Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

"Φαλιμέντο"-Ποιητική συλλογή "Συναισθήματα"/ Βαρδάκας Νίκος


Άδολα, δίχως φθόνο και με περίσσιο φόβο ξεκίνησες
το ταξίδι σου το μεγαλύτερο στο φαλιμέντο . Μετάλαβες την
αδιαφορία, την ασώματη κυοφορία του ψέματος της. Αργά, συνοπτικά
και δίχως βιασύνη άρχισε να βραδιάζει.
Στο νησί του πόθου, των όμορφων στιγμών που βιώσατε οι δυο σας
έφθασες πριν λίγο. Συντεταγμένη η πομπή, των αναμνήσεων πορεύεται ενώ δεξιά
και αριστερά στέκονται το παρόν και το μέλλον. Σε κοιτάζουνε βαθιά στα μάτια
εκεί που η δύναμη προσφέρει την θέση στο κενό.
Θεό τον βάφτισες, ως άλλο είδωλο απομυθοποίησες το πρόσωπο της. Ζητάς την παρέα
του, την ευμετάβλητη κίνηση του μοιραίου. Ως άτολμος και αναποφάσιστος
διακρίνεις στο έσχατο του χρόνου το όνομα σου. Μοιάζει μνημείο λαξεμένο, με
τέχνη που το κυπαρίσσι σκιά του προσφέρει. Φαλιμέντο ,ως απάντηση στα γιατί
των δόλιων συνοδοιπόρων σου.
Σε περιμένει το φώς στην αυγή, ως ένα κλείσιμο μεμιάς των βλεφάρων.

ΝΤΟΥΡΡΟΥΤΙ / Αριάδνη Πορφυρίου


Η επανάσταση πάντα παίρνει εκδίκηση….
Ο προπάππος στους ανεμόμυλους
Το εγγόνι στη φωτιά.
Βία, τσεκούρι, φυλακές.
Σαραγόσα λιόγερμα
Μαδρίτη απομεσήμερο.
Το φως του αγώνα
Στο απόγειο ή γερτό
Σε σκίασε
Σε αυλάκωσε.
Κοφτερή αιχμή εκδίκησης.
Ένα ζευγάρι κιάλια
Δυο πιστόλια
Γυαλιά ηλίου
Όλο το βιος.
Α, και μια αλλαξιά εσώρουχα.
Ο Μπακούνιν μειδιά.
Μπουαναβεντούρα, ας τους να λένε.
Ποτέ δε θα ̉σαι ακίνδυνος.


 "Επαναστατών Ιστορίες"(Υπό δημοσίευση στην Επετειακή Ανθολογία των Εκδόσεων Διάνυσμα)

-υποψία / Κουφογάζου Φωτεινή


Η μικρότητα της ανθρώπινης σκέψης αιωρείται...
σκόνη στο άπειρον...
κατακάθεται στα μάτια μας
θολώνει το διαυγές
σαν υποψία μικρή,
ασελγεί πάνω στις λέξεις
παρακρατημένη οφειλή,
ύστατος φόρος
Λοβοτομημένη μου Άνοιξη....
στα τρεμάμενα ρεύματα των καιρών
αντιστέκεσαι σθεναρά
καταβεβλημένη η φωνή σου
σταλάζει τους απόηχους μιας αναπαράστασης
του Αναγεννησιακού σου θριάμβου
στεντόρειας εποχής συναυλία
Οι φωνές σφάλισαν την καρδιά μας
αποστάτες φρουροί,
ξεμάκρυναν τις αντιστάσεις μας
τον επικήδειο της μέρας πλέκουν νυχθημερόν
ό,τι δεν είναι κατανοητό,
βαφτίζεται σουρεαλιστικό
Σε μια τρέχουσα συμβατική δομή,
η ασυμβατότητα της δικής σου σκέψης
παίρνει εκείνες τις απότομες στροφές
αδρεναλίνη, που στο χρόνο δοκιμάζεται
φρενοβλαβής και στοχαστική....

Νέα αγάπη΄/ Σακαλής Γρηγόρης




Σάρκα μου
νέα κι ευωδιαστή
οι λευκοί σου ώμοι
καθώς προβάλλουν
μέσα απ΄το μαύρο φόρεμα
με ενθουσιάζουν
η υπεροψία στο βλέμμα σου
που μόλις με δεις
εξαφανίζεται
με κάνει τον πιο ευτυχισμένο
άνθρωπο του κόσμου
σώμα μου
άφησε τα μακριά σου μαλλιά
να με τυλίξουν
και να με ταξιδέψουν
σε θάλασσες μακρινές
σε εποχές αλλοτινές
που δεν υπήρχε δάκρυ
κι εγώ ευτυχής όσο ποτέ
να σε σφιχταγκαλιάζω
προτού χαθεί τ΄όνειρο.


ΑΧ ΜΑΤΩΜΕΝΗ ΚΥΠΡΟ ΜΟΥ / Ανδρέου Ειρήνη


Αχ ματωμένη Κύπρος μου
και τι σου μέλλει ακόμα..
σκύβω βαθιά και προσκυνώ
το άγιο σου το χώμα.
Που μέσα του στενάζουνε
Αυξεντίου κι Ευαγόρες..
πάνω από κάσες κόκκαλα
σπαράζουν Μάνες κόρες.
Που πήγε η θυσία τους;
Το αίμα τους που πήγε
που' δωσαν για την Κύπρο τους;
το "ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ" που πήγε;
Που πήγανε τα ήθη μας;
που πήγανε οι αξίες;
Βουλιάζουμε στην λήθη μας
ξεχνάμε Eλευθερίες.
Μας θάμπωσαν τα χρήματα...
αλίμονο ΠΟΥ ΠΑΜΕ
που στα δικά τους μνήματα
χωρίς ντροπή πατάμε;
Και τρώμε και χαιρόμαστε
μες σε χορούς και γέλια,
για σένα δεν νοιαζόμαστε
μόνο για... τσιφτετέλια....
Αχ ματωμένη Κύπρος μου
και τι σου μέλλει ακόμα
σαν κι ο στερνός ο πρόσφυγας
θα μπει μέσα στο χώμα;
Σαν σε ξεκοκκαλίσουνε
για μίζα θα σε δώσουν
και ΦΤΟΥ στα ΚΕΚΤΗΜΕΝΑ τους
σαν θα σε παραδώσουν

ΣΕΜΝΟ /Kokaveshi Dhimitër


Πνοή, σε κύμα
άφηνε
με τα χειρόγραφα 
ακτής
ορκίστηκε, σαν κύμα;...
Επανέρχεσαι
κι εργάζεσαι μ' αθόρυβους
ρυθμούς
ω κινητήρα της ψυχής
σαν αφιερώνεις
βάθη;... Να ξεπερνούν
της θάλασσας
δεν βρήκα..., το σεμνό!...
Αντιμετώπιζα
της διαφυγής όπως
το κύμα σου!...
Σ' αναφορές του σχετικού
πολύ φτηνό
το εύθικτο!... Δικό σου. 

ΛΥΔΙΑ ΛΙΘΟΣ / Αρετή Γουργιώτου


Κοιτούσα τον ήλιο της ζωής μου να γέρνει.
Μαβιές και κοκκινωπές αποχρώσεις ρυτίδωναν ουρανό και ψυχή βάφοντας αιμάτινο το πέλαγος.
Η γλυκειά αίσθηση της άφατης ομορφιάς ανταμώθηκε με της καρδιάς μου το παράπονο.
-Γιατί;
Γιατί διάβηκαν τόσα δειλινά
και κοντεύει το στερνό;
Αίφνης, ένα φως υπερκόσμιο έσβησε τον ήλιο.
Ήσουν Εσύ ,θαλασσόφερτη παρουσία ,που απρόμενα ανεδύθης από τα βάθη με κοχύλια και φύκια στα μαλλιά.
Με τον έρωτα της νιότης σου με κατέκλυσες!
Και οι ρωγμές του Χρόνου ευλαβικά απόδρασαν και έδωσαν θέση στην Αγάπη , την τόσο ασυνταίριαστη ,
μα άσπιλη κι αμόλυντη κι ατέρμονη.
Και τώρα το λιόγερμα έγινε ρόδινη Ηώς .
Ο ήλιος πια σταμάτησε να δύει.
Αναγέννηση!!!

Από την ποιητική συλλογή
"ΛΥΔΙΑ ΛΙΘΟΣ"
(Ο τίτλος είναι
κατοχυρωμένος)

ΕΡΗΜΟ ΠΟΙΗΜΑ / ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ


Όσο το γράψιμο διαρκούσε
ένοιωθε κούραση μα και χαρά.
Το ποίημα γραφόταν σα να 'χτιζε σπίτι.
Κάθε καινούργιος στίχος κι ένα καινούργιο δωμάτιο.
Εδώ το υπόγειο, εκεί η κάμαρα.
Τώρα το σαλόνι με φώτα κι έπιπλα λαμπρά.
Κι ο ποιητής να στριφογυρνά έκπληκτος,
να μπαινοβγαίνει από στίχο σε στίχο
σαν από δωμάτιο σε δωμάτιο,
ζώντας ολόκληρη ζωή μέσα του.
Όταν το ποίημα τελειώσει,
σα σπίτι κι αυτό θα κλειδωθεί
μ' ελάχιστα πράγματα μέσα του αφημένα.
Τα άλλα - τα πολλά -
τα παίρνει φεύγοντας ο ποιητής μαζί του.

Η ομιλία της Σιωπής΄/ Βρακά Στέλλα


Σαν ένα ντροπιάρικο λουλούδι,
που δεν κάνει θόρυβο,
νικημένο απ' την μεγαλοπρέπεια,
του τριαντάφυλλου,
σωπαίνω.
Περιμένω ν' αγκυροβολήσει το καράβι σου,
στο λιμάνι της θάλασσάς μου
κι εγώ στην προκυμαία να φωνάξω: Παρούσα.
Το βράδυ πριν ξαπλώσω,
ετοιμάζω το σκηνικό της αγρύπνιας μου.
Καταφέρνω να κουβεντιάζω ολομόναχη
και μου αρέσει να επαναλαμβάνομαι.
Τα αρώματα των δικών σου λέξεων,
τα γνωρίζω όλα.
Κάποτε αφήνεις κι ένα άλλο, νέο,
στο έρημο δωμάτιο
και σ' αγαπάω πιο πολύ.
Κρατώ τα λογιστικά του έρωτα.
Κέρδη και ζημίες.
Θυμιάζει το όνειρο τις ζημίες
και τις προσθέτει στα κέρδη.
Πλούσια λοιπόν.
Σ' έχω ζήσει πολύ κι ας είσαι απών.
Δεν σε ανάθρεψα στο μυαλό μου.
Αποφάσισε η ψυχή μου, να μην μου λείπεις.
Σταυρωμένη κι αναστημένη ταυτόχρονα.
Μου έπαιξες ένα χαμόγελο, σήμερα.
Γι' αυτό είμαι ευγνώμων, στην καλοσύνη
του καιρού της μέρας.
~Στέλλα Βρακά~

ΣΤΙΓΜΗ / Χιόνης Αργύρης


Οι καμινάδες
χέρια ικεσίας
στο Θεό της σιωπής·
η πολιτεία
προσεύχεται μες στη νύχτα.

ΠΛΗΡΩΜΗ / Χιόνης Αργύρης


Στη μέση του μεσημεριού
η δίψα σου·
στης δίψας σου τη μέση
ένα πηγάδι
δίχως νερό,
γιομάτο σαύρες
και ψοφίμια.
Κι έσκυψες
πάνω σαπ’ το πηγάδι
κι έκλαψες
κι εκείνο σου ’πε,
«ευχαριστώ για τη δροσιά»
.

(Γιατί έκαψες τη στέγη μου;) / Χιόνης Αργύρης


"Γιατί έκαψες τη στέγη μου;»ρώτησα τη
φωτιά.
«Για να κοιτάς τον ουρανό ανεμπόδιστα»
μου απάντησε.
Από μιαν άποψη είχε δίκιο, τον έβλεπα
όντως ανεμπόδιστα, αλλ’ ήταν τόσο άδειος,
που έφτιαξα καινούργια στέγη αμέσως.

Είν΄ αρκετό το μέσα μου κενό, δεν θέλω κι

άλλο πάνω απ΄το κεφάλι μου.

χέρια / Χιόνης Αργύρης

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους
Τα δίνουν –τάχα χαιρετώντας– σ’ άλλους
Τ’ αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες
Ή –το χειρότερο– τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε
Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα
Ένα σωρό ποιήματα άγραφα.

Ο Τζουτζές / Χιόνης Αργύρης



               Στον Νίκο Ζούδιαρη


«Κάνε με να κλάψω» είπε ο βασιλιάς
«κάνε με να κλάψω» είπε και γέλαγε.
«Χάθηκε η μάχη, κάνε με να κλάψω»,
χάθηκε ο διάδοχος» είπε και γέλαγε.
«Ο εχθρός μου νίκησε, κάνε με να κλάψω,
χάνεται η χώρα μου» είπε και γέλαγε.

«Δύναμη στο κλάμα» είπε ο τζουτζές
«δεν έχω καμιά»» είπε και γέλαγε.
«Των δακρύων την τέχνη δεν μου τη διδάξανε,
δεν μου τη ζητήσανε» είπε και γέλαγε.
«Με διαταγή σου, έγινα χαρούμενος,
Ξέμαθα στον πόνο» είπε και γέλαγε.
«Τώρα, πώς θα κλάψω;» είπε ο τζουτζές.
«Τώρα, πώς θα κλάψω;» είπε ο βασιλιάς.
«Τώρα, πώς θα κλάψω;» είπε και γέλαγε.

Ό,τι περιγράφω με περιγράφει (μικρό απόσπασμα) / Χιόνης Αργύρης

......
Το σπίτι μου δεν βρίσκεται σε όροφο· ισόγειο είναι χωρίς υπόγειο. Ποιος μου χτυπά λοιπόν, τις νύχτες, το πάτωμα από κάτω, ποιος μου φωνάζει οργισμένος: "Χαμήλωσε τη μουσική· υπάρχει κόσμος που κοιμάται, κόσμος εργαζόμενος, νεκρός από τον μόχθο!". (από την ενότητα "Εκδοχές του τέλους, 

.......
Η φωνή της, στο τηλέφωνο, ήταν τόσο γλυκιά, τόσο ζεστή, τόσο φρέσκια, που του' ρχότανε να φάει το ακουστικό. Τό'φαγε κι ήτανε γλυκό κι αφράτο σαν τσουρέκι. Τώρα, η φωνή της ηχεί, μέσα στα σπλάχνα του, ακόμη πιο γλυκιά, ακόμη πιο ζεστή, ακόμη πιο φρέσκια. (από την ενότητα "Παίγνια και σάτιρες")

Το ωραίο καλοκαίρι / Χιόνης Αργύρης

Ήταν ωραίο αυτό το καλοκαίρι
ήταν ωραίο αλλά και επικίνδυνο

Μια κάτασπρη τουρίστρια τα `φτιαξε με τον ήλιο
κοιμήθηκε μαζί του μέρες μήνες
σκούρυνε, αφομοιώθηκε απ’ το τοπίο
τώρα οι δικοί της την αναζητούν μέσω του Ερυθρού Σταυρού

Ένας παππούς που έκανε αμμόλουτρα
ξεχάστηκε θαμμένος μες την άμμο
όταν τον θυμηθήκανε μετά από μέρες
σηκώσαν το καπέλο του, δεν ήταν από κάτω

Ένα παιδί δαρμένο έγινε αχινός
αν τους βαστάει τώρα ας με ξαναδείρουν, είπε
πήρανε ο μπαμπάς κι η μαμά μαχαίρι και πηρούνι
και χωρίς να τρυπηθούν, του φάγαν την καρδιά

Βαθιά, ένα καράβι έμενε ακίνητο
ακίνητο ένα καλοκαίρι
φυσούσαν άνεμοι, φουσκώναν τα πανιά
δεν έλεγε να φύγει, τι περίμενε, τι περίμενε
κανείς δεν ξέρει

Ήταν ωραίο αυτό το καλοκαίρι
ήταν ωραίο αλλά και επικίνδυνο
κανείς δεν ξέρει
ήταν ωραίο αυτό το καλοκαίρι
κανείς δεν ξέρει

Κυριακή, 15 Ιουλίου 2018

ΣΤΗΝ ΑΜΜΟΥΔΙΑ / Πλειώνη Μαριάνθη


‘Εχω στην άμμο ένα μυστικό
κρυμμένο σε πολύχρωμο κοράλλι
το κύμα περιμένω να ΄ ρθει πάλι
μαργαριτάρι να το κάνει στον βυθό
Παλάτια χτίζω στη χρυσή την αμμουδιά
μ΄ άστρα κεντώ ένα ασημένιο στρώμα
το καλοκαίρι λούζεται σε γαλανά νερά
κι όλα τα βάφει στο χρυσό του χρώμα
Βαρκούλα περιμένω να φανεί
τ΄ όνειρο μακριά να ταξιδέψει
κι αν χρειαστεί χρυσάφι να ξοδέψει
αμέτρητο στην αμμουδιά θα βρει

Η ΆΝΟΙΞΗ / Πλειώνη Μαριάνθη


ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ / Μαριάνθη Πλειώνη



Άπλωσες δίχτυα καλοκαιράκι,
πάνω στο κύμα το γαλανό.
Τσαμπί σταφύλι στο ένα σου χέρι,
στο άλλο καπέλο ψάθινο.
Σαν αεράκι έρχεσαι, φεύγεις,
πουκαμισάκι χρωματιστό,
ψηλά αρμενίζεις κι ύστερα γέρνεις,
στην αμμουδιά χάδι χρυσό.
Μια ζωγραφιά είσαι καλοκαίρι,
στης θάλασσας την αγκαλιά,
κοράλλι με μαργαριτάρι
σε καταπράσινα νερά.
Ευλογημένο καλοκαιράκι,
του ήλιου παράθυρο ανοιχτό.
Ευχή που κάνουν παιδιά στ΄αστέρια,
στη γη να ΄ρθείς, δώρο ακριβό!

Σάββατο, 14 Ιουλίου 2018

Γιώργος Λογ. Χιωτάκης (μικρό βιογραφικό)

Ο Γιώργος Λογ. Χιωτάκης γεννήθηκε στην Κάρπαθο. Πιο συγκεκριμένα: (Απέρι Καρπάθου, 23 Απριλίου 1922 - Απεβίωσε στη Ρόδο, 22 Σεπτεμβρίου 2014)Σπούδασε Νομικά. Ασχολήθηκε με την πολιτική. Εξελέγη δήμαρχος Ρόδου (1964) και δύο φορές βουλευτής Δωδεκανήσου (1981-1989).



Έργα του

  • Άνθη ζωής
  • Ζωή και στόχοι
  • Ζωή και στόχοι - Βιβλίο δεύτερο
  • Η θητεία μου στο Κοινοβούλιο
  • Μπροστά στα πολιτικά προβλήματα
  • Πορεία Ζωής
  • Πορεία Ζωής - 2η Έκδοση
  • Στάση ζωής


Η ΖΩΗ / Χιωτάκης Γεώργιος

Σπάζεις τη φύτρα του φυτού 
κι όμως ξανά φυτρώνει, 
κόβεις το νήμα της ζωής 
που όμωςξαναρχίζει 
απτόητη, ακάθεκτη
πορεία στον Πλανήτη. 
Τεράστια η δύναμη 
μέσ΄ τη ζωή φωλιάζει 
ανίκητη, ακτύπητη
το θάνατο κερδίσζει, 
τον αγνοεί, τον αψηφά,
τα πάντα ζωντανεύει
και μόνη της "βασίλισσα"
στη Γη μας παραμένει. 

Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2018

Εύα Λιάρου - Αργύρη (μικρή αναφορά)

Η Εύα Λιάρου - Αργύρη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1940.  Σπούδασε κλασσική φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. 
Είναι τακτικό μέλος της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης. 
Έχει τιμηθεί στο εξωτερικό με διακρίσεις και βραβεία όπως: 


  • Βραβείο "Jean Monnet" Γένοβα Ιταλίας 1993, 
  • Βραβείο "Goggia di Luna", La Srezzia 1994, 
  • Ειδικό βραβείο του Caneau Stefanois, Saint d' Etienne, Γαλλία 1995, 
  • Τιμητική πλακέτα και βραβείο APPEL, Biscarosse France (Centre Essais de pays Landois) 1995. 
Ποιήματά της μεταφράστηκαν στα γαλλικά, ιταλικά, ινδικά και έχουν δημοσιευθεί σε ξένες ανθολογίες και περιοδικά (Portique, L' Europa racconta κ.α) και σε ελληνικά περιοδικά όπως "Λέξη", "Παρατηρητής Ιωαννίνων", "Φωνή Πωγωνίου", "Νουμάς", "Εξάντας", "Τερμίτης".

ποιήματά της μπορείτε να διαβάσετε στη σελίδα: https://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=24071.0


Έργα της


2009Γοργίας ο Λεοντίνος, University Studio Press
2009Των κρυστάλλων μνήμη, Οδός Πανός
1995Μεταβάσεις, Δωδώνη
1997 : Συμπλοκή παραστάσεων 
1999: Το μεταξύ των ζευγμάτων 
1992: Και με σκιές και με τις λάμψεις
2003: Το άρωμα της Άνοιξης και του θανάτου

Συμπλοκή παραστάσεων: Ποιητική Συλλογή της Λιάρου-Αργύρη Εύας από τις εκδόσεις Νέα Πορεία, Θεσσαλονίκη, 1997

Αποστροφία Αφροδίτη

Μα ποιος είναι ο δαίμονας
που δε με αφήνει να σου ανήκω;

Κοίτα με
φως εωθινό

Μίλα μου
χείλι αλάλητο

Φίλα με
στόμα αφίλητο

Δέσε τις συλλαβές των εποχών
Λύσε τη ζώνη των ωρών

Πολεμικό μου χέρι

Κρύψε με στους ανθήρες σου

Κρίνο της εντροπίας


**

Εποχιακή απομόνωση

Ερωτευόμαστε
αποκλίνοντας διαρκώς

Αλλού ξυπνάει η Άνοιξη
τα περιβόλια ανθίζουν άλλοτες

Ερωτευόμαστε
σμίγοντας
με της νύχτας τα βελούδα
σαν ώρες δειλινές
αυγερινές σαν ώρες

Δημιουργούμε τη σιωπή
Τα νέα και τα ανόμοια αλφάβητα
που μας προτείνουν
της ζωής μας μιαν άλλη εκδοχή

Αποκομμένοι όσο ποτέ
όσο ποτέ απελπισμένοι
ποτέ τόσο τόσο απωλεσμένοι

σε κύκλους άλλων κύκλων


**

Η αρχιτεκτονική της λάσπης
 

Η λάσπη εδώ με δάκρυα
έχει γίνει
(Μπωντλαίρ)

Φωλιά μου κρατήσου ψηλά από το έδαφος
Θα ’ρθει χειμώνας
Θα ’ρθει πάγος
και μελανόφτερη
θα ’ρθει η νύχτα

Κρατήσου φωλιά μου από το σίγουρο κλαδί
Γιατί με άχυρα
και με χώμα
και με δάκρυα
πλάθεται τούτη η λάσπη

Ω πόσο ασταθείς είναι οι φωλιές
και πόσα τρόπαια έχει η πτώση
Σε δείπνα μυστικά να έβλεπες
πώς τ’ απολαμβάνουν τα μυρμήγκια

Κάθε μυρμήγκι ξέρει

Μεταβάσεις: Ποιητική Συλλογή της Εύα Λιάρου-Αργύρη από τις εκδόσεις Δωδώνη, Αθήνα, 1995

Η λύση των χορδών

Αυτή η γλυκιά κιθάρα να μην ξανακουστεί
βουβή στην καμάρα της να κλειστεί
και κει ας μείνει κρεμασμένη

Γιατί η φωνή
Γιατί το χέρι
Γιατί η ψυχή και η ψυχή

Αυτός ο κίτρινος ποταμός
Είναι πνιγμός
Είναι θυμός
Και είναι το κλωθογύρισμά του

Μια δοξαριά και σπάζουν οι χορδές.

Κι αν χαλάσει λοιπόν η αρμονία
θα χαλάσει για μένα.


**

Υακίνθια

Ο λόγος
που χανόμουνα μέσα στην αγκαλιά σου
και η συνήθεια
να τρέχω κοντά σου χωρίς λόγο
Στον ίδιο πάλι δρόμο
πάντα την ίδια ώρα

Να τρέχω
για να τρέχω μες σε μια νέα βλάστηση
στο πάλι λάβρο αγέρι μιας ζωτικής ψευδαίσθησης
Κει που οι αγώνες του έρωτα, ο έρωτας των λουλουδιών
κι ο έκτροπος ο δίσκος του Απόλλωνα
Σκοτώνει ο φονικός το μυροβόλο Υάκινθο

Σκοτώνει και στοιχειώνουν οι στάλες του αίματός του

στα όνειρα του Θεού


**

Ο τελευταίος ορίζοντας

Μισώντας την και μισώντας την
έφτασε να την αγαπήσει

Μόνο την ώρα που θα τέλειωνε ο ανοιχτός
ο Πόλεμος
Πάνω στη στιγμή που θα πέθαινε

Κοιτάζοντας βαθιά μες στων ματιών της
τον απέραντο βυθό από σιμά τοπία μακρινά

Όπως ο Αχιλλέας αγάπησε την Πενθεσίλεια
την ώρα που τρυπούσε την καρδιά της
Σιδερομαχαιριά

Κρατώντας την ερωτικά πρώτη και τελευταία φορά
Την αναγνώρισε

Και βλέπει το αληθινό πρόσωπο της Αμαζόνας
Πέρα απ’ τα ματωμένα παραπετάσματα
Πιο πέρα απ’ τη σκιά των όπλων
Κλείνει τα μάτια του και βλέπει.


**

Οι κύριοι συνωμότες
Βροχή που δεν ακούγεσαι
Ψυχή που δε σε βλέπω
Ο ήλιος που δεν έβγαινε
Ο αέρας που θυμώνει

Κι όλα ανακατεύονται
και κύκλοι του ορίζοντα
και των νησιών ηφαίστεια
κι ασύμμετρα του κόσμου

Για να μη δω τα κύματα
πως τσάκισαν τ’ αμάθητα σκαριά

και πως εκοκκινίσανε

τα σπλάχνα της θαλάσσης.





Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2018

Απώλεσα τις λέξεις στην φωτιά / Βρακά Στέλλα

Απώλεσα τις λέξεις στην φωτιά
του Έρωτα
κι όλα τα λόγια κάρβουνα.
Κι αυτή η φωτιά να κυματίζει φως
και να φυσάει κατά πάνω μου.
Το ανερμήνευτό σου παύει την φωνή
της πένας.
Μα είσαι ωραίος
σαν απόδειπνος ουρανός
με όλους τους ήλιους στα μάτια.
Είσαι το μελάνι που γράφω
όταν ψάχνω τους ανοιξιάτικους δρόμους σου.
Είσαι η όψη στον καθρέφτη μου.
Την στιγμή που μ' αγγίζει το χάδι σου
την στιγμή που ανασαίνω την πνοή σου
αυτή την άγια στιγμή
ολόσωμος ο έρωτας
με βάζει σε μια επίπλαστη μα ευδαιμονική
αιωνιότητα.
Κι η κατάργηση του ποιήματος
γιατί φλέγονται καιόμενες οι λέξεις
στο Μυστήριο αυτό της Ιερής στιγμής
είναι η λύση.
Μα είσαι τόσο ωραίος
σαν απόδειπνος ουρανός
κι όλα τα σύμφωνα και τα φωνήεντα
βουτάνε στο μελάνι
για να ιστορήσουν τις αίτιες ανάσες μας.
~Στέλλα Βρακά~

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι ποιητές και ποιήτριες να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια του διαχειριστή του Ιστολογίου αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους

στο e-mail : dimitriosgogas2991964@yahoo.com προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.

Θα θέλαμε να τονίσουμε ότι σεβόμαστε πλήρως τα πνευματικά δικαιώματα του κάθε δημιουργού, ποιητή και ποιήτριας και επισημαίνουμε πως όποιος δεν επιθυμεί την ανάρτηση των ποιημάτων του ή κειμένων στο παρόν Ιστολόγιο, μπορεί να μας αποστείλει σχετικό μήνυμα και τα γραπτά θα διαγραφούν.

Τέλος υπογράφουμε ρητά ότι το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό και πως δεν η ανάρτηση οποιουδήποτε κειμένου, ποιήματος κτλ γίνεται με μοναδικό στόχο την προβολή της ποίησης και την γνωριμία όλων όσων ασχολούνται με αυτή, με το ευρύτερο κοινό του διαδικτύου.