Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2014

ΕΙΡΗΝΗ ΕΣΤΙ

Επιλέχθηκε και παρουσιάστηκε στην εκδήλωση 
"Παγκόσμια ειρήνη και σεβασμός 
στην πολιτιστική κληρονομιά των λαών" 
στη Λάρισα (27/9/2014).



ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ
Φόρεσα το πράσινο
της ελιάς
κάτω απ' το στέμμα του ήλιου
περπάτησα
σ' Ακροπόλεις και κάστρα ανάμεσα
να αγκαλιάσω ανθρώπους

ονειρεύτηκα
ήρεμες  θάλασσες
με ανεξίτηλα χρώματα
στης γης τον καμβά
την ελπίδα  της νίκης
ζώστηκα
και ύψωσα λάβαρο
τη ζωή χαρισάμενη

το σχήμα του φύλλου
ντύθηκα
στα βουνά των ανέμων
στους κάμπους
στα δάση ολόδροσα
ηχώ να χαρίσω
στις χαράδρες
μονάχη
μια χρυσή ανεμώνη
ψάλλει
την ειρήνη επί γης

και τη δύναμη της φωτιάς
στο κορμί μου φόρεσα
στα ποτάμια της ιστορίας
τον ρου να αλλάξω
να δώσω ορμή
στην παγκόσμια πηγή

ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
και ανθρωπιά ντύθηκα
παρηγοριά
στους κόρφους
των πονεμένων μανάδων
μετανάστες
στα σύνορα της ανάγκης
στις  αετοράχες ψηλά
μάτια υγρά
ψάχνουν μωρά

κάτω απ'τον ίσκιο
μιας ανταριασμένης εκκλησιάς
ενός Δωρικού κιονόκρανου
μετώπες χρυσές
καμίνι θρήνων
και σπαραγμών
του πολέμου το πέπλο
το βλέπω στο χιόνι
ματώνει

δριμύ κρύο
τρίζουν τα δόντια στο φόβο
τα άστρα
ψάχνουν το φως τους
την ανατολή να στείλουν
στις μέρες

η Ανατολή φλέγεται
κι εκείνη του όπλου η κάνη
από Δυτικά
φυσάει μπαρούτι

ο χτύπος της καρδιάς ρολόι
ανασαίνει
νιώθει
διψάει
για Παρθενώνες
ανθρώπους αδέλφια

ζωή.


ΠΥΡΟΒΟΛΗΣΤΕ ΜΕ...


Πυροβολήστε με μ’ ένα τριαντάφυλλο
Χαστουκίστε με μ’ ένα γιασεμί
Και με τα βλήματα των φιλιών
Σταυρώστε με και στείλτε με στον ουρανό
Κι εγώ θα σας το ανταποδώσω
Με μια ριπή από ανθισμένα γέλια
Μ’ ένα καθρεφτάκι που να χαμογελούν
Τα μάτια σας στα βλέφαρα του Απρίλη
Με μια ανθοδέσμη αθώες μαργαρίτες
Από τα παιδικά περιβόλια του ήλιου
Με τα πιο αμάραντα ρόδα της αιωνιότητας
Ν’ απορφανίσω τον άρχοντα του σκοταδιού.
Με αυτά πυροβόλησα και τον αράθυμο Μινώταυρο
Κι ακόμα βολοδέρνετε στην αρθραλγία του χρόνου
Αυτόχειρας με μαρμαρωμένη κόμη
Μέσα στο λαβύρινθο της λησμονιάς
Από τις οσμές και τα ανθοβολήματα
Πυροβολήστε με σας λέω, πυροβολήστε με!


Από τον κύκλο: «ΟΙ ΟΡΦΑΝΕΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ»

Περί της Λειτουργίας του παρόντος Ιστολογίου............

Αγαπητοί φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι

Όλοι σας, (αν όχι όλοι οι περισσότεροι) γνωρίζετε ότι διαχειρίζομαι το Ιστολόγιο: Οι Ποιητές που αγάπησα και άλλες μικρές (και μεγάλες) ιστορίες λόγου (Ανθολόγιο Ποίησης)
Το Ιστολόγιο άρχισα να το δημιουργώ στο τέλος του 2009,κάτω από συνθήκες ανείπωτης μοναξιάς, σε ένα μικρό νησάκι του Αιγαίου. Υπήρχε άφθονος διαθέσιμος χρόνο, που ουσιαστικά αφιερώθηκε στην ανάγνωση και καταγραφή της ποίησης. Εκεί δημιουργήθηκε και η ιδέα που μεταλλάχτηκε σε στόχο: Στην υπηρέτηση και προβολή της ποίησης και γενικά του έργου των ποιητών γνωστών και αγνώστων κατά του μέτρου του δυνατού.
Στην αρχή δειλά, μετά πιο έντονα ξεκίνησα την ανάρτηση και την δημοσιοποίηση ποιημάτων των κυριοτέρων ελλήνων ποιητών. Μετά ήρθε η σειρά των λιγότερο γνωστών, μέχρι που ακολούθησα μια τακτική που από πολλούς μπορεί να απαξιώνεται εμένα όμως με γοητεύει. Θεωρώ ότι ανήκει στην ποίηση κάθε δημιουργία. Ο χρόνος αμείλικτα θα γίνει ο κριτής και θα ξεχωρίσει το καλό ποίημα από το κακό και αυτό θα το  εξοστρακίσει…..
Σήμερα, κλείνω σχεδόν πέντε χρόνια συνεχούς ενημέρωσης του Ιστολογίου. Τα αναρτημένα ποιήματα ξεπερνούν τις δεκατέσσερις χιλιάδες. Προέρχονται  από Ποιητικές Ανθολογίες, Αναγνωστικά, Ατομικές Ποιητικές Συλλογές, Ομαδικές, από προσωπικές σελίδες ποιητών, από αποστολές μεμονωμένων ποιημάτων από τους ίδιους τους ποιητές που μου τα εμπιστεύτηκαν για να τα αναρτήσω στο ιστολόγιό μου.
Στο κάτω μέρος της κάθε ανάρτησης, φαίνεται καθαρά ό υπεύθυνος της ανάρτησης (που στο ιστολόγιο αυτό, είμαι εγώ ως ο μοναδικός διαχειριστής) και το όνομα  του Ποιητή δίπλα από την ένδειξη: Ετικέτες. Έτσι ο κάθε δημιουργός έχει την δική του αποκλειστική σελίδα. Ο επισκέπτης του Ιστολογίου αρκεί να πατήσει πάνω στο όνομα του κάθε ποιητή και άμεσα θα φανούν μόνο οι αναρτήσεις, τα ποιήματα στην προκειμένη περίπτωση του ποιητή- δημιουργού και όχι κανενός άλλου. Σαν ένα βιβλίο ποίησης. Όταν ανοίγουμε τις σελίδες του ξέρουμε ότι διαβάζουμε ποίηση του ..τάδε ποιητή και κανενός άλλου.
Με τις σκέψεις αυτές, αλλά και επικαλούμενος τον νόμο περί πνευματικών δικαιωμάτων, πρέπει να επισημάνω ότι ουδέποτε (από την αρχή της δημιουργίας του ιστολογίου) έγινε προσπάθεια εκμετάλλευσης με οποιοδήποτε τρόπο της πνευματικής δημιουργίας του κάθε δημιουργού. Οι αναρτήσεις έχουν μονάχα ενημερωτικό σκοπό. Έχουν ως στόχο την προβολή των ποιητικών έργων, την γνωριμία με το αναγνωστικό κοινό.

Πέντε χρόνια λοιπόν. Πέντε χρόνια (θα το αναφέρω) καθημερινής εργασίας.
Τελειώνοντας θα παρακαλούσα όλους σας, που μου επιτρέπεται την ανάρτηση των ποιημάτων σας, που μου στέλνεται δημιουργίες για να τα κοινοποιήσω και μέσω των σελίδων μου, εάν έστω για μια στιγμή θεωρήσετε ότι παραβαίνω  κάτι από τα αναγραφόμενα, μην διστάσετε να μου ζητήσετε το αυτονόητο. Το πνευματικό σας έργο σας ανήκει!

Ευχαριστώ που διαθέσατε λίγο από το χρόνο σας να με διαβάσετε. Είχα ανάγκη να τα αναφέρω προς άρση  παρεξηγήσεων. Δεν μου αρμόζουν……

Δημήτριος Γκόγκας






Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014

[Κάπου κάπου κοιτούσες..]

 Κάπου κάπου κοιτούσες για λίγο ήλιο, τόσα χρόνια ρημαγμένος/ στις λακιές του προσώπου σου, μετρούσες χρόνια και πληγές/ ό,τι στην ψυχή σου μέσα χάνονταν, στη φωνή έδινε τρέμουλο κι αγωνία/ έφτανε η ώρα να πεις κουράγιο στον καθρέπτη σου, για ό,τι έμεινε πάνω του/ μια εικόνα παλιά φαγωμένη, σχεδόν αναλώσιμη πια για αλλαγές.
Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το εκδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.