[Με τη φωνή ] Θεοδωρούδη Αναστασία

Με τη φωνή 
της σκουριασμένης λαμαρίνας
που την καταχτυπά αέρας
πάνω στις γκρεμισμενες πέτρες,
φωνάζουμε.
Κι ένα επίμονο
σαπίζω και σαπιζω.
Ξεκουφαινει.
Τα παντζούρια κρεμασμένα .
Λίγο κρατούν ακόμα πάνω στους ρεζέδες.
Χτυπούν κι αυτά στους τοίχους.
Ξεφτια ένα πανί ψηλά .
Μία σημαία βρώμικη .
Που και που ακούγεται δυνατά
να χτυπά σαν όπλο
μες στα σάπια.
Και τρομαζουμε .

Περσεφόνη / Θεοδωρούδη Αναστασία

Ήρθε .
Χρόνια μετά.
Άλλοι καιροί.
Άλλος κι αυτός τώρα.
Ήρθε κι έψαχνε εκείνο
το παλιό το σκαλοπάτι
να καθίσει.
Όπως κάθονταν
και σε περίμενε
τότε στην πόρτα σου μπροστά.
Για να γυρίσεις.

Βρήκε ένα κρυφό.
Κάτω απο τ ' ακλαδευτα κλήματα.
Κι εκατσε .
Κανείς.
Μα αυτός αλλού δεν είχε να πάει.
Όλη του η ζωή ,
στάθηκε εκεί.
Σ αυτό το σκαλοπάτι.
Περίμενε.
Δεν μπορεί.
Κάποτε θα ' ρθεί.
Μονολογούσε.

Με τους καιρούς έπεφταν
κι εβγαιναν ξανά καινούργια φύλλα .
Έβγαζε το κλήμα σταφύλια.
Τα μάζευε.
Τα έκανε κρασί.
Τα έπινε .
Μεθούσε.

Σε είδε μια φορά.
Ή του φάνηκε ,
απ ' το μεθύσι το πολύ
πως σε είδε.
Να έρχεσαι.
Από αλλού να μπαίνεις όμως
στη ζωή σου.
Άλλα σκαλιά να τρίζουν
στο βήμα σου.
Πόρτες άλλες να ανοίγεις.
Εκείνο το σκαλοπάτι κρυφό.
Κάπου λησμονημένο.

Αλλά εσύ ,
ενώ θα έπρεπε.
Για τη δικαιοσύνη.
Μία ρόγα σταφύλι.
Ένα σπυρί ρόδι.
Σαν άλλη Περσεφόνη ,
ποτές σου δε δοκίμασες.
Από αυτόν τον κόσμο.
Τον άλλον.
Τον κρυφό.
Που σε περίμενε ζωές πολλές
κι αμέτρητους θανάτους να γυρίσεις.
Κι αν ουτ' αυτό .
Τουλάχιστον λίγο ας τον κοιτούσες.
Ας τον ρωτούσες σιγανά.
Να μην τρομάξουν οι σκιές.
_ Πώς από δώ;

Σαντορίνη / Θεοδωρούδη Αναστασία

Ψάχνεις πάντα παρέα στα ταξίδια σου.
Στο τέλος πάντα μονάχη ταξιδεύεις.
Άλλος προφασίζεται παιδιά.
Άλλος δουλειά.
Άλλος υποχρεώσεις.
Δε σε πειράζει.
Έτσι κι αλλιώς σπανίως ταξιδεύουνε
οι άνθρωποι μαζί τον ίδιο δρόμο.
Κατέβηκες με κόσμο τη μπουκαπορτα.
Και βρέθηκες στο σκουριασμένο νησί.
Βγήκαν όλοι να σε υποδεχτούν.
Οι αφεντάδες του οι γύφτοι.
Και σου έδωσαν έναν κουβά να κρατάς
Κι ένα πανί να πλένετε τα βράχια.
Τα μαύρα από τη σκουριά ως μεσα που φτάνουν στη θάλασσα.
Και άμα την κατάπινες σου μύριζε σαν αίμα.
Μαζί με αυτούς μέρες πολλές πλένατε
τα βράχια.
Άμα τα πλύνατε καλά ,
έγινε γιορτή.
Χόρευαν όλοι.
Μετά εσένα σε πήρε ένας ζωγράφος
σε μια σπηλιά που είχε για σπίτι
να κοιμηθείς.
Αισθάνθηκες κίνδυνο.
Κι έφυγες.
Τρέχοντας.
Ένα σκυλί σε φύλαγε μη σου ορμηξουν
τα θηρία.
Όλη νύχτα.
Ήσουν μεθυσμένη πολύ.
Σήκωσες το χέρι.
Να περάσει κάποιος να σε πάρει.
Γιατί ξαπλωνες απ το μεθύσι σου
μέσα σε κάτι αμπέλια.
Το χέρι σου το ρυμούλκησε
ένα περαστικό φορτηγό.
Το φορτηγό ήταν δεμένο ψηλά στον ουρανό
σε ένα άστρο .
Τώρα,
εσύ ήσουν βαριά ;
Το φορτηγό φρεναρισε;
Δεν ξέρω.
Πάντως το αστέρι πήγε και κόλλησε
πράγμα παράξενο για ουρανό
δίπλα στο φεγγάρι.

[τις κρατάς στο χέρι σου...] / Αναστασία Θεοδωρούδη

[Νύσταξα] της Αναστασίας Θεοδωρούδη