Ισημερία / Βαρθαλίτης Γιώργος

Από τη τέφρα κάτω του ουρανού
αυλάκωνε χωρίς σταματημό
τις αρτηρίες ολόκληρης της πόλης
η αδιάλειπτη ροή των τροχοφόρων-
θα νόμιζες τεράστια κυψέλη
ψυχών φλεγμαινομένων, όπου
μυριάδες άοκνες εργάτριες
βομβούνε σε διαρκείς αναβρασμούς
παράγουν κι αναλώνουν και παράγουν,
κινούνται, δρουν, πυρέσσουν,
ενώ μαστιγοφόρος άγγελος
τις κυνηγά από πίσω ο χρόνος.
Εσύ καθόσουν στον συρμό
και κοίταζες απ’ το παράθυρό σου
μπροστά σου να περνούν αστραπιαία
θραύσματα εικόνων στιγμιαίων:
πολυτελείς νεόδμητοι οίκοι,
σκύβαλα μες σε χέρσα οικόπεδα,
δημόσια γκρίζα μέγαρα,
μικρές λυμφατικές πλατείες,
παμπάλαιες αποθήκες από πέτρα-
αμέσως ήσουν κάτω
απ’ τον πελώριο θόλο του σταθμού
κι έπειτα στο κατάστρωμα του πλοίου
που απομακρύνονταν απ’ τον πολύβουο λιμένα.
Διείσδυες στην καρδιά της νηνεμίας,
μιας νηνεμίας άηχης κι απέραντης,
μιας νηνεμίας από γλαυκότητα και τέφρα
σαν σάβανο θαλάσσιου θεού.
Μα ξάφνου αντίκρισες στο βάθος
από μια διάφανη ρωγμή στα νέφη
ορμητικά στη θάλασσα να πέφτει
μια καταιγίδα κάθετου φωτός,
μια προς στιγμήν αιώνια πύλη
που άνοιγε στον κόσμο των θεών,
στην επιφάνεια όλων των θεών.
Και τότε πάλιν είδες,
ίδια μυριάδες είδωλα
που επέστρεφαν στη μήτρα της φωτιάς,
πως το ένα λαμπερό κορμί
στο άλλο μέσα εισχωρούσε,
συγχωνευόντουσαν στο αρχέγονο Εν,
στο φως το πέραν των εικόνων.
Σφάλισες τότε τα ματόκλαδα,
να συγκρατήσεις της θεσπέσιας λάμψης
τη μυστική, βαθιά ευωχία.
Σαν τ’ άνοιξες ξανά σε λίγο
απλώνονταν και πάλι νηνεμία
από γλαυκότητα και τέφρα, που όμως
γινόταν όλο και πιο μαύρη,
γιατί έπεφτε η νύχτα, η νύχτα..

ΙΣΙΑΚΟΝ Ι / Βαρθαλίτης Γιώργος

Από του Άδη μέσα το χθόνιο κράτος,
απ’ τον πυκνωμένο της γης τον ζόφο
ν’ ανεβαίνει νιώθεις τα βράδια ως πάνω
κρύα γαλήνη.

Κι απ’ των πλανητών τα πανάρχαια φώτα,
από της νυχτός τα πιο μαύρα ερέβη
κάποτε φυσά στις μεγάλες πόλεις
άνεμος ψύχους.

ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ ΣΕΛΗΝΗ / Βαρθαλίτης Γιώργος

Κλεοπάτρα Σελήνη, τελευταία

απόγονε της δυναστείας των Λαγιδών,

περιώνυμη πριγκίπισσα των Πτολεμαίων,

ονομασμένη ηγεμονίδα της Κυρήνης,

βασίλισσα της Νουμιδίας συζευγμένη!

Κλεοπάτρα Σελήνη, η μορφή σου

μες την αχλή ανατέλλει των ονείρων

χλωμή και κουρασμένη

απ’ τις βαριές σκιές των αιώνων

που σφράγισαν το λίκνο σου σαν μοίρες.

Κλεοπάτρα Σελήνη, τ’ όνομά σου

είναι σαν περιδέραιο από πολύτιμα πετράδια,

είναι σαν είσοδος σ’ ελληνικά λιμάνια

-Έφεσος, Συρακούσες, Αλεξάνδρεια-

είναι σαν επωδός ψαλμού αιγυπτιακού.

Κλεοπάτρα Σελήνη, μουσική

αυλών και άρπας σε τριήρεις αργυρές,

άρωμα ρόδων μαραμένων

στο μαυσωλείο των Αθανάτων,

πομπή γαμήλια, πέπλος νυμφικός.

Κλεοπάτρα Σελήνη, φάσμα που πλανιέται

σε πολιτείες χαμένες της ερήμου-

στοές, προπύλαια, ναοί,

όπου θρηνούν βοριάδες παγωμένοι

κάτω απ’ τη βασιλεία των άστρων.

Κλεοπάτρα Σελήνη, τώρα

μέχρι και τ’ όνομά σου έχει βουλιάξει

βαθιά, βαθιά στην άμμο του καιρού

και μόνον ο αστρικός αγέρας του Χογκάρ

το ψιθυρίζει ακόμα στα σκοτάδια.

Solstitium / Βαρθαλίτης Γιώργος

Ο απέραντος χειμώνας σταματούσε
μες στις αμίαντες φλέβες της ημέρας
τη ροή του υδραργύρου— και στα ύψη
το φωτεινό στερέωμα ακουμπούσε
σαν θόλος στην τεράστια πολιτεία
—μια κυανή βασιλική του ιλίγγου—
και γύρω απ’ τον αέναο άξονα του
στρεφόταν κυκλοδίωκτον επάνω
στο ηρώδειο στάδιον — φαίνονταν εκείνη
τη μέρα σαν νεκρό — ψυχή καμία
εξόν τρεις αθλητές που προπονούνταν
και λίγοι ξένοι πού βουβοί κάθονταν
στα μπροστινά εδώλια των εξέδρων.
Εσύ στο διάδρομο ήσουν του μεσαίου
διαζώματος — κερκίδες έδρες πύλες-
εδώλια — σκάλες πάνω σ’ άλλες σκάλες-
κι οι δυο Ερμές στο τέρμα του γηπέδου—
τυφλωτική αντανάκλαση μαρμάρου
που σ’ εξαντλούσε σαν διέτρεχε όλους
τους ημικυκλικούς του νου σου στίβους.

Περιδινούνταν —νόμιζες— σαν δίσκος
το στάδιον, που θα κραύγαζες. Κατέβης
τα σκαλοπάτια — έτρεξες πατώντας
τις πλάκες του μαρμάρου στις εισόδους—
προσπέρασες αμέσως τις διαβάσεις
και του Εθνικού του Κήπου ακολουθώντας
το δωρικό κιγκλίδωμα αίφνης βγήκες
στην ανοικτή μεγάλη λεωφόρο:
συμφόρηση σαν πάντα αυτοκινήτων—
βαφή φαιά κι ιώδης της ασφάλτου-
μια στίλβη μωσαϊκού στο πεζοδρόμιο
και της Κομμαγηνής πιο εκεί ή πρεσβεία.
Και πιο μακριά στο βλέμμα ξεχώριζαν
οι κρύες διαπυρώσεις των σύννεφων
ψηλά στ’ αρχαίο ξενοδοχείο «Σεράπιον»
κι η διαύγεια του ουρανού που αντανακλώταν
μ’ ενάργεια σκληρή σαν το διαμάντι
στο ύδωρ των κρυστάλλινων μεγάρων—
την ώρα που η αδυσώπητη άκρα ενάργεια
του ερωτά καθήλωνε τον χρόνο.
Η λεωφόρος άδειασε σαν θαύμα
κι η πιο λευκή μαρμαρυγή χυνόταν
παντού — μια λάμψη εγκάρσια που τότε
με τη μαγνητική της τράβαγε έλξη
στο κέντρο του ήλιου μέσα την ψυχή σου,
στον τέλειο κύκλο που όλα τα αναλώνει
θαρρείς μηδέν μα κι άπειρον συνάμα.
Απ’ το ίδιο εκείνο εκλύθηκε το κέντρο
του δελφικού φωτός αβυσσαλέα
ο άνεμος που σάρωσε τα πάντα
νεκρώνοντας τους δρόμους της Αθήνας.
Η δυνατή του ανταύγεια απορροφούσε
καθώς σκιές της Νέκυιας τους ανθρώπους
και στα μουσεία της πόλης εισχωρώντας
ζωογονούσε τα σβησμένα μάτια
των αγαλμάτων ακαριαία — όταν
απ’ την αιφνίδια ανάφλεξη ραγίσαν
οι αόρατες ουράνιες κλεψύδρες
κι ανοίχθηκε βαθιά μες στην καρδιά σου
η αρχαϊκή κραυγή του αέναου Ρόδου:
εκεί εμφανίστηκε έξαφνα λες κι είχε
ανέλθει απ’ το σημείο μηδέν του κόσμου
αγέρωχη η γυναίκα πού αγαπούσες.
Τα επίχρυσα ματόκλαδα ανατείλαν
της δολερής Ηλιοδώρας κι όπως
τον σίδηρο η φωτιά σε πυρπολούσε
το ιώδες φως του βλέμματος της - πόνος
οξύς σαν τη χρυσήλατη περόνη
της Ιοκάστης — όμορφη που μόνον
στην αγκαλιά σου πάλι να τη σφίξεις
και να πεθάνεις θέλησες — γυναίκα
βαριά κι από πηλό και φλόγα - κνήμες
χαλκές και βλεφαρίδες της Αστάρτης—
το διάδημα της Νύχτας στα μαλλιά της
και του φωτός στα χέρια της τα σκήπτρα.
Και σαν φτερούγες τ’ άπλωσε ξεσπώντας
σε γέλιο αναίτιο και καθάριο που όλο
και πιο μακριά στον ουρανό αντηχούσε
χαράζοντας ανήλεα τη μνήμη
με μια ανεξίτηλη γραμμή από αίμα
σαν μαχαιριά. Με χέρια ορθάνοιχτα έτη
φωτός απομακρύνθηκε από σένα
για τ’ αστρικά διαστήματα των κόσμων—
ενώ το γέλιο της ηχούσε ακόμη
πριν στον ορίζοντα σβηστεί με του ήλιου
τις τελευταίες λάμψεις στη γαλάζια
σκληρή σιγή της μοναξιάς τριγύρω—
της μοναξιάς που φάνηκε ν’ ανοίγει
κυαναυγής κι απύθμενη βαθιά σου
καθώς η θάλασσα. Κι εσύ σε εκείνη
βυθίστηκες: στις κρύες υγρές οδούς της,
στις νεκροπόλεις μέσα των υδάτων
και τις βαθιές απέραντες στοές τους
με τα νεκρά τ’ αγάλματα του πόθου-
τη θλίψη του Αντινόου και του Πατρόκλου
και το πικρό της Μνησαρέτης πένθος
που σε κοιτά με μάτια νεκρωμένα
κι ο κρόταφος της στάζει πάντοτε αίμα.
Και γέμισαν σαν άμμος την κλεψύδρα
εικόνες σκόρπιες τη συνείδηση σου—
οι λεωφόροι — οι Κόρες του μουσείου—
η βοή απ’ τα αυτοκίνητα στον δρόμο—
η ζωογόνα αδρή πνοή του άνεμου—
τα κέντρα του εμπορίου- παγωμένη
αρχιτεκτονική ορθογώνιου ύαλου—
το κοφτερό στεγνό γαλάζιο ψύχος—
η ανεξιλέωτη πληγή στη μνήμη—
η αιθρία του χειμώνα — η απουσία.
—Και του ουρανού η αδιάφθορη διαφάνεια
μια αρραγής δικαιοσύνη ήταν
σκληρή κι αχάραγη καθώς διαμάντι.

ΙΕΡΟΓΛΥΦΙΚΑ / Βαρθαλίτης Γιώργος

Ιερογλυφικά στων τάφων τον γρανίτη,
σημάδια σε μνημεία φαραωνικά,
ιερογλυφικά σε μαύρο μετεωρίτη
βγαλμένα απ' εργαστήρια ηλιακά-

και οβελίσκοι ιερογλυφικά γεμάτοι,
στο κέντρο αιχμές στραμμένες του ήλιου εντός,
σ' ουράνια ύψη που δεν φτάνει ανθρώπου μάτι
ως την πηγή του ακένωτου φωτός

ΣΤΑΥΡΟΙ / Βαρθαλίτης Γιώργος

Σταυροί- μαρμάρινοι άγγελοι στο μνήμα,
βυζαντινοί βαρύτιμοι σταυροί,
σταυροί με πορφυρό υφασμένοι νήμα
σταυροί μ' ένθέτους λίθους αργυροί-

Χατσκάρ-σταυροί σε πέτρα σκαλισμένοι,
από χρυσό σταυροί εκθαμβωτικό,
μα και σταυροί σε γάμο συμπλεγμένοι
με τ' ομοούσιο ρόδον το ορφικό.

ΔΙΑΔΗΜΑΤΑ / Βαρθαλίτης Γιώργος

Διαδήματα απ' τους όρθρους και τα βράδια,
διαδήματα απ' αστέρια μακρινά,
διαδήματα απ' αμάραντα πετράδια
διαδήματα απ' ονόματα γυμνά-

Διαδήματα- του πένθους μαύρο στέμμα,
διαδήματα της πιο λευκής χαράς,
διαδήματα κι από φλεγόμενο αίμα
στο μέτωπο της τέλειας ομορφιάς.