Το θέμα είναι τώρα τι λες.
Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε.
Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ.
Μικροζημίες και μικροκέρδη συμψηφίζοντας.
Το θέμα είναι τώρα τι λες. (Στόχος, 1970)




ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤ
ΑΚΗΣ

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

Και φτάσαμε στο Σήμερα

Και φτάσαμε στο Σήμερα...
Με μία τσάπα στο ζερβί,
έτοιμοι γιά το ξεθεμέλιωμα μιάς Εκκλησιάς,
ενός Σχολειού, ακόμα και κάποιου Δέντρου,
που κάποιος παππούλης το εφύτεψε,
ν' ανθοβολεί και να καρποφορεί,
γιαυτούς,
που μετά από αυτόνε θάρθουν.
Ξεχάστηκε το Αύριο, απλά,
γιατί το Σήμερα,ψυχορραγεί κι αιμάσσει...
Από γλώσσες πύρινες,
ξεγυμνωθήκαν τα βουνά,
αφού Κανένας πιά
δεν σκάβει λάκκο γιά δεντρί,
να χτίσουν τις φωλιές εκεί,
του ΄Ερωτα οι λαλητάδες...
Και τα Ιδανικά,
ξεφτίσανε κι αυτά,
και Σάβανα Ηρώων γίναν....
Μονάχο ένα δαφνοστέφανο ξερό
στον Τάφο Τους απόμεινε
πλάϊ σε λόγια όμορφα,
όμως χωρίς καμμιά Ουσία,
καθώς τα πάντα πλέον ξέφτισαν,
δεν έχουνε...Αξία!

πλένω

Πλένω τα πιάτα
που έπλενε η μητέρα μου
και η μητέρα της πριν απ’ αυτήν.
Τα σκουπίζω καλά καλά
και τα τοποθετώ πίσω
στο ντουλάπι.
Πηγαίνω στο παράθυρο
και γέρνω το κεφάλι.
Η παραλία πέρα γυαλίζει
σαν κολλητική ταινία.
Με λύπη σκέφτομαι: ποιος θα υπάρξει
να συνεχίσει τούτη τη δουλειά;

Τετάρτη σήμερα. Και τι;


Τα δέντρα μού θροΐζουν την «καλημέρα» τους
(κι ευχαριστώ το βοριαδάκι γι’ αυτό)
καθώς της κάμαρας το παντζούρι ανοίγω.
Και το πουκάμισο στην απλώστρα
κι αυτό λικνίζεται για να με χαιρετίσει.
Το ανταποδίδω κάνοντας πιπί,
να κρατώ με το δεξί αυτό που εντέλει
είναι η πραγματική μου αλήθεια.
Το ρολόι κάνει τικ-τακ διακριτικά
για ένα επίλογο στον πρόλογο
που παραμένει αφανέρωτος:
τι είδους άνθρωπος δεν ήμουν
και πόσο ήθελα να είμαι.
Ο καθρέφτης του μπάνιου
με αντικαθρεφτίζει ειρωνικά
καθώς ξυρίζομαι να είμαι το πρόσωπο

που δεν γεννήθηκα να είμαι.

Αυτό είναι όλο;


Κάτω στον κήπο
ανάμεσα στην ρουνική αλφάβητο φυτών
το διατονικό κράξιμο περιστεριών
μου λέει για το υπέρτατο μεγαλείο να πετάς.
Και στην άσχημη διάθεση που ήμουν
είπα: Ώστε αυτό όλο είναι η ζωή!
Ένας ασύνδετος ήχος που χάνεται
για πάντα! Ώστε οι ιδέες μου δεν είναι
παρά κρίκοι αλυσίδας, λεκέδες στο μυαλό.
Μια ακόμη μέρα θα μου αφήσει τις φωτογραφίες της

για το λεύκωμα μιας στιγμιαίας πραγματικότητας.

Αγαπάω- Αγαπώ

Κάθε που πέφτει ο ΄Ηλιος
στον ίσκιο της Νύχτας,
αποκοιμιέμαι με το τραγούδι του γρύλλου,
και φτιάχνω Ονείρατα!
Μιλώ στην ψυχή μου
δίχως καν μία λέξη,
μέσα από μία ανείπωτη ειδυλλιακή σιωπή.
Νοιόθω, πως Αγαπάω Αργά,
όμως, Αγαπώ Σταθερά.
Μέσα μου, 
η καρδιά μου φαντάζει
με χάρτινο κρίνο!
Αγαπάω το χιόνι,
γιατί τιμά τα ψηλώματα...
Αγαπώ τ' αφροκύματα,
γιατί τιμούν
το Γαλάζιο υγρό το απέραντο.
Ωστόσο,
Αγαπάω της Ομίχλης
τα βαθίσκιωτα σύννεφα,
όπως και όσο Αγαπώ τη ζωή.
Όμως, πιότερο Αγαπάω Εκείνους
που μου εκάναν Κακό,
γιατί έτσι...με  εκάναν Καλλίτερο!!

Παναγιώτης Στανίτσας (μικρό βιογραφικό)

Ο Παναγιώτης Στανίτσας γεννήθηκε το 1974, μεγάλωσε και κατοικεί στην Πάτρα. Σπούδασε Λογιστική στο ΑΤΕΙ Πατρών.  Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε διαδικτυακούς τόπους.

Έσω σκόνη


Δεν είν’ εύκολο το τίναγμα
του μέσα βίου έξω!
Το σθένος άραγε ποιος έχει
τον έσω ρύπο θέαμα κοινό να φανερώσει;
Στρώμα πυκνό η μέσα σκόνη,
τα πάντα και για πάντα έχει καλύψει.
Τρίζουν τα οστά, το σώμα αδυνατεί
στο κάλεσμα του «θέλω» για ανάταση.
Μοιάζει αδύνατο
το βάρος αυτό να σηκωθεί.
Μα λύση άλλη δεν υπάρχει,
εντός σου πάλι πρέπει να στοχεύσεις.
Ποτέ στη σάρκα το πνεύμα μην ενδώσει,
πάντα σ’ εγρήγορση πολέμου να’ σαι,
πάντα τα όπλα έτοιμα.
Μη φεύγεις, μην παραιτείσαι,
μη λιποτακτείς,
η μάχη αυτή κερδίζεται,

αρκεί ένα τίναγμα γερό του μέσα βίου έξω.

Αναγέννηση


Ο κόσμος δεν θέλει πολλά
για να γίνει καλύτερος.
Ένα δικό σου τριαντάφυλλο αρκεί.
Μη διστάζεις λοιπόν.
Κόβε και δίνε τα καλύτερα.
Μονάχα φρόντιζε, τον κήπο σου
με νέους βλαστούς συνεχώς να εφοδιάζεις.
Σε λίγο, τα τριαντάφυλλα αυτά

θα είναι περιζήτητα.

Ποίηση και ποιητές


Ποίηση δεν είναι μόνο οι στροφές,
ούτε οι στίχοι, ούτε και οι ρίμες.
Έν’ απόσταγμα ψυχής πρωτίστως είναι.
Μια προσευχή.
Γι’ αυτό, να λοιδορήσεις μη βιαστείς το δίστιχο
που όλο κι όλο έγραψες σε όλη τη ζωή σου.
Είναι η ψυχή σου.

Ποίημα, μ’ ανεξίτηλο μελάνι χαραγμένο

Πείρα


Μικρός, τα παιδικά
τα πρόσωπα που ιχνογραφούσα,
πάντα γελαστή μορφή τους έδινα να έχουν.
Πολύ με είλκυε αυτό τ’ ανέμελο,
το ξέγνοιαστο παιδιών το βλέμμα.
Τώρα, χρόνια μετά,
σαν το μολύβι πιάσω
παιδική μορφή ν’ αποτυπώσω,
στενό το στόμα και το βλέμμα σοβαρό
αφήνει το μολύβι μου στην άσπρη κόλλα πάνω.

Σαν τη ζωή, που έχει μόλις αρχίσει να χαράζει.

Το κάδρο


Το κάδρο μου στο πατρικό το σπίτι
για χρόνια ξεχασμένο είχε μείνει
έχοντας επικίνδυνα μια κλίση πάρει.
Παράξενο.
Πώς μου είχε τόσα χρόνια διαφύγει;
Αμέσως το διόρθωσα
φέρνοντας μεμιάς το κάδρο στην ευθεία.
Επιτέλους.

Καιρός για λίγη ισορροπία.

Σκέψεις δεύτερες


Για τις επιλογές που στη ζωή σου κάνεις,
ποτέ μη μετανιώνεις.
Μην αρνηθείς της εκλογής σου την χαρά και την ελευθερία
σκεπτόμενος διαρκώς τα οφέλη
που μιαν άλλη επιλογή θα σου ‘χε φέρει.
Μπροστά σου πάντα να κοιτάζεις.
Κι αν παρ’ όλα αυτά,
δεύτερες σκέψεις το μυαλό σου κατακλύζουν,
του Λωτ τη στάση - με κάθε κόστος –να κρατήσεις.
Αλλιώς, κι αν περπατείς πάντα θα μένεις πίσω

και μια βροχή θα σε κυλήσει αρμυρό νερό στο χώμα.

ΑΝΕΙΠΩΤΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ


Μες τα άδοξα είκοσι χρόνια
Που τα πάντα σκεπάζει η σιγή
Σαν να βρίσκονται κάτω απ’ τα χιόνια
Παγωμένα απ’ το κρύο, τη βροχή
Η ψυχή μου λυγίζει από πόνο
Περπατώντας στην έρημη γη
Τα Ψαρά μου θυμίζεις χωριό μου
Την ανείπωτη κείνη στιγμή
Που στη θέση τους αλίμονο τώρα
κάποια άγρια, κάποια κραυγή
Είναι αυτή που κάνει το νόμο
Των θηρίων που ουρλιάζουν μαζί
Στα σοκάκια , στον κάθε σου δρόμο
που ληστές με τη μαύρη ψυχή
Ξεγυμνώσανε ακόμα κι εσένα
Ω, Αγία μου Συ Παρασκευή.

Αγναντεύω τα έρημα σπίτια
Που φωνή δεν ακούω καμιά
Και σαν έρχεται η μαύρη η νύχτα
Που η μακάβρια όψη χτυπά
Την ψυχή μου που γέρνει λιωμένη
Μ’ αγωνία να ακούσει λαλιά
Πέφτει τότε βαριά πληγωμένη
Ηρεμία δε βρίσκει καμιά
Kι όλο σκέπτεται τα χρόνια εκείνα
Όπως κάποτε να νιώσει χαρά
Μα του κάκου μια κουκουβάγια
Μες τη νύχτα τον τρόμο σκορπά.
Μα εγώ ποτέ δεν πεθαίνω
Θνητός δεν είμαι σαν αυτοί
Είμαι σίγουρος που όλα θ’ ανθίσουν
Δεν τα πήρε η λήθη μαζί…!


Αθήνα:

15.08.2012……….Από τη συλλογή :- ΜΕΤΡΩΝΤΑΣ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ

[είμαι στα δώδεκα μου χρόνια]


   είμαι στα δώδεκα μου χρόνια
και κάτω απ’ το μπαλκόνι μου
απλώνεται η πλατεία
με χίλια δυο αυτοσχέδια παιχνίδια
μια ανοιχτή αγκαλιά
και μια αιωνιότητα

   στα μέγαρα τριγύρω
σκορπίζει αχτίδες ο ήλιος
με κρότο ανοίγουν τα παντζούρια
για να χαμογελάσουν τα παράθυρα
ακούγονται φωνές παιδιών
πατίνια και ποδήλατα
το ανοιξιάτικο ξημέρωμα
ηχεί στα καλντερίμια
μοσκοβολάει στο χώμα

   όλα είναι σπίτι, φίλοι, γειτονιά
το αύριο είναι τώρα
κι όλα είναι φως


 (από τη συλλογή Φωτεινά παράθυρα, 2014)

Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

Έρχομαι,

Έρχομαι,

Πέρα απο τ΄ ασύνορο
υπερπέραν
ονειρεύομαι,
τα πάντα
και το τίποτα,
διαδρομη αρμονίας
μακάρι να μ΄έβλεπαν.

Αόρατη συνείδηση.

ΝΥΧΤΑΣ ΔΑΙΜΟΝΙΟ



Είδα στον ύπνο μου κόκκινα φεγγάρια
κι όλα έμοιαζαν το πυρωμένο σου σώμα,
οι παλμοί της καρδιάς μου,
εραστές του σώματος σου ,
σκαρφάλωναν την κλίμακα του πιεσόμετρου ,
ραμφίζοντας τις αναμμένες επιθυμίες.

Ω!!! ....παραθυρόφυλλα του έρωτα
σκεπάστε τον ήλιο μια στιγμή
την ευτυχία μου χωρίς προσχήματα
αιώνια να κρύψει.

Σώμα που επιθυμείς
στόμα που σωπαίνεις
βαδίζετε σιμά-σιμά
να σβήνετε τις πυρκαγιές

στους αχυρώνες των ονείρων.

Γρηγορία Πελεκούδα: Απ΄ τις σχισμές των βράχων αναβλύζουν όλα τα όνειρα! Κι εγώ θα είμαι πάντα αθεράπευτα ονειροπόλα!

 Μετακομίζω
άστεγες νύχτες
απ΄το σκοτάδι
εκεί,
όπου πληγώνεται
η σιωπή.

Τολμώ
κι ανοίγω
τις πύλες
εκεί,
που σκάβει
η έγνοια.

Παιδιά μετρούν
αστέρια
κι ονειρεύονται.
γράφει ο Δημήτριος Γκόγκας 

Η Γρηγορία Πελεκούδα γεννήθηκε στη Λάρισα ξημερώματα Πρωτοχρονιάς ενός χρόνου που δεν μπορεί ποιητικά να προσδιοριστεί.  Λάτρης των καλών τεχνών θυμάται πάντα τον εαυτό της μ΄ ένα μολύβι και μ΄ ένα πινέλο. Σπούδασε στην Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, σπουδές που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ. Στην προσπάθειά  να ομορφύνει τη ζωή της, βρήκε τρόπους έκφρασης μέσα από την ζωγραφική αλλά κυρίως μέσα από την ποίηση.
Για την κα Γρηγορία Πελεκούδα δεν υπάρχει άλλη οδός παρά αυτής της ποίησης για να εκφράσει τα συναισθήματά της και να καταγράψει όλα όσα καταδυναστεύουν τον άνθρωπο.             Αγαπά όπως η ίδια λέει «……πάνω απ' όλα τον Άνθρωπο τη ζωή τα παιδιά γιατί είμαι Μάνα, και τον έρωτα γιατί είμαι Γυναίκα!»  Αναζητά την αλήθεια μαχόμενη με τις λέξεις, ανασκάπτει τα όρια, ξεπερνά τις γραμμές τις ζωής, αφουγκράζεται τα πάθη, ανακαλύπτοντας την ομορφιά ακόμα και στο παράλογο, στο τίποτα.
Η Γρηγορία Πελεκούδα είναι μια ποιητική φωνή, που στέκεται στον ορίζοντα, παίρνοντας πάντα την θέση που της αρμόζει στις φωτεινές χορδές του.

Οι θερμές μας ευχαριστίες είναι το λιγότερο που μπορούμε να της εκφράσουμε.


Ø Γράφεις ποίηση χρόνια τώρα, όπως ουσιαστικά κάνουν όλοι οι άνθρωποι που έχουν κάποιο πάθος. Πως η ποίηση ελευθερώνει τα συναισθήματά σου; Σε ποιους κόσμους σε ταξιδεύει; Παράλληλα, ασχολείσαι με την ζωγραφική και την Μουσική. Ανήκεις ουσιαστικά ψυχή και σώμα στην τέχνη. Πόσο σε βοήθησε η ζωγραφική (εικόνα) και η Μουσική (ήχος) στην γραφή σου;

Από μικρή με ένα μολύβι κι ότι γρατσούνιζε κι άφηνε σημάδια ζωγράφιζα κύκλους καθόμουν μέσα τους και γύρω-  γύρω μου ζωγράφιζα ανθάκια γράφοντας μικρά αθώα ποιηματάκια αγάπης για τις φίλες μου.                        
Δεν γράφω πολλά χρόνια ποίηση μόνο τα τελευταία χρόνια.  Η δουλειά μου ως Ζωγράφος μου έκλεβε όλο μου το χρόνο.  Παράλληλα εργαζόμουν στην οικογενειακή επιχείρηση του Συζύγου μου. Αργότερα μετά το θάνατό του αφιέρωσα όλο μου το χρόνο στα δυό μου πάθη: ζωγραφική και ποίηση.  Η μουσική με γέμιζε συναισθήματα με νανούριζε παίζοντας πιάνο και λίγη κιθάρα, μα εκεί που άφηνα όλα μου τα συναισθήματα ελεύθερα είναι η γραφή.  Εκεί το σώμα μου εκεί και η ψυχή μου.           Εκεί κι οι πόνοι μου,  οι νοσταλγίες μου η αγάπη για τη ζωή.  Και τις ζωής τα βάσανα τ΄ αποτυπώνω βλέποντας τα πρόσωπα ανθρώπων, ακουμπώντας  τους.  Ένα φύλλο, μια αχτίδα ένα ηλιοβασίλεμα...

Ø Η μεγάλη σου αγάπη εκτός από την ποίηση είναι τα παιδιά, τα παιδιά σου. Τους μιλάς για την ποίηση. Η ενασχόλησή σου αυτή άνοιξε άλλους δρόμους επαφής μα τα παιδιά, πέρα από τους συνήθεις συμβατικές σχέσεις γονέα- παιδιών; Πως εκλαμβάνουν τα παιδιά την μητέρα ως ποιήτρια; Τους διαβάζεις ποιήματα;
Ναι  η πιο μεγάλη αγάπη, ο έρωτάς μου είναι τα παιδιά μου. Έχω δυο γιούς με πολύ καλή επαφή μαζί τους. Είναι αρκετά μεγάλοι πια, ναι τους μιλώ τους διαβάζω όταν πηγαίνω κοντά τους, βλέπεται μένω σε άλλη πόλη στο Βόλο και όταν ανταμώνουμε τους κάνω αστειάκια, απαγγέλνοντας  χαρούμενους στίχους. Βλέπετε οι καιροί έχουν αλλάξει πολύ και τα προβλήματα μας έχουν κατακλύσει. Χαίρονται για την μαμά τους και νοιώθουν άπειρο σεβασμό κι αγάπη για ότι κάνω.

Ø Διαβάζοντας την ποίησή σου, ανακαλύπτω έντονα μια ερωτική διάθεση, μια γυναικεία μορφή που μάχεται αλλά συγχρόνως επιθυμεί διακαώς να ξεφύγει…. Σε ένα ποίημά σας γράφεται:

Μια μέρα θα φύγω
απ΄ τα σκοτάδια σας
θ΄ αγκαλιάσω όλα τα όνειρα
σε χίλιες και μια νύχτες
θα πιώ αμόλυντη αγάπη
φλοίσβους
που στραφταλίζουνε
στα μάτια.

Αλήθεια Γρηγορία που θέλετε να ταξιδέψετε και από ποια ανθρώπινα σκοτάδια θέλετε να απομακρυνθείτε;

Γράφοντας ερωτική ποίηση, που βγαίνει από μέσα της ο πόνος, η θλίψη, η επιθυμία, η οργή,  πολλές φορές,  είναι διάφορα ακούσματα μα έχουν όλα κάτι τι δικό μου …..
 Βασικά είναι η απώλεια,  ο θάνατος, και ότι  το άδικο στέρησε.
 Το δε ποίημα μου, Μια μέρα θα φύγω απ΄ τα σκοτάδια σας……. ο στόχος είναι η αγάπη μου κι ο πόνος μου,  για τα δεινά που περνάμε,  για όλα μας τα όνειρα. για τα δάκρυα μας.
Μα δεν σταμάτησα ποτέ να ταξιδεύω παντού υπάρχουν ρωγμές για να ξεφεύγουμε

Ø Έχετε προσπαθήσει να αποτυπώσετε σε στίχους κάποιον πίνακά σας και το αντίθετο. Είναι κατορθωτό αυτό; Δεν θα ήταν μια πρόκληση για μια ποιήτρια σαν εσάς;
Αρκετά χρόνια πριν ταύτιζα την εικόνα με την ποίηση.  Αυτό που έβγαινε στον καμβά,  αυτό που με τύλιγε ήταν το χρώμα.  Έτσι έντυνα και τους στίχους μου.  Το ένα παρέσυρε το άλλο.

Ø Αισθάνεστε όντως  ποιήτρια; Πως γενάτε τα ποιήματά σας; Πόσο κόπος και πόνος καταβάλλεται;
Η μισή Ελλάδα γράφει ποίηση και η άλλη μισή τραγουδάει. Μέσα σ΄ αυτούς είμαι κι εγώ. Μου βγαίνει αυτό που λένε αυθόρμητα,  με παρασέρνει αλύπητα το κάθε τι. Ένας ήχος,  μια εικόνα,  ένα πουλί πού φτερουγίζει, ένα φύλλο που πέφτει κιτρινισμένο,  ένα μισογκρεμισμένο σπίτι,  φθορά του χρόνου που μέσα του ακόμη ζουν,     άνθρωποι….. μονάχοι.  Αλλά για να μην σας κουράζω τα περισσότερα,  μου βγαίνουν,  έτσι στη στιγμή με παρασέρνουν  και τα  παρασέρνω.  Πιστεύω ότι για να γράψεις πρέπει να περάσεις από πολλά σκαμπανεβάσματα,  ν΄ ανέβεις πολλές ανηφοριές,  πίνοντας απ΄ το κουτάλι,  σταγόνες μικρές πικρές χαρές,  λύπες.  Κάποτε βρέχεσαι,  την άλλη ξαστερώνεις,  λάμπεις.

Ø Και τι είναι ποίηση για εσάς;
Για μένα ποίηση είναι η ίδια η ζωή που την καρφώνεις με μελάνη χωρίς να λερώνεσαι. Ακάματη ψυχή του λόγου κι εγώ πορεύομαι στ΄ αχνάρια της.

Ø Από την μικρή συνομιλία μας, πριν από την συνέντευξη μου είπες ότι είχες (έχεις) μέντορα στην γραφή. Μπορείς να αναφερθείς σε τούτο; Χρειάζεται πράγματι κάποιος δάσκαλος ώστε ο ποιητής να γίνει καλύτερος; Δεν αρκεί η δική του δημιουργική ενασχόληση; Εγώ προσωπικά θεωρώ αναγκαία και τα δύο.
Όταν ξεκίνησα την δημιουργική μου ενασχόληση είχα πολλά ερωτήματα κι απορίες. Ναι κι εγώ πιστεύω και το θεωρώ αναγκαίο να διδαχτώ σε ότι είχα άγνοια. Με βοήθησε πάρα πολύ πως να αποτυπώνω τις σκέψεις μου κι η πένα μου να σκέφτεται πρώτα και μετά να υπογράφει..
Ø Υπάρχουν ποιητές που η δουλειά τους στάθηκε αφορμή για το ξεκίνημά σας;
Ναι οι αγαπημένοι μου ποιητές Γιάννης Ρίτσος,  Γιώργος Σεφέρης,  Κωνσταντίνος Καβάφης. Ποιητές που ο χρόνος δεν θα σβήσει από τη μνήμη μου και την καρδιά μου.  Αυτοί που μέσα από τη θλίψη, τη φυγή, το σαρκασμό, την μουσικότητα των στίχων τους, στον δυνατό ερωτικό λόγο τους,  στην σπαραχτική κραυγή απόγνωσης, στην ικεσία, ενοχή και στην τύψη,  εκεί που τα συναισθήματα δονούν και σε συντρίβουν.  Αυτοί μου άφησαν σημάδια ανεξίτηλα.
Ø Έχετε διαπιστώσει διαφορές στην ποίηση που γράφεται από γυναίκες και στην ποίηση που γράφεται από άνδρες; Υπάρχει όπως και στην ζωή, ρομαντισμός διάχυτος στην γυναικεία ποίηση και περισσότερο ρεαλισμός στους άνδρες ποιητές; Ή η ποίηση πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ….όλον;
Μου λέτε για τις διαφορές στην ποίηση από Γυναίκες που γράφουνε και στους Άντρες.  Ναι υπάρχει το διαφορετικό.  Ο καθένας έχει αυτό το κάτι  που τον ξεχωρίζει από τους άλλους  και είναι ξεχωριστός.  Έχει τα δικά του μηνύματα το δικό του ύφος, και ο ερωτισμός πιστεύω για να τον εκφράσεις ποιητικά θα πρέπει να έχεις αγαπήσει,  πονέσει,  να βιώσεις την απώλεια αλλά και το πάθος,  αυτό που σε συντρίβει,  αυτό που σε κάνει να πετάς,  αυτός ο Γολγοθάς που σε απογειώνει.
Ø Από το βιογραφικό σας απουσιάζει μια έκδοση. Αν δεν κάνω λάθος δεν έχετε εκδώσει κάτι ακόμα,  εκτός από συμμετοχή σε συλλογική έκδοση. Κάνω λάθος; Διορθώστε; Υπάρχει προεργασία για έκδοση κάποιας ποιητικής συλλογής στο μέλλον.
Όχι δεν έχω εκδώσει ακόμη ποίηση ατομική μου ελπίζω στο μέλλον.
Ø Σας εμπνέει η ζωή και ο έρωτας! Θα ήθελα να μου πείτε την σχέση σας με τον θάνατο. Φοβάστε;
Με ρωτάτε αν με εμπνέει η ζωή και έρωτας! Μα! η ίδια η ζωή είναι έρωτας κι ο έρωτας είναι ζωή. Όπως κι ο θάνατος. Ναι τον φοβάμαι τον θάνατο,  μα δεν μπορώ να τον αποφύγω. Όλα στην ώρα τους, όταν θα ρθεί. Συμβόλαιο μαζί του κανείς δεν έκανε.

Ø Θα ήθελα να μου σχολιάσετε τους στίχους σας:

Μήτε με βλέμμα
μήτε με στεναγμό
η σκέψη λεύτερη πετά.

Όταν σε πληγώνουνε, όταν σε καταρρακώνουνε,  όταν σου παίρνουν τα όνειρα,  όταν άνεργος χτυπάς τοιχώματα, πια σκέψη να έχεις λεύτερη,  με τι βλέμμα να κοιτάς πέντε παιδιά μικρά κι ανήμπορα, πνίγεις τον στεναγμό και πνίγεσαι, στον στίχο αυτό και μόνο αυτό, προσπάθησα να αποτυπώσω.  Δεν ήθελα να ξεφύγω,  γιατί θα κραύγαζα για την κατάντια που μας έχουν φέρει.


Για μένα δεν έχω πολλά να πω.  Έχω φθάσει πια σε μια ηλικία που δεν έχω χορτάσει.  Νοιώθω ότι θέλω να μάθω πολλά ακόμη,  να διδαχθώ,  να υφάνω τις σκέψεις μου,  να αναδεύσω με το βλέμμα μου τη ζωή πιο αισιόδοξα.  Για το αύριο κι όλα τα αύριο.  Γιατί το μέλλον το βλέπω να μας κατατρέχει από μια φθοροποιό αγωνία,  μια αγωνία για τον επιούσιο.  Για τα παιδιά,  θέλω να ατενίσουν  το μέλλον τους μ΄ ένα χαμόγελο περήφανο……
κι επειδή ελπίζω,  γιατί πάντα θα ελπίζω για έναν κόσμο καλύτερο θα προσεύχομαι!!!     
 Για τα αύριο μας.                               .

 Γιατί ελπίζω....!
Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το εκδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.