Το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό. Ως μοναδικό στόχο έχουμε να γίνει μικρή βιβλιοθήκη της Ελληνικής Ποίησης στο διαδίκτυο και να προωθήσει τη Ποίηση των Ελλήνων Δημιουργών. Το Ιστολόγιο είναι ανοικτό σε όλους τους δημιουργούς Ποίησης που επιθυμούν την ανάρτηση των ποιημάτων τους στο συγκεκριμένο διαδικτυακό χώρο. Μπορείτε να αποστέλλετε τα ποιήματά σας στο e-mail: dimitriosgogas2991964@yahoo.com\
Το όνομα του Δημιουργού (Ποιητή) αναγράφεται στο κάτω μέρος της κάθε ανάρτησης και στην ένδειξη : Ετικέτα



Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Αθανάσιος Βαβλίδας (μικρό βιογραφικό σημείωμα)

Ο Αθανάσιος Βαβλίδας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες και ξένες γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ισπανικά). Ασχολείται συστηματικά με την ποίηση, τον πεζό λόγο, τις μεταφράσεις και την κριτική. Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1985 και από τότε έχουν εκδοθεί μέχρι σήμερα δώδεκα βιβλία του με ποίηση, θέατρο, δοκίμια, διηγήματα, κατά κύριο λόγο από τις εκδόσεις Δωδώνη και Οδός Πανός. Συνεργάζεται τακτικά με τα περιοδικά Ήχος και Οδός Πανός. Ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί. Είναι μέλος της Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών.

Έργα του:

(2016)Οκτώ μονόλογοι και ένας διάλογος, Vakxikon.gr
(2014)Χωρίς παρόν, Οδός Πανός
(2008)Ορχήστρα φαινομένων, Δωδώνη
(2004)Ο Μεγαλέξανδρος, ο αστροναύτης και η κόμησσα, Δωδώνη
(2004)Οκτώ μονόλογοι, Δωδώνη
(2004)Στιγμές και στίγματα, Δωδώνη
(2000)Δονήσεις για μια νέα εποχή, Δωδώνη
(1991)Κλειστοφοβία, Δωδώνη
(1990)Έτη και έτη εν ποιήσει, Δωδώνη

Περισσότερα:
http://www.vavlidas.gr/index.php/features-mainmenu-27

ΑΝ - ΗΣΥΧΙΕΣ / Βαβλίδας Αθανάσιος


Κοιμήσου,
αν έχεις ανησυχίες:
το όνειρο παίρνει το "αν-"
κι αφήνει στον ύπνο τις "-ησυχίες".
Ό,τι ανάμεσα
είναι αγρύπνια σε δεύτερο πλάνο.

ΑΓΟΡΑ ΚΥΜΑΤΩΝ


Με πόσα χρήματα αγοράζεις δέκα κύματα,
με πόσα εκατό;
Μη θέλεις δάνειο βροχής;
Θέλεις τον άνεμο εγγυητή;
Τα θέλεις με ρήτρα βράχων
ή στ' ανοιχτά άνευ επιτοκίου;
Θα εξοφλήσεις με ποτάμια ή δάκρυα;
Με πόσα χρήματα
για πόσα κύματα
θα πληρώνεις την απληστία των καιροσκόπων;

Αθανάσιος Βαβλίδας

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ / Βαβλίδας Αθανάσιος


(Αφιερωμένο στον ποιητή Νικανόρ Πάρα)

Η νύχτα θα 'πρεπε ν' αλλάξει όνομα'
έχω δυο - τρία ονόματα ν' αντιπροτείνω'
πεταλούδα,
καρφωμένη στον τοίχο
χωρίς αναισθητικό, χωρίς ίχνος μέθης,
πυκνή σα μυστήριο,
φρικτή σαν έντομο που δαγκώνει,
ξεθωριασμένο χρώμα στην αχλύ του χρόνου'
σαύρα,
κολλημένη στο νερό
με ροή ασυγκράτητη, με θέρμη θανάτου,
χτυπημένη από περαστικό λιθάρι,
ελίσσεται, παραλλάζει,
μεταδίδει τους ήχους του δρόμου
για να μάθουμε ότι πέρασε'
χταπόδι,
κρεμασμένο στον αέρα
από θραύσματα πάγου ή σύνθεση τρόμου,
χλωμό στο ένα του πόδι,
πικρό στο άλλο, θυμωμένο στο τρίτο...
ένα σφιχτό χαμόγελο δράσης
σε διαστολή'
η νύχτα αντιστέκεται'
της πήραν τα φτερά, τα πόδια, τα μάτια
κι αυτή αντιστέκεται'
της πήραν το νι και το χι
για να δείχνει πως έχασε
κι αυτή αντιστέκεται'
αποφάσισα, λοιπόν, να μην της στερήσω το όνομα'
αλλά δεν κρύβω πλέον το φόβο μου
για την τύχη του οργασμού της.

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Βασίλης Σιουζουλής (μικρή αναφορά)

Γεννήθηκε στο Δομένικο Ελασσόνας. Εργάστηκε στη Μέση Εκπαίδευση ως φιλόλογος. 

Ποιητικές συλλογές: 

  • Δωμάτιο Λάρισα 1980. 
  • Χειραψίες εκδόσεις « Οδυσσέας»1981 , 
  • Τραγούδια για το Νίκο εκδόσεις ΕΛΜΕ Λάρισας 1991 
  • Η ήττα του Απογεύματος, εκδόσεις « τα Τραμάκια» Θεσσαλονίκης 1994 , 
  • Θεσσαλός Σεπτέμβρης , εκδόσεις«Τα Τραμάκια» Θεσσαλονίκης 2000,
  • Αδέξιος Περιποιητής Ανθέων, εκδόσεις  ΓΡΗΓΟΡΗ 2012 
Μυθιστόρημα 

  • « Η Ευτυχία του ’50, εκδ. «Οδός Πανός», 2006 

Χαρά / Σιουζουλής Βασίλης



Μια ζωή χωλή
 Απ’ το αριστερό σου 
Περπατάς όμως
 Ζεις 
Φαντάσου να μου πέθαινες
 Παιδί 
Και όπως είσαι 
Χαρά μου
 Εγώ σ’ αγαπώ 
Σε θέλω 

Δε λες πάλι καλά που έζησες έστω κι έτσι .

ΠΟΙΗΣΗ /Σιουζουλής Βασίλης




 Η ποίηση
 Βάζει σε κίνδυνο 
το θάνατο.
 Όταν γεννιέται ,
 Eκείνος φεύγει 
Γίνεται η ώρα παιδί 
Αγαπάει και χαίρεται 
Ο ποιητής στη σκιά της

 Η αισιοδοξία βγαίνει απ’ τις πράξεις του, η ποίηση είναι πράξη, 

ο λόγος, να την ντύνει καθώς της ταιριάζει.



(«Κάποια μέρα λοιπόν...)

«Κάποια μέρα λοιπόν κοιτάζοντας μέσα  είδα τραγούδια παλαιά χαμένα 

 να είναι πάλι στις θέσεις τους 

 γύρω από το τραπέζι 

 όπως και πριν 

 Αρχές φθινοπώρου ήταν και γεύμα στρώθηκε βασιλικό

στα πεινασμένα λόγια 

 Αργά το βράδυ ευτυχισμένη σιωπή 

 τα σκέπασε ν’ αναπαυτούν

 Έφευγα ξένος και γύριζα πάλι εγώ.

Ζήσης Σκάρος (μικρή αναφορά)

Ο Ζήσης Σκάρος (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Απόστολου Ζήση) γεννήθηκε στα Κανάλια της Καρδίτσας το 1917.Στο Γυμνάσιο Καρδίτσας πρωτοστάτησε σε μαθητικές εξεγέρσεις, με αποτέλεσμα το 1933 να αποβληθεί από όλα τα σχολεία της ΕλλάδαςΑνέπτυξε αντιδικτατορική δράση στη διάρκεια της Χούντας των Συνταγματαρχών οπότε και κατέφυγε στο εξωτερικό. Το 1980 τιμήθηκε με το Β' Κρατικό Βραβείο Πεζογραφίας για την τριλογία του «Οι Ρίζες του Ποταμού». Το 1977 εκλέχτηκε Πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, θέση στην οποία παρέμεινε ως το 1982.Τιμήθηκε με το αργυρό μετάλλιο της πόλης της Καρδίτσας. Πέθανε ξαφνικά στην Αθήνα στις 8 Μαρτίου 1997 και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.



Ποίηση
• Αργώ. Αθήνα, 1942.
• Το φλογισμένο βουνό. Αθήνα, 1954 (και έκδοση β΄ συμπληρωμένη στις Βρυξέλλες, 1971).
Πεζογραφία
• Οι δυνατοί. Αθήνα, 1938 (και έκδοση β΄ συμπληρωμένη με τίτλο Τα γεράκια της Πίνδου, 1953). 
• Ναθαναήλ Μαρκός. Αθήνα, 1943.
• Οι κλούβες. Αθήνα, 1945 (και έκδοση στο εξωτερικό από τις Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις το 1961).
• Χαραυγή. Αθήνα, 1950 (= β΄ έκδοση συμπληρωμένη του Ναθαναήλ Μαρκός).
• Ανοιχτοί ουρανοί. Αθήνα, 1957.
• Οι ρίζες του ποταμούΑ΄ · Ραγιάδες και κολήγοι. Αθήνα, 20ος αιώνας, 1960.
• Το κορίτσι με το σαντούρι. Αθήνα, Μέλισσα, 1963.
• Οι ρίζες του ποταμούΒ΄ · Αστοί και εργάτες. Αθήνα, Δωρικός, 1966.
• Τρεις νουβέλες: Οι δυνατοί – Ο νόμος – Μια πολύ πενιχρή εποχή. Αθήνα, Δωρικός, 1975.
• Ο κόσμος των ελπίδων. Αθήνα, Σύγχρονη Εποχή, 1976.
• Οι ρίζες του ποταμούΓ΄ · Αντίσταση και πόλεμος. Αθήνα, Σύγχρονη Εποχή, 1980.
• Η τιμωρία· Μυθιστόρημα. Αθήνα, Θουκυδίδης, 1982.
• Ο σημερινός κόσμος· Μυθιστόρημα· Εισαγωγή Μιχ.Μερακλής. Αθήνα, Ζαχαρόπουλος, 1983.
• Αλλαγή συνθηκών. Αθήνα, Σύγχρονη Εποχή, 1991.
• Η συμμορία των αθώων. Αθήνα, Δωρικός, 1991.
• Φωκίων · σχέδιο για μυθιστόρημα · Εισαγωγή Μ.Γ.Μερακλής. Αθήνα, Εκκρεμές, 1997.
 


περισσότερα: http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=461&t=368

Που χάθηκες!



Που χάθηκες βασίλεμα
και νούφαρο της λίμνης, 
ονείρων μου τα βότσαλα
σαν έριχνα βαθιά?
Ανασεμιά υάκινθου
διαρκώς πως αργοσβήνεις,
στης πόλης την απρόσωπη
…ισόβια καταχνιά!!

Αμόλυντη, που χάθηκες
του κύκνου ομορφάδα,
στον ήλιο καθώς φτέριαζες
μια κάτασπρη ορδή.
Άνυδρες κοίτες άφησες
σε ποταμίσιο…διάβα,
να…πνίγουν το συναίσθημα
να αυξάνουν την οργή!!

Χλωμό ηλιοτρόπιο
απόγειρες στους ίσκιους,
που χάθηκες ανέπαφο
χωρίς να σε θωρώ.
Στη καπναιθάλη έσβησες
μαζί , με τους ιβίσκους?
Αυθόρμητα από μέσα μου
αυτό, δεν το μπορώ!!

Αηδόνι αργυρόηχο,
γλυκόλαλε ερημίτη,
στη ρεματιά βουβάθηκες,
που χάθηκες κι’ εσύ? 
Τώρα των αποκρουστικών
ασμάτων μόνο η θλίψη
αφύσικα και βαρετά,
μονότονα αντηχεί!! 

Που χάθηκες εννιάφυλλη
λευκή μου μαργαρίτα
που σε μαδούσα επίμονα
να βρω αν μ’ αγαπά.
Σβήνει η πλαγιά που άνθιζες 
γεμάτη αποκαΐδια,
το βλέμμα μου που να…απλωθεί
πλέον, με τι καρδιά!

Που χάθηκες γιορταστική
ομορφιά των χρυσανθέμων,
του φθινοπώρου π’ έφερνες
ολόγλυκη χροιά.
Κακάσχημη απομίμηση 
αυτό π’ ,έχει απομείνει
σ’ ένα καλάθι πλαστικό,
κινέζικη ανθεμιά!!

Που χάθηκες μεθυστική
ευωδιά των αρωμάτων,
πίσω από κάδους σκουπιδιών
που παίζουν τα παιδιά?
Τριγύρω μου καθολική
η έκλειψη χρωμάτων,
πέφτει βαριά , ασήκωτη
θαρρείς σαν…βλαστημιά

Αρτέμης Αξαρλής.

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Παρουσίαση της Ποιητικής Συλλογής : Στις μεταμορφώσεις του Χρόνου της Φωτεινής Αγγουριδάκη


«Τα λύτρα» Ποιητική Συλλογή του Μάρκου Μέσκου που έλαβε το Κρατικό Βραβείο Ποίησης το 2013 (εκδόσεις Γαβριηλίδης)


Δήθεν αιωνιότητα

Μοναδική του ηδονή το σήμερα
με το φως του ήλιου και θάλασσα βαθιά γαλάζια
χελιδόνια που δίνουν την τροφή στον αέρα
τιτιβίζοντας ευχαριστημένα σήμερα
με το νέο δάσος και το χορτάρι και τα ζωντανά
μέρα νύχτα και με φεγγερή σελήνη πολεμούν
οι αλλόφρονες ενάντιοι στους άλλους πλανήτες
για το χρήμα το ματαιόδοξο το θανατηφόρο σήμερα
εφτά του Αυγούστου ημέρα Τρίτη, στον τροχό του Χρόνου
το έτος 2007 μετά Χριστόν — κι εσύ μόριο φευγαλέας
σκόνης ένα τίποτε.
Ενδοχώρα
Γκρίζο πρωινό σκελετωμένα δέντρα ορίζοντες τυφλοί
για ‘κει που πας κανείς δεν σε προσμένει• φώτα χλωμά
ο πεινασμένος κι άλαλος κοκκινολαίμης μόνο
βουβός ο δρόμος κρύο πολύ
πάχνη στο αναποδογυρισμένο χώμα
–άξιος είμαι πάρε με!
Σήματα

Πεινασμένος ο λόγος που καρτερεί σιωπηλά
λέξεις που σημαίνουν λέξεις που δεν σπιθοβολούν
λέξεις που εγείρονται να μιλήσουν πάλι βιαστικά
μην τάχα δεν προλάβουν…

«Η ανορεξία της ύπαρξης» Ποιητική Συλλογή της Κατερίνας Αγγελάκη Ρουκ που έλαβε το Κρατικό Βραβείο Ποίησης το 2012 εκδόσεις Καστανιώτη.

Η ανορεξία της ύπαρξης 


Δεν πεινάω, δεν πονάω, δε βρωμάω
ίσως κάπου βαθιά να υποφέρω και να μην το ξέρω
κάνω πως γελάω
δεν επιθυμώ το αδύνατο
ούτε το δυνατό
τα απαγορευμένα για μένα σώματα
δε μου χορταίνουν τη ματιά.
Τον ουρανό καμιά φορά
κοιτάω με λαχτάρα
την ώρα που ο ήλιος σβήνει τη λάμψη του
κι ο γαλανός εραστής παραδίνεται
στη γοητεία της νύχτας.
Η μόνη μου συμμετοχή
στο στροβίλισμα του κόσμου
είναι η ανάσα μου που βγαίνει σταθερή.
Αλλά νιώθω και μια άλλη
παράξενη συμμετοχή∙
αγωνία με πιάνει ξαφνικά
για τον ανθρώπινο πόνο.
Απλώνεται πάνω στη γη
σαν τελετουργικό τραπεζομάντιλο
που μουσκεμένο στο αίμα
σκεπάζει μύθους και θεούς
αιώνια αναγεννιέται
και με τη ζωή ταυτίζεται.
Ναι, τώρα θέλω να κλάψω
αλλά στέρεψε ως και των δακρύων μου η πηγή.

διαβάστε τη συλλογή: 





Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Ορμονικό άλλοθι



Δεν φταίει ο άνθρωπος
γι αυτό που είναι,
παρά οι ορμόνες του
και η δοσολογία τους στο αίμα του.
Περισσότερη τεστοστερόνη
μπορεί να βγάλει
τον επαναστάτη ή τον εξουσιαστή.
Μεγαλύτερη δόση κορτιζόλης
γεννάει τον ραγιά ή τον εξουσιαζόμενο.

Kι οι πόθοι οι ερωτικοί
τίποτ’ άλλο δεν είναι
παρά εκρήξεις ντοπαμίνης
και σεροτονίνης στον εγκέφαλό του.

*
Λ.Κατσιγιάννης

από τη συλλογή "μικρά κι ελληνικά"

ΟΠΟΙΟΣ ΔΕ ΒΡΗΚΕ ΑΝΘΡΩΠΟ / Μάριος Βασιλόπουλος





Όποιος δε βρήκε άνθρωπο
Τον πόνο να μοιράσει
Κρύφτηκε μέσα στη σιωπή
Σαν το πουλί στα δάση.

                  *
Κίτρινα φύλλα στην ψυχή
Βροχή στο πρόσωπό του
Όποιος δεν ήρθε στη ζωή
Να βρει τον άνθρωπό του.

                  *
Όποιος δε βρήκε άνθρωπο
Το χέρι του να δώσει
Έφυγε απ’ όλους πιο νωρίς
Τη νύχτα ν’ ανταμώσει.
Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το εκδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.