Το θέμα είναι τώρα τι λες.
Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε.
Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ.
Μικροζημίες και μικροκέρδη συμψηφίζοντας.
Το θέμα είναι τώρα τι λες. (Στόχος, 1970)



ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014

ΜΙΧΑΗΛ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ (1862-1943) (βιογραφικά στοιχεία)




Ο Μιχαήλ Αργυρόπουλος γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1862. Μετά την καταστροφή της Σμύρνης  το 1922 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Ήταν δικηγόρος, ασχολήθηκε όμως και με την ποίηση. Πρώτη του εμφάνιση στα γράμματα  με την ποιητική συλλογή Τραγούδια του Γένους, που κυκλοφόρησε το 1913. Χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Ρήγας Ραγιάς. 

Έργα του

Ποίηση

• Τραγούδια του Γένους.1913.
• Ανιστόρητα (1922-1924). 1925
• Τα περασμένα και τα τωρινά. 1932.
• Τραγούδια της Ανατολής. Σμυρνιώτικα. Σουλτάνοι. Ανατολίτικα. 1930.


Χρονικά:  Χρονικό της Ανατολής. 1945

 

Ίμβρος


Τὰ καραβάκια ποῦ ἄφιναν μὲ γέλοια τ’ ἀκρογιάλι,
γιὰ τὸ ταξείδι τῆς ζωῆς, στὸ πρόσχαρο πουρνό,
στὴν ταραγμένην ἀμμουδιὰ θενὰ γυρίσουν πάλι
κἄποιο θλιμμένο ἀπόγευμα, χωρὶς ἑσπερινό.

Τ’ Ἅϊ Γιαννιοῦ σωριάστηκε νεκρὸ τὸ ρημοκλῆσι
καὶ τοῦ βουβάθηκ’ ἡ φωνὴ στ’ ἀρχαῖο καμπαναριό•
καὶ δὲν μπορεῖ πειὰ τοῦ παπᾶ τὸ χέρι νὰ εὐλογήσῃ
ἀπὸ μακρυά, μὲ τοῦ Θεοῦ τὸ γνέμα, τὸ χωριό.

Τώρα τὸ σπίτι ρήμαξε, ρημάχθηκε κ’ ἡ γέννα,
καὶ κλαῖν τὰ γράμματ’ ἄφωνα στὸν τάφο τοῦ Σχολειοῦ•
κι’ ἀπάνω ἀπ’ τὰ χαλάσματα, φαντάσματα θλιμμένα,
ἀργοπερνοῦν ᾑ ἐνθύμησες τοῦ ὀνείρου τοῦ παληοῦ.

Καὶ τὰ καράβια ἀπόμειναν σὰ σπίτια πειὰ ξυλένια,
ποῦ κουρασμένη ἀγκομαχᾷ μισόσβυστη ἡ πνοή…
Τὴ μάννα πιὰ δεν κυβερνᾷ τῆς θαλάσσας ἡ ἔννοια
κι’ ἔγεινε μάννα ἡ μητρυά, στῆς νέκρας τὴ ζωή!

Κι’ ἐκεῖ σφιχταγκαλιάσθηκαν τῆς γῆς τ’ ἀπορημάδια:
Τὸ λιανισμένο τὸ παιδί, − μιὰ ἐλπίδα μοναχή, −
ἡ γύμνια πίσω ἀπ’ τὴν ντροπή, τὸ κλάμμα μὲς στὰ χάδια,
καὶ πλάϊ ἀπὸ τὸ εἰκόνισμα τοῦ πόνου ἡ προσευχή.

Καὶ τὰ καράβια, π’ ἄφησαν μὲ γέλοια τ’ ἀκρογιάλι
γιὰ τὸ ταξεῖδι τῆς ζωῆς, στὸ πρόσχαρο πουρνό,
στὴν ταραγμένην ἀμμουδιὰ ξαναγυρίζουν πάλι.
μεσ’ στὸ κλαμμένο ἀπόγεμα, χωρὶς ἑσπερινό…
Β

Ξάφνου καράβι ἀπάντεχο γοργοπετᾷ ἀπὸ πέρα•
δὲν ἔχει φλόκους καὶ πανιά, μηδ’ ἔχει καπετάνο•
κἄποια ψυχὴ τὸ κυβερνᾷ σὰ σκόρπια στὸν ἀγέρα,
κινῶντας δυὸ κατάλευκες φτεροῦγες κάτω ἀπάνω.

Κι’ εἶν’ ᾑ φτεροῦγες ἀετοῦ μὲ δυὸ κεφάλια. Τὦνα
κυτάζει τὴν Ἀνατολή• τ’ ἄλλο θωρεῖ τὴ Δύση.
Κι’ ἐμπρός, ἀπ’ τ’ ἀσπρογάλανο τὸ κῦμα, μιὰ γοργώνα
βροντοφωνάζει: − Ὁ Βασιληᾶς δὲν πέθανε• θὰ ζήσῃ!…

Καὶ στὸ καράβι χίλιοι δυὸ καὶ ναῦτες κι’ ἐπιβάτες,
ἀπ’ τὸ βασίλειο τ’ ἄσωστο κι’ ἀτέλειωτο τοῦ Γένους.
ᾙ μοῖρες τοὺς ξεχώρισαν σὲ κουβαρένιες στράτες,
καὶ μὲ τὸν κλώστη τῆς καρδιᾶς τοὺς σμίξαν’ ἀπὸ ξένους.

Κι’ ἄλλοι μὲ δύναμι Ἡρακλῆ, κι’ ἄλλοι μὲ ὁρμὴ Θησέα•
ἐδῶ πανώριος Μυρμιδών• ἐκεῖ ἀπ’ τοὺς Μύριους ἕνας•
καὶ γύρω ἀξέχαστες μορφὲς μὲ περικεφαλαία,
μὲ ράσα καὶ μὲ φέρμελη, σπορὲς τῆς ἴδιας γέννας.

Κι’ ὁ βιός του χρόνων καὶ χωρῶν: Νὰ πέτρ’ ἀπ’ τὴν Πεντέλη.
Νὰ σίδερο ἀπ’ τὸν Καύκασο• νὰ ξύλο τοῦ Κισσάβου•
νὰ στάρι Θρᾴκης• Ἀττικῆς ἐληά• νερὸ ἀπὸ τὸν Μέλη•
καὶ νὰ κρασὶ τοῦ ἐλεύθερου καὶ νὰ σταφύλι σκλάβου.

Καὶ ἀκόμα, μὲς στ’ ἀμπάρια του, κληρονομιᾶς σημάδια:
Τῆς Σαλαμῖνας τὰ κουπιά• κατάρτια ἀπὸ τὸν «Ἄρη»•
τοῦ Πραξιτέλη ἀγάλματα• τοῦ Βυζαντίου πετράδια•
τοῦ Ἄθωνα Εὐαγγέλιο, καὶ Θύρα ἀπ’ τὸ Φανάρι…

Καὶ τὸ καράβι ἀργοπετᾷ κι’ ἀράζει στ’ ἀκρογιάλι•
κι’ ὁ βιός του ὁλοῦθε χύθηκεν, ὁ βιὸς τῆς μιᾶς Πατρίδας•
καὶ κάτω ἀπ’ τ’ ἄσπρα του φτερά, π’ ἁπλώνει ἀγάλι ἀγάλι,
ἐξαναχτίσθη τὸ τρανὸ παλάτι τῆς Ἐλπίδας…

Το σπάσιμο της λύρας

Ἀπ’ ὄξω ἀπὸ τὴν πόρτα σου ἡ χαρὰ νυχτερινὸ σοῦ ἀργόστησε καρτέρι. Ὁ πόθος στὸ τραγοῦδι σπαρταρᾶ καὶ τὰ δοξάρια τρέμουνε στὸ χέρι.

Ξενύχτηδες περνοῦν περαστικοὶ καὶ προσκυνοῦν τῆς ὠμορφιᾶς τὸ θρόνο. Τὰ λόγια τους, ἀγάπης προσευχή, κ’ οἱ μελωδίες τους ξόρκι γιὰ τὸν πόνο.

Καὶ σύ, γλυκειὰ κοπέλλα, ἐκεῖ κρυφά, καμαρωτὴ στῆς δόξας τὸ θρονί σου, ἀφήνεις τὴν ψυχή σου νὰ ρουφᾶ τὰ μύρα τοῦ ἐρωτιάρη παραδείσου.

Καὶ μόνον ὁ φτωχὸς τραγουδιστής,
ποὺ πλάϊ σου τόνε σκλάβωσεν ἡ μοῖρα,
− μὴν τύχη τὸν καημό του ἀφουγκρασθῆς, −
σπάζει βουβὸς τοῦ πόνου του τὴ λύρα…

Ἀπ’ ὄξω ἀπὸ τὴν πόρτα σου ἡ χαρὰ
νυχτερινὸ σοῦ ἀργόστησε καρτέρι.
Ὁ πόθος στὸ τραγοῦδι σπαρταρᾶ
καὶ τὰ δοξάρια τρέμουνε στὸ χέρι.

Ξενύχτηδες περνοῦν περαστικοὶ
καὶ προσκυνοῦν τῆς ὠμορφιᾶς τὸ θρόνο.
Τὰ λόγια τους, ἀγάπης προσευχή,
κ’ οἱ μελωδίες τους ξόρκι γιὰ τὸν πόνο.

Καὶ σύ, γλυκειὰ κοπέλλα, ἐκεῖ κρυφά,
καμαρωτὴ στῆς δόξας τὸ θρονί σου,
ἀφήνεις τὴν ψυχή σου νὰ ρουφᾶ
τὰ μύρα τοῦ ἐρωτιάρη παραδείσου.

Καὶ μόνον ὁ φτωχὸς τραγουδιστής,
ποὺ πλάϊ σου τόνε σκλάβωσεν ἡ μοῖρα,
− μὴν τύχη τὸν καημό του ἀφουγκρασθῆς, −
σπάζει βουβὸς τοῦ πόνου του τὴ λύρα…

Ανδρέας Κεντζός (μικρή αναφορά)

Ο Ανδρέας Κεντζός γεννήθηκε το 1974 στην Αθήνα, όπου ζει και εργάζεται. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης κυκλοφορεί η ποιητική συλλογή του Συγκεκριμένα ποιήματα.

Τετάρτη, 23 Απριλίου 2014

Στο φως


Όλοι ψεύτες
γράφουμε για τα σκοτάδια
και τα γραπτά μας
χωρίς καμία εξαίρεση
διαβάζονται στο φως

Κακός προφήτης


Τα είδε όλα εκ των προτέρων
(σαν σε όνειρο)
και δεν μίλησε
δεν είπε τίποτα στον λαό του
Ήθελε να τα ζήσει

Ο δύτης


Νικήθηκε ο Θάνατος
πατήθηκε
έγινε γλυκό κρασί
Κάποιος όμως δεν πίνει
κάνει πέρα το ποτήρι
έτοιμος να πέσει στη φωτιά
Δεν φοβάται να γίνει
ένα ηλίθιο κάρβουνο

Τοίχος


Έπεσα σε τοίχο
έσπασα το κεφάλι μου
παραπέρα δεν πάει
και πίσω από τον τοίχο είναι το ποίημα
γραμμένο και ήσυχο

Μύθος


Και η Ελένη έγινε γριά με μουστάκια
Ο κόσμος στην αρχή την έβλεπε παράξενα
συνήθισε όμως
και τώρα πλησιάζει άφοβα
Τη χαϊδεύουν και την ταΐζουν
σαν να είναι η γάτα τους ή το άλογό τους
κι όχι η αιτία του Πολέμου


Ποίηση (2)




Η ποίηση πρέπει να μεταδίδει, σε
πρώτο ή σε δεύτερο επίπεδο ανάγνω-
σης, άμεσα και ζωντανά, κάτι που καμιά
τέχνη (εκτός από τη μουσική και τον έρωτα)
δεν μπορεί να μεταδώσει: μια εξωαισθητική
αντίληψη των ορατών και αοράτων.

Σύνδρομο του συγγραφέα




Το οτι γράφω οφείλεται πότε σε μια
μικρή μου ανεπάρκεια να ζήσω, πότε σε
μια αφόρητη υπερεπάρκεια.

Ύπνος




Αν υποτεθεί οτι κάποιος ζει 70 χρόνια,
κοιμάται 70χ360=25200 φορές. Γιατί
χρειαζόμαστε τόσες γενικές δοκιμές; Πρέπει
να πρόκειται για πολύ σπουδαία παράσταση.

Προσοχή




Οφείλω να προσέχω ακόμα περισσότε-
ρο, καθώς διατρέχω την κάθε μου μέρα,
τα πράγματα και τους ανθρώπους. Ήδη, νομί-
ζω πως είμαι πολύ πιο παρατηρητική-σχε-
δόν όσο ήμουν ως παιδί.

Παυλίνα Παμπούδη (Βιογραφικά στοιχεία)

Η Παυλίνα Παμπούδη είναι συγγραφέας και εικονογράφος. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1948 και κατάγεται από το Ηράκλειο Κρήτης και τη Χαλκίδα.Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, στην ΑΣΚΤ και στο κολέγιο Byam Shaw School of Art του Λονδίνου. Είναι ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων.Το συγγραφικό της έργο έχει να επιδείξει μέχρι στιγμής 15 ποιητικές συλλογές, 4 βιβλία πεζογραφίας, περισσότερα από 40 βιβλία για παιδιά και 31 μεταφράσεις λογοτεχνικών έργων.Ασχολήθηκε επίσης με την συγγραφή σεναρίων. 

(2013) Το χεράκι στον ιστό, Ροές
(2012) 40 κάπως περίεργες ιστορίες, Ροές
(2012) Ο Ιβάν ο Τρομερός, Ροές
(2012) Ο Σιγανός που μιλάει με τα πράγματα, Ροές
(2012) Το μοβ άλμπουμ, Ροές
(2011) Το σπίτι στους 40 δρόμους, Ροές
(2009) Τα χίλια φύλλα, Κέδρος
(2007) Τιμαλφή, Ροές
(2005) Ημερολόγιο του διπλού χρόνου, Κέδρος
(2005) Ο Μέρλιν και η Ντολτσέτα, Ροές
(2005) Τρελαμένα παραμύθια, Ροές
(2004) 24 παραμύθια, Ροές
(2003) Πρώτη ύλη, Ροές
(2003) Σκυλολόγιο, Ροές
(2002) Βασίλης και Βασιλική, Εκδόσεις Πατάκη
(2002) Γατολόγιο, Ροές
(2002) Γιάννης, Εκδόσεις Πατάκη
(2002) Γιώργος, Εκδόσεις Πατάκη
(2002) Δημήτρης, Εκδόσεις Πατάκη
(2002) Ελένη, Εκδόσεις Πατάκη
(2002) Κατερίνα, Εκδόσεις Πατάκη
(2002) Κώστας, Εκδόσεις Πατάκη
(2002) Μαρία, Εκδόσεις Πατάκη
(2002) Νίκος και Νίκη, Εκδόσεις Πατάκη
(2002) Ποιήματα 1971-1993, Κέδρος
(2002) Χάρτινη ζωή, Ροές
(2002) Χρίστος και Χριστίνα, Εκδόσεις Πατάκη
(2001) Μύθοι για πολύ μεγάλα παιδιά, Κέδρος
(2001) Τα 24 παράξενα ζώα του αλφαβήτου, Κέδρος
(2000) Παραμυθοτράγουδα και καληνύχτες, Εκδόσεις Πατάκη
(1999) 15 1/2 κάπως περίεργα παραμύθια, Εκδόσεις Πατάκη
(1999) Η άσπρη ιστορία, Libro
(1999) Η γκρι ιστορία, Libro
(1999) Η μωβ ιστορία, Libro
(1999) Η πολύχρωμη ιστορία, Libro
(1999) Η πορτοκαλιά ιστορία, Libro
(1999) Η χρυσή ιστορία, Libro
(1999) Με το άλφα και το βήτα, Κέδρος
(1999) Το μαύρο άλμπουμ, Κέδρος
(1998) Ο Σιγανός που μιλάει με τα πράγματα, Εκδόσεις Πατάκη
(1995) Με το ένα και το δύο, Κέδρος
(1995) Ο λεπτουργός, Κέδρος
(1993) 24 παραμύθια, Libro
(1993) Γατολόγιο, Libro
(1993) Ιστορία μιας ώρας σε πτυσσόμενο χρόνο, Libro
(1992) 15 1/2 κάπως περίεργα παραμύθια, Κέδρος
(1992) Η καφέ ιστορία, Libro
(1992) Η κίτρινη ιστορία, Libro
(1992) Η κόκκινη ιστορία, Libro
(1992) Η μαύρη ιστορία, Libro
(1992) Η μπλε ιστορία, Libro
(1992) Η πράσινη ιστορία, Libro
(1989) Ο ένοικος, Κέδρος
(1985) Μαύρο του πράσινου: Ποιήματα 1968-1974, Νεφέλη
(1985) Το φανταστικό τσίρκο, Οδυσσέας
(1983) Το μάτι της μύγας, Κέδρος
(1982) Ο Σιγανός που μιλάει με τα πράγματα, Νεφέλη

«Πράσινο»

Έχω πράσινα μάτια και το δικαίωμα να ορίσω
Καθώς το αγριόχορτο
Τα έργα των πολιτειών και τη μοναξιά των μνημείων.
Το δικαίωμα να διαγράψω την Ιστορία
Καθώς ο μικρότερος αδελφός, που κατέβηκε το πηγάδι
Και βγήκε στον ουρανό.
Το δικαίωμα να συλλαβίσω φύλλα κι αγκάθια
Καθώς αειθαλές
Στους πνεύμονες των πάρκων
Και στην ασυδοσία της ρεματιάς.

Η έπαρσή μου είναι του πράσινου
Κι έχω δικαίωμα,
Επιβάλλοντας σιωπή στην έρημο, ν' αφουγκραστώ
Τη λαχτάρα μου να υπάρξω, που διακλαδίζεται,
Βαθιά, ραγίζοντας
Την πιο δυνατή λαχτάρα μου, να υπάρξει
Ο κόσμος.

Η πόρτα

- Σε ξέρω; Ρώτησα την πόρτα

- Είμαι η είσοδος
Για όλες τις εξόδους
Διάφανη τις νύχτες ασφαλείας το πρωί
Από το άνοιγμά μου και το κλείσιμο είδες το βάλτο
Τους επισκέπτες το δυστύχημα το χάος
Τον έρωτα ή τη μεγάλη άρκτο
Έλα

- Δεν έφυγα ποτέ

- Το ξέρω
Τώρα όμως θα γυρίσεις
Απ' την άλλη

Να σπάσεις το λουκέτο
Ν' ασπαστείς την αλυσίδα

Είναι απλό είπε η πόρτα

Πρώτα θα καθαρίσεις το χερούλι
Θα κρατήσεις όλα τα αποτυπώματα

Έλα
Να, σ' άνοιξα
Προχώρα

Νικολαίδης Λουκάς (βιογραφικά στοιχεία)

Γεννήθηκε  στην Αθηνα το 1946.  Φοίτησε στην Ανώτατη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών. Εργάστηκε ως εκτελωνιστής επί 40 και πλέον έτη. Μετά την συνταξιοδότηση του ζει  στο Μπατσι της Σαλαμίνας. 
 
Εχει αυτοεκδόσει τις παρακάτω ποιητικές συλλογές
  • " Στην άκρια των καιρών" (2007) 
  • " Καλπάζοντας στο Όνειρο" (2009) 
Προς έκδοση εχει τις παρακάτω Ποιητικές Συλλογές 
  • " Οδος Γαληνης",
  •  " Της ψυχης μου τ' ανεμισματα",
  •  " Ακουσματα στο βαθος του χρονου",  
  • " Σκεψεις και αποηχοι στο Φως" και 
  • " Εαρινο  Ηλιοστασιο"

Αυγινο

Στης ξεφαντωστρας Φυσης την απλαδα
καθε αυγινο οπουρχεται,
οι λαληταδες στα δεντρια
ατελειωτες συναυλιες αρχινουνε,
ξυπνοντας στην καρδια του καθενος
μυριαδες καλοαισθηματα,
ωσαν του παρτεριου τα ροδα.
Την ωρα τουτη της μυστικης σιωπης,
η ψυχη πνιγμενη στη χαρα
ως τα ουρανια ανεβαινει,
κλειδωνοντας σ' ερμαρι στεγανο
τις πικρες και τον πονο,
μη δα και της χαλασουνε
του ονειρου τη γλυκαδα,
που οσο και αν προσπαθει,
δεν το μπορει να τη χορτασει...
Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το εκδιαφέρον μας.