στη ταβερνα της Βασίλαινας

Δεμένα όλη μέρα τα χέρια του Βάγγου
που ξεφορτώνει τελάρα απ’ τα φορτηγά
στη λαχαναγορά του Ρέντη.

Το σαββατόβραδο, στο ζεϊμπέκικο τα λύνει.
Τα χέρια του γίνονται φτερά αετού
για τα μάτια της Βασίλαινας
που σε τσακίζουν,
όταν σε γλυκοκοιτούν πίσω απ’ το πάγκο.

Χριστέ μου

Σε αναζήτησα Χριστέ μου στην αρχή
στα χαρτιά, στα διηγήματα του Παπαδιαμάντη,
στα ποιήματα του Χριστιανόπουλου,
ύστερα στου Άθωνα τις αγρυπνίες.

Τώρα, σε ψάχνω ανάμεσα στα παιδιά της πλατείας θεάτρου,
στον Πειραιά στο λιμάνι,
στα στενά της γειτονιάς μου, στη Δραπετσώνα
μέσα στις ταβέρνες, στη στάση του λεωφορείου.
Παντού Σε βρίσκω.
Μα όταν Σε νοιώθω στο πλάι μου, δειλιάζω-
κρύβομαι… και πάλι Σε χάνω.

αύριο, πρέπει να ‘χω κέφι!

Τίποτε δεν υπάρχει στο μικρό χωριό.
Σταμάτησε και η βροχή
που μου κρατούσε συντροφιά.
Καιρός για να ξεκουραστώ.
Στην τάξη αύριο, πρέπει να ‘χω κέφι!..

στο Μοναστηράκι

Πολλά βιβλία ποιημάτων

με θερμές αφιερώσεις

από ανώνυμους σε επώνυμους  ποιητές

βρίσκω στο Μοναστηράκι.

Σ’ αυτό το παζάρι της Κυριακής

ψάχνω να βρω και το δικό μου

που με τιμή και εκτίμηση

σου είχα κάποτε αφιερώσει…

κλεινουν και τα Σινεμά

Κλείνουν ένα ένα και τα σινεμά

που χώνονταν τα βράδια η μοναξιά μας.

Στη θέση τους ξεφυτρώνουν τράπεζες

για τις καταθέσεις των εμπόρων και τις συναλλαγές.

Κι εμείς που δεν έχουμε να καταθέσουμε

τίποτε άλλο από μοναξιά

μείναμε στο δρόμο…

η ανθισμένη αμυγδαλιά

Χαμογέλασε χθες η πλατεία

σαν άνθισε η αμυγδαλιά-

μα ποιος είχε χρόνο να χαρεί την ομορφιά της;

Το μεροκάματο αρχίζει στις οκτώ

και λόγος σοβαρός δεν πιάνεται

η καθυστέρηση

για μια ανθισμένη αμυγδαλιά.

το πρώτο σου φιλί

Τ’ απόγευμα της Κυριακής

που φίλησα τα χείλη σου

όλες οι κερασιές ανθίσανε

στα γύρω περιβόλια.

Από τότε όμως

όσα φιλιά κι αν σου ‘δωσα

δεν είδα να ανθίζουν κερασιές.

Θέλει και το κορμί το μερτικό του

Όταν δεν είσαι κοντά μου

γράφω ποιήματα.

Μα ο καημός μένει καημός.

Θέλει και το κορμί το μερτικό του.

στο λιμάνι του Πειραιά

Οι αγριόχηνες ακόμη και αυτές

επιστρέφουν στην πατρίδα τους.

Εγώ δεμένος στο λιμάνι του Πειραιά

όλο σκουριάζω…

Όσο κελάηδαγαν αηδόνια

Όσο κελάηδαγαν αηδόνια στην ψυχή μου 

πρώτος έτρεχα στο πανηγύρι

να πιαστώ στο χορό,

 

να τραγουδήσω, να χορέψω, να ερωτευτώ.

 

Τώρα έχω κλείσει την πόρτα στις χαρές

 

και βλέπω τη ζωή απ’ το παράθυρο

 

να περνάει βιαστικά στο δρόμο.

οι κουρελούδες

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή

θυμάμαι τις κουρελούδες, μητέρα,

που έστρωνες σ’ ολόκληρο το σπίτι.

Τις πιο καινούριες, στο δωμάτιο των ξένων.

Τώρα που θα ‘ρθω του Αη Δημήτρη

φοβάμαι πως την πιο καλή μας κουρελού

για μένα θα την στρώσεις.

τ΄αγκάθια

Με τα γράμματα και τα βιβλία

αυτά τα χρόνια

τα χέρια μας έγιναν τρυφερά

κι εύκολα πληγώνονται απ’ τ’ αγκάθια.

Ποιος τώρα θα ξεβοτανίζει το χωράφι

που μας άφησε ο πατέρας;

Γεννηθήκαμε στον πόλεμο

Γεννηθήκαμε στον πόλεμο,

γάλα δεν είχαμε να πιούμε,

μεγαλώσαμε με μουσκεμένο ψωμί

και ζάχαρη.

Κι έγινε γλυκιά η καρδιά μας.