Δευτέρα, 17 Μαΐου 2021

ΣΥΝΑΞΙΣ / Κωνσταντῖνος Γεωργίου


Τὰ βράδια
προσευχόμαστε κατανυκτικὰ μπροστὰ στὰ εἰκονίσματα τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων
ρίχνοντας τὶς ἱκεσίες μας στὴν μικρὴ πράσινη θάλασσα
μέσα στὸν χρυσοπόρφυρο ναὸ μὲ τὸ σταυρουλάκι στὸ στῆθος
μέχρι νὰ φανεῖ μιὰ σπίθα φῶς στὰ πρόσωπά τους.
Τότε ὁ χῶρος ἀνοίγει τὰ χέρια του διάπλατα ἕτοιμος νὰ μᾶς ἀγκαλιάσει.
Ὁ χρόνος κουβαλώντας μὲ δυσκολία τὸ σακατεμένο του πόδι
κάθεται γιὰ λίγο ἀναπαυτικὰ στὴν γέρικη πολυθρόνα
μπροστὰ στὸ τζάκι γιὰ νὰ ξαποστάσει.
Τὴν ὥρα ἐκείνη στοὺς κίτρινους τοίχους τοῦ παλιοῦ σπιτιοῦ
ἀνάμεσα στὰ πολυκαιρισμένα κάδρα ἀχνοφαίνονται
οἱ μορφὲς τῶν ἀνθρώπων ποὺ χάθηκαν.
Μοῦ εἶπες:
«Μὰ ζοῦνε τόσοι πολλοὶ ἄνθρωποι μέσα σ’ αὐτὸ τὸ σπίτι;
Και μεῖς νομίζαμε ὅτι ἤμασταν μόνοι μας».
Οἱ σκιὲς τῶν προγόνων, τῶν συντρόφων, τῶν ἀγαπημένων
γλιστροῦσαν ἀθόρυβα ἀπὸ τοὺς τοίχους στὴν μεγάλη σάλα τοῦ σπιτιοῦ
κι ὀρθόκορμες περπατοῦσαν ἀνάλαφρα, μὲ βήματα σταθερὰ
σὰν χορὸς ἀρχαίου δράματος τοῦ Αἰσχύλου
κοντὰ στὶς πράσινες βελούδινες κουρτίνες ποὺ σκέπαζαν τὰ μεγάλα παράθυρα.
Μυρίζαμε τὰ χνότα τους. Ἀκούγαμε τὴν περπατησιά τους.
Τὸ τρίξιμο στὰ σανίδια ἀπὸ τὰ ξυλοπάπουτσα τῆς δυστυχίας ποὺ φοροῦσαν
ἔφτανε στ’ αὐτιά μας σὰν ἕνας γνώριμος μελωδικὸς σκοπὸς
ποὺ θύμιζε καὶ τὰ δικά μας βάσανα.
Ὕστερα, καθόμασταν ὅλοι μαζὶ
γύρω ἀπὸ τὴν μεγάλη σκαλιστὴ τραπεζαρία μὲ τὰ μπρούτζινα κηροπήγια
κρατώντας δυὸ κόκκινα γαρύφαλλα ποὺ μύριζαν ἄνοιξη
ἔχοντας πάνω στὰ χείλη μας τὸ χαμόγελο ἑνὸς φεγγαριοῦ
καὶ στὸ ἡμίφως κάναμε σχέδια γιὰ τὸ μέλλον.
Ἀλλάζαμε τὸν κόσμο, παίρναμε ἀποφάσεις ὅλο θέληση,
καταργούσαμε τὸ μίσος καὶ τὴν θλίψη, ἀνοίγαμε τὸ λεξικὸ τῆς Ζωῆς
καὶ γράφαμε καινούργιες λέξεις ἄφθαρτες:
Δικαιοσύνη Δικαιοσύνη Δικαιοσύνη
Εἰρήνη Εἰρήνη Εἰρήνη
Ἀγάπη Ἀγάπη Ἀγάπη.
Τὸ τραγούδι τῆς φωτιᾶς ὅλο καὶ δυνάμωνε,
ὅπως δυνάμωνε καὶ ἡ πίστη μας, ὅπως δυνάμωνε καὶ ἡ ἀγάπη μας.
Σοῦ εἶπα:
«Ἀγαπημένη μου, αὐτὸ τὸ σπίτι δὲν μᾶς ἀνήκει.
Ἀνήκει
σὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ ἔπαιξαν μὲ τὸν θάνατο καὶ τὸν ξεγέλασαν,
σὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ δίνουν νόημα στὴν δικιά μας ζωή,
σὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ δίνουν ζωὴ στὴν δικιά μας ἀγάπη».
Κωνσταντῖνος Γεωργίου, Σὲ πρῶτο πληθυντικό, Ἰωλκός, 2020

Η θέση της γυναίκας στην θεατρική τριλογία του Φ.Γ.Λόρκα

 

γράφει η Αναστασία Βαρελή*

 


Ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, μέσα από την θεατρική τριλογία του, Ματωμένος Γάμος(1933), Γέρμα(1934) και Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα(1936), ταξιδεύει τους αναγνώστες στην Ισπανική ύπαιθρο και συγκεκριμένα στην Ανδαλουσία, όπου μέσα από τέσσερις οικογένειες αναδεικνύεται η θέση και η κοινωνική αντιμετώπιση του γυναικείου φύλου εκείνη την εποχή, αλλά και το ηλικιακό χάσμα μεταξύ των γυναικών και συνεπώς ο τρόπος σκέψης και αντίληψης.

   Κοινό στοιχείο των τριών αυτών έργων είναι κυρίως η σεξουαλική καταπίεση που υφίστανται οι νεαρές γυναίκες του χωριού, οι οποίες νυμφεύονται άντρες κατόπιν υποδείξεως του πατέρα τους ή της μητέρα τους όταν ο πατέρας έχει πεθάνει. Το μόνο αίσθημα που μπορεί να υπάρχει σε κάποιες περιπτώσεις είναι η αμοιβαία συμπάθεια, αλλά σε καμία περίπτωση ερωτική αγάπη. Οι οικογένειες είχαν το χρέος να διαλέξουν τους γαμπρούς που θα έπαιρνε η κάθε γυναίκα. Σημαντικό κριτήριο ήταν, το επάγγελμα και η περιουσία, ιδιαίτερα, όταν η νύφη είχε προίκα. Η Μπερνάρντα Άλμπα θεωρεί, ότι στο χωριό κανένας δεν είναι άξιος γαμπρός για τις κόρες της  και τονίζει ότι ποτέ δεν θα έδινε κάποια από τις θυγατέρες τις σε βοσκό. Επίσης η Γέρμα μέσα από μία συζήτηση, εξομολογείται ότι ποτέ δεν πόθησε τον άντρα της, αλλά τον παντρεύτηκε ύστερα από εντολή του πατέρα της. Στον Ματωμένο Γάμο, η μητέρα του γαμπρού, συζητά με τον πατέρα της νύφης αναφέροντας ότι και οι δύο έχουν περιουσία, με τον πεθερό να έχει φιλοδοξίες για τον γαμπρό του, να καλλιεργήσει τα χωράφια του, καθώς όπως λέει αυτές οι δουλειές αναλογούν μόνο στους άντρες. Μέσα από τον εμβληματικό χαρακτήρα της Μπερνάρντα Άλμπα, αναδεικνύεται, η μητριαρχία εκείνης της εποχής και οι επιπτώσεις που έχει στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Από την μία, η Μπερνάρντα βυθίζει την ίδια και τις νεαρές κόρες τις, σ’ένα αυστηρό πένθος οχτώ χρόνων με απαραβίαστους κανόνες αιώνων, ενώ σε πολλές σκηνές χάνει τον έλεγχο φωνάζοντας και χειροδικώντας στις κόρες τις. Από την άλλη, τα κορίτσια του σπιτιού, λουλούδια έτοιμα ν’ ανθίσουν ανυπομονούν να ελευθερωθούν από την μητέρα τους και το σπίτι και να γνωρίσουν τον πραγματικό έρωτα. Βλέπουν τους θεριστές να περνούν και εκφράζουν την επιθυμία τους για αντρική αγκαλιά, με μόνη εξαίρεση την Ανγκούστιας που ετοιμάζεται να παντρευτεί τον Πέπε Ρομάνο.

    Η τιμή κάθε οικογένειας, είναι η παρθενία των θηλυκών της, η οποία πρέπει να προφυλαχθεί με οποιοδήποτε τίμημα, μέχρι τον γάμο. Στο έργο Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα, διαδραματίζεται μια σκηνή, όπου μια ανύπαντρη κοπέλα γέννησε και για να κρύψει την ντροπή της από τους οικείους της και τους συγχωριανούς της, σκότωσε το παιδί και το έκρυψε στις πέτρες, οι σκύλοι το ξέθαψαν και το πήγαν στο κατώφλι της. Οι άντρες το έμαθαν και την έφεραν σέρνοντας στον κατήφορο για να την σκοτώσουν. Η Αδέλα( η μικρότερη κόρη της Μπερνάρντα Άλμπα) βλέποντας αυτό το σκηνικό και ταυτόχρονα την μητέρα της να επικροτεί με πάθος μια τέτοια συμπεριφορά, αγγίζει την κοιλιά της και ανησυχεί για την ζωή της. Στο τέλος η Αδέλα αυτοκτονεί και η Μπερνάρντα φωνάζει μια φράση η οποία εμπερικλείει όλο το νόημα της τριλογίας « Η μικρή κόρη της Μπερνάρντα Άλμπα πέθανε παρθένα!»

   Η Γέρμα αν και παντρεμένη, προσπαθεί μάταια να υπερασπιστεί την γυναικεία της τιμή λέγοντας συνεχώς στον σύζυγό της ότι ουδέποτε κοίταξε ερωτικά άλλον άντρα, ο οποίος επηρεασμένος από τα λόγια του κόσμου και κυρίως τις αδερφές του, της έχει απαγορεύσει να κυκλοφορεί μόνη της έξω, διότι είναι πεπεισμένος ότι η Γέρμα φλερτάρει με άλλους.

    Στο τέλος κάθε έργου, οι γυναίκες σε μια προσπάθεια διεκδίκησης της κοινωνικής και σεξουαλικής τους απελευθέρωσης, απομένουν μόνες σ’ ένα αυστηρά συντηρητικό περιβάλλον. Στον Ματωμένο Γάμο η Νύφη το σκάει την ημέρα του γάμου της, με τον Λεονάρδο, τον πραγματικό της έρωτα, όπου τελικά μέσα σε μια πάλη με τον σύζυγό της, πεθαίνουν και οι δύο νεαροί άντρες. Η Μπερνάρντα Άλμπα, προσπαθεί να σκοτώσει τον Πέπε, που για χάρη του μαλώνουν τρείς αδελφές, με την Αδέλα, ν’ αυτοκτονεί και το σπίτι να τυλίγεται για πάντα στο πένθος. Η Γέρμα σκοτώνει τον σύζυγό της, ο οποίος δεν θέλει παιδιά, την υποτιμάει και την κακοποιεί ψυχολογικά και μέσα από έναν σύντομο μονόλογο τρέλας, δηλώνει ελεύθερη και πλέον ξέγνοιαστη από την βασανιστική σκέψη της τεκνοποίησης.

   Ακόμα ένα σημαντικό κοινό στοιχείο και στα τρία έργα, είναι το ηλικιακό χάσμα μεταξύ των γυναικών και πως βιώνουν μια τέτοια καταπίεση. Οι γηραιότερες, φαίνεται να έχουν συμβιβαστεί με αυτές τις κοινωνικές νόρμες, ενώ συμβουλεύουν τις νεαρές κοπέλες να κάνουν το ίδιο και να έχουν υπομονή και ανοχή στα καπρίτσια του συζύγου τους. Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, σε μια στιγμή κακοποίησης μιας νεαρής γυναίκας του χωριού από τους άντρες, η Μπερνάρντα Άλμπα φωνάζει την υποστήριξη της σε τέτοιες συμπεριφορές, ζητώντας σκληρότερες τιμωρίες, ενώ η ίδια ορίζει και τις ασχολίες των δύο φύλων, «η κλωστή και η βελόνα αρμόζει στις γυναίκες και το καμτσίκι και μουλάρι στους άντρες». Στο ίδιο έργο η υπηρέτρια του σπιτιού Πόνθια, περιγράφει στα κορίτσια την ζωή που είχε με τον άντρα της, λέγοντας ότι είχε την κακιά συνήθεια να πίνει, να βγαίνει εκτός ορίων και να την ξυλοφορτώνει, όμως τονίζει ότι ποτέ δεν εγκατέλειψε τον ίδιον και το σπίτι, αναφέροντας ότι το ίδιο πρέπει να γίνεται και από τις νεαρές κοπέλες. Στο βιβλίο Γέρμα, οι πλύστρες κουτσομπολεύουν την Γέρμα και τον Χουάν, θεωρώντας ότι η Γέρμα αρχίζει να τρελαίνεται που δεν μπορεί να κάνει παιδιά. Πιστεύουν ότι, είναι από αυτές τις σουρτούκες, τις αχαΐρευτες, τις σουρλουλούδες ου φοβούνται να μην μεγαλώσει η κοιλιά τους. Αυτές που βάφονται και αρωματίζονται και ψάχνουν για άντρες. Γενικότερα βλέπουμε τις νεαρές να επαναστατούν ενάντια στην κακομεταχείριση με μια σημαντική σκηνή όπου η Αδέλα αντιμετωπίζει την μητέρα της, Μπερνάρντα με θάρρος, σπάζοντας το μπαστούνι της, σύμβολο εξουσίας στο έργο με το οποίο χτυπούσε τις κόρες τις σε στιγμές ανυπακοής. Οι μεγαλύτερες ηλικιακά έχουν επαναπαυθεί, χωρίς βέβαια να παραπονιούνται για την ζωή τους και όλα όσα πέρασαν, αντίθετα ενστερνίζονται τέτοιες αντιλήψεις.

   Ένα τελευταίο κοινό στοιχείο της τριλογίας είναι η υψηλή κοινωνικά θέση του αντρικού φύλου, όπου κινείται ελεύθερα, χωρίς να λογοδοτεί στον οικογενειακό του περίγυρο. Ο γάμος για τον άντρα σημαίνει να παντρευτεί την γυναίκα που πραγματικά αγαπάει, θέτοντας ο ίδιος τα κριτήρια επιλογής και έχοντας ο ίδιος τον κύριο λόγο στην οικονομική διαχείριση, αλλά και στην οικογένεια. Για παράδειγμα ο Χουάν έχει αυτά που θέλει, δηλαδή, σπίτι και μια υποταγμένη γυναίκα, αλλά ποτέ δεν θέλησε παιδιά και ακριβώς εδώ είναι και η διαφωνία με την Γέρμα η οποία, απεγνωσμένα τον παρακαλεί να κάνουν έναν γιο, επιθυμία που ποτέ δεν εκπληρώθηκε. Επίσης, ο Πέπε Ρομάνο μπαίνει στην οικογένεια Άλμπα, ετοιμάζεται να παντρευτεί την Ανγκούστιας και ταυτόχρονα ερωτοτροπεί και αφήνει έγκυο την αδελφή της, Αδέλα.

Ενκατακλείδι, μέσα από αυτή την θεατρικήτριλογία του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, αναδεικνύονται διαχρονικές θεματικές που αφορούν την ισότητα φύλων και συνεπώς το  κοινωνικό χάσμα μεταξύ των δύο φύλων. Ο ισπανικός κάμπος μετατρέπεται σε αρένα έρωτα και θανάτου, με του άντρες να πεθαίνουν πριν μαραθούν και τις γυναίκες να προσπαθούν ν’ αντισταθούν σ’ ένα περιβάλλον το οποίο έχει ήδη αποφασίσει την μοίρα τους. Οι περισσότερες στο τέλος φτάνουν στην τρέλα και γίνονται πραγματικά θύματα μιας τέτοιας ανδροκρατούμενης κοινωνίας. Οι προσπάθειες των νεαρών γυναικών για ανατροπή του φαλλοκρατικού καθεστώτος, πέφτουν στο κενό, διότι οι ηλικιωμένες γυναίκες φαίνεται να υποστηρίζουν και ν’ αναπαράγουν τέτοιες αντιλήψεις, χωρίς ίχνος συμπαράστασης, αλληλεγγύης  και κυρίως ενσυναίσθησης προς τις νεαρές κοπέλες του χωριού, παρότι και οι ίδιες κάποτε είχαν τραυματικές εμπειρίες καταπίεσης που κάποιες φορές έγιναν και  κακοποίησης.

 

Παραπομπές:

 

1)Λόρκα, Φ.Γ. (2014). Ματωμένος Γάμος. Αθήνα: Ηριδανός

2)Λόρκα, Φ.Γ. (2018). Γέρμα. Αθήνα: Γράμματα

3)Λόρκα, Φ.Γ. (2014). Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα. Αθήνα: Κέδρος



* Η Αναστασία Βαρελή είναι απόφοιτος του τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου / Ερευνήτρια

Κυριακή, 16 Μαΐου 2021

Η γιαγιά / Παπασταθόπουλος Γεώργιος

        


 

                       Στο ξυλοκρέβατό της η γιαγιά  

                             με τη ματιά καρσί στο εικονοστάσι  

                             γλυκοχαμογελά στην Παναγιά  

                             κι έχει κι η Παναγιά χαμογελάσει!  

 

                             Στο κομοδίνο καίνε δυο κεριά  

                             κι η εγγόνα της την κόμη έχει πιάσει  

                             και με δεινού τεχνίτη σιγουριά  

                             τη βάφει, τη χτενίζει όλο βιάση!  

 

                             Σε λίγο περιμένουν τον παπά  

                             από την εκκλησιά τ’ Άι-Διονύση  

                             την άρρωστη γιαγιά να κοινωνήσει  

 

                             και η γιαγιά λες και φτεροκοπά  

                             κατόπι απ’ τη θεία κοινωνία  

                             πετάει στου Θεού τη γειτονία!  

 


* φωτογραφία από την σελίδα: http://www.agiosgeorgioskorydallou.gr/2016/05/%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CF%80%CF%80%CE%BF%CF%8D%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%AC-%CE%BC%CE%AD%CF%83%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%80%CE%AF%CF%84%CE%B9/

Τρίτη, 11 Μαΐου 2021

ΑΕΡΙΚΑ / Λυγερή Ζωχιού

 



Κάποιοι άνθρωποι
Αερικά ...
 
Χαμογελούν καθώς περνούν
Φεύγουνε και θαρρείς σε παίρνουνε μαζί τους
 
Κι άλλοι ...
 
Απλώνουν το βαθύ σκοτάδι τους
και κλέβουνε το φως σου     

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ της Λυγερής Ζωχιού


Δεν ξέρω

Αν θα μπορέσω ποτέ
Να βγω απ' το τετράγωνό μου    

 *
Aυτό ...
που πρέπει όλοι να πουλάμε κάτι ...   
*
 
Ο πολιτισμός της καθημερινότητας είναι το δύσκολο   
*
 
Όλα είναι τα ίδια
Και το οτι δεν το καταλαβαίνεις
   δεν τα κάνει διαφορετικά    
*

 
 
Να είσαι ο εαυτός σου
Τι εξαίσια μοναδική ομορφιά    

*
 
 
Naι, με αφορά η αξιοπρέπεια  

*
 
 
Όταν γράφεις γιατί πονάς
Πονάς όταν δεν γράφεις   

*
 
 
Λες και κάποιες μέρες
ήρθαν για να φέρουν μια αλήθεια
και μόνο   

*
 
 
Κάθε άνθρωπος
πρέπει να έχει δυο όνειρα
Ένα μικρό για να αντέχει την καθημερινότητα
Κι ένα μεγάλο για να αντέχει τη ζωή   

*
 
 
Aν η ζωή δεν έχει κάποια ποιότητα
νομίζω δεν αξίζει και πολλά 

*
 
 
Ένα ηλίοβασίλεμα που δεν το θαύμασαν κάποια μάτια
είναι ένα θλιμμένο ηλιοβασίλεμα 

*
 
 
Nα έχουμε την πολυτέλεια
Να έχουμε το χρόνο να χαϊδέψουμε ένα πεσμένο φύλλο 

*
 
 
Nομίζω πως πάντα θα υπάρχει
ένα παράθυρο που πρέπει να ανοίξω
και μια πόρτα που πρέπει να κλείσω   

*
 
Δεν έχει νόημα να είσαι γνωστός
όταν δεν έχεις κάτι να πεις     

*
 
Kάποιες φορές
απογοητεύομαι απ' το μικρό ''ανάστημα''
των ανθρώπων που είναι ''σπουδαίοι''    

*
 
Aν δεν μάθεις να κλαις ...
Δύσκολο ...  
 
 


Κυριακή, 9 Μαΐου 2021

Το πέταγμα των Πλειάδων / Λαγουβάρδος Αριστομένης

 


Σαλπάρισαν         μαζί       οι      παινεμένες,

στης    Αστροθάλασσας  τα  αιθέρια  πλάτη,

κρατώντας          το         ουράνιο        δοιάκι ,

εφτά                αδερφές             αγαπημένες!..

`

Κι΄    ήταν          απ΄όλους            ζηλεμένες

καθώς         ιππεύαν      το     άγριο      ατι,

-που      ξέφευγε     από      κάθε      μάτι-

εφτά            αδερφές          ευτυχισμένες.

`

Η       Μαία,     η     Αλκυόνη,    η   Στερόπη,

η      Κελαινώ    η    Ηλέκτρα,    η    Ταϋγέτη,

και     η     στερνή     ξανθόμαλλη    Μερόπη.

`

Χαιρέτησαν      τον       Φοίβο     Μουσαγέτη,

κι΄  ύστερα    απ΄   την    ουράνια    βαρκάδα,

μείναν       στο      σκότος       με      λαμπράδα!..

Πως άνθισαν… / Λαγουβάρδος Αριστομένης


Έργο της Νικολέτας Κοσμόγλου


Πως άνθισαν απόψε τα κλαδιά σου
που σ΄έντυσαν νυφούλα σε μια μέρα,
και λάλησε του πόθου σου η φλογέρα,
λουλούδιασαν δροσάτα τα φιλιά σου!

Ως σ’ είδα, μου εφάνη η καρδιά σου
γοργά πώς χτύπαε – ωσάν τη μέρα
μικρούλα που σε φύτεψα πιο πέρα,
στου κήπου μας την άκρη – η ματιά σου,

να βρεί το φίλο που έχασε εζήτα.
Λές νάταν πλάνη, η νάταν πίκρα
το πατρικό μου σπίτι που είχα αφήσει;

Θυμάμαι τή στιγμή! Μονάχος βγήκα
απ΄ την πόρτα του σπιτιού – μονάχος μπήκα.
Γεμίζει η στάμνα της ζωής και τρέχει η βρύση…

Ο καστανάς / Παπασταθόπουλος Γεώργιος

  


 

                          Την πρώτη  του Νοέμβρη από χρόνια,  

                          στα κρύα του βοριά και του χιονιά  

                          πάντα εκεί στην ίδια τη γωνιά,  

                          έρχεται ο καστανάς με τα μαρόνια!  

 

                          Έχει για στέκι κάπου στην Ομόνοια  

                          και στήνει μια φουφού όλο καπνιά.  

                          Του κρύου τον τρυπά η βελονιά,  

                          κάτω από μια χλαίνη με γαλόνια!  

 

                          Εκεί, στο χειμωνιάτικο τ’ αγιάζι,  

                          κρατάει στο δεξί του μια σουγιά  

                          κι ένα προς ένα κάστανα χαράζει  

 

                          μ’ ένα σταυρό, για το καλό του τζίρου,  

                          ενώ ζητά κι από την Παναγιά,  

                          νωρίς να πάει στον τόπο της Ηπείρου!  

 

Τα ιδανικά όνειρα / Ματέρη Κική

 The ideal dreams 


My dreams have been foredoomed then

My thinks stucked in a wry mazeroom

My wings melted under the sun

Only hopes were thrown around me


I found in my heart planted seeds

An invitation for dinner 

Our guests blackbirds

All together start symposium 

They peck viscus

Blooding beads wet all the feathers 


The lost in my old fridge 

Among peas and beans

A childish behaviour 

Holding a fresh wing 

The yard was crowded 

And my dog was full


Now ,leave me alone

I am dreaming

Like a successfull man

I am flying above the sky

I swimm down the seas

That is " The ideal dreams"

Kiki Materi 


Τα ιδανικά όνειρα 


Τότε τα όνειρα μου είχαν  δικαστεί εκ των προτέρων 
Οι σκέψεις μου είχα κολλήσει σε ένα στρεβλό λαβυρινθώδη δώμα
Τα φτερά μου έλιωσαν κάτω απο τον ήλιο 
Μόνο οι ελπίδες σκορπίζονταν τριγύρω μου

Βρήκα στην καρδιά μου φυτεμένους σπόρους
Μία πρόσκληση για δείπνο 
Καλεσμένοι μας τα κοτσύφια
Ολοι μαζεμένοι αρχίσαμε συμπόσιο 
Αυτοί τσιμπολογούσαν σπλάχνα
Ματωμένες χάντρες μουσκευαν το φτέρωμά 

Οι δραπέτες μέσα στο παλιό μου ψυγείο
Ανάμεσα σε αρακάδες και φασόλια 
Μία παιδαριώδη συμπεριφορά 
Κρατώντας μία φτερούγα στο χέρι 
Η αυλή ήταν συνωστισμένη με πλήθος 
Και ο σκύλος μου χορτάτος

Τώρα, άφησε με μόνο
Ονειρευομαι
Σαν ένας επιτυχημένος άντρας
Εγώ πετάω πάνω από τον ουρανό
Κολυμπώ κάτω από τις θάλασσες 
Αυτό είναι " Τα ιδανικά όνειρα"

Κική Ματέρη 

Η Νίκη (Κωστής Παλαμάς)

 





Εδώ στο Ελληνικό το χώμα,
το στοιχειωμένο και ιερό,
που το ίδιο χώμα μένει ακόμα
απ’ τον αρχαίο τον καιρό,

στο χώμα τούτο πάντα ανθούνε
κι έχουν αθάνατη ζωή
και μας θαμπώνουν, μας μεθούνε
νεράιδες, ήρωες, θεοί.

Εδώ στο Ελληνικό το χώμα,
το στοιχειωμένο κι ιερό,
που το ίδιο χώμα μένει ακόμα
απ’ τον αρχαίο τον καιρό,

Είδα τη Νίκη τη μεγάλη,
τη Νίκη τη παντοτινή,
την είδα εμπρός μου να προβάλλει
με φορεσιά ολοφωτεινή.

(Εικόνα: Η Ελλάς ευγνωμονούσα,Θεόδωρος Βρυζάκης)

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι ποιητές και ποιήτριες να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια του διαχειριστή του Ιστολογίου αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους

στο e-mail : dimitriosgogas2991964@yahoo.com προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.

Θα θέλαμε να τονίσουμε ότι σεβόμαστε πλήρως τα πνευματικά δικαιώματα του κάθε δημιουργού, ποιητή και ποιήτριας και επισημαίνουμε πως όποιος δεν επιθυμεί την ανάρτηση των ποιημάτων του ή κειμένων στο παρόν Ιστολόγιο, μπορεί να μας αποστείλει σχετικό μήνυμα και τα γραπτά θα διαγραφούν.

Τέλος υπογράφουμε ρητά ότι το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό και πως δεν η ανάρτηση οποιουδήποτε κειμένου, ποιήματος κτλ γίνεται με μοναδικό στόχο την προβολή της ποίησης και την γνωριμία όλων όσων ασχολούνται με αυτή, με το ευρύτερο κοινό του διαδικτύου.