Κυριακή, 2 Αυγούστου 2020

ΑΠΟΛΛΩΝ – Ο ΚΟΙΝΟΣ ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ Της Ράνιας Γάτου


Νέκταρ και αμβροσία της Θέμιδος
Στα βήματα της γέννησής σου
Βυθός που βύζαξε το ταξίδι σου
Στο χρόνο με τη γέννησή σου Θεέ Απόλλωνα
Προστάτη των καλών τεχνών και αιώνιε έφηβε.

Η γη κι ο ουρανός σε φανερώνουν
δυνατά ως θεό της θεραπείας
φιλοξενώντας σε η αρχαία Ελλάδα
θεό του φωτός

Εσύ που σκότωσες τον δράκοντα Πύθωνα
Μας έμαθες να σε τιμούμε σήμερα
Καταφεύγοντες σε νέους χρησμούς
Τη νύμφη Ιατρική.

Όμορφος ανάμεσα στους ανθρώπους
Αρμονικός και ζηλευτός
πλάι στην ερωμένη σου Δάφνη
την κόρη του θεού Πηνειού της Θεσσαλίας.

Ιερό δέντρο της αγάπης και του έρωτα
Ξαναπέκτησες σήμερα την ιερή τέχνη της Ιατρικής
Προσφέροντας το θρόνο σου και τη συγκομιδή σου
Στους νέους φερέλπιδες της αθάνατης τέχνης.

"AMOUR ΞΥΠΝΗΣΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ": / Ράνια Γάτου


γεια σου αγάπη
που αρμενίζεις τη λαχτάρα της θάλασσας
γεια σου αγάπη
που ανασαίνεις
σε τούτον τον κόσμο
σαν το καράβι στους κάβους της θάλασσας
ξανθός άγγελος
στους όρκους σου κοιτώ
το βαθύ ουρανό της αγάπης

είσαι ένα αστέρι στο φως
που το φίλησα
είσαι ένα αίμα μυστικά που λατρεύω
πριν απ' το θαύμα και τώρα σε αγάπησα
πριν απ' τον ήλιο να σου στείλω
τ' αγέρι

με μαγεύεις σαν πράσινη θάλασσα
που κελαηδά
με χαϊδεύεις
σαν να γίνεσαι αιώνια δόξα

η παρρησία σου
που τώρα κοιτώ
δεν σε αρνήθηκα αγάπη
δεν σε χώρεσα

Όποτε σε αφήνω, ξεψυχάω


Όποτε σε αφήνω, ξεψυχώ (ο θάνατος πρέπει να είναι μοναχικός σαν κι εμένα).
Ονειρεύομαι να  κρύβω όνειρα για τη χαμένη αγάπη σου, και η καρδιά μου στέκεται ακόμη μέσα  μου.
Ατενίζω στα αγαπημένα μου γιορτινά κέικ – θα ήταν αλμυρά για μένα τώρα –
Και το κρασί ροδιού (μόλις γλυκό στα χείλη μας) πικρό, πικρό σαν χολή πουλιού.

Αγγίζοντας τις μύτες με σένα, αγάπη, το φιλί σου μονάχα, και η καρδιά μου που ψελλίζει, μιλάει   καθαρά:
Ανάπνευσέ με περισσότερο από την αναπνοή σου, άσε με να ζήσω! Άνδρας που είχε σημασία για  μένα,
Ο ίδιος ο Θεός σε έδωσε  σαν ιερό του δώρο, την αγάπη μου να ζήσει για πάντα. 


Πηγαίνω στην κάτω πλευρά στο Κανάλι του Βασιλικού Νερού


Πηγαίνω στην κάτω πλευρά στο  Κανάλι του Βασιλικού Νερού, με  άδεια για να παρακολουθήσω τη Γιορτή του Ήλιου.
Θέλω να περιπλανηθώ εκεί όπου οι σκηνές βρίσκονται στο άκρο της λίμνης του Μέρτιου.
Θα βιάζομαι – δεν μπορώ να σιωπήσω- συλλογιζόμενη την ιερή μέρα του Θεού,
Γιατί  ίσως θα  δω  την αληθινή αγάπη μου να  περάσει με προορισμό τους Οίκους Προσφοράς.
Θα  μείνω εκεί με σένα στο  στόμα  του Μέρτιου (καρδιά, είσαι μαζί μου ή πίσω στην πόλη του Ήλιου;),
Έπειτα θα επιστρέψουμε στον Δενδρόκηπο του Οίκου Προσφοράς, όπου θα κλέψω από το άλσος κοντά στους ευκτήριους  οίκους
Ένα κλαδί για τη φτερωτή της γιορτής.
Εκεί μπορώ να παρακολουθώ όλη τη γιορτή.

Με τα μάτια μου να  στρέφονται στον ιερό κήπο, και τα χέρια μου γεμάτα ανθισμένα κλαδιά,
Και τα μαλλιά  μου βαριά με αλοιφές ζαχαροπλαστικής,
τί θαυμάσια Κυρία θα είμαι! –
Ντυμένη ωραία σαν πριγκίπισσα, για τον Ήλιο, τον Κύριο των Δύο Χωρών, την ημέρα της γιορτής  Του


ποίημα «Λατρεία του Δίσκου του Ήλιου – Ύμνος στον Άτεν (που αντιστοιχεί στον αρχαιοελληνικό θεό Απόλλωνα)»

Η αυγή σου, Ο Ήλιε, ανοίγει το νέο ορίζοντα
Και κάθε βασίλειο που εσύ έκανες να ζει
Κατακτιέται από την αγάπη σου, όπως η χαρούμενη Μέρα
Ακολουθεί τα βήματά σου στην ευχάριστη ειρήνη.

Και όταν εσύ το θέλεις, όλος ο κόσμος είναι ζοφερός.
Τα σπίτια είναι τάφοι όπου οι τυφλοί ανήκουν στο θάνατο.
Μόνο το λιοντάρι και το φίδι κινούνται
Μέσα από το μαύρο φούρνο της άγρυπνης νύχτας.

Αυγή στην Ανατολή πάλι! Η γη ξύπνια,
Και οι άνθρωποι πηδάν από τον ελαφρύ ύπνο τους με τραγούδι.
Λούζουν τα σώματά τους, τα ντύνουν με φρέσκα ρόύχα,
Και σηκώνουν τα χέρια τους σε ευτυχισμένη λατρεία.

Τα βόδια ξανά στα χωράφια
Τα πτηνά πετούν στο βάλτο και σηκώνουν τα φτερά τους
Επίσης σε λατρεία, και τα κοπάδια
Τρέχουν με χαρά σε όλα τα ευχάριστα λιβάδια.

Και βόρια και νότια στον εκθαμβωτικό ποταμό
Τα πλοία σηκώνουν τα πανιά τους και παίρνουν την πορεία τους πριν από σένα.
Και στον ωκεανό, όλα τα ψάρια των βαθιών νερών
Κολυμπούν στην επιφάνεια για να πιούν στο φως σου.

Η καρδιά σου δημιούργησε όλα, αυτή τη γεμάτη γη,
Ο λαός της, τα κοπάδια, τα πλάσματα που πηγαίνουν πίσω
Τα πλάσματα που πετούν στον αέρα, και στη γη και στη θάλασσα,
Εσύ πράγματι τα δημιούργησες όλα μέσα στην καρδιά σου.

Οι άνθρωποι και οι μοίρες τους είναι δικοί σου, σε όλους τους σταθμούς τους,
Οι πολλές γλώσσες τους, τα πολλά χρώματά τους,
Όλα δικά σου, κι εμείς που από μέσα από τους λαούς
Εσύ έγινες διαφορετικός, Δάσκαλος της Επιλογής.

Και να, σε βρίσκω και στην καρδιά μου,
Εγώ, ο Ακενατόν, σε βρίσκω και λατρεύω.
Εσύ, του οποίου η αυγή είναι ζωή, του οποίου η δύση, θάνατος,
Στη μεγάλη αυγή, τότε πάρε με, τον γιό σου.


Ποιήματα της Αρχαίας Αιγύπτου σε ματάφραση


«Ο έρωτας της πολυαγαπημένης μου τρέχει στην όχθη του ποταμού.
«Ένας κροκόδειλος είναι κρυμμένος στη σκιά του,
Και όμως μπαίνω στο νερό και δε φοβάμαι το κύμα.
Νιώθω μέσα σ’ αυτό ένα θάρρος αδίσταχτο,
Και το νερό είναι στερεό κάτω απ’ τα πόδια μου, σαν χώμα.
Είναι ο έρωτάς της, που με κάνει δυνατό.
Αυτή είναι για μένα ένα βιβλίο μαγεμένο»




...

«Όταν τη φιλώ, τα χείλη της ανοίγουν
Κι εγώ ευφραίνομαι όπως σαν πίνω μπίρα.
«Ας ήμουν η μαύρη σκλάβα που την περιποιείται,
Θα μπορούσα έτσι να βλέπω ολόκληρο το σώμα της».



(μετάφρ. Ρίτα Μπούμη-Παπά)


**
«Ω, να σε βλέπω,
Είναι για με καλύτερο απ’ το να τρώγω και να πίνω».


(μετάφρ. Ρίτα Μπούμη-Παπά)



**


«μύρον χυμένο τ’ όνομά σου
Έλα να βγούμε αγαπημένε, στους αγρούς
να νυχτωθούμε σε χωριά
Και να μας βρει το χάραμα στ’ αμπέλια…»

(μετάφρ. Γ. Σεφέρη)


Σαγίντ Κουτμπ (1906-1966) Αιγύπτιος συγγραφέας και ποιητής

Σαβίνος ο Γραμματικός (Αιγύπτιος ποιητής)

Ο Σαβίνος ο Γραμματικός πήρξε ποιητής της Αιγύπτου. Δεν σώζονται πληροφορίες. Ορισμένοι μελετητές τον ταυτίζουν με τον Τύλλιο Σαβίνο.

Χριστόδωρος (Αιγύπτιος ποιητής της εποχής του Βυζαντίου)

Ο Χριστόδωρος υπήρξε ποιητής της Αιγύπτου που έζησε κατά τον 4ο αιώνα μ.χ . Σύμφωναμε τις σωζόμενες πληροφορίεςέγραψε περί τα 6 ποιητικά έργα που κατά βάση εξυμνούσαν πόλεις. 


Ποιητικό έργο που έχει σωθεί:

Έκφρασις (περιγραφές των αγαλμάτων σ εγυμναστήριο) 


πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A7%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8C%CE%B4%CF%89%CF%81%CE%BF%CF%82

Σαβίνος ο Γραμματικός ( Αιγύπτιος Ποιητής της Αρχαιότητας)

Τύλλιος Σαβίνος (Αιγύπτιος Ποιητής της Αρχαιότητας)

«Ἰλίου ἅλωσις» / Τριφιόδωρος


Αρχαίο κείμενο

Οἱ δὲ Πολυξείνης ἐπιτύμβιον αἷμα χέαντες,
υῆνιν ἱλασσάμενοι τεθνειότος Αἰακίδαο
Τρωιάδας τε γυναῖκας ἐλάγχανον, ἄλλα τε πάντα
χρυσὸν ἐμοιρήσαντο καὶ ἄργυρον· οἷσι βαθείας
νῆας ἐπαχθήσαντες ἐριγδούπου διὰ πόντου
ἐκ Τροίης ἀνάγοντο μόθον τελέσαντες Ἀχαιοί.

Μετάφραση


Κ’ οι Αχαιοί, αφού έχυσαν της Πολυξένης το αίμα πάνω στον τάφο 
και καταπράυναν την οργή του νεκρού Αχιλλέα, 
μοιράστηκαν τις Τρωαδίτισσες, 
το χρυσάφι και το ασήμι. Τα φόρτωσαν όλα στα βαθιά πλοία 
κι αφήσανε την Τροία πλέοντας πάνω στην αγριεμένη θάλασσα, 
έχοντας πια τελειώσει τα έργα του πολέμου.

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι ποιητές και ποιήτριες να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια του διαχειριστή του Ιστολογίου αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους

στο e-mail : dimitriosgogas2991964@yahoo.com προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.

Θα θέλαμε να τονίσουμε ότι σεβόμαστε πλήρως τα πνευματικά δικαιώματα του κάθε δημιουργού, ποιητή και ποιήτριας και επισημαίνουμε πως όποιος δεν επιθυμεί την ανάρτηση των ποιημάτων του ή κειμένων στο παρόν Ιστολόγιο, μπορεί να μας αποστείλει σχετικό μήνυμα και τα γραπτά θα διαγραφούν.

Τέλος υπογράφουμε ρητά ότι το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό και πως δεν η ανάρτηση οποιουδήποτε κειμένου, ποιήματος κτλ γίνεται με μοναδικό στόχο την προβολή της ποίησης και την γνωριμία όλων όσων ασχολούνται με αυτή, με το ευρύτερο κοινό του διαδικτύου.