Το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό. Ως μοναδικό στόχο έχουμε να γίνει μικρή βιβλιοθήκη της Ελληνικής Ποίησης στο διαδίκτυο και να προωθήσει τη Ποίηση των Ελλήνων Δημιουργών. Το Ιστολόγιο είναι ανοικτό σε όλους τους δημιουργούς Ποίησης που επιθυμούν την ανάρτηση των ποιημάτων τους στο συγκεκριμένο διαδικτυακό χώρο. Μπορείτε να αποστέλλετε τα ποιήματά σας στο e-mail: dimitriosgogas2991964@yahoo.com\
Το όνομα του Δημιουργού (Ποιητή) αναγράφεται στο κάτω μέρος της κάθε ανάρτησης και στην ένδειξη : Ετικέτα



Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

ΠΡΟΤΡΟΠΉ / Τριάντης Χριστόφορος


Ν’ ανεβαίνεις ψηλά
στις κλίμακες των άστρων
ράθυμε εικονολάτρη .
Η τύχη άλλαξε πλατώματα
 κι οι υπηρέτες της συμμαχούν
με τους ψηλαφιστές στα ορυχεία ,
μετρώντας –λεπτομερώς-
κάρβουνα , μαλάματα κι ασήμια .
Άξιοι νομοθέτες ευκαιριών θανάτου
( σε τιμές ξεδιαλέγματος και αγορών ).
Όμως , η σοφία , μπροστά σου  ,
χαράσσει τις ζεστές νύχτες
καταργώντας τα ευχολόγια του τίποτα ,
για να ‘χουν χώρο και δικαίωμα
( ταφής κι ανάστασης ) 
η θλίψη κι η χαρά .

Μάθημα Αυτογνωσίας/Λεόντιος Κατσιγιάννης



Μέσα στον κόσμο υπάρχουνε διάφοροι χαρακτήρες,
μέσα σ’ αυτούς μπορεί να βρεις, κάθε λογιών φωστήρες.                        
Και όπως είναι δύσκολο ζώο χωρίς τσιμπούρι,
έτσι ο καθένας κουβαλά κι ένα μικρό κουσούρι.                    

Θα ιστορήσω μερικά. Είναι μικρό το δείγμα,
που δείχνει όμως καθαρά του καθενός το στίγμα.                             
Μάθημα είν’ ωφέλιμο, είναι για το καλό σου,
να καταλάβεις φίλε μου, το χούι το δικό σου.                                    

Είναι αυτός που αν σε δει ούτε θα σου μιλήσει,   
μα θα’ ρθει ώρα να σε βρει, ψήφο να σου ζητήσει.
Δε θα ντραπεί όταν σε δει για να σε χαιρετήσει,                 
μα ευκαιρία θε να βρει να σε ξεσυνορίσει.

O σπάταλος κι ασυλλόγιστος χόμπι του έχει ένα,
πως να χαλά πολλά λεφτά,δικά του ή και ξένα.
Αν του ’χεις δώσει δανεικά κάνει πως δε σε βλέπει                                
μα αν σ’ εκείνονε χρωστάς σε πιάνει απ’ τη τσέπη.

Πολλούς σταυρούς στην εκκλησιά αν τονε δεις να κάνει,
κράτα απόσταση αρκετή γιατί μπορεί να χάνει.
Aν είναι πάλι βλάστημος-μεγάλη αμαρτία-         
μην τον ξεσυνερίζεσαι, πιστεύει εις τα θεία.

Άλλος, είν’ ο νεόπλουτος που κάνατε παρέα,                                  
που απ’ όταν τα κονόμησε σε βλέπει σα φορέα.                              
Τεμπέλης και φυγόπονος της δράσης αποστάτης,
είναι της καλοπέρασης καλύτερος προστάτης.                          

Είναι και ο ζηλόφθονος παλιός συμμαθητής σου,
που έμεινε ανύπαντρος και δε μιλά μαζί σου.                            
Μα στάσου, τ’ αποφάσισε! Παντρεύτηκε αντίκα,
αιτία πρώτη ήτανε ότι εβρήκε προίκα.                                

Ο τύπος του φιλάργυρου είναι διαδεδομένος
μαζεύει και στον ύπνο του μες  στα σκουτιά χωμένος.
Κι ενώ η όλη φάτσα του δε μοιάζει για Εβραίος,
σε τούτο το ελάττωμα γνήσιος  Ιουδαίος.

Ιδιαίτερη  περίπτωση είναι ο φαντασμένος.
Νοιώθει πως είναι ανώτερος.Ρε τι τραβά ο καημένος!                          
Περιφρονεί τον άλλονε δε δίνει σημασία,
ζει μόνιμα στο κόσμο του, μέσα στη φαντασία.                              

Δίβουλος, αλλοπρόσωπος, που έχει διπλή τη σκέψη.
Άλλα πιστεύει μέσα του και άλλα βγάνει η λέξη.                          
Καλύτερα να σε μισούν γι αυτό που πράγματι είσαι,
παρά άλλο να σκέφτεσαι και άλλο να προσποιείσαι.                                

Είναι κι ο κυκλοθυμικός που έχει μεταπτώσεις,
μα μην τον πάρεις σοβαρά γιατί θα μετανιώσεις.                             
Υπάρχει κι ο φιλόδικος με φίλο ειρηνοδίκη, 
πού χει μονίμως στο μυαλό πως θα μπλεχτεί σε δίκη.

Αν πέσεις σε αχάριστο το έκανες το λάθος,
τη κεφαλή σου θα χτυπάς μα δεν θα ’σαι μονάχος.
Α! Είναι κι ο κουμπάρος σου.Έχει  καχυποψία.
Πολλά είναι τα τηλέφωνα που παίρνει η συμβία.  

Φιλάνθρωπο μπορείς να βρεις με αγαθές  προθέσεις,
υπάρχει κι ο φιλάνθρωπος με πλούσιες καταθέσεις.
Είναι αυτός που γίνεται απ’ της κλεψιάς τις τύψεις,
κι έχει γι αυτή την αρετή δικές του αντιλήψεις.

Αν ίσως ειν’ πολιτευτής και πας να τον ψηφίσεις,
γι αυτόνε πρώτα ρώτησε πριν το αποφασίσεις. 
Ψάξε να μάθεις σίγουρα ποιος είν’ ο χαρακτήρας,
αν είν’ κομμάτι έντιμος ή της κλεψιάς μνηστήρας.                           

Άλλος είναι προληπτικός,κρατάει τα σημεία,
σα δει παπά στο δρόμο του αλλάζει τη πορεία.
Κι αν δει παιδί πεντάμορφο τη βόλτα του να κάνει,
το φτύνει μες τα μούτρα του για να μη το βασκάνει.                       

Αν είναι λίγο νευρικός μην τον παρεξηγήσεις,
δυο λόγους έχει σοβαρούς εδώ θα συμφωνήσεις.
Ο ένας είναι λογικός και λέγεται γυναίκα,
η κρίση είναι ο έτερος, του μείναν πέντε-δέκα.

Φευγάτος άλλος φαίνεται, αυτόν μη τον φοβάσαι,
σίγουρα είναι ποιητής, ήσυχος να κοιμάσαι.
Βλέπει τον κόσμο ανάποδα, με το δικό του μάτι,
είναι αλαφροΐσκιωτος, βαδίζει με ραχάτι.                             

Πίσω από κάθε ελάττωμα κάθε κακή εικόνα,
κρύβεται ο εγωιστής με δύναμη τυφώνα.
Είναι πηγή καταστροφής μήτρα ελαττωμάτων,
που αναδίδουν γύρω τους οσμή περιττωμάτων.                          

Aν κάτσεις και συλλογιστείς,πόσοι είναι οι χαρακτήρες,
όσοι και όλοι οι άνθρωποι που γνώρισες και είδες.                     
Αφού κι εσύ που θεωρείς νορμάλ τον εαυτό σου,
αν ψάξεις λίγο μέσα σου θα χάσεις το θεό σου.

Κοίτα καλύτερα να βρεις σε ποια κατηγορία
μπορεί κι εσύ να ενταχθείς, χωρίς δικαιολογία.
Τότε μονάχα αποκτάς πλήρη αυτογνωσία,
για το στραβό που κουβαλάς κι αρχίζεις θεραπεία.

Αν σας θυμίζει τούτο δω Ανδρέα Λασκαράτο,
δεν πέσατε έξω φίλοι μου,πήρα απ’ το ίδιο πιάτο.
Δώδεκα χρόνια έκανα κι εγώ μες στο Ληξούρι,
μαθήτευσα στο πνεύμα του κι ας είμαι σχολιαρούδι.-

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Ανεμώνη μόνη / Σταματάκου Γιώτα


Νερό, νεράκι μόνο αν καις
η ανεμώνη θα ‘ρθει.
Μα αν δειλά δειλά τη θες
τον πόνο θα σου ράψει
Αγγειόσπερμος μοναχισμός.
Ύδωρ κατατρεγμένο,
δε θα προλάβεις να ξεπλύνεις
ποτέ μιαν ανεμώνη.
Αλλόκοτη η κόρη του ανέμου,
την πολιορκούν
αινιγματικές παρακρούσεις
και απομακρύνεται με τόλμη
από κάθε τι που άλλοτε
θα την έδενε με τον εαυτό της.

Επινίκιο / Γιώτα Σταματάκου


Δεν ήταν συναίσθημα αυτό.
Ήταν η θητεία μου στα πάθη.
Παραμέρισα τους στηθόδεσμους
Και χίμηξα στους δεινούς λιμούς
Κατάματη
Κι ακάληπτη
Να έχω κάπου να φωλεύσω
Την εκτεθειμένη μου νιότη.
Τότε ήταν που είπες:
«Ή θα θρηνείς την υπεραξία μου
ή θα την ξεκοιλιάσεις.»
Δεν ήταν δίλλημα αυτό.
Ήταν συμπιεσμένο αίμα
που με ξεγελούσε καμιά φορά.
Το πίστευα για θάνατο
μα ήταν η υπεροχή μου

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Στον ύπνο της Αφροδίτης:Ποιητική Συλλογή της Χαρά Χρηστάρα (έτος 1990)

Στον ύπνο της Αφροδίτης
Ελαφροκίνησε την άκρη
των δαχτύλων του ποδιού
κι έχυσε μέσα μου τον έρωτα
επάνω που κοιμόταν

το ανάκτορο του στήθους της
ανέμισε απ' την αναπνοή της

ανοίγοντας τα βλέφαρα γίναν λουλούδια οι πέτρες

έγινα δύτης στον ωκεανό της ομορφιάς
κι ο αφρός της επιφάνειας
τραγούδησε το όνομα
Αφροδίτη

αγγίζοντας το βάθος του κορμιού της
υψώθηκα
ως το μελάνι της γραφής

το τίναγμα του κεφαλιού της
μου υποσχέθηκε
μολύβι από τα βλέφαρά της

σταλαγματιές από τα μάτια της
στεριώνανε ένα σταλακτίτη

ανηφορίζοντας την απορία μου
την έσφιξα στην αγκαλιά μου

κι απ' την ανάσα της
απελευθέρωσα φιλιά

Χαρά Χρηστάρα (βιογραφικά στοιχεία)

Η Χαρά Χρηστάρα γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1957. Σπούδασε κοινωνιολογία, γλωσσολογία, εθνολογία και εθνομουσικολογία και είναι κάτοχος διδακτορικού διπλώματος κοινωνικής ανθρωπολογίας από την E.H.E.S.S.


Ποιητικές Συλλογές

  • Στον ύπνο της Αφροδίτης, εκδ. Πάροδος, 1990
  • Αναλαμπές σωμάτων, εκδ. Νέα Πορεία, 1991
  • Νυχτερινή γραφή, εκδ. Νέα Πορεία, 1994
  • Ριψοκίνδυνη άνοιξη, εκδ. Νέα Πορεία, 1997
  • Μυστική δίοδος, εκδ. Νέα Πορεία, 1998
  • Θέατρο σκιών, εκδ. Νέα Πορεία, 1999
  • Το παρασύνθημα ξεχάστηκε, εκδ. Νέα Πορεία, 2002
  • Οπτικό πεδίο, εκδ. Νέα Πορεία, 2002
  • Το φως τους δικούς του νόμους υπακούει, εκδ. Νέα Πορεία, 2003
  • Συντονισμός, εκδ. Νέα Πορεία, 2004
  • Κατακόμβη | Ποιήματα 1999-2005 (συγκεντρωτική έκδοση), εκδ. Νέα Πορεία, 2005
  • Ασθμαίνοντας τα όνειρα | Ποιήματα 1981-1999 (συγκεντρωτική έκδοση), εκδ. Νέα Πορεία, 2006
  • Το χάσμα, εκδ. Νέα Πορεία, 2006
  • Υπόγεια ρεύματα, εκδ. Μανδραγόρας, 2008
  • Χαρά Χρηστάρα: Ποιήματα 1981-2008, εκδ. Μανδραγόρας, 2008
  • Δωρικά, εκδ. Μανδραγόρας, 2010
  • παρουσίες απουσίες, εκδ. Μανδραγόρας, 2014
  • Χαρά Χρηστάρα: Αυτοανθολόγηση 1981-2010, εκδ. Μανδραγόρα, 2014

Εσωστρέφεια / Χρηστάρα Χαρά



  Η εσωστρέφεια κλίνει το γόνυ στην αναμονή
  Κυκλικά περάσματα από
  το λόφο της σύνεσης δεν ωφελούν
  Με καινούργιες λέξεις
  θέλω να κεντήσω τον καμβά μου,
  να πορευτεί ο μέσα κόσμος
  χέρι-χέρι με τον έξω
  Κρυφές οι διεργασίες
  Η θράκα της ελπίδας
  δεν μ’ εγκαταλείπει, κάνει υπομονή

Παλινδρομήσεις / Χρηστάρα Χαρά




Εξόρμηση
προς μακρινή πατρίδα
με καλλιέργειες απέραντες

Μνήμες και πόνοι
σαν το ξεκόλλημα βράχου σε κατολίσθηση

Κι ύστερα, τώρα
απόκρημνα όρη
να ανεβεί η σκέψη
το χέρι ν' απλωθεί
ν' αγγίξει τα σύννεφα
απ' την εξάτμιση του υγρού
που συσσωρεύθηκε στη κοίτη
των παλίνδρομων κινήσεων του μέσα κόσμου
και αρδεύει τις εκτάσεις του

ώσπου να εισβάλει η πλημμύρα
των γεγονότων

Παιχνίδια της ζωής
παιχνίδια του θανάτου

Η μάχη / Χρηστάρα Χαρά



Επίνειο των δυνάμεών μου η κραυγή μου
η σύγχιση όμως πλήρης

Σε ποιο απ' τα δύο κομμάτια μου να ενδώσω

Το ένα ανελέητος θυμός

το άλλο τρυφεράδα απέραντη

Η μάχη δίνεται και πέρα από τον έλεγχό μου

και το καθένα απ' τα δύο διεκδικεί τη νίκη


Ασπρίζουν τα μαλλιά μου από την ένταση

οικοδομώ το μέλλον μου μέσ' στην αβεβαιότητα

δεν ξέρω αν πάλι θα φανείς κοντά μου

ή αν η θύελλά μου θα τυλίξει στο σκοτάδι

τη μορφή σου

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Το μάτι και η νύχτα: Ποιητική Συλλογή του Δημήτρη Λεοντζάκου (Εκδόσεις Νεφέλη / 2016)

Σταμάτησε μόνος. Τώρα στέκεται μόνος. Είναι μόνος.
Και σταμάτησε. Είναι για πρώτη φορά μόνος. 
Μόνος με. Μόνος μαζί. Μαζί με κάτι παράδοξο.
Με κάτι παράταιρο μόνος. Είναι μόνος μ’ ένα 
άδειο, κενό βλέμμα μόνο. 
Επειδή ποτέ δεν ήταν μόνος. Επειδή τώρα 
το είδε. Τώρα αρχίζει μόνος. Αρχίζει 
από εκεί. Αρχίζει μόνο.
Επειδή ποτέ δεν ήταν.
Μόνος είναι μια αδύνατη λέξη.
Πόνος είναι ένα αδύνατο σώμα.

Επίδεσµοι λευκοί στο σκοτάδι
Μερικοί στίχοι που σώθηκαν:
οι στίχοι δεν είναι
οι ασπίδες της τύχης;
Μερικοί στίχοι που σηκώθηκαν:
τα απαράµιλλα πουλιά µε τα
οποία σκεπάζουµε τα αιώνια µάτια µας.

Παράξενη βροχή / Φίλιππος Γράψας

Πέφτει μια παράξενη βροχή
πάνω στα παράθυρα της νύχτας
ποια συννεφιασμένη εποχή
ξενυχτάει στο φως μιας καληνύχτας
δε σου πάει ζωή στην ξαστεριά
δε σου παν τα κίτρινα φεγγάρια
πώς να φτάσουν για παρηγοριά
τέτοιας ερημιάς τα συναξάρια

Σώμα υποταγής φόβος
είναι της φυγής φόβος
μη μ’ ακολουθείς
μια για την καρδιά φόβος
δυο για την ψευτιά φόβος
τρις θα μ’ αρνηθείς

Πέφτει ένα σκοτάδι από σιωπές
γύρω γύρω και στη μέση λύπη
όλες η πληγές είν’ ανοιχτές
και ο γιατρός του κόσμου, απόψε λείπει

Τέτοιες ώρες στη γωνιά του νου
μόλις χαμηλώσει η περηφάνια
βγαίνουν τα μαχαίρια του καημού
και της μοναξιάς τα γιαταγάνια

Σώμα υποταγής φόβος
είναι της φυγής φόβος
μη μ’ ακολουθείς
μια για την καρδιά φόβος
δυο για την ψευτιά φόβος
τρις θα μ’ αρνηθείς



το ακούτε  : https://www.youtube.com/watch?v=nPPk1Q2OuOY

Στο γραφείο – του Π. Ένιγουεϊ

Στο γραφείο πηγαίνω καθημερινά λίγο πριν τις οχτώ. Και φεύγω μετά από οκτώμισι – εννιά ώρες. Μπορεί και παραπάνω· εννιάμισι, δέκα… «Για να τελειώσω τη δουλειά». Μου αρέσει η υπερένταση στη δουλειά. Διαφορετικά βαριέμαι. Κι όταν βαριέμαι δε ξέρω τι να κάνω. Στο γραφείο. Αλλά και γενικότερα. Κυρίως όμως στο γραφείο. Ποτέ δεν κουβεντιάζω με τους γύρω· ποτέ δεν «σερφάρω» άσκοπα στο internet. Προσπαθώ πάντα να τελειώνω τη δουλειά μου γρήγορα και σωστά. Βάζοντας στόχους και κυνηγώντας την αποδοτικότητα. Όχι πως θα πάρω κάποια αύξηση ή μπόνους. Τώρα με την κρίση αυτά έχουν «κοπεί μαχαίρι». Ούτε όμως και από φόβο· μη με απολύσουν. Για την «τιμή των στόχων», και μόνο. Δε μ’ αρέσει να τεμπελιάζω. Στο γραφείο. Αλλά και γενικότερα. Δουλεύοντας περνά η ώρα γρήγορα. Και αυτό ακριβώς θέλω. Να περάσει η ώρα. Γρήγορα. Να πάρω το μετρό και να γυρίσω σπίτι να συνεχίσω το διήγημα αυτό από εκεί που το σταμάτησα χθες βράδυ.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]http://frear.gr/?p=16528

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Τάσος Φάλκος (αναφορά)

Ο Τάσος Φάλκος-Αρβανιτάκης είναι καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Εκτός από το επιστημονικό του έργο σε ζητήματα ερμηνευτικής της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας, έχει εκδώσει έργα λογοτεχνίας (ποίηση, διήγημα, μυθιστόρημα), θεάτρου και λογοτεχνικής κριτικής. Η μελέτη του για τον αρχαίο ελληνικό αθλητισμό τιμήθηκε με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών το 1989.

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ

- La mansarde (θέατρο), Thessalonique 1974.
- Οι Δίκαιοι (μυθιστόρημα), Θεσσαλονίκη 1976.
-Τρεις Μαρτυρίες- Η Κολυμβήθρα (ποίηση), Θεσσαλονίκη 1982.
- Η σοφίτα (θεατρικό), Θεσσαλονίκη 1984.
-Το χρονικό των Δικαίων, (μυθιστόρημα), Αθήνα, Δόμος, 1992.
- Η Νύχτα (διηγήματα), Αθήνα, Δελφίνι, 1995.
- Σχεδιάσματα με φως (15 ποιήματα με γνήσια χαρακτικά της Ingrig Zamecnicova), Bratislava 1997.
- Μαρτυρίες για έναν απόντα φίλο (μυθιστόρημα), Θεσσαλονίκη, Μ. Μπαρμπουνάκης, 1999.
- Ο καθηγητής Πλούτων (θέατρο), Θεσσαλονίκη 2001.
- Σχεδιάσματα με φως (75 ποιήματα), Θεσσαλονίκη, Ζήτρος, 2005.
- Τουρκές η νύχτα (διηγήματα), Θεσσαλονίκη, Ζήτρος, 2009.

ΜΟΝΟΓΡΑΦΙΕΣ

- Η κοινωνικοπολιτική έννοια της φιλοτιμίας στο έργο του Πλάτωνα, Θεσσαλονίκη 1975.
- Σέβας και φόβος των θεών, Θεσσαλονίκη 1984.
- Αιδώς. Η φύση και η σημασία του σεβασμού και της ντροπής στην ηθική ζωή των αρχαίων Ελλήνων, Θεσσαλονίκη 1984.
- Εισαγωγικά μαθήματα Φιλοσοφίας, Θεσσαλονίκη 1985.
- Αγών. Ο αθλητισμός σαν βασική εκδήλωση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, Θεσσαλονίκη 1989.
- Μεθοδολογία και τεχνογραφία της επιστημονικής έρευνας, Θεσσαλονίκη 1992.
- Η κίνηση στο έργο του Πλάτωνα, Θεσσαλονίκη 1996.
- Ηράκλειτος. Πρόλογος, κείμενα, μετάφραση, Θεσσαλονίκη 1999.
- Οι αετοί και τα κοράκια (λογοτεχνική κριτική), Θεσσαλονίκη 1999.
- Ο ελληνικός αθλητισμός (ανάπλαση και σημαντική επέκταση του Αγών), Βόλος 2003.
- Greek Athletics, Volos 2004.
- Greece and athletics (concision of the Greek athletics) Salonica 2004.
- Ελλάς και αθλητισμός (επιτομή του Ελληνικός αθλητισμός) Θεσσαλονίκη 2004.
- Πλάτωνος Φαίδων, Προλεγόμενα, Θεσσαλονίκη 2007.

περισσότερα: https://tasosfalcos.wordpress.com/

Λύκοι: Συνθετικό Ποιητικό έργο του Τάσου Φάλκου


Οι λύκοι ούρλιαζαν τη νύχτα
Αγόρασα ένα όπλο
Κόκκινους κύκλους άρτιους γέμισε ο ουρανός
Ό,τι αρχίζει είναι κόκκινο
Λοιπόν θα γεμίσεις τον ουρανό με σκάγια
κόκκινες αφορμές
Σε λίγο θα ξεσπάσει η καταιγίδα
Οι κόκκινοι κύκλοι θα πέσουν στη γη
***
[Το δείπνο]
Στριφογυρνούσε προσπαθούσε να λευτερωθεί
Άκουγε τα σχισίματα
ο τράχηλος συντρίβονταν
Έπεφτε μέγα πτώμα
γλυκά και πονεμένα μάτια,
που γίνονταν ερωτικά
όταν τα πλησιάζουν τα μυρμήγκια.
Απάνω μας ο ουρανός πυροβολούσε
Το δείπνο έτοιμο Καθίσαμε να φάμε
Ημέρα πρώτη -δέκα μέρες νηστικοί
***
Πολλές φορές σταθήκαμε στα μάκρη γαλανής ακρογιαλιάς
Να ξεκινήσουμε
για κείνα που ονειρευτήκαμε
για κείνα που μας έταξαν θεοί
Αλλά κρατήσου
Ο χώρος της ψυχής σου είναι σχισμένος σε κομμάτια
Για ν’ αποσπάσεις το τραγούδι
κοίταζε τα σκισμένα σου κομμάτια
κι ως άνεμος δυνάμωσε την κίνησή τους.
***
[…]
Τ’ άλογά μας καλπάζουν
προς την υποσχεμένη γη των οραμάτων
Τ’ άλογά μας στην κόκκινη νύχτα
Τ’ άλογά μας οι πρασινογάλαζοι ήσκιοι της κόκκινης νύχτας
Τ’ άλογά μας ανασαίνουν τα κρυστάλλινα πολύεδρα της νύχτας
Σηκώνουνε τα διάφανα ρουθούνια τους
κι οσφραίνονται όνειρα μακρινά
κόκκινα σύννεφα σε βάθος μαλακό
Το τίναγμα των ποδιών τους στο βράχο
αστράφτει με ζαφειρομπάλασα,
σκύβουνε τον περήφανο λαιμό τους
και χλιμιντρίζουν περουζέδες κι αιμοστάτες
Τα μάτια τους παίρνουν την πολυτιμότερη διαγραφή
Οι χαίτες τους είναι χρυσοκόκκινες
Τα γρήγορα λιγνά τους πόδια
σε μια κομψότατη ακινησία
***
[…]
Τώρα την ώρα της ανάστασης
Βγαίνει το μαδημένο ανδρείκελο
προφέρει λέξεις ακατάληπτες
«Ο πόλεμος είναι καθολικός
η Δίκη δολοφόνος
Τα πάντα γίνονται με σκοτωμό και θάνατο
με τάξη αναγκαστική
Τα πάντα αλλάζονται με θάνατο
όπως τα εμπορεύματα με το χρυσάφι
και το χρυσάφι με τα εμπορεύματα
Για τους θεούς και για τους νικητές
τα πάντα είναι δίκαια και αγαθά
ενώ οι δούλοι και οι νικημένοι
άλλα τα θεωρούνε δίκαια και άλλα άδικα
Πρέπει να το χωνέψεις:
το πεθαμένο και το ζωντανό
η συγκοπή και το μαχαίρωμα
ο θύτης και το θύμα είναι ίδια
Είτε τον κάτω δρόμο πάρεις είτε τον επάνω
πάλι θα βγεις στον βόρβορο
Δεν θα ξεφύγεις απ’ τη μοίρα αυτή
όπως ο ήλιος δεν μπορεί
να ξεπεράσει τα καθορισμένα μέτρα
Τα πτώματα και τις κοπριές
να τα πετάς μακριά και να τα κρύβεις
όπως η φύση κρύβει τον εαυτό της και τα πτώματα
Για τους ανοιχτομάτηδες
ο κόσμος είναι ένας και κοινός
ενώ ο καθένας απ’ τους κοιμισμένους
στρέφεται στον δικό του κόσμο:
Θαρρεί πως είναι αθώος!»
Βογκάει η λύτρωση σφυράει
Τινάζεται απ’ τα παράθυρα
Σβήνει στις λάσπες έξω
***
Κλείνουμε πίσω μας τις πόρτες
Σφραγίζουμε τις χαραμάδες
Μα στην κοιλιά της μνήμης
Όπου στοιβάχτηκαν σκουπίδια των καιρών
βουλιάζουνε τα κυπαρίσσια
Oι λύκοι ψαχουλεύουνε
στον σκουπιδότοπο της μνήμης


Μαρτυρίες για έναν απόντα φίλο/ Φάλκος Τάσος

Ι.

Φύλαξε εσύ
κοντά στ’ αγάλματα τα πληγωμένα
κι εγώ που γνώρισα μονάχα κρότους
απ’ αντικείμενα που σπάζουν
θα πάω και θα κρυφτώ
στη λησμονιά που σκέπασε
τα πράγματα που λύγισαν

Εκεί να ψάξεις να με βρεις
να με τραβήξεις
να με σώσεις



ΙΙ.

Έχω συλλέξει για την τέχνη μου
πολλές παλιές εικόνες
Πασκίζω να τις μιμηθώ
Αυτός ο άγγελος συριακής τεχνοτροπίας
πρόσωπο ακέριο
στήθος παλικαρίσιο
φτερά της Δίκης
είν’ ένας άγγελος πολεμιστής
Μ’ αυτή τη σάλπιγγα σκοτώνει κι ανασταίνει

Μα όταν προχτές
πλησίασα πολύ κοντά
άκουσα μες στο φαγωμένο ξύλο
κάτι ξερό να συντρίβεται

Εμείς λοιπόν
με τα καμένα πρόσωπα τα σκοτεινά
θα δέσουμε τα χέρια μας
με τ’ άλλα χέρια τα πικρά κι αμίλητα

θα πάρουμε τη σάλπιγγα απ’ τα χώματα

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το εκδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.