Μεταποίηση υλικών : Ποιητική Συλλογή της Άντεια Φραντζή / Μπαρμπουνάκης Χ., 1979

ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ

Στη μήτρα σου Αριάδνη
ανασαίνω κρόκου λουλούδια
απ’ τον αφαλό σου δεμένη
μπρος στο λαβύρινθό μου
Ελένη, Ραάβ, Πασιφάη – αδελφές μου·
άγνωστο κατακτητή
μπρος στο παράθυρό μου
κοντανασαίνοντας
περιμένω – κεφαλοδεμένη·
κι απλώνω τα σπλάχνα μου,
πού ‘ναι ο Θησέας, ο Πάρις Αλέξανδρος
πού ‘να ο Διόνυσος;
Εφτά ήλιοι κι εφτά φεγγάρια
Πέρασαν χωρίς να φανεί
«κι αν στείλω μήλο σέπεται…»

σ. 29.

Στιχάρι : Ποιητική Συλλογή της Άντεια Φραντζή / Γαβριηλίδης, 2014

Ρωγμή

Είπε ο πράσινος μίσχος στο ξερό κλωνάρι:
H θάλασσα θα σ'ελευθερώσει. 
Γερνώ για την αγάπη
Έλα να ταξιδέψουμε μαζί. 

Είπε το ξερό κλωνάρι στον πράσινο μίσχο:
Γερνώ με το σημάδι της νιότης στο στήθος
Ρωγμή να περάσει το φως
Το σκοτάδι ξανά να φωτίσει.

Το βουνό θα σ'ελευθερώσει. 
Γερνώ για την αγάπη

**

ΣΤΙΧΑΡΙ

Γυαλιστερό κι ωραίο το κουκούλι
Τι κρύβεται κει μέσα αγνοώ
Μ’ ένα ψαλίδι απαλά θα χειρουργήσω
Κλωστή κλωστή να φτιάξω το στιχάριον
Άσπρο ν’ αστράφτει με τον ήλιο
Μαύρο με το φως του φεγγαριού.

Κι ύστερα τίποτα – σιωπή
Αναμονή ως την κατάλληλη στιγμή
Η πεταλούδα σαν θα βγει
Να ‘ναι ψυχή.

Τελετή στο κύμα: Ποιητική Συλλογή τη Άντεια Φραντζή / Νεφέλη, 2002

Ξέμαθα να γράφω στίχους
Μόνο μηνύματα στους τοίχους
Κι αυτά χλευάζουν τον καιρό
Ρίχνω λοιπόν τους νέους ήχους
Μες στο παμπάλαιο νερό.

σ.14.

Η ΜΙΚΡΗ ΑΡΑΧΝΗ

Τώρα μπορώ να κόψω τη λέξη
Ν’ αρθρώσω το νερό νεράκι
Ν’ αφεθώ στο ξύπνημα
Απ’ το θόρυβο της μικρής αράχνης.

Τώρα μπορώ να κόψω το νερό
Ν’ αρθρώσω το θόρυβο
Ν’ αφεθώ μικρή αράχνη
Μέσα στο ξύπνημα της λέξης.

Ν’ αρθρώσω το θόρυβο
Να κόψω τη λέξη:
Μικρή αράχνη νεράκι.

Ν’ αφεθώ στο ξύπνημα·
Λέξη από το θόρυβο
Νερό απ’ το νεράκι.

(Ωστόσο οι μέρες φεύγουν
Τα δάκρυα τρέχουν
Και το νερό νεράκι.)

 σ.32.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ / Άντεια Φραντζή

Η Άντεια Φραντζή γεννήθηκε το 1945 στην Αθήνα.

Συνεργάστηκε με το περιοδικό Αντί από το 1975 έως τη διακοπή έκδοσής του το 2008. Πρωτοδημοσίευσε ποίηση το 1975.

Έργα της:

• H Περιπέτεια μιας Περιγραφής, 1978, 
• Mεταποίηση Yλικών,1982, 
• Mεταγραφή Hμερολογίου,1984, 
• Σχεδόν Aίνιγμα, 1987, 
• Στεφάνι, 1993, 
• Tελετή στο κύμα, 2002· 
• Φευγαλέα. Ποιήματα 1975-2010, 2010, 
• Στιχάρι, 2014, 

Βιβλίο (για παιδιά): H Aχιναλεπού, 1987. 

Μελέτες : 

• Oύτως ή άλλως. 
• Aναγνωστάκης, 
• Eγγονόπουλος, 
• Kαχτίτσης, 
• Xατζής,1988· 
• Eρωτικές μεταμορφώσεις. Aντίδωρο στην Mάτση Xατζηλαζάρου, 1989· 
• Mισμαγιά. Aνθολόγιο φαναριώτικης ποίησης. (1818), 1993, 2008· Έντουαρντ Έβερετ. Σελίδες Hμερολογίου (1819), 1996· «Έμενε ποίημα». Mια περιδιάβαση στο ποιητικό «Δάσος» της Eλένης Bακαλό, 2005.

Eίναι μέλος της «Eταιρείας Συγγραφέων», της Πολιτιστικής Eταιρείας «Oι φίλοι του περιοδικού Aντί» και της μη κερδοσκοπικής Eταιρείας «Mανόλης Aναγνωστάκης».

ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ / Φραντζή Άντεια

Στη μήτρα σου Αριάδνη
ανασαίνω κρόκου λουλούδια
απ’ τον αφαλό σου δεμένη
μπρος στο λαβύρινθό μου
Ελένη, Ραάβ, Πασιφάη – αδελφές μου·
άγνωστο κατακτητή
μπρος στο παράθυρό μου
κοντανασαίνοντας
περιμένω – κεφαλοδεμένη·
κι απλώνω τα σπλάχνα μου,
πού ‘ναι ο Θησέας, ο Πάρις Αλέξανδρος
πού ‘να ο Διόνυσος;
Εφτά ήλιοι κι εφτά φεγγάρια
Πέρασαν χωρίς να φανεί
«κι αν στείλω μήλο σέπεται…»

Μεταποίηση υλικών, Θεσσαλονίκη, 

Μπαρμπουνάκης,1982, σ. 29.

Οι μοίρες λησμονούν τα κρίματά μου / Φραντζή Άντεια

Οι μοίρες λησμονούν τα κρίματά μου,
στον ύπνο ακουμπούν μέρες οδύνης,
τροφή μες στο βυθό της λησμοσύνης,
να κολυμπά νεκρό στα σωθικά μου

 

αγέννητο παιδί — μέσα στά μύρτα
ψήγματα φωτεινής ζωής αλέθει,
όνειρο μυστικό στο κενό γνέθει,
κρατάει το κουτί, καίει τα σπίρτα.

Δεν είναι ο ρυθμός κι η παρωδία
στιγμή του τραγουδιού αφανισμένη
της σκοτεινής πλευράς θρυμματισμένη

όψη και της ζωής ανούσια πόζα.
Είναι του σπαραγμού μοιραία πρόζα
της άκληρης ζωής παραμυθία.

Η νίκη / Φραντζή Άντεια

Πώς θα μπορέσω να γράψω για τη νίκη·
τα λόγια μου βουλιάζουνε δισύλλαβα
πεθαίνει το ένρινο και το ουρανικό
μένει η δευτέρα παρουσία στην προθήκη.

Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ της Άντεια Φραντζή

Κατάλαβα κάπως αργά

τι σήμαιναν οι κίτρινες και κόκκινες κηλίδες

που έβλεπα από μικρή εγχάρακτες στο στήθος μου.

Τώρα που τα γονίδια άρχισαν να γερνούν

και οι κηλίδες να σκουραίνουν

τα φτερά της να τσουρουφλίζονται τις νύχτες

στο φως της λάμπας

κι η πεταλούδα να μην μπορεί πια να πετάξει.

Τώρα κάπως αργά

για να λάμψουν τα χρωματοσώματα

την πρώτη λάμψη τους·

κατάλαβα του στέρνου μου την πεταλούδα.

Τόπος νησιωτικός, γ. / Φραντζή Άντεια

Αγγίζω  την  πέτρα

Ανάμεσα  από  νερό  και  ήλιο.

Η  μέσα  βρεμένη  ως  το  κόκαλο

Να  με  εξαθλιώνει  άγραφη

Αγγίζω  την  πέτρα  πάλι

Χλωμή  χειραψία.

Παίζω  γκαζές, καλημέρες

Και  κουτσό

Σ' αυτό  το  νησί  που  ήρθα

Να  ξαναμάθω  περπάτημα.

Ξέμαθα να γράφω στίχους / Φραντζή Άντεια

“Άμε χάσου ξερή φιλολογία”

Λ. ΜΑΒΙΛΗΣ

 

Ξέμαθα να γράφω στίχους
Μόνο μηνύματα στους τοίχους
Κι αυτά χλευάζουν τον καιρό
Ρίχνω λοιπόν τους νέους ήχους
Μες στο παμπάλαιο νερό.