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια του διαχειριστή του Ιστολογίου αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους

στο e-mail : dimitriosgogas2991964@yahoo.com προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.

Θα θέλαμε να τονίσουμε ότι σεβόμαστε πλήρως τα πνευματικά δικαιώματα του κάθε δημιουργού, ποιητή και ποιήτριας και επισημαίνουμε πως όποιος δεν επιθυμεί την ανάρτηση των ποιημάτων του ή κειμένων στο παρόν Ιστολόγιο, μπορεί να μας αποστείλει σχετικό μήνυμα και τα γραπτά θα διαγραφούν.

Τέλος υπογράφουμε ρητά ότι το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό και πως δεν η ανάρτηση οποιουδήποτε κειμένου, ποιήματος κτλ γίνεται με μοναδικό στόχο την προβολή της ποίησης και την γνωριμία όλων όσων ασχολούνται με αυτή, με το ευρύτερο κοινό του διαδικτύου.