Ο έρωτας που κατάντησε ποίηµα

Ό,τι αγαπώ γίνεται σκόνη.

Ξεκινάει σαν χυµώδης καρπός,

που, αφού τον στραγγίξουν,

µετατρέπεται σε πέτρα

και µε το πέρασµα του χρόνου,

σ’ εκατοµµύρια θρύψαλα

και σε θλιβερό «Τίποτα».

Ως πότε θα χαϊδεύουµε την κόλαση.

Ως πότε θα κοιµόµαστε αγκαλιά,

µε την απόγνωση.

Την δίψα, τον θυµό,

την λησµονιά, το κρύο.

Πότε ο έρωτας θα είναι έρωτας

και θα πάψει να γίνεται ποίηµα.

ΜΟΝΟ ΜΕ ΡΗΜΑΤΑ

Αναµένω. Υποµένω. Ξοδεύοµαι.

Ξεχνώ. Ξυπνώ. Ταλαντεύοµαι.

Νοσταλγώ. Αγαπώ. Συνεχίζω.

Τραγουδώ. Χορεύω. Ελπίζω.

Κοίτα! Μεθάµε: Φοβάµαι...

Νυχτώνει. Λείπεις. Κοιµάµαι.

Ονειρεύοµαι. Λείπεις. Λυπάµαι.

Αγγίζω. Χαϊδεύω. Πονώ.

Αγγίζεις. Χαϊδεύεις. Πονώ.

Πίνουµε. Τρώµε. Πεθαίνουµε.

Γλεντάµε. Νικάµε. Κοντεύουµε.

Ξαγρυπνώ. Θυµάµαι. Αγαπώ.

Ξηµερώνει. Φωτίζει. Αγαπώ.

Φοβάµαι. Φοβάµαι. Αγαπώ.

Σηµειώνω. Ζητώ. Αναλώνω.

Βιώνω. Σκαλίζω. Τελειώνω.

Επιστρέφω. Θυµάµαι. ∆αγκώνω.

Σκοντάφτω. Σπρώχνεις. Θυµώνω.

Κοιτάµε. Μιλάµε. Παλεύουµε.

Πονάµε. Ξεχνάµε. Αντέχουµε.

Ψιθυρίζεις. Ακούω. Σιωπώ.

Προσεύχοµαι. Νιώθω. Σιωπώ.

Περιµένω. Φωνάζεις. Σιωπώ.

Ξηµερώνει. Νυχτώνει. Σιωπώ.

Περιµένω. Γνωρίζω. Νικώ.

Αναπνέω. Κοιτάζεις. Γελώ.

Κοιτάζω. Γελάς. Ξαναζώ.

Απορώ. Αγαπώ. Ξαναζώ.

Οι Λαιστρυγόνες

Οι Λαιστρυγόνες φόρεσαν γραβάτες

και σαν παρθένες βγήκαν στις ειδήσεις.

Σοφίες µας ξεφούρνισαν µοδάτες

και σοβαροφανείς παρατηρήσεις.

Χωρίς αιδώ, µας είπαν παραβάτες,

των νόµων, των αρχών τους, µίας ζήσης,

πικρής κι ανώφελης, τυφλούς διαβάτες.

Χωρίς φωνή πως θες ν’ αντιµιλήσεις.

Φουσκόµυαλοι και φρεσκοξυρισµένοι,

αποκαλούν όλους εµάς γουρούνια.

Αυτοί π’ ανθρώπους τρώνε µε πηρούνια.

Με όλ’ αυτά, µια µέρα ορισµένη,

θα τους γκρεµίσουν απ’ τα κορφοβούνια,

σαν οι περήφανοι γινούν µιλιούνια!

Έρωτας (ΙΙ)

Παράτα µε,

µε τον έρωτα...

Αν µπορείς ν’ αντέξεις,

τις ανοησίες µου...

Αν αντέχεις να νιώσεις,

την ανηµποριά µου...

Αν µου αλλάζεις τις γάζες,

απ’ τα τραύµατα της ψυχής,

δίχως να σιχαίνεσαι.

Αν τα χέρια σου µ’ αγγίζουν,

καθώς βουλιάζω στο κρίµα,

δίχως να λερώνονται.

Αν ξηµερώνει καθηµερινή

και φαντάζει γιορτή...

Αν πότισες τη ντοµατιά

και τάισες τη γάτα...

Παράτα µε,

µε τον έρωτα...

ΟΙ ΦΟΒΙΣΜΕΝΟΙ

Οι φοβισµένοι

Γονατιστοί, σκυφτοί, αιώνια τροµαγµένοι,

σαν τους διαβόλους σε κολάσεις στοιβαγµένοι,

πάντα πιστεύουν πως κακό τους περιµένει:

Οι φοβισµένοι.

Είναι σφιχτά µε τη ντροπή αγκαλιασµένοι,

λόγω συνήθειας, φριχτά απελπισµένοι,

ζουν µια ζωή καθ’ όλα διχασµένη:

Οι φοβισµένοι.

Τρέµουν τον ήλιο, που µε θέρµη τους κοιτάζει,

την ύπαρξη τους, συνεχώς που αναστενάζει

κι ό,τι ωραίο, την ψυχή που αγκαλιάζει:

Οι φοβισµένοι.

∆εν έχουν δύναµη τα χέρια να σηκώσουν

κι ούτε σταλιά νερό δεν θα σου δώσουν.

Μα ίσως σ’ έναν λάκκο να σε χώσουν:

Οι φοβισµένοι.

∆εν έχουν όρεξη το φως να ξεκλειδώσουν

και προτιµούν κάθε γιορτή να φαρµακώσουν

κι ό,τι τους χάρισαν µε πάθος να προδώσουν:

Οι φοβισµένοι.

Το Αυγουστιάτικο φεγγάρι, τους ταράζει.

Το µπλε της θάλασσας, τα νεύρα τους πειράζει

κι ό,τι µε θάρρος και µ’ ελπίδα µοιάζει.

Οι φοβισµένοι.

Μ’ ένα φορτίο συµφορές τσουβαλιασµένοι,

είναι στο βάθος τους µονίµως πεπεισµένοι,

πως τίποτα καλό δεν τους προσµένει:

Οι φοβισµένοι.

Με την µατιά, σαν του θανάτου, παγωµένη

και την καρδιά απ’ τους ανθρώπους ξεκοµµένη,

παντού αισθάνονται (και είναι κιόλας) ξένοι:

Οι φοβισµένοι.

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΝΤΗΣΕ ΠΟΙΗΜΑ (απόσπασμα)

ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΑΔΕΣ ΠΟΥ ΕΤΡΕΧΑΝ ΜΕ ΧΙΛΙΑ

[...]

Εγώ είχα ποντάρει σε μια που δεν ξεκίνησε.

Αργά ή γρήγορα θα έκανε το πρώτο βήμα.

Ήμουν βέβαιος. 

---------

ΟΤΑΝ ΜΑΘΑΙΝΑ ΠΟΔΗΛΑΤΟ 

ΕΛΕΙΠΕ ΤΟ ΕΝΑ ΠΕΤΑΛΙ 

Οι καλύτεροι

Ακροβάτες

Είναι όσοι

Ισορροπούν

Με λειψά

Εφόδια

Σε σχοινί

Τεντωμένο

Σε κορυφαίο

Ύψος

Ενώ παράλληλα

Κοιτούν

Ευθεία μπροστά

Και γελούν

Από καρδιάς.

Γι’ αυτούς

Η περίφημη

Πτώση

Δεν υφίσταται

Σαν εκδοχή.

--------

ΜΟΥΓΚΡΙΖΟΝΤΑΣ

Θέλεις να γίνεις άλλος ένας απ΄ αυτούς

που βλέποντας τους

τρομάζει η φύση 

και φεύγει;

Τα σπουδαία και φανταχτερά 

μηδενικά;

.......

ΓΑΜΗΛΙΑ ΣΥΝΕΥΡΕΣΗ 

Χτες,

με πλησίασε μια τέλεια ύπαρξη.

Διαχυτική

Δυνατή

Πανέξυπνη

Θεϊκής ομορφιάς

Λαμπερή

Αιθέρια

Εκρηκτική

Άκρως ερωτική

Ήθελε να με παντρευτεί.

Μωρό μου, της απάντησα,

είμαι ένα τεράστιο μηδενικό.

Δεν άκουγε κουβέντα.

Την παντρεύτηκα